หลีต้าตงลูบแก้มที่ถูกตบจนแดง ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต
หลินเถียนโหรวลุกขึ้น ล็อกประตู แล้วปิดเครื่องเสียง ห้องส่วนตัวเงียบลงในทันที เธอมองคนที่เหลืออยู่หลายคน ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มประหลาดเล็กน้อย
“ฉันมีเรื่องเหลือเชื่อเรื่องหนึ่งจะบอกทุกคน อีกหนึ่งเดือนต่อมา วันสิ้นโลกจะมาถึง สิ่งที่พวกเราต้องทำตอนนี้ก็คือรีบขายบริษัททันที แล้วใช้เงินทั้งหมดกักตุนเสบียง”
“อะไรนะ? วันสิ้นโลก?”
“เธอล้อเล่นใช่ไหม?”
“จริงหรือปลอม?”
นอกจากสามคนที่รู้เรื่องอยู่ก่อนแล้ว คนอื่นๆ ต่างตกตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เป็นเรื่องจริง ฉันเสียดายมากที่หลีซูเป็นฝ่ายยอมแพ้ไปเอง เธอจะเป็นคนแรกที่ตายในวันสิ้นโลก แต่ฉันจะไม่ทอดทิ้งทุกคน พวกเราจะช่วยตัวเองไปด้วยกัน ขายบริษัท แล้วเตรียมรับวันสิ้นโลก”
ชั่วขณะนั้น เฉินเมี่ยวตกใจจนอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนแอบส่งข้อความหาหลีซูอย่างรวดเร็ว
【เฉินเมี่ยว】: ซูซู! หลินเถียนโหรวบ้าไปแล้ว ถึงกับบอกว่าอีกหนึ่งเดือนวันสิ้นโลกจะมาถึง!
หลีซูเห็นข้อความก็ขมวดคิ้ว ใครจะคิดว่าคนพวกนี้พอกลับมาแล้วจะเปิดเกมใหญ่ทันทีแบบนี้
หึ! น่าสนใจดี แค่ไม่รู้ว่าครั้งนี้เมื่อไม่มีเธอ คนพวกนี้จะอยู่รอดได้นานแค่ไหน
เธอตอบเฉินเมี่ยวไปพร้อมกันว่าให้กักตุนเสบียง และให้เธอระวังลบข้อความทิ้ง ขณะเดียวกันก็โทรกลับบ้านเป็นอย่างแรก คนที่รับสายคือหลีจุนผู้เป็นพ่อ
“พ่อคะ อีกยี่สิบนาทีฉันจะพาหยางหยางกลับบ้าน”
เธอเองก็ต้องรีบคว้าเวลาไว้เช่นกัน ไม่รอให้หลีจุนพูด หลีซูก็พูดต่อ
“เรื่องนี้ยังไงก็ต้องจัดการ ให้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้กลับมาด้วยเถอะ”
พอวางสายแล้ว พอก้มหน้าลงก็สบเข้ากับสายตาขลาดกลัวแต่ยังฝืนพยายามเข้มแข็งของหลีหยาง
เด็กวัยห้าขวบกำลังจับนิ้วของเธอไว้ ข้อนิ้วซีดขาวเล็กน้อย ทั้งที่ในดวงตาซ่อนความหวาดกลัวไว้ แต่กลับฝืนยืดร่างเล็กๆ ไว้ ไม่หลบแม้แต่นิดเดียว หัวใจหลีซูเหมือนถูกบีบอย่างแรง เธอพลิกมือกลับไปกุมมือเล็กของลูกชายไว้แน่น ความอบอุ่นโอบหุ้มความปวดร้าว แล้วไหลลึกไปถึงก้นบึ้งหัวใจ
คฤหาสน์กลางเขาคือบ้านเก่าตระกูลหลี หลีซูพาลูกชายกลับมายังบ้านที่จากไปนานสามปี แม่ของเธอ หยางเหวิน รีบก้าวออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าตื่นเต้น จับมือเธอไว้ ด้านหลังคือหนิงเจินเจิน พี่สะใภ้ที่เหมือนอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ ส่วนในบ้าน พ่อของเธอ หลีจุน นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ราวกับมีน้ำค้างแข็งเคลือบอยู่ชั้นหนึ่ง ในห้องโถงไม่เห็นเงาของพี่ชายหลีโย่ว
“คุณตา คุณยาย คุณป้าสะใภ้...” หลีหยางเงยหน้าเล็กๆ ขึ้น เสียงนุ่มนิ่มเจือความขลาดกลัว เพิ่งสิ้นเสียง หลีจุนก็ขมวดคิ้วฉับ แล้วตวาดด้วยความโกรธ
“ตระกูลหลีของฉันไม่มีหลานชายที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าแบบแก!”
น้ำตาของเด็กน้อยร่วงกระแทกพื้นทันที ดังแปะๆ หนิงเจินเจินเป็นคนใจดี รีบเดินเข้ามาอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขน แล้วปลอบขณะพาเดินไปทางห้องครัว ก่อนจากไปยังมองหลีซูอย่างเป็นห่วงแวบหนึ่ง ในห้องโถงเหลือเพียงครอบครัวสามคน อากาศแข็งตัวราวกับก้อนน้ำแข็ง
“พ่อ พ่อจะยอมรับหรือไม่ เขาก็เป็นลูกชายของฉัน”
น้ำเสียงของหลีซูก็แข็งมากเช่นกัน หลีจุนขมวดคิ้วจริงๆ
“วันนั้นฉันถูกคนวางแผนใส่ร้าย คนที่พ่อควรเกลียดคือไอ้สารเลวที่วางแผนใส่ร้ายฉัน ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์ เด็กก็เป็นผู้บริสุทธิ์ ถ้าจะต้องแล่เนื้อเถือหนังกันจริงๆ คนที่สมควรตายที่สุดก็คือคนที่วางแผนใส่ร้ายฉัน กับผู้ชายที่ไม่รับผิดชอบในคืนนั้น”
“หลีซู!” หลีจุนโกรธจนคำราม แต่เธอไม่อยากให้โอกาสเขาพูด “ฉันคิดถึงพ่อ และก็คิดถึงแม่ ฉันไม่ผิด ฉันอยากกลับมา ก็แค่นั้น”
“ใคร? ตกลงเป็นใครที่วางแผนใส่ร้ายลูก?” หยางเหวินคว้ามือลูกสาวไว้ เสียงสั่นด้วยความปวดใจ ลูกสาวสุดที่รักของเธอกลับมาพร้อมท้องโตในปีนั้น ที่แท้ก็ถูกคนทำร้าย!
เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ปลายนิ้วสั่นขณะกดโทรหาหลีโย่ว “ลูกอยู่ไหน ทำไมยังไม่กลับมา? ตอนนั้นน้องสาวของลูกถูกคนวางแผนใส่ร้าย ลูกเป็นพี่ชาย จะออกหน้าให้น้องสาวไหม? รีบไสหัวกลับมาเดี๋ยวนี้!”
ห้องรับแขกเงียบลง ไม่มีใครพูดอะไรสักคน หลังวางสาย ห้องรับแขกก็เงียบราวกับตาย
หลีจุนทำหน้ามืดครึ้มนั่งโกรธเงียบๆ นิ้วเคาะที่วางแขนเร็วขึ้นเรื่อยๆ หยางเหวินกุมมือหลีซูไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนใจขณะรอลูกชายกลับมา หลีซูหลุบตาลง ปลายนิ้วถูไถความอบอุ่นที่ลูกชายทิ้งไว้ในฝ่ามือ ในใจก็กำลังตีกลองเช่นกัน
บ้านหลังนี้ คนที่ไม่อาจยอมรับเธอกับหยางหยางได้มากที่สุด นอกจากพ่อแล้ว ก็คือพี่ใหญ่หลีโย่ว ครั้งนี้ เขาจะยืนอยู่ข้างเธอไหม?
คลับตี้หาว เพื่อนหลายคนจ้องมองหลีโย่ว
“คุณป้าให้นายกลับไป?”
“แม่ฉันบอกว่า หกปีก่อนซูซูถูกคนวางแผนใส่ร้าย” หลีโย่วดึงเนกไท เสียงแหบพร่า ดวงตาปั่นป่วนด้วยความดุดัน “ให้ฉันสืบว่าใครเป็นคนทำ ฉันจะหักแขนหักขามัน!”
ในห้องส่วนตัวเงียบลงทันที หลายคนมองหน้ากันไปมา
เรื่องที่น้องสาวคนเล็กตระกูลหลีท้องก่อนแต่งในปีนั้น ทำให้ทั้งเมืองพูดถึงกันวุ่นวาย พวกพี่น้องอย่างพวกเขาไม่มีใครเชื่อว่าคนอย่างหลีซูจะปล่อยตัวตกต่ำเอง ต่างรู้สึกว่าข้างในต้องมีเรื่องซ่อนอยู่ ตอนนี้ได้รับการยืนยันแล้วจริงๆ!
“ซูซูพาเด็กคนนั้นกลับไปแล้ว? ชื่อหยางหยางใช่ไหม ตอนนี้ห้าขวบแล้ว”
“หลีโย่ว นายเป็นพี่ชาย เมื่อก่อนใจร้ายกับซูซูไปหน่อย ผู้หญิงคนเดียวพาลูกอยู่ข้างนอกฝืนทนมาสามปี ไม่ง่ายเลย”
“บ้าเอ๊ย! หกปีก่อนฉันก็สืบมาแล้ว แต่ถูกคนลบร่องรอยทั้งหมด ไม่เจออะไรสักอย่าง!”
หลีโย่วกัดฟัน ยกเหล้าบนโต๊ะขึ้นดื่มไปกว่าครึ่งแก้ว เหล้าแรงแผดเผาคอจนเจ็บ แต่กลับกดไฟโกรธในใจไม่ได้ “ครั้งนี้ต่อให้ต้องขุดดินลึกสามฉื่อ ฉันก็จะลากตัวมันออกมาให้ได้!”
“มีคนคนหนึ่งช่วยคุณได้” คนหนึ่งพูดขึ้นกะทันหัน “ลูกชายคนเล็กตระกูลฮั่ว ฮั่วซือเหนียน ทิ้งกิจการตระกูลฮั่วไม่ยอมรับช่วงต่อ หกปีก่อนจู่ๆ ก็วิ่งไปประเทศเอ็มเพื่อเรียนเทคโนโลยีเครือข่ายกับปัญญาประดิษฐ์”
“ฮั่วซือเหนียน?” หลีโย่วหรี่ตา ชื่อนี้เขาพอคุ้นอยู่บ้าง
“ใช่ เพิ่งลงเครื่องได้ไม่ถึงสองวัน” คนนั้นหยิบโทรศัพท์ออกมา “ฉันจะช่วยหาคนติดต่อเขาให้ รับรองว่าไว้ใจได้”
หลีโย่วนวดศีรษะที่ปวดตุบๆ แล้วพยักหน้า “ขอบใจ ฉันติดหนี้คุณครั้งหนึ่ง!”
เขาคว้าเสื้อสูทแล้วเดินออกไป “ฉันกลับบ้านก่อน”
ในที่สุดหลีซูก็กลับมาแล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งพาลูกอยู่คนเดียว ตกลงใช้ชีวิตข้างนอกมาสามปีได้อย่างไร? นิสัยก็เหม็นและดื้อขนาดนั้น พูดไม่กี่คำก็พาลูกหนีออกจากบ้าน
ตอนนั้นการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลเสิ่นดีแค่ไหน เสิ่นเจี้ยนเฉินคนนั้นทั้งหน้าตา การศึกษา และนิสัยล้วนไม่มีอะไรให้ตำหนิ กลับถูกเด็กไร้พ่อคนหนึ่งทำลายจนหมด
ตอนนี้ตระกูลเสิ่นกับตระกูลหลีก็มีปัญหากันไม่พอใจ แม้แต่บางครั้งตระกูลเสิ่นยังจงใจขัดแข้งขัดขา เพราะหลีซูเป็นคนทำผิดก่อน เขาจึงอดทนมาตลอด ถือเสียว่าเป็นการชดเชยให้ตระกูลเสิ่น แต่ตอนนี้กลับมาบอกเขาว่า ตอนนั้นมีเบื้องหลัง เป็นการถูกคนจงใจใส่ร้าย?
ตกลงเป็นสัตว์เดรัจฉานตัวไหนที่เบื่อชีวิต!!
หลีโย่วโกรธจนไฟลุกในอก ความปวดใจที่มีต่อน้องสาวกับความเกลียดชังที่มีต่อสัตว์เดรัจฉานพวกนั้น ทำให้ความโกรธของเขาพุ่งถึงขีดสุดแทบจะในชั่วพริบตา
“ประธานหลี กลับบริษัทไหมครับ?” คนขับเห็นสีหน้าเขาไม่ดี จึงถามอย่างระมัดระวัง
“กลับบ้าน” หลีโย่วพูดเสียงต่ำ “แวะห้างก่อน เลือกของเล่นเด็กที่ทันสมัยที่สุด เอาแบบที่เด็กผู้ชายชอบ”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูบ้านเก่าตระกูลหลีถูกผลักเปิด
ใต้แขนของหลีโย่วหนีบกล่องใบใหญ่สูงครึ่งตัวคนอยู่ใบหนึ่ง โบสีมาการองผูกเอียงๆ เบี้ยวๆ เห็นได้ชัดว่ารีบกลับมา จึงผูกอย่างลวกๆ
เขายืนอยู่ตรงโถงทางเข้า สายตากวาดผ่านหลีซู ในใจถอนหายใจโล่งอก แต่สีหน้ายังคงไม่น่ามอง น้ำเสียงแข็งกระด้าง เจือความปวดใจที่ถูกกดเอาไว้เล็กน้อย “ยังรู้จักกลับมาอีกเหรอ? เก่งแล้วนี่ สามปีไม่แตะบ้าน ปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม?”