รถเก๋งสีดำจอดนิ่งอยู่หน้าบริษัท เมื่อหลีซูผลักประตูลงจากรถ ชุดทำงานสั่งตัดพิเศษช่วยขับให้แผ่นหลังของเธอดูตรงสง่า ด้านหลังมีทนายจางเฉิงในชุดสูทถือกระเป๋าเอกสารเดินตามมาเต็มไปด้วยออร่าแห่งความน่าเกรงขาม
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องประชุม เสียงแหลมบาดหูก็ดังแหวกอากาศเข้ามา “หลีซู? เธอยังกล้ามาอีกเหรอ!” อู๋เสี่ยวเหมยตบโต๊ะแล้วลุกขึ้น ใบหน้าที่แต่งหน้าอย่างประณีตบิดเบี้ยว “บริษัทนี้เถียนโหรวแทบเอาชีวิตเข้าแลกถึงดึงเงินลงทุนมาช่วยไว้ได้! แล้วเธอล่ะ? ตอนนั้นนอกจากทำเป็นกวาดพื้นในบริษัทไปวันๆ เกาะคนอื่นกินเหมือนปรสิตแล้ว ยังเคยทำอะไรอีกบ้าง? ตอนนี้บริษัทจะขายแล้ว พอมีผลประโยชน์ก็หน้าด้านมาขอแบ่ง หน้าของเธอทำจากแผ่นเหล็กหรือไง?”
“นั่นสิ! เจี้ยนเฉิน นายใจดีเกินไปแล้ว! ตอนนั้นหล่อนท้องลูกไม่มีพ่อแล้วยังคบกับนาย หลอกทั้งความรู้สึก หลอกทั้งทรัพยากร ตอนนี้นายยังให้หล่อนมารับส่วนแบ่งอีก? ใจอ่อนเกินไปแล้วหรือเปล่า!”
เสิ่นเจี้ยนเฉินนั่งอยู่ตำแหน่งประธาน สีหน้าขมวดตึงเป็นร่องลึก สายตาที่มองหลีซูเต็มไปด้วยความรำคาญและรังเกียจ ราวกับเธอเป็นขยะสกปรกอะไรสักอย่าง
หลีซูหัวเราะเยาะ “หลินเถียนโหรวเป็นคนดึงเงินลงทุนมา? ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เงินลงทุนพวกนั้นเห็นๆ กันอยู่ว่าเป็น...”
“ซูซู อย่าพูดเลย!” หลินเถียนโหรวขัดจังหวะเธอทันที ดวงตาแดงขึ้นในพริบตา น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงมา เธอจับแขนเสิ่นเจี้ยนเฉินไว้ด้วยท่าทางน่าสงสาร “ฉันรู้ว่าในใจเธอไม่สบายใจ เพราะพวกเราเคยเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดกันมาก่อน และเธอก็เคยทุ่มเทให้บริษัท ถ้าการบอกว่าเงินลงทุนพวกนี้เป็นเธอหามาจะทำให้เธอสบายใจขึ้น งั้นก็ถือว่าเธอเป็นคนหามาก็ได้ดีไหม? ฉันไม่ถือสาจริงๆ ขอแค่อย่าทะเลาะกับทุกคนอีกเลย”
คำพูดอัน “เสียสละอย่างมีเหตุผล” ชุดนี้ จุดไฟโทสะของทุกคนขึ้นมาทันที
“หลีซู เธอเกินไปแล้ว!” จ้าวเฉียงลุกขึ้นพรวด ชายร่างยักษ์สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบยืนขวางหน้าหลินเถียนโหรวราวกับภูเขา กล้ามเนื้อทั้งตัวดันเสื้อเชิ้ตจนตึง เขาเป็นนักมวยอาชีพ เจ้าของอันดับสามของการแข่งขัน EWD เวลานี้กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบๆ “เมื่อก่อนเธอก็แย่งผลงานของเถียนโหรว ตอนนี้แม้แต่เงินลงทุนที่ช่วยชีวิตบริษัทไว้ก็ยังจะแย่งอีก! เพื่อเงินเพิ่มอีกนิดเดียว เธอไม่เอาหน้าแล้วหรือไง? บอกไว้ก่อนนะ เมื่อก่อนเห็นแก่ที่เคยเป็นเพื่อนร่วมงาน ฉันเลยยอมเธอ ตอนนี้เธอถูกบริษัทไล่ออกแล้ว ถ้ายังกล้ามาก่อเรื่องอีก ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะเป็นผู้หญิง!”
ขณะพูดเขาก็ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว หมัดแทบจะจ่อถึงปลายจมูกของหลีซู “แล้วก็ไอ้ลูกไม่มีพ่อของเธอนั่น วันๆ เอาแต่ทำตัวน่าสงสาร คิดจะเกาะเจี้ยนเฉินให้เป็นพ่อบุญธรรมราคาถูกหรือไง? หลีซู ผู้หญิงอย่างเธอน่าขยะแขยงที่สุด!”
ประโยคนี้ทำให้หลีซูโกรธขึ้นมาจริงๆ
ตอนก่อตั้งบริษัท เธอตัดขาดกับตระกูลหลีไปแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นคุณหนูของกลุ่มบริษัทหลี มีเพียงเสิ่นเจี้ยนเฉินกับหลินเถียนโหรวเท่านั้นที่รู้ภูมิหลังของเธอ แต่พวกเขาไม่เพียงปิดบังเรื่องนี้โดยเจตนา ยังกลับดำเป็นขาว ยึดเอาความดีความชอบของเธอไปเป็นของตัวเองอีกด้วย
เธอจ้องใบหน้าหยิ่งผยองของจ้าวเฉียง แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา ก่อนจะใช้งานสกิล
【ใช้งานสกิล: [แย่งต่อหน้าต่อตาก็ยังเป็นของฉัน]! ได้รับ [หมัดซ้ายทองคำของนักมวย (33%)]!】
จ้าวเฉียงเคยคุยโม้บนโต๊ะเหล้าว่า เขาฝึกมวยมาแล้วสิบห้าปี หมัดซ้ายมีพลังถึงสามร้อยหกสิบชั่ง ความเร็วหมัดสิบสองเมตรต่อวินาที เป็นไม้ตายของเขา แต่ตอนนี้พลังหนึ่งในสามของความสามารถนั้นได้ตกเป็นของหลีซูแล้ว พละกำลังหนึ่งร้อยยี่สิบชั่งกับความเร็วสี่เมตรต่อวินาที เพียงพอจะกดข่มผู้ชายทั่วไปได้อย่างสบาย
หลีซูขยับมือซ้ายอย่างแนบเนียน สัมผัสพลังอันแปลกใหม่แต่คุ้นเคยนั้น ในใจเต็มไปด้วยความสุขจากการแย่งชิงมาได้สำเร็จ
จ้าวเฉียงยังคงพ่นน้ำลายด่าทอไม่หยุด “ฉันบอกไว้เลยนะ วันนี้ไม่เธอก็ไสหัวออกไป ไม่ก็ฉันจะโยนเธอออกไปเอง!” ขณะพูดเขาก็ยกหมัดซ้ายขึ้น เตรียมต่อยใส่หน้าหลีซู นั่นคือหมัดซ้ายทองคำที่เขาภูมิใจที่สุด เคยน็อกคู่ต่อสู้ระดับเดียวกันมาแล้วด้วยหมัดเดียว
ในจังหวะที่หมัดกำลังจะสัมผัสตัวหลีซู หลีซูก็ขยับแล้ว
ร่างของเธอเอียงหลบเล็กน้อย มือซ้ายพุ่งออกไปราวสายฟ้า กลายเป็นหมัดตรงซ้ายที่แม่นยำอย่างถึงที่สุด กระแทกเข้าที่ขมับของจ้าวเฉียงเต็มแรง!
“ปัง!”
เสียงทึบดังขึ้น สีหน้าหยิ่งผยองของจ้าวเฉียงแข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้าง ศีรษะส่งเสียงอื้อราวกับถูกค้อนหนักฟาด ร่างทั้งร่างล้มพับไปด้านหลังอย่างตรงทื่อ กระแทกพื้นดังโครมแล้วหมดสติไป แม้แต่เสียงครางยังไม่มี
ห้องประชุมทั้งห้องเงียบกริบราวกับป่าช้า
ทุกคนจ้องหลีซูตาค้าง ราวกับเห็นผี
“ตะ ต่อยเดียว?” เสียงของอู๋เสี่ยวเหมยสั่นเครือ “จ้าวเฉียงเป็นนักมวยอาชีพนะ!”
“อันดับสาม EWD เลยนะ! กลับถูกหลีซูน็อกด้วยหมัดเดียว? เป็นไปได้ยังไง!”
“เมื่อไรเธอเก่งขนาดนี้?”
ใบหน้าของหลินเถียนโหรวซีดเผือด เธอมองไปทางเสิ่นเจี้ยนเฉินโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เสิ่นเจี้ยนเฉินขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “เมื่อก่อนตอนฉันเรียนมวย หลีซูตามจีบฉันอยู่พอดี ก็เลยตามไปเรียนอยู่หลายเดือน ไม่คิดเลยว่าเธอจะยังไม่ลืม”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็เหมือนเข้าใจในทันที สายตาที่มองหลีซูยิ่งเต็มไปด้วยความดูถูก
“ที่แท้ก็เรียนเพราะตามจีบผู้ชาย ราคาถูกจริงๆ!”
“เรียนแค่ไม่กี่เดือนก็กล้าท้าทายนักมวยอาชีพ? ถ้าจ้าวเฉียงไม่ออมมือให้ หล่อนโดนอัดนอนกองไปแล้ว!”
“นั่นสิ จ้าวเฉียงถนัดซ้าย มือซ้ายเป็นจุดแข็งของเขา เขาต้องจงใจอ่อนข้อให้แน่!”
หลีซูฟังคำพูดที่บิดเบือนความจริงเหล่านี้แล้วกลับหัวเราะ
หมัดซ้ายของจ้าวเฉียงอาจไม่แข็งแกร่งเหมือนเดิมแล้ว เพราะพลังและความสามารถของมือซ้ายสามสิบสามเปอร์เซ็นต์ ได้กลายเป็นของเธอไปแล้ว
เธอหมุนข้อมือซ้ายเบาๆ ก่อนเงยหน้ากวาดตามองทุกคน น้ำเสียงเย็นเยียบและหนักแน่น “ตอนนี้ ฉันพูดต่อได้หรือยัง?”
เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนมองไปที่หลินเถียนโหรวและเสิ่นเจี้ยนเฉิน แล้วพูดทีละคำอย่างชัดเจน “ฉันจะพูดอีกครั้ง เงินลงทุนพวกนั้นไม่ใช่ฉันหามา แต่หุ้นแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทเป็นของฉัน! วันนี้ ฉันจะเอารายได้จากการขายบริษัทแปดสิบเปอร์เซ็นต์กลับไป!”
“อะไรนะ? แปดสิบเปอร์เซ็นต์?” หลินเถียนโหรวเปลี่ยนสีหน้าทันที น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เธอจงใจย่อตัวลงข้างจ้าวเฉียง เขย่าแขนเขาเบาๆ แล้วพูดสะอึกสะอื้น “ซูซู เรื่องเงินพวกเราคุยกันดีๆ ก็ได้ เธอจะทำร้ายคนทำไม? ถ้าจ้าวเฉียงเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะทำยังไงล่ะ?”
เฝิงว่านหลี่ยืนขึ้น สีหน้าไม่เป็นมิตร “หลีซู ที่แท้เธอก็มากินรวบทรัพย์สินจริงๆ! ตอนนี้ฉันถึงเข้าใจแล้วว่าทำไมเจี้ยนเฉินถึงเลิกกับเธอ ไม่เพียงท้องลูกไม่มีพ่อ ใจยังชั่วร้ายขนาดนี้อีก ชวนให้คลื่นไส้จริงๆ!”
อู๋เสี่ยวเหมยก็รีบผสมโรง “เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี เธอลงมือหนักเกินไปแล้ว! จ้าวเฉียงยังไม่ฟื้นเลย พวกเราไม่เอาค่ารักษาหรือค่าเสียเวลาจากเธอก็ได้ ได้ยินว่าบ้านเธอมีเหมืองร้างอยู่แห่งหนึ่ง ไม่สู้เอามาชดใช้แทนดีไหม?”
ทันทีที่คำว่า “เหมืองร้าง” หลุดออกมา ดวงตาของเสิ่นเจี้ยนเฉินกับหลินเถียนโหรวก็เป็นประกายขึ้นทันที ความโลภในแววตาไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย
หลีซูได้แต่หัวเราะ
ไม่น่าแปลกใจเลยที่เสิ่นเจี้ยนเฉินกับหลินเถียนโหรวตั้งใจเรียกเธอมารับ “ส่วนแบ่งเงิน” โดยเฉพาะ
ที่แท้เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่เงินจากการขายบริษัทจำนวนเท่านั้น แต่เป็นเหมืองร้างของตระกูลหลีนั่นเอง!
ใช่แล้ว มีเหมืองร้างอยู่ในมือ ไม่เพียงใช้หลบภัยหนาวและภัยร้อนได้ ยังใช้กักตุนเสบียงจำนวนมากได้อีกด้วย เป็นสถานที่หลบภัยชั้นยอดในวันสิ้นโลก
ทั้งอยากได้ผลประโยชน์ ทั้งอยากรักษาภาพลักษณ์ ใบหน้าที่โลภไม่รู้จักพอแบบนี้ช่างน่าขยะแขยงจริงๆ