“หลีซู!” เสิ่นเจี้ยนเฉินคว้าข้อมือเธอไว้โดยไม่รู้ตัวแล้วรีบพูดขึ้น “เธอไม่ได้บอกว่าตัดขาดกับทางบ้านแล้วหรือ? แล้วทำไมบริษัทของพวกเราถึงมีเงินลงทุนจากพ่อกับพี่ชายของเธอ?”
เมื่อเห็นเสิ่นเจี้ยนเฉินจับหลีซูไว้ หลินเถียนโหรวก็รังเกียจจนแทบคลื่นไส้ แต่ก็ยังรีบเข้ามาสมทบ จับมือหลีซูแล้วร้องไห้ “เงินลงทุนที่ฉันดึงมาได้กลับกลายเป็นของพ่อกับพี่ชายเธอ ซูซู เธอปิดบังฉันด้วย ทำไมกันแน่ หรือว่าในใจเธอไม่เคยมีพวกเราเลย?”
ช่างเป็นการสาดน้ำสกปรกใส่คนครั้งใหญ่จริงๆ ต่อให้เธอตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ว่าอย่างไร หลินเถียนโหรวก็มีน้ำสกปรกรอจะสาดใส่เธออยู่แล้ว!
น่าขยะแขยงจริงๆ!
ชาติก่อน เพื่อหลีหยาง เพื่อเสิ่นเจี้ยนเฉิน เธออดทนมาตลอด เวลาหลินเถียนโหรวสาดโคลนใส่ เธอไม่เงียบก็หลบไปไกลๆ แต่สุดท้ายได้อะไรกลับมา?
ได้เห็นทุกคนเข้าข้างหลินเถียนโหรว
ได้เห็นการทรยศจากทุกคน
และได้ความตาย!
แต่ตอนนี้ เธอสลัดคนทั้งสองออกทันทีแล้วพูดอย่างเย็นชา “หลินเถียนโหรว ความสามารถในการบิดเบือนความจริงของเธอยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิม เงินลงทุนนั่นเธอเป็นคนหามาหรือ? นั่นมันเป็นเงินที่พ่อกับพี่ชายฉันทนเห็นฉันลำบากไม่ไหว เลยแอบส่งมาให้ฉันต่างหาก แค่เธอเป็นคนรับรองพวกเขา มันก็กลายเป็นเงินลงทุนของเธอไปแล้ว? ตอนโกหกนี่หน้าไม่แดงเลยหรือไง? ตอนนี้ยังย้อนมากล่าวหาฉันอีก สรุปแล้วเป็นฉันที่ไม่มีทุกคนอยู่ในใจ หรือว่าคนพวกเธอต่างหากที่ไม่เคยมีฉันอยู่ในใจเลย!”
อะ...อะไรนะ?
เงินลงทุนนั่นเป็นพ่อกับพี่ชายของหลีซูที่ส่งมาให้เอง?
ส่วนหลินเถียนโหรวแค่รับรองพวกเขาสองคนเท่านั้น?
เฟิงว่านหลีและคนอื่นๆ ต่างตกตะลึง ส่วนเสิ่นเจี้ยนเฉินยังไม่ยอมเลิกรา “หลีซู เธอกลับตระกูลหลีแล้วใช่ไหม? แล้วหยางหยางล่ะ? หยางหยางจะทำยังไง? พ่อเธอไม่ยอมรับเด็กคนนี้ไม่ใช่หรือ? พี่ชายเธอก็เคยตะโกนว่าจะบีบคอหลีหยางให้ตายถ้ากล้ากลับบ้าน ไม่อย่างนั้นเธอเอาเด็กมาฝากฉันก่อนไหม ฉันช่วยดูแล...”
“ไสหัวไป!”
เธออยากบอกว่าตัวเองในอดีตช่างโง่จริงๆ
สิ่งที่เสิ่นเจี้ยนเฉินเห็นค่ามาตลอด ไม่เคยเป็นตัวเธอเลย
ตอนเธอเป็นคุณหนูตระกูลหลี เขาเรียกซูซูคำ เรียกที่รักคำ
พอเธอไม่ใช่คุณหนูตระกูลหลีแล้ว เขาก็เรียกเธอว่าน่าขยะแขยงคำ เรียกเธอว่านังสารเลวคำ
แล้วสุดท้ายใครกันแน่ที่น่าขยะแขยง?
ใครกันแน่ที่ต่ำช้า?
“เสิ่นเจี้ยนเฉิน นายควรจำคำพูดของตัวเองไปตลอดชีวิต!”
คำพูดของเขา?
เสิ่นเจี้ยนเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงสิ่งที่พูดไว้ในห้องส่วนตัวตอนงานเลี้ยงเมื่อไม่กี่วันก่อน
【ถือโอกาสนี้พูดให้ชัดเลยนะ หลีซู ฉันไม่เคยชอบเธอเลย พอเห็นลูกชายของเธอฉันก็รู้สึกขยะแขยง พวกเราอย่าเจอกันอีกเลยดีกว่า】
เสิ่นเจี้ยนเฉินเม้มปากเงียบลงทันที ทั้งคนดูซึมลงไปอย่างเห็นได้ชัด
แต่สายตาของเขาหลอกใครไม่ได้
จากเดิมที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ตอนนี้กลับกลายเป็นมองมาด้วยความกังวลเป็นระยะ
ส่วนหลินเถียนโหรวนั้นสีหน้ายิ่งดูแย่
เรียกได้ว่าตอนนี้เธออารมณ์เสียมาก
แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว
เวลานี้ทุกคนนั่งเงียบอยู่กับที่
อีกฝั่งคือหลีซูกับจางเฉิง
ระหว่างคนสองกลุ่มมีโต๊ะน้ำชาคั่นอยู่
แบ่งแยกกันอย่างชัดเจน
การชำระบัญชีทรัพย์สิน เริ่มต้นขึ้น
จางเฉิงวางหลักฐานการถือหุ้นและหนังสือมอบอำนาจลงบนโต๊ะน้ำชา ตราประทับสีแดงสดบาดตาทุกคน
ข้อตกลงการลงทุนของหลีจุนและหลีโย่วระบุไว้ขาวดำชัดเจน แม้แต่หลักฐานการโอนเงินก็ตรวจสอบได้ง่าย สัดส่วนหุ้น 55% ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ รวมกับหุ้นดั้งเดิมของหลีซูอีก 25% ส่วนแบ่ง 80% จึงเป็นข้อเท็จจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
“ตามข้อบังคับของบริษัท การแบ่งผลกำไรให้ผู้ถือหุ้นจะเป็นไปตามสัดส่วนการถือหุ้น หลังหักต้นทุนทั้งหมดแล้ว เหลือเงิน 8 ล้านหยวน คุณหลีซูมีสิทธิได้รับ 6.4 ล้านหยวน และจะโอนเข้าบัญชีทันที” จางเฉิงดันแว่นขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “นอกจากนี้ กลุ่มบริษัทหลีได้ส่งหนังสืออย่างเป็นทางการเพื่อยกเลิกความร่วมมือที่อาจเกิดขึ้นทั้งหมดกับบริษัทของพวกคุณแล้ว และขั้นตอนทางกฎหมายต่อจากนี้จะดำเนินการโดยสำนักงานกฎหมาย”
ใบหน้าของหลินเถียนโหรวซีดขาวราวกระดาษ นิ้วมือกำชายเสื้อแน่น ค่าโชคชะตา 0.175 ทำให้แม้แต่การหายใจของเธอก็ติดขัด
เธออยากโต้แย้ง แต่กลับพบว่าคอแห้งจนพูดไม่ออก เพิ่งจะลุกขึ้นก็สะดุดขาเก้าอี้ หน้าผากกระแทกมุมโต๊ะน้ำชาอย่างแรง จนน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บ
“เถียนโหรว!” เสิ่นเจี้ยนเฉินรีบเข้าไปพยุง แต่กลับชนแก้วน้ำบนโต๊ะล้ม น้ำไหลตามสายไฟเข้าไปในปลั๊กไฟ เกิดเสียง “เปรี๊ยะ” พร้อมประกายไฟกระเด็นไปทั่ว ทั้งสำนักงานดับมืดในทันที แม้แต่พัดลมเพดานด้านบนยังโยกคลอน ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัว
หลีซูมองภาพวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา เสียงข้อความแจ้งเตือนเงินเข้า 6.4 ล้านหยวนดังขึ้นชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางความมืด
เธอยกมุมปากขึ้นแล้วพูดกับกลุ่มคนที่กำลังสับสนวุ่นวายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ขอให้พวกคุณมีความสุขกับชีวิตที่เหลือนะ!”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินออกไป จางเฉิงเดินตามติดอยู่ด้านหลัง
ภายในสำนักงานอันมืดมิด มีเสียงร้องตกใจของหลินเถียนโหรวดังขึ้น “ซูซูได้เงิน 6.4 ล้านหยวนแล้ว ทำไมเงิน 1.6 ล้านหยวนของพวกเรายังไม่เข้าบัญชีอีก??”
“อาจเป็นปัญหาเรื่องเครือข่าย ลองโทรถามธนาคารก่อน...”
“ธนาคารบอกว่าไม่มีปัญหา ให้พวกเราตรวจสอบบัญชีดูอีกที”
“แต่ในบัญชีไม่มีเงินจริงๆ นี่นา เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ช่วงนี้รู้สึกว่าพวกเราโชคร้ายจริงๆ”
“ถ้าเงินไม่เข้า แล้วพวกเราจะเอาอะไรกักตุนเสบียง?”
“ไม่อย่างนั้น เจี้ยนเฉิน นายเอาเงินจากที่บ้านมาก่อนดีไหม?”
เสียงสุดท้ายที่เธอได้ยินคือเสียงถอนหายใจของเสิ่นเจี้ยนเฉิน “ฉันจะขายอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ในชื่อฉันก่อนแล้วกัน”
ต้องขอบคุณการได้ยินของแมวจริงๆ
ทำให้เธอได้ยินอย่างชัดเจนว่าคนพวกนี้โชคร้ายขนาดไหน
เงิน 6.4 ล้านหยวนของเธอเข้าบัญชีแล้ว
แต่เงิน 1.4 ล้านหยวนของคนพวกนั้นกลับหาไม่เจอ
คนพวกนี้ ไม่คู่ควรให้เธอเสียเวลาแม้แต่นิดเดียวจริงๆ
“ขอบคุณมากนะคะ ทนายจาง”
จางเฉิงยิ้ม “เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ”
“อีกสองสามวันฉันจะส่งของขวัญให้คุณชิ้นหนึ่ง ส่งตรงไปที่หน้าบ้านเลย ได้ยินว่าปีนี้ฤดูหนาวจะหนาวมาก อย่าลืมกักตุนผักเอาไว้เยอะๆ”
หลีซูหันหลังเดินจากไป
คนที่เคยช่วยเหลือเธอ เธอย่อมตอบแทนกลับไป
เธอจะส่งเสื้อกันหนาวให้จางเฉิงสิบตัว
แค่นั้นก็เพียงพอจะต้านทานอุณหภูมิติดลบได้แล้ว
หากเป้าหมายชัดเจนเกินไป จะยิ่งทำให้จางเฉิงตกอยู่ในอันตราย
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นทางการจะเข้ามาจัดการ
เธอหวังว่าจางเฉิงจะสวมเสื้อกันหนาวเหล่านั้นและมีชีวิตรอดจนเข้าไปอยู่ในหลุมหลบภัยได้
ทันทีที่กลับถึงบ้าน หยางหยางก็พุ่งเข้ามากอดเธอ
“แม่กลับมาแล้ว แม่เหนื่อยแล้วสินะครับ” เด็กชายวัยห้าขวบ ทั้งรู้ความและเอาใจใส่
หลีซูยิ่งมองก็ยิ่งปวดใจ
“ซูซู” หยางเหวินและหนิงเจินเจินกลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว ทุกคนในบ้านตรวจสุขภาพกันหมดแล้ว แม้แต่หยางหยางก็ได้รับการตรวจด้วย
“ทุกคนสุขภาพแข็งแรงดี เพียงแต่ว่า...”
หยางเหวินหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองหนิงเจินเจิน
“พี่สะใภ้ของลูกตั้งครรภ์แล้ว...”
ดวงตาของหนิงเจินเจินแดงก่ำ “อีกไม่นานวันสิ้นโลกก็จะมาถึงแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันไปเอาเด็กออกดีไหม?” ทั้งสองคนมองไปทางหลีซู
หลีซูเคยผ่านเรื่องนี้มาก่อน ตอนนั้นเธอก็เคยคิดจะเอาเด็กออก แต่สุดท้ายก็คลอดหลีหยางออกมา ในนั้นมีทั้งความขมขื่นและความสุข เธอไม่อยากตัดสินชีวิตของคนอื่นแทน
“พี่สะใภ้ ปรึกษาพี่ใหญ่เถอะค่ะ ส่วนเรื่องเด็ก ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็แค่กักตุนเสบียงให้มากหน่อย ของที่เหลือจากตอนเลี้ยงหยางหยางก็ยังเอามาใช้กับเด็กได้”
หนิงเจินเจินหลั่งน้ำตาออกมา แต่เห็นได้ชัดว่าเธอโล่งใจขึ้นมาก
หลีซูจึงรู้ว่า เธออยากเก็บเด็กคนนี้เอาไว้
“จริงสิคะ แล้วพี่ใหญ่กับพ่อล่ะ?”
หยางเหวินรีบตอบ “พ่อของลูกบอกว่าเวลาน้อย งานหนัก เขาพาคนงานไปพักอยู่ที่เหมืองเพื่อคอยควบคุมงานด้วยตัวเอง ส่วนพี่ใหญ่ของลูกไปพบลูกชายคนเล็กของตระกูลฮั่วเพื่อสอบถามข่าว เห็นว่าเพิ่งกลับประเทศมา ชื่อว่า...ชื่ออะไรนะ?”
“ฮั่วซือเหนียน?”