"ที่นี่... ที่นี่มันที่ไหนกัน?"
ฟางหยวนพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
รอบกายมีแต่เศษซากกำแพงพังทลาย ดูเหมือนจะเป็นบ้านดินที่ถล่มลงมา มีเพียงมุมที่เขานอนอยู่เท่านั้นที่มีหลังคาหญ้าแฝกผืนเล็กๆ ที่ยังไม่หลุดล่วงลงมา
จะให้กันลมคงเป็นไปไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังพอหลบฝนปรอยๆ ได้บ้าง ไม่ถึงกับต้องเปียกโชกเวลาฝนตก
ขณะที่ฟางหยวนพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกอ่อนแรงก็จู่โจมเข้ามา พร้อมกับอาการปวดแปลบที่ศีรษะอย่างรุนแรงจนเขาล้มฟุบลงไป แล้วสติก็ดับวูบไปโดยไม่รู้อะไรอีกเลย
เมื่อฟางหยวนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในหัวของเขาก็มีความทรงจำสายหนึ่งเพิ่มเข้ามา เป็นความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา
พูดให้ชัดก็คือ ความทรงจำนี้ควรจะเป็นของเจ้าของร่างเดิมที่เขาอาศัยอยู่ในตอนนี้ เพียงแต่เจ้าของร่างนี้เป็นเด็กชายอายุเพียงแปดขวบ ความทรงจำจึงมีอยู่อย่างจำกัด
ตามความทรงจำนั้น ร่างนี้มีชื่อเล่นว่า 'เหมาเหมา' ซึ่งชัดเจนว่าเป็นแค่ชื่อเรียกเล่นๆ และในความทรงจำก็มีเพียงชื่อนี้เท่านั้น เขาติดตามพ่อแม่และคนในหมู่บ้านอพยพหนีภัยแล้งมาจากมณฑลจงหยวน ระหว่างทางพ่อแม่ยอมสละอาหารทั้งหมดให้เขา กินแต่ลมแล้งจนสุดท้ายก็อดตายไปทั้งคู่ระหว่างทาง
ก็แน่ละ ตอนนี้คือปี 1960 ซึ่งเป็นปีที่สองของช่วงเวลา "สามปีแห่งความยากลำบาก"พอดี และมณฑลจงหยวนก็คือพื้นที่ที่ได้รับภัยพิบัติรุนแรงที่สุด
ด้วยความช่วยเหลือจากคนในหมู่บ้าน เขาได้ฝังศพพ่อแม่ไว้อย่างลวกๆ ก่อนจะตามชาวบ้านหนีภัยมาจนถึงเมืองหลวงปักกิ่ง พ่อแม่ของเขาคงคาดไม่ถึงว่า ลูกชายที่พวกท่านยอมสละเสบียงกรังเฮือกสุดท้ายเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ สุดท้ายก็ยังต้องมาอดตายอยู่ดี
ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเขาอายุแค่แปดขวบ หลังจากตามชาวบ้านมาถึงเมืองหลวง ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปตามทางของตน เด็กแปดขวบตัวคนเดียวจะไปมีปัญญาทำอะไรได้
ฟางหยวนพยายามลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ถึงได้พบว่าร่างกายนี้ไร้เรี่ยวแรงสิ้นดี ก็ใช่สิ ร่างนี้อดตายมานะ จะไปมีแรงได้ยังไง
แต่ฟางหยวนไม่อยากตาย!
ความตายเขาเพิ่งจะสัมผัสมันมาสดๆ ร้อนๆ ครั้งเดียวก็เกินพอ ไม่อยากจะลองอีกเป็นครั้งที่สอง
ฟางหยวน เกิดในปี 1980 ปีวอก หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยและฝ่าฟันสู้ชีวิตมาหลายปี ในที่สุดเขาก็เปิดบริษัทท่องเที่ยวในเมืองหลวงได้สำเร็จ ถือเป็นคนที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานคนหนึ่ง
ทว่าในขณะที่เขาคิดว่าวันดีๆ กำลังจะมาถึง สวรรค์กลับไม่เป็นใจ ในช่วงก่อนจะถึงปีใหม่ตามปฏิทินจันทรคติปี 2020 โรคระบาดครั้งใหญ่ก็ปะทุขึ้นในประเทศ ธุรกิจท่องเที่ยวคือการเปิดประตูต้อนรับแขก พอโรคระบาดมา ทุกคนต่างหลบอยู่แต่ในบ้านไม่ยอมออกไปไหน แล้วธุรกิจจะไปต่อได้ยังไง
ค่าเช่าตึกเอย เงินเดือนพื้นฐานของพนักงานเอย ผ่านไปไม่กี่เดือน ฟางหยวนก็กลับมาเป็นยาจกอีกครั้ง สมกับคำกล่าวที่ว่า "ลำบากตรากตรำมาสิบกว่าปี บทจะพังก็พังพินาศกลับไปจุดเริ่มต้นในพริบตา"
ยังดีที่เขาไม่มีหนี้สิน ที่เสียไปก็คือเงินเก็บทั้งหมดที่สะสมมาหลายปี
พอถึงช่วงวันหยุดยาวเดือนตุลาคม โรคระบาดในประเทศเริ่มถูกควบคุมได้เกือบทั้งหมด ทุกคนเริ่มออกมาท่องเที่ยว ฟางหยวนจึงคิดว่า ตัวเองเปิดบริษัททัวร์มานานแต่ยังไม่เคยไปเที่ยวจริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง เลยกะว่าจะไปเดินเล่นพักผ่อนเสียหน่อย แล้วค่อยกลับมาเริ่มนับหนึ่งใหม่
เขาก็ไม่ได้ไปกับทัวร์ที่ไหน แต่นั่งรถไปที่กำแพงเมืองจีนด่านปาต้าหลิ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนอั้นมานานหรือเป็นการใช้จ่ายเพื่อระบายความเครียด คนที่มาเที่ยวถึงได้เยอะมหาศาลจนเรียกได้ว่า "ภูเขาคน ทะเลมนุษย์"
ถึงจะเป็นอย่างนั้น ฟางหยวนก็ยังปีนขึ้นไปบนกำแพงเมืองจีน ทอดสายตามองไปไกลๆ ทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาก จนลืมเรื่องที่เพิ่งล้มละลายไปเสียสนิท
พออารมณ์ดี ฟางหยวนก็อยากจะตะโกนออกมาดังๆ เขาจึงปีนขึ้นไปบนช่องมอง (ช่องป้อมปราการ) ที่บุ๋มเข้าไปบนกำแพง ทันทีที่ฟางหยวนยกมือขึ้น ยังไม่ทันจะได้ป้องปากตะโกน เขาก็รู้สึกว่ามีคนผลักเข้าที่ข้างหลังอย่างแรงจนตัวเขาพุ่งออกไป
ความจริงแล้ว มีเด็กสาวคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังเขา เห็นเขายืนอยู่ตรงช่องมองแล้วยกมือขึ้นก็นึกว่าเขาจะกระโดดฆ่าตัวตาย เลยกะจะเข้าไปคว้าตัวไว้ แต่โชคร้ายที่เท้าดันไปสะดุดอะไรเข้า การจะ "ดึง" เลยกลายเป็นการ "ผลัก" แทน
ตามปกติแล้ว จุดที่เขาอยู่นั้นสูงจากพื้นไม่มาก แถมข้างนอกกำแพงยังมีต้นไม้หนาแน่น มีใบไม้ร่วงทับถมกันหนาเตอะ ต่อให้ตกลงไป อย่างมากก็แค่บาดเจ็บสาหัส แต่ฟางหยวนดวงซวยสุดขีด เพราะถูกผลักออกไป หัวเลยทิ่มลงพื้นก่อน แถมตรงนั้นดันมีก้อนหินอยู่พอดี โศกนาฏกรรมจึงบังเกิด
นั่นแหละ.... พอฟื้นขึ้นมาอีกทีก็กลายเป็นแบบนี้ เรียกได้ว่าเป็นโศกนาฏกรรมซ้อนโศกนาฏกรรม ต่อให้เกิดใหม่ในร่างเด็กวัยรุ่นก็ยังดีกว่ามาอยู่ในร่างเด็กแปดขวบเสียอีก เด็กแปดขวบจะไปทำอะไรได้!
แถมยังเป็นยุคสมัยแบบนี้ด้วย ไม่ต้องพูดถึงเลย ยิ่งทำอะไรไม่ได้เข้าไปใหญ่ แต่จะว่าไปนี่ยังถือว่าได้โอกาสมีชีวิตอีกครั้ง โบราณว่าไว้ "ตายอย่างสมเกียรติ มิสู้มีชีวิตอยู่อย่างอดสู"
ตอนนี้ต้องอาศัยแรงใจล้วนๆ ยังดีที่ฟางหยวนเป็นคนใจสู้มาตลอด เขากว้าไม้เท้าที่ตกอยู่แถวนั้นมาพยุงตัว ยันกำแพงลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เขามองลอดช่องกำแพงที่พังทลายออกไปข้างนอก เห็นกำแพงอิฐตั้งเป็นแนวยาว นั่นทำให้ตาของฟางหยวนเป็นประกาย เขาใช้ไม้เท้าพยุงตัวขยับเข้าไปทางนั้นอย่างทุลักทุเล
กว่าจะขยับมาถึงข้างกำแพงได้ ฟางหยวนมองไปทางซ้ายทีขวาที พบว่ากำแพงนี้ยาวมาก นี่น่าจะเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่หรือไม่ก็โรงงานขนาดใหญ่สักแห่ง ในจังหวะนั้นเอง ฟางหยวนเห็นแมวตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากพุ่มหญ้าข้างๆ แล้วหายไปอย่างรวดเร็ว
ฟางหยวนพยุงไม้เท้าขยับเข้าไป ใช้ไม้เขี่ยพุ่มหญ้าดู ดวงตาก็พลันสว่างวาบ ที่แท้ในพุ่มหญ้ามีรูอยู่รูหนึ่ง เป็นรูที่ทะลุเข้าไปในกำแพง รูนั้นเล็กมาก น่าจะเป็นรูระบายน้ำที่ทำเผื่อไว้ ฟางหยวนมองดูรูนั้นแล้วก้มตัวลง มุดหัวเข้าไปลองเชิงดู
หัวผ่านไปได้แถมยังสบายๆ โดยพื้นฐานแล้วถ้าหัวผ่านได้ ตัวก็ผ่านได้แน่นอน (แน่นอนว่านั่นหมายถึงเด็ก ถ้าเป็นผู้ใหญ่ละก็ อย่าหวังเลย)
ฟางหยวนสอดไม้เข้าไปในรูก่อน จากนั้นจึงค่อยๆ มุดตามเข้าไป ร่างกายนี้ตอนนี้ผอมจนหนังหุ้มกระดูก แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเขาก็ยังต้องใช้เวลาคลานอยู่หลายนาทีกว่าจะเข้าไปได้ ไม่ใช่ว่าเข้ายากหรอกนะ แต่เป็นเพราะเขา "ไม่มีแรง" แค่ขยับตัวแรงนิดเดียวก็หอบแฮกจนเหนื่อยหอบ ต้องพักเป็นระยะถึงจะไปต่อได้
พอเข้าไปได้แล้ว ฟางหยวนก็ลุกขึ้นจากพื้น พบว่าที่นี่คือด้านหลังของโรงงานแห่งหนึ่ง อาคารโรงงานทั้งสูงทั้งใหญ่ ตำแหน่งของหน้าต่างอยู่สูงกว่าระดับสายตาของผู้ใหญ่เสียอีก ฟางหยวนยิ่งไม่มีทางมองเห็นเหตุการณ์ข้างในได้เลย
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็จะไม่ถูกใครพบเข้า ฟางหยวนกะทิศทางไว้แม่นมั่นแล้วเริ่มเคลื่อนที่ไปตามทางนั้น
เขาไม่รู้ว่าเดินมาไกลแค่ไหน เดินผ่านโรงงานไปกี่หลัง รู้แค่ว่าเมื่อกี้ฟ้ายังสว่างอยู่ ตอนนี้มืดสนิทเสียแล้ว
ในตอนนั้นเอง ฟางหยวนก็ได้กลิ่นหอมของอาหาร คนที่หิวโหยสุดขีดจะไวต่อกลิ่นมาก โดยเฉพาะกลิ่นของกิน
ไม่รู้ว่าเลิกงานกันไปแล้วหรือยังไง เพราะฟางหยวนไม่เจอใครเลยสักคน กว่าเขาจะตามกลิ่นหอมนั้นไปจนเจอต้นตอ ก็ผ่านไปอีกประมาณครึ่งชั่วโมง
มันเป็นอาคารหลังใหญ่ ฟางหยวนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นป้ายสีขาวติดอยู่ข้างบน เพราะเป็นป้ายสีขาวเขาเลยพอจะเดาได้ว่ามีตัวหนังสืออยู่ ส่วนตัวหนังสือจะเป็นสีอะไรเขาไม่รู้หรอก อาจจะดำ แดง หรือสีอื่นก็ได้
แต่พอเห็นตัวหนังสือบนนั้น ฟางหยวนก็ตื่นเต้นจนตัวสั่น เพราะบนนั้นเขียนไว้ว่า "โรงอาหารพนักงาน" สี่ตัวอักษรใหญ่ๆ โรงอาหารปิดประตูและล็อกกุญแจไว้แล้ว แต่สำหรับฟางหยวนแล้วมันเหมือนไม่ได้ล็อก ปัญหามันอยู่ที่ประตู
เพราะประตูนี้ใช้โซ่คล้องแบบโบราณ คือเป็นวงเหล็กสามวงคล้องต่อกัน พาดจากประตูซ้ายมาเกี่ยวกะหูประตูขวาแล้วคล้องกุญแจ
วิธีล็อกแบบนี้มีจุดอ่อนคือ ถ้าผลักประตูแรงๆ ประตูทั้งสองบานจะแยกออกจากกันจนเกิดช่องว่างเล็กๆ ตรงกลาง ช่องนี้แคบมาก ผู้ใหญ่หรือเด็กวัยรุ่นไม่มีทางมุดเข้าไปได้แน่ แต่สำหรับเด็กเจ็ดแปดขวบที่ผอมกะหร่องแบบฟางหยวน มุดเข้าไปได้สบายมาก
ฟางหยวนเดินเข้าไปผลักดู ปรากฏช่องว่างขึ้นจริงๆ เขาพยายามแทรกตัวเข้าไปแล้วก็ผ่านไปได้อย่างง่ายดาย
ข้างนอกมืดแล้ว ข้างในที่ไม่มีแสงไฟยิ่งมืดกว่า เรียกว่า "มืดจนมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง" ก็ไม่เกินจริงเลย
ถ้าเป็นคนยุคนี้มาเจอคงไม่เท่าไหร่ แต่ฟางหยวนมาจากยุคที่แสงไฟสว่างไสวตลอดคืน
เขาเลยยังไม่ชิน แต่เขารู้ว่าเขาต้องปรับตัว ในโรงอาหารน่าจะมีไฟ แต่เขาไม่กล้าเปิด
ตอนนี้ถึงจะเป็นตอนกลางคืน แต่ใครจะกล้ารับประกันว่าไม่มีคนอยู่ข้างใน ถ้าถูกจับได้ขึ้นมา เขาก็จะกลายเป็น "เต่าในไห" (หมดทางหนี) ทันที
คิดได้ครู่หนึ่ง ฟางหยวนก็เริ่มเดินเข้าไปข้างใน ห้องโถงเป็นที่สำหรับนั่งกินข้าว ตอนนี้ที่นี่ไม่มีอะไรนอกจากโต๊ะเก้าอี้ ถ้าอยากหาของกิน ต้องไปที่ครัวข้างหลังเท่านั้น
ถ้าบอกว่าโถงมืดแล้ว ในครัวยิ่งมืดเข้าไปใหญ่ โถงข้างนอกยังพอจะมีแสงรำไรลอดเข้ามาบ้าง แต่ในนี้คือมืดตึ๊ดตื๋อ
ทว่าความมืดก็มีข้อดี เพราะมืดจนแสงข้างนอกเข้าไม่ได้ แสงข้างในก็ลอดออกไปไม่ได้เช่นกัน
ฟางหยวนปิดประตูห้องครัวลง แล้วลูบๆ คลำๆ ที่ข้างประตู ไม่นานก็เจอสายไฟเส้นหนึ่ง เขาดึงกริ๊กเดียว ไฟก็สว่างพรึ่บขึ้นมาทันที
ห้องครัวกว้างมาก แต่มองปราดเดียวก็ทั่วถึง นอกจากกองผักกาดขาวกับหัวไชเท้าแล้ว ฟางหยวนก็ไม่เห็นอะไรที่พอกินได้เลย นาทีนี้ฟางหยวนไม่สนอะไรแล้ว เขาเดินเข้าไปหยิบหัวไชเท้าหัวหนึ่งมาแทะทันที ไม่สนแล้วว่าสะอาดไหม แทะหัวไชเท้าลงท้องไปหนึ่งหัว ถึงได้เริ่มรู้สึกว่ามีเรี่ยวแรงกลับคืนมาบ้าง
จากนั้นฟางหยวนจึงเริ่มสำรวจห้องครัวอย่างละเอียด เป็นอย่างที่คิด ไม่มีของกินที่ปรุงสร็จแล้วเลย ในตอนนั้นเองเขาพบว่าหลังครัวยังมีประตูอีกบานหนึ่ง จึงเดินเข้าไปดู
ประตูบานนี้ไม่ได้ล็อก ฟางหยวนผลักเปิดออก อาศัยแสงไฟจากห้องครัวส่องเข้าไป เห็นข้างในเต็มไปด้วยกระสอบป่านและถุงผ้ากองพะเนิน
พอมีหัวไชเท้าตกถึงท้อง ฝีเท้าของฟางหยวนก็ไวขึ้นมาก เขารีบเดินเข้าไปดู พบว่าในกระสอบป่านบรรจุมันฝรั่งเอาไว้เต็มเปี่ยม จากนั้นฟางหยวนก็ไปแกะถุงผ้าถุงหนึ่งดู ข้างในเป็นแป้งข้าวโพด และยังมีถุงผ้าอีกบางส่วนที่เป็นแป้งสาลีขาว แต่ถุงแป้งขาวมีน้อยมาก มีแค่สิบกว่าถุงเท่านั้นเอง
เห็นของพวกนี้แล้วตาของฟางหยวนก็กลายเป็นสีเขียว (หิวโหยสุดขีด) ตอนนี้เขาไม่มีความคิดอื่นเลย ความคิดเดียวที่มีคือขอให้ได้กินอะไรที่มัน "ร้อนๆ" สักคำ
คิดแล้วก็ทำทันที ฟางหยวนวิ่งกลับไปในครัว เมื่อกี้ตอนที่เขากำลังหาของกิน เขาเห็นปิ่นโตอลูมิเนียมวางอยู่สองสามใบ
เขาหยิบปิ่นโตมาหนึ่งใบ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องเก็บของ ตอนแรกเขาคิดจะเอาแป้งขาว แต่คิดไปคิดมาก็เปลี่ยนใจโกยแป้งข้าวโพดมาสักสองสามกำมือแทน...
________________________________________
ตอนที่ 1 จบ