แม้ว่าแป้งข้าวโพดจะเป็นธัญพืชหยาบ แต่การนำมาต้มโจ๊กนั้นดีกว่าแป้งสาลีขาว โดยเฉพาะในแง่ของการอยู่ท้อง ซึ่งตอนนี้หากจะใช้หนึ่งคำนิยามสภาพของฟางหยวน นั่นคือคำว่า ‘หิว’ สองคำคือ ‘หิวมาก’ และสามคำคือ ‘หิวฉิบหาย’
หลังจากกำแป้งข้าวโพดมาได้สองสามกำมือ ฟางหยวนก็รีบวิ่งกลับไปในครัว แม้มันจะเป็นแป้งข้าวโพด แต่มันค่อนข้างหยาบ ดูไปแล้วน่าจะเรียกว่า ‘กากข้าวโพด’ มากกว่า
เขาหยิบกระบวยตักน้ำจากโอ่งใบใหญ่ใส่ลงในปิ่นโต จากนั้นก็เดินไปที่เตาถ่าน เตาที่นี่ใช้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิง แต่ตอนนี้ไฟถูกกลบเอาไว้ ปิดช่องลมเพื่อให้ไฟกรุ่นๆ ฟางหยวนหยิบเหล็กเขี่ยไฟจากบนพื้นขึ้นมา กระทุ้งลงไปที่กลางเตาจนเกิดรูให้ไฟระบายออกมา จากนั้นก็วางปิ่นโตลงไปข้างบน
ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ปิ่นโตก็เริ่มมีไอความร้อนพุ่งออกมา สภาพอากาศตอนนี้หนาวมากแล้ว อย่างน้อยฟางหยวนก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ซึ่งอาจจะเป็นเพราะความหิวด้วยส่วนหนึ่ง
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง กลิ่นหอมของโจ๊กข้าวโพดก็โชยมาปะทะจมูก ฟางหยวนรู้ว่าได้ที่แล้ว เขารีบวิ่งไปหยิบตะเกียบมาคู่หนึ่ง แยกตะเกียบออกจากกันแล้วเสียบเข้าไปในหูหิ้วปิ่นโตเพื่อยกมันออกมา ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะหูปิ่นโตตอนนี้ร้อนจี๋ เขาจึงต้องใช้วิธีนี้ หลังจากวางปิ่นโตลงบนเตาแล้ว ฟางหยวนก็แทบจะทนรอไม่ไหว
ช่วงแรกโจ๊กที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ร้อนมาก ฟางหยวนต้องใช้ตะเกียบเขี่ยค่อยๆ กินทีละนิดเพื่อไม่ให้ลวกปาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สัมผัสได้ว่าร่างกายค่อยๆ อบอุ่นขึ้นมา สิ่งนี้ทำให้ฟางหยวนรู้สึกว่าตัวเอง "รอดตาย" แล้วจริงๆ ใช่แล้ว รอดตายแล้ว เพราะในร่างกายเริ่มมีความร้อนหมุนเวียน
หลังจากกินโจ๊กข้าวโพดจนหมดปิ่นโต ฟางหยวนรู้สึกว่าพละกำลังของร่างกายนี้กลับคืนมาทั้งหมด และดูมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก ทว่าตอนนี้เขาต้องพิจารณาปัญหาอีกอย่าง นั่นคือหลังจากนี้จะเอายังไงต่อ เขาไม่มีทางกบดานอยู่ที่นี่ได้ตลอด และไม่มีทางแอบมุดเข้ามาทุกคืนได้แน่ๆ เพราะอีกไม่นานต้องมีคนพบเห็น หรืออย่างเร็วที่สุดก็คือเช้าวันพรุ่งนี้
ทางเลือกเดียวตอนนี้คือต้องหนีไป และต้องเอาของกินติดตัวไปด้วย แต่นี่มันกลับขัดแย้งกับสิ่งพร่ำสอนที่เขาได้รับมาตั้งแต่เด็กจนโต
พ่อแม่สอนเขามาเสมอว่า "อย่าหยิบฉวยของคนอื่นแม้แต่เข็มเล่มเดียวหรือด้ายเส้นเดียว" เพราะมันเป็นเรื่องของศีลธรรมและคุณงามความดี แต่เมื่อ "ชีวิต" กับ "ศีลธรรม" มาปะทะกัน ฟางหยวนทำได้เพียงเลือกที่จะ "ไร้ศีลธรรม" เท่านั้น ช่วยไม่ได้จริงๆ การมีชีวิตรอดสำคัญที่สุด
ฟางหยวนเดินเข้าไปในห้องเก็บของ หอบถุงผ้าเปล่าที่กองอยู่ตรงประตูเข้าไปข้างใน จากนั้นก็เริ่มเทแป้งสาลีขาวและแป้งข้าวโพดจากถุงใหญ่ใส่ลงในถุงเปล่าเหล่านั้น ร่างกายนี้อายุแค่แปดขวบ ถ้าใส่เยอะไปเขาก็แบกไม่ไหว ทำได้เพียงแบ่งใส่ถุงละนิดละหน่อยในปริมาณที่เขาพอจะยกไหว
ไม่นานนัก แป้งสาลีขาวหนึ่งถุงใหญ่ก็ถูกเขาแบ่งใส่ถุงเล็กๆ ได้ 5-6 ถุง จากนั้นเขาก็เปิดถุงแป้งข้าวโพดต่อ ผ่านไปครึ่งชั่วโมง แทบเท้าของฟางหยวนก็มีถุงเล็กๆ ที่บรรจุแป้งขาวและแป้งข้าวโพดวางอยู่กว่า 20 ถุง
ทั้งหมดนี้รวมกันแล้วเท่ากับแป้งสาลี 2 ถุงใหญ่ และแป้งข้าวโพดอีก 2 ถุงใหญ่ เสบียงเหล่านี้เพียงพอจะให้เขาผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้อย่างแน่นอน
เมื่อจัดการเสร็จ ฟางหยวนคิดครู่หนึ่งแล้วไปเปิดกระสอบมันฝรั่งต่อ จากนั้นก็แบ่งใส่ถุงเล็กๆ ได้อีก 7-8 ถุง
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เวลาน่าจะประมาณสี่ทุ่ม ซึ่งยังเช้าเกินไป ฟางหยวนกะว่าจะรอจนหลังเที่ยงคืนค่อยออกไป
ในระหว่างนั้น ฟางหยวนดับไฟในครัวลง แล้วเดินออกมาจากห้องครัวเพื่อเดินสำรวจไปรอบๆ โรงอาหาร
หลังจากที่อดอยากมานานแล้วมากินโจ๊กจนเต็มคราบ เขารู้สึกจุกจนแทบจะเดินไม่ไหว ขณะที่เดินวนรอบโรงอาหารได้ไม่กี่รอบ ฟางหยวนก็สังเกตเห็นประตูบานหนึ่งที่มุมห้อง และประตูบานนั้นก็ถูกล็อกเอาไว้ด้วย
ฟางหยวนกลอกตาไปมาแล้วหมุนตัวกลับเข้าครัว ไปหยิบเหล็กเขี่ยไฟอันเดิมมา
เขาเสียบเหล็กเขี่ยไฟเข้าไปในหูกุญแจแล้วงัดลงแรงๆ ตัวกุญแจไม่เป็นไร แต่หูประตูหลุดออกมาจากบานประตูเลย ก็แหงละ มีตะปูตอกอยู่แค่สองตัว มันไม่แข็งแรงเอาเสียเลย
เขาผลักประตูเข้าไปแต่ไม่กล้าเปิดไฟ แม้ข้างในจะมืดมาก แต่เขาก็ไม่รู้ว่าแสงไฟจะรอดออกไปข้างนอกให้คนเห็นหรือเปล่า ฟางหยวนใช้มือคลำไปทั่ว ไม่นานก็คลำไปเจอโต๊ะตัวหนึ่ง เป็นโต๊ะทำงานแบบที่ใช้กันในยุคนั้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่านี่น่าจะเป็นห้องทำงาน และคนที่ทำงานที่นี่น่าจะเป็นหัวหน้าระดับเล็กๆ
ในโรงอาหารพนักงาน หัวหน้าที่ใหญ่ที่สุดก็มีคนเดียว นั่นคือ "หัวหน้าโรงอาหาร"
เขาลูบไล้ไปตามโต๊ะจนเจอเก้าอี้ ฟางหยวนลองดึงลิ้นชักดู ไม่นึกเลยว่าจะดึงออกจริงๆ
เพราะมองไม่เห็น เขาเลยไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรบ้าง แต่สัมผัสได้ว่ามีของอยู่ และเขาก็คลำไปเจอ "กล่อง" ใบหนึ่ง สัมผัสดูแล้วน่าจะเป็นกล่องไม้ เขาจึงหยิบมันออกมา
อย่างอื่นดูเหมือนจะเป็นพวกเอกสารกระดาษ ฟางหยวนไม่ได้แตะต้อง เขาหยิบแค่กล่องไม้ออกมา
พอออกมาจากห้องทำงาน ฟางหยวนกลับเข้าครัว ปิดประตู และเปิดไฟ บนกล่องไม้มีกุญแจเล็กๆ ล็อกอยู่ เป็นแบบที่ตัวเล็กมากๆ
ฟางหยวนพยายามใช้เหล็กเขี่ยไฟงัดแต่พบว่ามันเสียบเข้าไปไม่ได้ สุดท้ายเลยต้องทุบเอา โป้งเดียว กุญแจจิ๋วก็พังพินาศ
เขาเปิดกล่องออก พบว่าข้างในมีปึกเงินวางอยู่ จึงรีบหยิบขึ้นมานับดู ทั้งหมดมีเงิน 62 หยวนพอดี
มีแบงก์ 10 หยวนสองใบ แบงก์ 5 หยวนสามใบ แบงก์ 2 หยวนเจ็ดแปดใบ ที่เหลือเป็นแบงก์ 1 หยวน 5 เหมา 2 เหมา และ 1 เหมา (หน่วยย่อยของเงินหยวน) ไม่มีพวกเหรียญย่อย (เฟิน)
นอกจากเงินพวกนี้แล้ว ข้างในยังมี "คูปอง" อีกจำนวนหนึ่ง ฟางหยวนหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นคูปองอาหาร , คูปองน้ำมัน และคูปองผัก
คูปองอาหารมีสามประเภท ได้แก่ คูปองธัญพืชละเอียด (แป้งขาว/ข้าว), คูปองธัญพืชกึ่งหยาบ และคูปองธัญพืชหยาบ (มัน/เผือก) ไอ้ธัญพืชละเอียดกับหยาบฟางหยวนพอเข้าใจ แต่ไอ้ "กึ่งหยาบ" นี่มันคืออะไร? ฟางหยวนถึงกับมึนตึ๊บ
แต่ไม่นานเขาก็คิดออก ธัญพืชละเอียดคือแป้งสาลีและข้าวสาร ธัญพืชหยาบคือมันเทศและมันฝรั่ง ส่วนกึ่งหยาบก็น่าจะเป็นแป้งข้าวโพด แป้งมันเทศ และแป้งข้าวฟ่างพวกนี้ ไม่อย่างนั้นอธิบายไม่ได้จริงๆ ว่ากึ่งหยาบคืออะไร และแน่นอนว่าน่าจะรวมถึงข้าวฟ่างหางหมาด้วย
คูปองธัญพืชละเอียดมีน้อยมาก แค่ร้อยกว่าจิน คูปองกึ่งหยาบมีสองร้อยกว่าจิน ที่เหลือเป็นคูปองธัญพืชหยาบเกือบทั้งหมด ประมาณหนึ่งพันจิน
ต่อมาคือคูปองน้ำมัน อันนี้ยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ มีแค่ 7 จิน โรงอาหารพนักงานตั้งใหญ่โต กลับมีคูปองน้ำมันแค่ 7 จินเอง
สุดท้ายคือคูปองผัก บนนั้นพิมพ์รูปหัวไชเท้ากับผักกาดขาวแยกกัน และมีแค่สองอย่างนี้จริงๆ มิน่าล่ะในครัวถึงมีแต่ของสองอย่างนี้
คูปองผักสองชนิดนี้ แบ่งเป็นคูปองหัวไชเท้า 580 จิน และคูปองผักกาดขาว 2,120 จิน เห็นของพวกนี้แล้ว ใบหน้าของฟางหยวนมีแต่ความตื่นเต้น มีเงินและคูปองพวกนี้ อย่าว่าแต่ผ่านฤดูหนาวเลย ต่อให้ใช้ชีวิตไปทั้งปีก็ยังไม่มีปัญหา
ของพวกนี้ในโรงอาหารโรงงานใหญ่อาจจะไม่เท่าไหร่ ไม่พอให้กินสักมื้อด้วยซ้ำ แต่สำหรับเด็กแปดขวบอย่างฟางหยวน นี่มันมหาศาลมาก
เวลาผ่านไปทีละนาที เมื่อรู้สึกว่าเวลาได้ที่แล้ว ฟางหยวนก็เริ่มขนเสบียงออกไปข้างนอก เขาไม่ได้ทิ้งเสบียงพวกนี้เพียงเพราะได้คูปองมาหรอกนะ เพราะเขายังไม่รู้ว่าข้างนอกเป็นยังไง อีกอย่าง คูปองพวกนี้จะใช้ได้จริงหรือเปล่าก็ยังเป็นคำถาม ดังนั้นเขาต้องเอาเสบียงที่เตรียมไว้ขนนออกไปให้ได้
ฟางหยวนหิ้วถุงเสบียงไปทีละสองถุง ขนไปที่ข้างกำแพงแล้วโยนข้ามออกไป ยังดีที่เขาไม่ได้โยนออกไปทางเดิมที่เข้ามา ไม่อย่างนั้นด้วยระยะทางที่ไกลขนาดนี้ เขาไม่แน่ใจว่าเวลาจะพอไหม
เขาใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมง ถึงจะโยนของที่เตรียมไว้ทั้งหมดออกไปได้ จากนั้นก็วิ่งกลับไปหยิบกระสอบป่านมาอีกสองสามใบ เหตุผลที่เอากระสอบป่าน แน่นอนว่าเอาไว้กันหนาว กระสอบถักจากเชือกป่าน ใช้รักษาความอบอุ่นได้ดีมาก
รูระบายน้ำมีเยอะแยะ ฟางหยวนสุ่มมาสักรูแล้วมุดออกไป โชคดีที่ข้างนอกกำแพงเป็นป่ารก และไม่ไกลจากกำแพงนักก็เป็นดงต้นอ้อขนาดใหญ่ ตรงนี้ไม่มีคนมาแน่นอน เพราะเวลาเหลือน้อยแล้ว ฟางหยวนจึงหาที่ใกล้ๆ ขุดดินฝังเสบียงพวกนี้เอาไว้ รวมถึงปิ่นโตที่เขาเอาออกมาและกระสอบป่านพวกนั้นด้วย ทั้งหมดถูกฝังกลบไว้จนมิด
หลังจากฝังเสบียงเสร็จ ฟางหยวนก็เดินกลับไปที่ซากปรักหักพังจุดเดิม หาที่ที่เขานอนก่อนหน้านี้แล้วนั่งลง
เขาไม่ได้นอน ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นที่ได้เสบียงมาเยอะแยะ แต่เป็นเพราะเขากังวล... กังวลว่าคนในโรงงานจะตามมาเจอ
แต่ความกังวลนี้ช่างเกินกว่าเหตุ ไม่ใช่ว่าโรงงานจะไม่ให้ความสำคัญนะ แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนจากข้างนอกมุดเข้ามาขโมยของในโรงงานได้
เพราะโรงงานใหญ่ขนาดนี้ แค่จะหาตำแหน่งโรงอาหารก็ยากแล้ว แถมยังขโมยไปได้ตั้งเยอะขนาดนี้ ดังนั้นพอตอนเช้ามีการค้นพบว่าของหาย โรงงานจึงเริ่มสืบสวนทันที ถึงขนาดที่สถานีตำรวจส่งคนมาเลยทีเดียว เสบียงกว่า 200 จิน เงินอีก 60 กว่าหยวน แถมยังมีคูปองอีกเพียบ นี่ถือเป็นคดีที่ไม่เล็กเลย
ทว่าสถานีตำรวจก็คิดเหมือนกับทางโรงงาน คือเชื่อว่าเป็นฝีมือของ "คนใน" แน่นอน ผลก็คือสืบสวนไปหนึ่งรอบแล้วก็ไม่ได้อะไรเลย สุดท้ายเรื่องนี้ก็ต้องเงียบหายไปเอง นี่ต้องขอบคุณที่ฟางหยวนเป็นคนจากโลกอนาคต และดูซีรีส์แนวสืบสวนสอบสวนมาบ่อย ดังนั้นไม่ว่าจะข้างในหรือข้างนอก เขาจึงจัดการลบร่องรอยจนสะอาดกริบ
นี่คือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงต้องใช้เวลานานขนาดนั้นในการขนเสบียงออกมา
ฟางหยวนเองก็ไม่มีทางเลือก ถ้าเขาเป็นผู้ใหญ่ หรือแม้แต่เป็นเด็กวัยรุ่นสักสิบกว่าขวบ เขาก็คงไม่ขโมยหรอก
แต่ตอนนี้เขาเป็นแค่เด็กแปดขวบ นอกจากวิธีนี้แล้ว เขายังมีทางอื่นอีกหรือ? ไม่อย่างนั้นเขาก็คงต้องอดตายไปจริงๆ
ประมาณสิบโมงเช้า เมื่อรู้สึกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว ฟางหยวนก็มุดออกมาจากมุมกำแพง ชาติก่อนฟางหยวนใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงนานกว่าสิบปี เขาจึงรู้จักเมืองหลวงเป็นอย่างดี และเคยได้ยินคนแก่คนเฒ่าเล่าให้ฟังว่า ในยุคนี้ แทบทุกครัวเรือนจะมี "หลุมเก็บผัก"
บ้านแถวนี้แม้จะพังถล่มลงมาหมดแล้ว แต่หลุมเก็บผักไม่น่าจะมีปัญหา ดังนั้นเขาจึงอยากหาหลุมเก็บผักสักที่เพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัย และที่สำคัญกว่านั้นคือ เอาไว้เก็บเสบียงพวกนั้นของเขาด้วย
ทั้งวัน ฟางหยวนเดินวนเวียนรื้อค้นตามซากบ้านที่พังทลายแต่ละหลัง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะที่นี่ไม่มีหลุมเก็บผัก หรือเป็นเพราะมันถูกซากบ้านทับจนมิดกันแน่ จนกระทั่งฟ้าเกือบมืดเขาก็ยังหาไม่เจอเลยสักที่เดียว
และในตอนนี้ ฟางหยวนก็เริ่มหิวโซจนทนไม่ไหวอีกแล้ว เมื่อคืนกินโจ๊กข้าวโพดไปปิ่นโตเดียว แต่นี่มันผ่านไปเกือบทั้งวันแล้วที่ไม่มีอะไรตกถึงท้อง
จะบอกว่าไม่หิวก็โกหกแน่นอน แต่ถ้าเทียบกับก่อนหน้านี้ละก็ มันดีกว่าเดิมหลายเท่าตัว อย่างน้อยตอนนี้ก็แค่หิว ยังไม่ถึงขั้นจะอดตายในทันทีทันใด
________________________________________
ตอนที่ 2 จบ