“พูดเหลวไหลอะไรของแก! เรื่องของเหอเจี้ยนจวินเกี่ยวอะไรกับแก? นั่นมันเรื่องของกองทัพ คนบ้านนอกอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมายุ่ง?”
ลู่ชุนเฉ่ากระโดดขึ้นด่า พร้อมใช้นิ้วชี้มือซ้ายที่ยังไม่หัก จิ้มหร่วนชีชีอีกครั้ง
นี่เป็นนิสัยเวลาทะเลาะของเธอ ที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก เวลาด่าใครจะต้องชี้หน้าอีกฝ่าย ไม่อย่างนั้นจะรู้สึกว่าข่มอีกฝ่ายไม่ได้
โดยเฉพาะหลังเข้าเมือง กลายเป็นลูกสาวผู้บัญชาการ ฐานะสูงส่งขึ้นมาก ยิ่งชอบใช้นิ้วชี้คนอื่นมากกว่าเดิม
โดยเฉพาะเวลาจ่อจะจิ้มตาคน เธอรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นเป็นพิเศษ
ใบหน้าหวานน่ารักของหร่วนชีชีพลันเย็นชาลง
ครั้งนี้เธอไม่พูดเตือนแม้แต่คำเดียว ลงมือทันที
“กร๊อบ!”
“อ๊าก...!”
เสียงกระดูกหักกับเสียงกรีดร้องของลู่ชุนเฉ่าดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
คนในห้องยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นนิ้วชี้มือซ้ายของลู่ชุนเฉ่า บิดผิดรูปอย่างไร้เรี่ยวแรง เหมือนกับนิ้วชี้มือขวาที่หักไปก่อนหน้านี้
หร่วนชีชีหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เช็ดมืออย่างสง่างาม ก่อนจะพูดด้วยสีหน้ารังเกียจ
“ต่อไปก่อนออกจากบ้านก็ล้างมือหน่อยนะ กลิ่นต้นหอมโชยมาเลย!”
“ไอ้...! แก...!”
ลู่ชุนเฉ่าด่าคำหยาบอย่างรุนแรง จนแทบจะพ่นไฟออกจากปาก
แม้มือทั้งสองข้างจะเจ็บปวดแทบขาดใจ แต่เธอก็ไม่สนใจ พุ่งเข้าใส่หร่วนชีชีอย่างคนเสียสติ
เธองัดฝีมือการตบตีสมัยอยู่หมู่บ้านออกมาทั้งหมด
วันนี้เธอต้องฆ่านังตัวแสบคนนี้ให้ได้!
หร่วนชีชีหลบไปพลาง ด่ากลับไปพลาง
“จะด่าอะไรก็ด่าไปเถอะ มีปัญญาทำได้จริงหรือไง? จะไปด่าพ่อแกหรือจะไปด่าแม่แก?”
ฝีปากของเธอไม่มีทางเป็นรองใคร จะด่าก็ต้องด่าให้หนักกว่าอีกฝ่าย
ไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด!
ลู่เต๋อเซิ่งรู้สึกแน่นหน้า อกแทบหายใจไม่ออก
เขาเผลอเอื้อมมือไปที่เอวตามสัญชาตญาณ แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ
ถึงนึกขึ้นได้ว่า เวลาถึงบ้าน เขาจะเก็บปืนไว้ในลิ้นชักเสมอ
ให้ตายเถอะ!
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงยิงยัยเด็กปากเสียคนนี้ทิ้งไปนานแล้ว!
“ลูกสาวหน้าคางคกของแก อาศัยว่าตามีตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการ ก็เที่ยวรังแกชาวบ้าน ข่มเหงคนอื่น เหอเจี้ยนจวินแย่งผลงานของคนอื่น ก็เพราะมีเธอหนุนหลัง แล้วลูกชายกะเทยของแก ตอนนี้ถ่ายอุจจาระได้หรือยัง?”
หร่วนชีชีวิ่งหลบพลาง แหย่ลู่ชุนเฉ่าให้วิ่งวนไปรอบห้องนั่งเล่น ราวกับแมวกำลังหยอกหนู
“ยังไม่ได้ แผลแตกอีกแล้ว เย็บไปกว่าสิบเข็ม!”
ลู่เหยาพูดอย่างสะใจ
“แกยังมีหน้ามาพูดอีก? ถ้าแกไม่ยัดกล้วยให้หงป๋อกินตั้งเยอะ เขาจะท้องเสียจนแผลแตกหรือ? แล้วก็แก นังตัวแสบ! เพราะแกแท้ๆ ที่ทำให้หงป๋อเป็นแบบนี้ ฉันจะฆ่าแก!”
ลู่ชุนเฉ่าเสียสติไปแล้วโดยสิ้นเชิง
ลูกทั้งสองของเธอ ต่างก็พังเพราะหร่วนชีชี
วันนี้เธอต้องฆ่านังนี่ให้ได้ เพื่อแก้แค้นแทนลูก!
“ลู่เหยา นายใช้เงินไม่เป็นเลย ซื้อกล้วยแพงขนาดนั้นทำไม? ไปซื้อยาถ่ายจากร้านขายยามาก็พอแล้ว ต่อไปห้ามใช้เงินฟุ่มเฟือยแบบนี้อีก!”
หร่วนชีชีหันไปตำหนิเขาอย่างจริงจัง
“เข้าใจแล้ว หลังแต่งงานเงินทั้งหมดให้เธอดูแล!”
ลู่เหยาปรับตัวกับบทบาทลูกเขยเข้าบ้านได้อย่างดี
เขาถึงขั้นวางแผนไว้แล้วว่า เดือนหน้าพอได้เงินเดือน จะยกให้หร่วนชีชีเก็บทั้งหมด
หร่วนชีชีพยักหน้าอย่างพอใจ
ต่อไปเธอจะหาเวลาสอนเขาเรื่อง "คัมภีร์คุณธรรมของสามี" อีกที
ลู่ชุนเฉ่าวิ่งไล่เร็วเกินไป อีกทั้งมือก็เจ็บมาก จึงสะดุดล้มลง
เธอเผลอใช้มือขวาค้ำพื้นตามสัญชาตญาณ
ผลคือ...
นิ้วชี้มือขวาที่หักอยู่แล้ว ถูกกระแทกซ้ำเต็มแรง
“อ๊าก... เจ็บจะตายแล้ว...!”
เสียงร้องของลู่ชุนเฉ่าดังยิ่งกว่าหมูถูกเชือด
แทบจะยกหลังคาบ้านทั้งหลังขึ้นมา
ลู่เต๋อเซิ่งปวดหัวจนแทบทนไม่ไหว
เขาไม่อยากเถียงกับหร่วนชีชีอีกแล้ว จึงพูดด้วยสีหน้าดำทะมึน
“ฉันไม่เห็นด้วยที่พวกเธอสองคนจะคบกัน และรายงานขอแต่งงาน ฉันก็ไม่มีวันเซ็น!”
“จะเซ็นหรือไม่เซ็นก็ช่าง ฉันให้พ่อเลี้ยงเซ็นแทนก็ได้!”
ลู่เหยาหัวเราะเยาะ โม่ชิวเฟิงก็มีสิทธิ์เซ็นเหมือนกัน
เขาไม่จำเป็นต้องไปขอร้องผู้เฒ่า
ลู่เต๋อเซิ่งรู้สึกเหมือนโลกมืดลงตรงหน้า ร่างกายโซเซไปนิดหนึ่ง
หลินม่านอวิ๋นรีบเข้ามาประคอง พลางพูดอย่างไม่พอใจ
“เสี่ยวเหยา อย่าทำให้พ่อโกรธเลย สุขภาพเขาไม่ดี!”
“สุขภาพไม่ดี ไม่ใช่เพราะเธอหรอกหรือ? ผัวแก่เมียเด็ก ดอกแพร์ทับต้นไห่ถังแบบนี้ สุขภาพจะดีได้ยังไง?”
ลู่เหยาพูดประชด
“ผู้หญิงวัยสี่สิบกำลังถึงวัยคึกคักที่สุด ดูดพลังได้แม้แต่นั่งอยู่เฉยๆ พ่อยังทนมาได้ถึงทุกวันนี้ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว!”
ครั้งนี้หร่วนชีชีไม่ได้ประชด
แต่ชมจากใจจริง
อายุหกสิบกว่าปีแล้ว ยังมีภรรยาสาวอ่อนกว่าเกือบยี่สิบปี
ใช้ชีวิตแบบนี้... ไม่ง่ายจริงๆ
ไฟโทสะที่ลู่เต๋อเซิ่งเพิ่งกดลงไป ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
พุ่งขึ้นถึงกระหม่อม ปืนของเขาอยู่ไหน?
“ไปเอาปืนของฉันมา!”
ลู่เต๋อเซิ่งคำราม สั่งหลินม่านอวิ๋นไปหยิบปืน
วันนี้เขาจะยิงไอ้ลูก อกตัญญูคนนี้ให้ตาย!
“เหล่าลู่ ใจเย็นก่อน!”
ในใจหลินม่านอวิ๋นอยากให้ลู่เหยาตายคาที่เสียด้วยซ้ำ
แต่เธอรู้ดีว่า ห้ามเอาปืนมาเด็ดขาด ลู่เต๋อเซิ่งยังรักลูกชายอยู่
ตอนนี้ก็แค่พูดเพราะโมโหเท่านั้น
“เอาปืนมา! วันนี้ฉันจะยิงไอ้สัตว์นรกนี่!”
ดวงตาของลู่เต๋อเซิ่งแดงก่ำ เขาสะบัดหลินม่านอวิ๋นออกอย่างแรง สั่งให้รีบไปเอาปืน
หลินม่านอวิ๋นเสียหลัก ถอยหลังหลายก้าว เกือบล้มลง
“เสี่ยวเหยา นายจะทำให้บ้านแตกสาแหรกขาดแบบนี้จริงๆ หรือ ถึงจะพอใจ?”
หลินม่านอวิ๋นร้องไห้พลางถาม
ไม่ลืมหันไปมองลู่เต๋อเซิ่งด้วยสายตาน่าสงสาร
แน่นอน...ไฟโทสะของลู่เต๋อเซิ่งยิ่งลุกโชนกว่าเดิม
“ไม่ต้องพูดกับไอ้สัตว์นรกนี่! วันนี้ฉันจะจัดการคนในตระกูลเอง!”
ลู่เต๋อเซิ่งกำลังจะเดินไปหยิบปืนในห้อง
แต่ก็ได้ยินเสียง
“แกร๊ก!”
ลู่เหยาชักปืนออกมาเช่นกัน และปลดเซฟเรียบร้อยแล้ว
“คิดว่ามีแต่คุณที่มีปืนหรือ? ผมก็มี! แถมยิงแม่นกว่าคุณอีก!”
ลู่เหยา ยกปืนขึ้นอย่างอหังการ ปลายกระบอกปืนค่อยๆ เคลื่อนไป
ก่อนจะหยุดตรงศีรษะของหลินม่านอวิ๋น
“ไอ้สัตว์นรก! ถ้ามีฝีมือก็เล็งมาที่ฉัน! ยิงสิ!”
ลู่เต๋อเซิ่งก้าวมาขวางหน้าหลินม่านอวิ๋น
พ่อลูกยืนเผชิญหน้ากันราวกับศัตรู
คนหนึ่งด่าลั่น อีกคนยกปืนเล็ง
ลู่ชุนเฉ่าตกใจจนไม่กล้าส่งเสียง
เธอค่อยๆ คลานลุกขึ้น ถอยไปอยู่ตรงประตู
ถ้าเกิดยิงกันขึ้นมาจริงๆ จะได้หนีทัน
“คิดว่าฉันไม่กล้ายิงหรือ? วันนี้ฉันจะยิงให้ดู!”
ดวงตาของลู่เหยาก็แดงก่ำเช่นกัน
ความจริง... เขาอยากลั่นไกนัดนี้มาตั้งนานแล้ว
ตั้งแต่วันที่หลินม่านอวิ๋น ให้เขาอดอาหารสามวัน
และจับเขาขังไว้นอกบ้านทั้งคืนในฤดูหนาว
ในช่วงสามปีที่ลำบากที่สุด หลินม่านอวิ๋นมักไม่ให้เขากินข้าว
มีเพียงวันที่ลู่เต๋อเซิ่งอยู่บ้าน เขาจึงจะได้กิน
ต่อมา แม้แต่อาหารแค่นั้น เธอก็ยังเสียดาย
อ้างว่าเขาสุขภาพไม่ดี แล้วส่งเขาไปอยู่บ้านลู่ชุนเฉ่า
ลู่ชุนเฉ่ารับคูปองอาหารกับเงินจากผู้เฒ่า
แต่กลับไม่ให้เขากินข้าว แถมยังตั้งใจใส่ยาเบื่อหนูลงในข้าวผัดไข่
วางไว้บนโต๊ะเพื่อล่อเขา
ถ้าเขาไม่มีความสามารถพิเศษ รู้แผนร้ายของผู้หญิงคนนี้ล่วงหน้า
ป่านนี้เขาคงตายไปแล้ว
ดังนั้น...เขาอยากฆ่าคนพวกนี้มานานแล้ว!
เพียงแต่... เขาอดทนไว้เสมอ ไม่ใช่เพราะใจอ่อน
แต่เพราะรู้สึกว่าไม่คุ้ม ชีวิตของเขามีค่ากว่าพวกนั้นมาก
เอาชีวิตหนึ่งไปแลกอีกชีวิตหนึ่ง ขาดทุนเกินไป
แต่ตอนนี้... เขาไม่อยากทนอีกแล้ว
ทุกครั้งที่หลินม่านอวิ๋นตกอยู่ในอันตราย ผู้เฒ่าจะรีบออกมาปกป้องทันที
เวลาครอบครัวของลู่ชุนเฉ่าถูกรังแก ผู้เฒ่าก็จะออกหน้าแทน
แต่ตัวเขา...ผ่านอันตรายมานับไม่ถ้วน ถูกรังแกมานับครั้งไม่ถ้วน
ผู้เฒ่าไม่เคยปกป้องเขาเลย
ไม่เคยออกหน้าแทนเขาแม้แต่ครั้งเดียว
ตรงกันข้าม ยังเอาแต่กดดันเขา
อ้างว่าเพราะเป็นลูกชายของลู่เต๋อเซิ่ง จึงต้องเข้มงวดและคาดหวังสูงกว่าคนอื่น!
บ้าสิ้นดี!
มุมปากของลู่เหยา กขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยือก นิ้วค่อยๆ กดลงบนไกปืน
“อย่านะ เสี่ยวเหยา อย่าทำเรื่องโง่ๆ!”
หลินม่านอวิ๋นตกใจจนหน้าซีด
เสาหลักเพียงคนเดียวของเธอคือสามี
ลูกชายทั้งสองยังสร้างตัวในกองทัพไม่ได้
ลู่เต๋อเซิ่งห้ามตายเด็ดขาด!
สีหน้าของลู่เต๋อเซิ่งสงบนิ่ง
แต่ร่างกายที่สั่นเทา กลับเผยให้เห็นว่าใจเขาไม่ได้สงบเลย
ในใจเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น เหตุใดพ่อลูกถึงเดินมาถึงจุดนี้ได้?
นอกจากสิบปีแรกที่ไม่ได้ทำหน้าที่พ่อ หลังจากรับลูกกลับบ้านแล้ว
เขาคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำผิดต่อเด็กคนนี้ แล้วทำไมเด็กคนนี้ถึงเอาแต่ต่อต้านเขา
ทำไมถึงไม่รู้จักบุญคุณเลย?
นิ้วของลู่เหยาค่อยๆ กดไกปืน กระสุนกำลังจะถูกยิงออกไป
ลู่ชุนเฉ่าก้าวขาออกนอกประตูไปแล้วข้างหนึ่ง
พร้อมวิ่งหนีได้ทุกเมื่อ
“นายโง่หรือไง? ชีวิตของนายมีค่ากว่าพวกนั้นตั้งเยอะ!”
หร่วนชีชีพูดขึ้น
เธอยื่นนิ้วขาวเรียวออกไป ปิดปากกระบอกปืนไว้
“ชีวิตฉันแลกสองชีวิต คุ้มแล้ว!”
ลู่เหยายังไม่ยอมล้มเลิก ครั้งนี้เขาคิดจะฆ่าคนจริงๆ
“คุ้มบ้าอะไร ต่อให้พวกนั้นสิบชีวิต ก็ยังไม่เท่าชีวิตนาย ตอนนี้นายเป็นคนของฉัน หร่วนชีชี แล้ว ต้องเชื่อฟัง วางปืนลง!”
หร่วนชีชีถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน
ลู่เหยากลับยิ้มกว้าง ก่อนจะยอมปล่อยมืออย่างว่าง่าย
“เก็บปืนเข้าไป อย่าให้ลั่น”
หร่วนชีชีรับปืนมา จัดการใส่เซฟอย่างคล่องแคล่ว
ก่อนจะเสียบกลับเข้าซองปืนตรงเอวของลู่เหยา
เมื่อเห็นท่าทางชำนาญในการจับปืนของเธอ
ลู่เต๋อเซิ่งหรี่ตาลง ส่วนลู่เหยากลับไม่แปลกใจเลย
เขาดูออกตั้งนานแล้วว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา
น่าจะมีวาสนาพิเศษเหมือนกับเขา ความจริงแล้ว หร่วนชีชีใช้ปืนเก่งมาก
เพราะในโรงพยาบาลจิตเวชมีอัจฉริยะด้านอาวุธคนหนึ่ง
อีกฝ่ายคลั่งไคล้อาวุธมากเกินไป จึงถูกส่งเข้าโรงพยาบาล
เธอคอยซื้อวัสดุจากอินเทอร์เน็ตมาให้เขาสร้างอาวุธ
น่าเสียดายที่หาซื้อวัสดุได้ไม่ครบ
ไม่อย่างนั้น ต่อให้สร้างขีปนาวุธ เขาก็ยังทำได้
จากนั้นเธอยังใช้เงินจัดสร้างสนามยิงปืนเล็กๆ ในโรงพยาบาลจิตเวช
เวลาว่างก็ไปฝึกยิงปืน แม้จะยังไม่ถึงขั้นยิงร้อยก้าวถูกเป้า
แต่ฝีมือก็ถือว่าไม่เลวเลย
“ไปกันเถอะ บ้านนายไม่มีอะไรน่าสนใจเลย ไม่มีความอบอุ่นของครอบครัวสักนิด ต่อไปไปอยู่บ้านฉัน!”
หร่วนชีชีรู้จักหยุดให้พอดี
ถ้ายังสร้างเรื่องต่อ...ลู่เต๋อเซิ่งคงได้เส้นเลือดในสมองแตกจริงๆ
เธอดึงลู่เหยาเดินออกไป
พอถึงประตู ก็จงใจชนลู่ชุนเฉ่าเต็มแรง จนอีกฝ่ายเซไปด้านข้าง
“ผู้บัญชาการลู่ หวังว่าคุณจะไม่ลืมอุดมการณ์เดิม ยึดมั่นในความยุติธรรม จัดการเรื่องนี้อย่างเป็นธรรม อย่าให้ประชาชนหมดศรัทธา!”
หร่วนชีชีหันกลับไปพูด
ถ้าลู่เต๋อเซิ่งยังคิดปกป้องเหอเจี้ยนจวินกับหลิวหงหลิงอีก
เธอจะเขียนจดหมายไปร้องเรียนถึงกองบัญชาการใหญ่ทันที!
สีหน้าของลู่เต๋อเซิ่งเคร่งขรึม ในใจเขาเองก็รู้สึกหนักอึ้ง
ต่อสู้เพื่อการปฏิวัติมาครึ่งชีวิต วันนี้กลับถูกเด็กสาวคนหนึ่งตำหนิ
หรือว่า... เขาทำผิดจริงๆ?
“ที่ดินดีๆ แบบนี้ไม่ปลูกพืชอาหาร กลับปลูกแต่ดอกไม้ไร้ประโยชน์ ช่างเป็นความคิดแบบชนชั้นนายทุนจริงๆ!”
เสียงของหร่วนชีชีลอยเข้ามาจากสวน
ลู่เต๋อเซิ่งที่เพิ่งเริ่มทบทวนตัวเองได้เพียงนิดเดียว ก็โกรธจนแทบกระอักอีกครั้ง
เขาผิดเอง...ไม่ควรคาดหวังอะไรจากยัยเด็กคนนี้ตั้งแต่แรก
ยัยเด็กนี่ก็เหมือนลู่เหยานั่นแหละ เป็นหมาบ้าดีๆ นี่เอง!