“เอ่อ... เสี่ยวเยี่ย สำหรับข้าแล้ว เจ้านั่นแหละเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของข้า” หลีเหล่าเกินกล่าว
หลีเหล่าเกินเป็นคนเหลวไหลจริง อีกทั้งควบคุมมือตัวเองไม่ได้ คิดแต่จะเล่นการพนันอยู่เสมอ
แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าถึงจินเสี่ยวเยี่ยจะพูดกับเขาไม่ดีนัก แต่นางเป็นคนดี
เมื่อก่อนเขาอาศัยอยู่กับน้องชายและหลานสะใภ้ ตอนน้องสะใภ้แบ่งข้าวก็ให้เขาเพียงน้ำข้าวนิดเดียว ทุกวันกินไม่เคยอิ่ม หลายปีมานี้มาอยู่กับจินเสี่ยวเยี่ย แม้จะไม่ได้กินดีนัก แต่ก็ยังดีกว่าเมื่อก่อนมาก
เขาคิดได้ตั้งนานแล้วว่า พอแก่ตัวลงก็ยังต้องพึ่งจินเสี่ยวเยี่ย ส่วนลูกชายอย่างหลีชิงจื้อ... ก่อนหน้านี้ก็ไม่อยู่ พอกลับมาก็ดูเหมือนจะใช้การอะไรไม่ได้แล้ว
“เช่นนั้นก็รีบไปทำงานเสีย!” จินเสี่ยวเยี่ยกล่าว
“ข้าไปเดี๋ยวนี้!” หลีเหล่าเกินรีบกลับไปทำงานทันที
ส่วนหลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมา ต่างช่วยหลีชิงจื้อขุดหญ้าคาวปลาทั้งกอ ทั้งรากทั้งใบขึ้นมาจนหมด พร้อมมองหลีชิงจื้อที่กำลังกินหญ้าคอกหมูด้วยสีหน้าสับสน
วันนี้พวกเขาเพิ่งรู้ว่าหญ้าชนิดนี้เรียกว่าหญ้าคอกหมู แล้วเหตุใดท่านพ่อถึงชอบกินของแบบนี้กัน?
หลีเอ้อร์เหมาอดใจไม่ไหว แอบชิมรากหญ้าคาวปลาอีกครั้ง แล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าสมองของท่านพ่ออาจถูกตีจนเพี้ยนไปจริง ๆ
เมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าแล้ว ชาวบ้านก็เริ่มแบกฟ่อนข้าวที่เกี่ยวเสร็จกลับบ้าน
หมู่บ้านของพวกเขาไม่มีใครเลี้ยงวัว จึงไม่มีเกวียนวัว ข้าวเปลือกทั้งหมดต้องแบกกลับบ้านเที่ยวแล้วเที่ยวเล่า โชคดีที่นาของแต่ละครอบครัวอยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก
ระหว่างที่จินเสี่ยวเยี่ยกับหลีเหล่าเกินช่วยกันแบกข้าวกลับบ้าน หลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาก็เดินตรวจในนาที่เพิ่งเกี่ยวเสร็จหนึ่งรอบ เพื่อดูว่ายังมีรวงข้าวตกหล่นอยู่หรือไม่
หลังจากตรวจนาของตนเองเรียบร้อยแล้ว เด็กทั้งสองจึงพาหลีชิงจื้อเดินกลับบ้าน
เมื่อเดินมาถึงริมแม่น้ำ หลีชิงจื้อก็เห็นบุรุษจำนวนไม่น้อยกำลังแช่อยู่ในแม่น้ำ หลังจากทำงานกันมาทั้งวัน พวกเขาต่างลงไปอาบน้ำชำระร่างกายกันทั้งนั้น
บุรุษกลุ่มหนึ่งพากันลงอาบน้ำในแม่น้ำ หญิงสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือนและสะใภ้สาวที่เพิ่งแต่งงานต่างไม่กล้ามอง ได้แต่ก้มหน้าเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่สตรีสูงวัยไม่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยง พวกนางหลายคนต่างนั่งรับลมอยู่ริมแม่น้ำ พลางวิจารณ์บุรุษที่กำลังอาบน้ำอยู่ในลำน้ำไปด้วย ว่าคนนั้นรูปร่างกำยำ ส่วนคนนี้ผอมเกินไป ภาพทั้งหมดนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
เมื่อหลีชิงจื้อเห็นเช่นนั้น อารมณ์ก็ดีเป็นพิเศษ แต่ชาวบ้านกลับไม่เข้าใจว่าทำไมหลีชิงจื้อถึงมีความสุขนัก
ทั้งที่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เดินก็ยังเดินไม่ค่อยไหว แต่กลับยิ้มอย่างมีความสุขเสียขนาดนั้น!
“ได้ยินว่าวันนี้หลีชิงจื้อยังกินหญ้าคอกหมูสด ๆ ด้วย”
“เมื่อก่อนรู้สึกว่าเขาเหมือนมีระยะห่างจากพวกเรา ดูเย็นชา... แต่ตอนนี้เหตุใดถึงดูเป็นมิตรเสียขนาดนี้?”
“จินเสี่ยวเยี่ยก็น่าสงสารจริง ๆ อุตส่าห์รอให้เขากลับมาได้แล้ว สุดท้ายไม่เพียงร่างกายพัง แม้แต่ดูเหมือนสติจะไม่ค่อยปกติด้วย”
ผู้คนต่างพูดคุยกันไปมา จนท้ายที่สุดก็ยิ่งเห็นใจจินเสี่ยวเยี่ยมากขึ้น
งานหนักอย่างการเกี่ยวข้าว โดยทั่วไปผู้หญิงในหมู่บ้านไม่ค่อยทำ หน้าที่หลักของพวกนางคือเลี้ยงลูก ทำอาหาร และเลี้ยงสัตว์ ต่อให้ไปที่นา ก็มักช่วยเพียงมัดฟ่อนข้าวเท่านั้น
แต่จินเสี่ยวเยี่ยกลับต้องลงนาเอง
ช่างไม่ง่ายเลยจริง ๆ!
เมื่อหลีชิงจื้อกลับถึงบ้าน ก็เห็นว่าภายในบ้านกองเต็มไปด้วยข้าวเปลือกที่เพิ่งเกี่ยวกลับมา ส่วนจินเสี่ยวเยี่ยยังไม่กลับมา คงไปอาบน้ำอยู่
หน้าหนาวคนในหมู่บ้านแทบไม่อาบน้ำ เพียงต้มน้ำร้อนเช็ดตัวหรือล้างก้นล้างเท้าเท่านั้น แต่หน้าร้อนจะลงไปอาบในแม่น้ำ
อย่างไรก็ตาม หญิงสาวจะนัดกันไปอาบที่สระแห่งหนึ่งโดยเฉพาะ ช่วงพลบค่ำผู้ชายในหมู่บ้านจะไม่มีใครไปแถวนั้น หากผู้ใดไป ก็จะถูกผู้ชายคนอื่นรุมซ้อม เพราะผู้ที่อาบน้ำอยู่ที่นั่นล้วนเป็นลูกสาว พี่น้อง หรือไม่ก็ภรรยาของพวกเขา
ส่วนสตรีสูงวัยโดยมากจะไม่ไปอาบที่สระ มักอาบตรงริมแม่น้ำใกล้บ้าน ระหว่างซักผ้าหรืออาบน้ำให้เด็กก็อาบของตนเองไปด้วย อย่างไรเสีย ผู้คนที่นี่เวลาอาบน้ำก็มักสวมกางเกงหรือแม้แต่สวมเสื้อผ้าลงน้ำ แล้วขัดถูร่างกายในแม่น้ำ
เมื่อจินเสี่ยวเยี่ยยังไม่อยู่... หลีชิงจื้อจึงแอบกินหญ้าคาวปลาที่ขุดกลับมาจนหมด
พอจินเสี่ยวเยี่ยกลับมาถึงบ้าน หลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาก็รีบวิ่งเข้าไปหา
“แม่ ท่านพ่อกินหญ้าคอกหมูพวกนั้นหมดแล้ว!”
จินเสี่ยวเยี่ยพูดไม่ออก
หลีชิงจื้อจึงได้แต่กล่าวว่า “มันกินได้จริง ๆ...” ดูท่าภายหน้าหากจะหาอะไรกินเพิ่ม เขาคงต้องระวังและหลบสายตาคนอื่นให้มากกว่านี้...
อย่างไรเสียหลีชิงจื้อก็กินเข้าไปแล้ว อีกทั้งดูเหมือนไม่มีอาการผิดปกติ จินเสี่ยวเยี่ยจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ
จินเสี่ยวเยี่ยเข้านอนอย่างรวดเร็ว เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ นางก็ลุกจากที่นอน เตรียมออกไปเกี่ยวข้าวต่อ
หลีชิงจื้อเห็นดังนั้นจึงกล่าวว่า “เสี่ยวเยี่ย เจ้าเอาเสบียงที่จะใช้ทำอาหารมื้อเช้ามาให้ข้าเถิด วันนี้ข้าจะเป็นคนทำอาหารเอง”
ที่จริงเขาลงมือทำเองได้เลย แต่เมื่อเห็นวิธีทำอาหารของจินเสี่ยวเยี่ยในหลายวันที่ผ่านมา ก็รู้ว่านางวางแผนการใช้เสบียงไว้อย่างรอบคอบ เขาย่อมไม่อาจหยิบเสบียงมาใช้ตามใจชอบ
โดยทั่วไปผู้ชายในหมู่บ้านไม่ค่อยทำอาหาร แต่จินเสี่ยวเยี่ยคิดว่าภายหน้านางคงต้องออกไปรับจ้างทำงาน เช่นนั้นหลีชิงจื้อที่อยู่บ้านก็ต้องเป็นคนทำอาหาร อีกทั้งนางยังจำได้ว่าก่อนทั้งสองจะแต่งงาน หลีชิงจื้อก็ทำอาหารกินเองอยู่แล้ว จึงน่าจะทำเป็น “ได้ ข้าจะเอาเสบียงมาให้ท่าน”
จินเสี่ยวเยี่ยนำเสบียงมาให้หลีชิงจื้อไม่น้อย พร้อมไข่ไก่อีกหกฟอง “วันนี้หุงข้าวสวย จะได้มีแรงทำงาน แล้วก็เอาไข่ทั้งหกฟองนี้ไปนึ่งให้สุก ถึงเวลาก็ท่านสองฟอง ข้าสองฟอง ท่านพ่อสองฟอง”
ปกติแล้วนางกับหลีเหล่าเกินไม่ค่อยกินไข่ไก่ แต่ช่วงฤดูงานนาจำเป็นต้องกินของดีบ้าง
จินเสี่ยวเยี่ยยังคิดไว้อีกว่าประเดี๋ยวจะไปซื้อเนื้อสักชิ้นมานึ่งกิน
ช่วงเวลาเช่นนี้มักมีคนพายเรือมาขายเนื้อและเต้าหู้ พวกนางจะใช้เงินซื้อหรือใช้เสบียงแลกก็ได้
“ได้” หลีชิงจื้อตอบรับ
หลังจินเสี่ยวเยี่ยออกไป เขาก็เดินเข้าครัว สำรวจสภาพภายในครัวอยู่ครู่หนึ่ง
หม้อเหล็กในยุคนี้มีราคาแพง ครอบครัวของพวกเขามีเพียงใบเดียว นี่เองจึงเป็นเหตุผลที่จินเสี่ยวเยี่ยแทบไม่ทำกับข้าว หากทำก็มีแต่เมนูนึ่ง
แน่นอนว่าครอบครัวอื่นในหมู่บ้านก็ไม่ต่างกัน บ้านที่ยากจนที่สุดกระทั่งไม่มีหม้อเหล็กสักใบ ต้องใช้หม้อดินหุงหาอาหาร
หม้อใบนี้เป็นของที่เจ้าของร่างเดิมซื้อไว้ ส่วนของใช้อื่น ๆ ในครัว น่าจะเป็นจินเสี่ยวเยี่ยที่ค่อย ๆ จัดหามา
ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมไม่มีเงิน จึงซื้อของเข้าบ้านได้น้อยมาก จนถึงทุกวันนี้ บ้านของพวกเขาก็ยังไม่มีโต๊ะกินข้าวสักตัว
เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้ บิดาของเจ้าของร่างเดิมแม้จะเป็นเซี่ยนลิ่ง แต่ครอบครัวกลับไม่ได้มั่งคั่ง
หากไม่ใช่เพราะตอนเจ้าของร่างเดิมรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ แล้วไปเกลี้ยกล่อมมารดาให้ออกจากบ้าน มารดาของเขาก็คงไม่ได้แอบยัดเครื่องประดับทองหลายชิ้นให้ เขาก็คงไม่มีเงินมาซื้อที่ดินในหมู่บ้านเมี่ยวเฉียน เครื่องประดับเหล่านั้นยังเป็นสินเดิมของมารดาอีกด้วย
เมื่อนึกถึงครอบครัวของเจ้าของร่างเดิม หลีชิงจื้อก็ทอดถอนใจอยู่ในใจ
บิดาของเจ้าของร่างเดิมถูกใส่ร้าย ส่วนเหมืองหินที่คร่าชีวิตเจ้าของร่างเดิมก็เต็มไปด้วยความชั่วร้าย
หากวันหน้าเขามีโอกาส จะต้องล้างแค้นแทนเจ้าของร่างเดิมและครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมให้ได้
การทำอาหารในชนบทเป็นเรื่องยุ่งยาก หลีชิงจื้อตักน้ำจากโอ่งมาคลุกข้าวกล้องแช่ไว้ จากนั้นออกไปเก็บถั่วฝักยาวกับมะเขือจากแปลงผัก
ที่บ้านไม่มีน้ำมัน เขาจึงไม่คิดผัดอาหาร เพียงล้างให้สะอาด ใส่ชาม เติมเกลือเล็กน้อย แล้วเตรียมนำไปนึ่ง
หลีชิงจื้อคาบถั่วฝักยาวไว้หนึ่งฝัก พลางกินไปก่อไฟไป ค่อย ๆ ทำอาหารอย่างไม่รีบร้อน
หลีต้าเหมาอดถามไม่ได้ “ท่านพ่อ ถั่วฝักยาวกินดิบได้หรือ?”
หลีชิงจื้อตอบว่า “กินได้ แต่อร่อยไม่มาก”
ถ้าไม่อร่อย แล้วเหตุใดถึงยังกิน? อีกทั้งดูจากท่าทางของท่านพ่อ ก็เหมือนกำลังกินของโอชะอยู่เลย... หลีต้าเหมามีสีหน้าลำบากใจ ส่วนหลีเอ้อร์เหมาที่เดิมทีคิดจะลองชิมบ้าง ก็ล้มเลิกความคิดทันที