“พี่หญิง...” จินเสี่ยวซู่มองจินเสี่ยวเยี่ยตาปริบ ๆ
“รีบออกไป ๆ ข้างนอกยังมีงานให้เจ้าทำอีกตั้งมาก!” จินเสี่ยวเยี่ยไล่เขาออกไป
หลังจากจินเสี่ยวซู่ออกไปแล้ว จินเสี่ยวเยี่ยก็ยกม้านั่งกระดูกไพ่มานั่งข้างเตียง แล้วกล่าวกับฟางจิ่นเหนียงว่า “จิ่นเหนียง วันนี้เจ้าสวยมาก”
ฟางจิ่นเหนียงหน้าแดง “เถ้าแก่จิน...”
“ยังจะเรียกเถ้าแก่จินอีกหรือ? เรียกว่าพี่หญิงสิ!”
ฟางจิ่นเหนียงจึงเรียก “พี่หญิง”
จินเสี่ยวเยี่ยรับคำด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเริ่มกำชับนาง “ข้าจะเล่าเรื่องคนในบ้านให้เจ้าฟัง ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าเป็นคนอัธยาศัยดี เข้ากับคนง่าย แต่บ้านท่านลุงใหญ่มีคนมาก ป้าสะใภ้ใหญ่ของข้าชอบพูดเหน็บแนมผู้อื่น...”
จินเสี่ยวเยี่ยแนะนำป้าสะใภ้ใหญ่ พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้อง รวมถึงน้องชายลูกพี่ลูกน้องของตนอย่างละเอียด
แม้แต่เรื่องของย่าจิน นางก็อธิบายให้นางฟังอย่างละเอียดเช่นกัน
ท้ายที่สุด จินเสี่ยวเยี่ยกล่าวว่า “ที่จริงเจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจพวกเขามาก ใช้ชีวิตของตนเองให้ดีก็พอ ต่อไปตอนเช้าเจ้าก็ตามเสี่ยวซู่เข้าเมือง ตอนเย็นค่อยกลับมา อย่างไรพวกเจ้าก็ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับพวกเขา ไม่จำเป็นต้องพบหน้ากันบ่อย”
จินเสี่ยวเยี่ยเห็นว่า หลังแต่งงานแล้ว ฟางจิ่นเหนียงยังคงไปทำงานในตัวอำเภอจะดีกว่า
ประการหนึ่ง งานที่นางมีให้นั้นไม่ใช่งานปักลวดลายละเอียด หลายอย่างฟางจิ่นเหนียงหลับตาก็ยังทำได้ จึงไม่ทำร้ายดวงตาของนาง อีกประการหนึ่ง...ออกไปทำงาน ย่อมดีกว่าอยู่บ้านเผชิญหน้ากับป้าสะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องทั้งสองทุกวัน
“ได้” ฟางจิ่นเหนียงพยักหน้าด้วยความยินดี นางเองก็อยากทำงานต่อหลังแต่งงาน มีเพียงหาเงินได้เท่านั้น นางจึงจะรับฟางซิ่วเหนียงน้องสาวของนางออกมาได้
“อีกประเดี๋ยวตอนชนสุรา เจ้าก็ตามเสี่ยวซู่ไป เขาเรียกใคร เจ้าก็เรียกตาม...” เพราะรู้ว่าดวงตาของฟางจิ่นเหนียงไม่ค่อยดี จินเสี่ยวเยี่ยจึงกำชับเรื่องที่ต้องระวังระหว่างชนสุราต่อ
ฟางจิ่นเหนียงฟังอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็กล่าวว่า “พี่หญิง ช่วงนี้ดวงตาของข้าดีขึ้นบ้างแล้ว”
ฟางจิ่นเหนียงรู้สึกว่าช่วงนี้ตนเองมองเห็นอะไรได้ชัดขึ้น คงเป็นเพราะคนมีเรื่องน่ายินดี จิตใจก็แจ่มใส
ตอนอยู่บ้านสกุลฟาง ที่จริงนางมีอาการเจ็บป่วยหลายอย่าง อาการปวดกระเพาะเป็นเพียงหนึ่งในนั้น นางยังปวดศีรษะ บางครั้งยังรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกจากอก นอกจากนี้เวลากลางคืนก็มักนอนไม่หลับ แต่ระยะนี้ อาการเหล่านั้นหายไปหมดแล้ว ทุกวันกินอิ่ม นอนหลับสบาย
“เช่นนั้นก็ดีมาก!” จินเสี่ยวเยี่ยกล่าวด้วยความยินดี
ดวงตาของฟางจิ่นเหนียงดีขึ้นมากจริง ๆ
ตามธรรมเนียมของหมู่บ้านเมี่ยวเฉียน ตอนรับประทานอาหารเย็นในวันแต่งงาน เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวต้องออกมาชนสุรากับแขก และฟางจิ่นเหนียงที่เดินตามจินเสี่ยวซู่ตลอดงาน ก็ไม่เกิดความผิดพลาดแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้ในหมู่บ้านมีข่าวลือว่านางเป็นคนตาบอด แต่ตอนนี้...นางจะตาบอดตรงไหนกัน?
ข่าวลือเชื่อถือไม่ได้จริง ๆ!
ก่อนหน้านี้จินโม่ลี่ยังไม่ได้เข้าไปดูในห้องหอ กระทั่งฟางจิ่นเหนียงออกมาชนสุรา นางจึงได้เห็นฟางจิ่นเหนียงเป็นครั้งแรก เพียงเห็นก็ถึงกับตะลึง ฟางจิ่นเหนียงช่างงดงามเหลือเกิน!
หญิงงามเช่นนี้ ชาติที่แล้วกลับถูกท่านเจ้าสัวหวังทรมานจนตาย ช่างน่าเสียดายจริง ๆ
จินโม่ลี่ชอบคนหน้าตาดี ชาติที่แล้วก็เพราะหลีชิงจื้อรูปงาม นางจึงดึงดันจะแต่งกับหลีชิงจื้อ เวลานี้จึงเอาแต่มองฟางจิ่นเหนียงไม่วางตา ครั้นนึกขึ้นได้ว่าฟางจิ่นเหนียงสนิทกับจินเสี่ยวเยี่ย นางจึงละสายตา แล้วก็เห็นเหยาเจิ้นฟู่จ้องฟางจิ่นเหนียงตาไม่กะพริบ
จินโม่ลี่โมโหจนเดือดปุด ๆ จึงหยิกเหยาเจิ้นฟู่ไปทีหนึ่ง
“เจ้าทำอะไร?” เหยาเจิ้นฟู่หันมามองจินโม่ลี่อย่างไม่พอใจ ก่อนจะเข้าใจทันทีว่านางโกรธเพราะอะไร “ทุกคนก็กำลังมองกันทั้งนั้น...”
ก่อนหน้านี้เหยาเจิ้นฟู่พูดจารังเกียจฟางจิ่นเหนียงอยู่บ่อยครั้ง แต่นั่นเป็นเพราะเขาไม่รู้ว่าฟางจิ่นเหนียงงดงามถึงเพียงนี้ ฟางจิ่นเหนียงไม่เพียงงดงาม ยังมีสินเดิมมากมายอีกด้วย เหตุใดตอนนั้นเขาจึงไม่เคยพบหญิงที่ดีเช่นนี้บ้าง? จะว่าไปแล้ว แม่นางสวี่ผู้นั้นหน้าตายังสู้จินโม่ลี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ
เห็น ๆ กันอยู่ว่าเขาดีกว่าจินเสี่ยวซู่ตั้งมาก!
เหยาเจิ้นฟู่รู้สึกอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว และคนที่คิดเช่นเดียวกับเขาในหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนก็ไม่ได้มีเพียงคนเดียว ยกตัวอย่างเช่นจินจ่าวซู่ เขาก็รู้สึกว่าตนเองดีกว่าจินเสี่ยวซู่ ตอนนี้ถึงกับเสียใจที่เอาแต่เกียจคร้านอยู่บ้าน หากเขาเข้าเมืองบ่อยกว่านี้ บางทีฟางจิ่นเหนียงอาจมาถูกใจเขาไปนานแล้ว
ต่อไปเขาจะต้องเข้าเมืองให้บ่อยขึ้น แล้วหาหญิงที่ดียิ่งกว่าฟางจิ่นเหนียงมาเป็นภรรยาให้ได้
“เจ้าสาวช่างงดงามจริง ๆ”
“งามราวกับนางฟ้า!”
“เสี่ยวซู่ เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก!” ชาวบ้านต่างพากันกล่าว
ฟางจิ่นเหนียงเหนือกว่าคนในหมู่บ้านทุกด้าน จนพวกเขาไม่อาจแม้แต่จะอิจฉาได้
จินเสี่ยวเยี่ยนั่งร่วมงานเลี้ยง ก่อนจะอดกล่าวกับหลีชิงจื้อไม่ได้ว่า “จิ่นเหนียงสวยจริง ๆ!”
หลีชิงจื้อยิ้ม “สำหรับข้า เจ้างดงามที่สุด” พูดจบ เขาก็กุมมือนางไว้
เขาคิดเช่นนั้นจากใจจริง จินเสี่ยวเยี่ยงดงามมาก เพราะทั่วทั้งตัวนางเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต นางไม่โทษฟ้าโทษดิน ไม่ยอมก้มหัวให้โชคชะตา ต่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเพียงใด ก็ยังพยายามทำให้ชีวิตของตนดีขึ้น...ส่วนรูปลักษณ์ภายนอกนั้น...พลังพิเศษของเขาสามารถเปลี่ยนแปลงร่างกายมนุษย์ได้ รูปลักษณ์ภายนอกจะนับเป็นสิ่งใดกัน?
ในชาติที่แล้ว ตอนที่เขาอยู่ในช่วงรุ่งเรืองที่สุด เขาสามารถ “ชำระล้าง” ร่างกายของจินเสี่ยวเยี่ยได้ภายในพริบตา เปลี่ยนนางให้กลายเป็นหญิงงามได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้เขาไม่มีความสามารถเช่นนั้นแล้ว แม้จินเสี่ยวเยี่ยจะถูกแมลงกัด เขาก็ยังไม่อาจรักษาให้หายได้ในครั้งเดียว
ส่วนดวงตาของฟางจิ่นเหนียง... เขาเพิ่งรู้หลังจากรักษาไปครั้งหนึ่งว่า หากจะให้หายสนิทคงต้องรักษาอีกห้าหกครั้ง เพราะเหตุนี้ เขาจึงเพียงทำให้ดวงตาของฟางจิ่นเหนียงดีขึ้นเล็กน้อย จนอีกฝ่ายเองก็ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ ต่อหน้าผู้คนมากมาย หลีชิงจื้อยังกล้ามาจับมือนางอีก!
จินเสี่ยวเยี่ยถลึงตาใส่หลีชิงจื้อหนึ่งที แต่ในใจกลับอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก หลีชิงจื้อชมว่านางงดงาม มีหรือผู้ใดจะไม่ชอบให้คนอื่นชมว่าตนเองงดงาม
“เสี่ยวเยี่ย กินให้มากหน่อย” หลีชิงจื้อคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ชามของจินเสี่ยวเยี่ย
จินเสี่ยวเยี่ยดึงมือของตนกลับจากมือหลีชิงจื้อ ก่อนจะคีบเนื้อชิ้นหนึ่งให้เขาเช่นกัน
มื้อนี้กินกันตั้งแต่หัววัน กินเสร็จฟ้ายังไม่มืด จินเสี่ยวเยี่ยจึงไปช่วยมารดาจินจัดสินเดิมของฟางจิ่นเหนียง
ของเหล่านั้น มารดาจินไม่กล้าแตะต้องส่งเดช ได้แต่เดินตามหลังจินเสี่ยวเยี่ย จินเสี่ยวเยี่ยบอกให้ทำอะไรก็ทำตามอย่างนั้น เชื่อฟังเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ครั้นฟางจิ่นเหนียงเดินเข้ามา นางยังรีบส่งยิ้มเอาใจให้อีกด้วย
จินเสี่ยวเยี่ยได้แต่รู้สึกจนปัญญา มารดาของนางนี่ช่าง... โชคดีที่จินเสี่ยวซู่แต่งกับฟางจิ่นเหนียง หากเป็นคนอื่น มารดาของนางคงถูกเขารังแกแน่
ตั้งแต่นางยังเล็กก็รู้แล้วว่ามารดาพึ่งพาไม่ได้ หลังจากนั้นจึงกลายเป็นนางที่คอยปกป้องมารดาเสียเอง
แม้สายตาของฟางจิ่นเหนียงจะดีขึ้นเล็กน้อย แต่ก็เพียงมองเห็นโครงร่างของผู้คนชัดขึ้น ยังมองสีหน้าของมารดาจินไม่ออก
“ท่านแม่” ฟางจิ่นเหนียงยิ้มให้มารดาจิน
“เอ้อ” มารดาจินดีใจจนเนื้อเต้น ยิ่งมองฟางจิ่นเหนียงก็ยิ่งชอบ ต่อไปลูกชายของนางคงมีชีวิตที่ดีแล้ว!
หลีชิงจื้อเห็นภาพนั้นก็หัวเราะเบา ๆ เขาเคยอ่านความเห็นหนึ่งว่า เวลาคนหิว สิ่งเดียวที่คิดคือจะทำอย่างไรจึงจะอิ่มท้อง แต่เมื่อกินอิ่มแล้ว ความทุกข์กังวลนานัปการก็จะตามมา
ชาวบ้านหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนแม้จะมีชีวิตความเป็นอยู่พอใช้ได้ แต่ก็ยังขาดแคลนอาหารและเสื้อผ้า ความคิดของพวกเขาจึงเรียบง่าย ไม่ค่อยใส่ใจเรื่องชื่อเสียงนัก
ฟางจิ่นเหนียงอยู่ที่นี่ ย่อมใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข
คืนนั้น หลีชิงจื้อโอบกอดจินเสี่ยวเยี่ย และได้ใช้ค่ำคืนหอเข้าหอร่วมกับนางอีกครั้ง เขาชอบการได้อยู่ใกล้ชิดจินเสี่ยวเยี่ยเหลือเกิน!
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อทั้งสองตื่นนอน หลีเหล่าเกินก็ออกเดินทางไปดื่มชาที่อำเภอกับนายท้ายเรือเหยาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางแล้ว หลีชิงจื้อสนับสนุนงานอดิเรกนี้ของหลีเหล่าเกินมาก อย่างน้อยการไปดื่มชาย่อมดีกว่าไปเล่นการพนัน
เขายังคงทำอาหารกับจินเสี่ยวเยี่ยเช่นเคย พร้อมทั้งอ่านหนังสือให้นางฟัง ตอนนี้จินเสี่ยวเยี่ยไม่พอใจเพียงแค่เรียนรู้ตัวอักษรอีกต่อไป ฟังเขาอ่านหนังสือได้ครู่หนึ่งก็ไปฝึกคัดอักษรที่โต๊ะกินข้าวของบ้าน
หลีต้าเหมาเห็นเช่นนั้นก็หยิบกระดาษมาเช่นกัน คุกเข่าอยู่บนม้านั่งยาวแล้วตั้งใจเขียนตัวอักษร
ส่วนหลีเอ้อร์เหมาไม่ชอบเขียนหนังสือ จึงคว้าข้าวเปลือกกำหนึ่งไปโปรยให้แม่ไก่กิน เป็ดที่บ้านถูกกินจนหมดแล้ว เหลือเพียงแม่ไก่ตัวนั้นเพียงตัวเดียว
หลังจากที่บ้านมีเสบียงมากขึ้น หลีเหล่าเกินเคยเสนอว่าอยากซื้อลูกไก่มาเลี้ยงสักหลายตัว แต่หลีชิงจื้อมองว่าไม่จำเป็น จึงปฏิเสธไป ไก่ในยุคนี้เลี้ยงแบบปล่อย หากเลี้ยงมากก็จะมีมูลไก่อยู่เต็มไปหมด
ยิ่งไปกว่านั้น... หลีชิงจื้อไม่ได้คิดจะอยู่ชนบทตลอดไป อนาคตเขาจะต้องย้ายไปอยู่ในตัวเมืองอย่างแน่นอน
หลีชิงจื้อนั่งอยู่หลังเตาไฟ พลางผิงไฟไปด้วย พลางอ่านหนังสือไปด้วย แม้เขาจะมีความสามารถจำได้ไม่ลืม แต่หนังสือในยุคนี้มีข้อมูลแน่นมาก ปกติเขาจะอ่านอย่างรวดเร็วรอบหนึ่งเพื่อจดจำทั้งหมดก่อน จากนั้นจึงอ่านอย่างละเอียดอีกรอบเพื่อทำความเข้าใจให้ถ่องแท้ เพราะเหตุนี้ ความเร็วในการอ่านหนังสือของเขาจึงไม่ได้เร็วมาก