จินเสี่ยวเยี่ยและคนอื่น ๆ ต่างทำเป็นมองไม่เห็น เพราะพวกเขาชินแล้ว ไม่ว่าหลีชิงจื้อจะกินอะไร ก็ทำราวกับกำลังกินอาหารโอชะจากภูเขาและทะเล ไม่รู้ว่าเมื่อใดอาการเช่นนี้จึงจะหายเสียที
ระหว่างรับประทานอาหาร จินเสี่ยวเยี่ยพูดขึ้นว่า “พรุ่งนี้ข้ายังต้องยุ่งอีกหนึ่งวัน มะรืนนี้จะเข้าอำเภอสักเที่ยว”
แต่ก่อนทุก ๆ สิบกว่าวัน นางจะเข้าอำเภอครั้งหนึ่ง เพื่อไปพบคนรู้จักและรักษาน้ำใจต่อกัน แต่ครั้งนี้เพราะหลีชิงจื้อกลับมา อีกทั้งตรงกับฤดูงานนา จึงไม่ได้เข้าอำเภอมายี่สิบวันแล้ว
ตอนนี้พอมีเวลาว่างเสียที นางจึงอยากไปดูสักหน่อย
หลีชิงจื้อรีบถาม “ข้าไปด้วยได้หรือไม่?”
จินเสี่ยวเยี่ยตอบอย่างหนักแน่น “ท่านเดินไม่ไหว” จากหมู่บ้านของพวกเขาไปถึงอำเภอตั้งสิบลี้!
หลีชิงจื้อยอมรับว่าเดินไม่ไหว “เจ้าไม่นั่งเรือหรือ? เดินไปค่อนข้างอันตราย...”
เจ้าของร่างเดิมก็เดินเข้าอำเภอเพียงลำพัง แล้วถูกคนจับขึ้นเรือตอนเดินผ่านริมแม่น้ำ
แน่นอนว่าตอนนี้บ้านเมืองยังสงบ โดยทั่วไปคงไม่โชคร้ายเช่นนั้น
จินเสี่ยวเยี่ยตอบว่า “นั่งเรือต้องเสียหนึ่งอีแปะ... ข้าจะไปกับพ่อ สองคนก็ไม่มีอะไรต้องกังวล”
แต่ก่อนจินเสี่ยวเยี่ยก็นั่งเรือเช่นกัน แต่ตอนนี้เงินไม่พอ ส่วนเรื่องที่หลีชิงจื้ออยากไป หากนางมีเงิน ก็ไม่ขัดข้องที่จะพาเขานั่งเรือเข้าอำเภอไปเดินเล่น แต่ปัญหาคือนางไม่มีเงิน
จินเสี่ยวเยี่ยจึงพูดกับหลีชิงจื้อว่า “ท่านอยู่บ้านดูแลต้าเหมากับเอ้อร์เหมาเถอะ ข้าจะซื้อของอร่อยกลับมาให้”
หลีชิงจื้อทำได้เพียงพยักหน้า “ได้”
ร่างกายของเขาฟื้นตัวเร็วพอสมควร ต่อจากนี้ต้องเดินให้มากขึ้นเพื่อออกกำลัง พยายามให้ผ่านไปอีกครึ่งเดือนแล้วสามารถเข้าอำเภอไปหางานทำได้ คิดดูอีกที ตอนนี้เขายังผอมจนโครงหน้าผิดรูป สภาพเช่นนี้ ต่อให้เข้าอำเภอ ก็คงไม่มีใครกล้ารับเข้าทำงาน
แต่ผ่านไปอีกครึ่งเดือน... เขาก็คงยังอ้วนขึ้นไม่ได้อยู่ดี...หลีชิงจื้อถอนหายใจเบา ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เคี้ยวก้างปลาให้แหลกแล้วกลืนลงท้อง
หลังรับประทานอาหารเสร็จ จินเสี่ยวเยี่ยก็ออกไปทำงานต่อ หลีชิงจื้อเองก็ไม่รอช้า จูงมือหลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมา เดินตรงไปยังท่าเรือริมแม่น้ำที่ชาวบ้านชอบไปรวมตัวกันที่สุด
ทุกเย็นที่นั่นจะมีบรรดาป้า ๆ มานั่งจับกลุ่มพูดคุยและเล่าข่าวซุบซิบกันมากมาย... เขาเองก็จะไปฟังด้วย!
หลีชิงจื้อรักผู้คนที่มีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้จากใจจริง เมื่อยังเป็นวัยหนุ่ม เขาไม่ชอบเข้าไปคลุกคลีกับผู้คน แต่หลังจากใช้ชีวิตเพียงลำพังมาเป็นเวลานาน ไม่มีใครพูดคุยกับเขาเลย ทุกวันนี้เพียงได้เห็นผู้คนมากมาย เขาก็รู้สึกชอบแล้ว ช่วงก่อนหน้านี้ สภาพร่างกายของเขายังไม่เอื้อ อีกทั้งยังไม่เข้าใจสถานการณ์ในหมู่บ้าน จึงไม่ได้ไปยังสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน
แต่ตอนนี้...เขาเข้าใจสภาพโดยรวมของหมู่บ้านแล้ว กิจกรรมยามเย็นที่ชาวบ้านมารวมตัวกันทั้งหมู่บ้าน เขาจะไม่เข้าร่วมได้อย่างไร? แน่นอนว่าต้องไป! ผู้คนมากมายขนาดนั้น! ต่อให้เขาเพียงนั่งมองอยู่ข้าง ๆ ก็มีความสุขแล้ว อีกอย่าง...ยามเย็นชาวบ้านต่างก็จะไปนั่งรับลมพูดคุยกันที่ท่าน้ำ เด็ก ๆ ก็ไปกันหมด หากไปที่นั่น หลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาก็จะได้เล่นกับเด็กคนอื่นในหมู่บ้าน เขาชอบหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมามาก อยากให้เด็กทั้งสองอยู่ข้างกายตลอดเวลา แต่เด็กวัยนี้ต่างก็ชอบเล่นกับเพื่อน ชอบวิ่งเล่นกระโดดโลดเต้น...เขาจะคอยกักตัวเด็กทั้งสองไว้ก็ไม่ได้
หลีชิงจื้อจูงมือหลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมามาถึงบริเวณท่าน้ำ เด็กทั้งสองก็รีบวิ่งไปหาเพื่อนเล่นทันที เด็กทั้งสองไม่มีพ่อ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนพูดจาซุบซิบนินทา แต่เพราะจินเสี่ยวเยี่ยเป็นคนหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนโดยกำเนิด อีกทั้งคนในหมู่บ้านกว่าครึ่งก็แซ่จิน ดังนั้นพวกเขาจึงยังมีเพื่อนเล่นอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม เด็ก ๆ ในหมู่บ้านก็แบ่งพรรคแบ่งพวกเช่นกัน จึงมีเด็กบางคนที่ไม่ถูกกับพวกเขา ลูกชายของชายที่วันหลีชิงจื้อกลับมาพูดจาเหลวไหลต่อหน้าหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมา แถมยังทะเลาะกับจินเสี่ยวเยี่ยผู้นั้น ก็เป็นศัตรูกับเด็กทั้งสอง
ชายผู้นั้นแซ่เหยา ชื่อเหยาจู่หมิง เป็นญาติตระกูลเดียวกับเหยาเจิ้นฟู่ แต่ทั้งสองครอบครัวห่างสายกันมากแล้ว เหยาจู่หมิงนี่เองคือคนที่เคยยุยงให้หลีเหล่าเกินไปเล่นการพนัน อีกทั้งยังเป็นคนปล่อยเงินให้หลีเหล่าเกินยืม หลีเหล่าเกินเล่นการพนันจริง แต่เขาขี้ขลาด จึงเล่นอยู่เพียงในหมู่บ้าน ประกอบกับยากจนมาก...เมื่อก่อนเวลาพนันกับคนอื่น ก็เดิมพันกันแค่ถั่วเหลือง ปุ๋ย ฟืน และของทำนองนั้น
ช่วงเวลานานก่อนที่หลีชิงจื้อจะยกหลีเหล่าเกินเป็นท่านพ่อ เนื่องจากน้องชายกับหลานของหลีเหล่าเกินปฏิบัติต่อเขาไม่ดี เขาจึงไม่มีแม้แต่ถั่วเหลืองสักกำมือจะนำไปพนัน ทุกครั้งทำได้เพียงยืนดูคนอื่นทอดลูกเต๋าอยู่ข้าง ๆ ในหมู่บ้านไม่มีใครยอมให้หลีเหล่าเกินยืมเงิน เพราะต่างก็รู้ว่าเขาไม่มีทางคืนได้! ตัวหลีเหล่าเกินเองก็ไม่เคยคิดจะยืมเงินผู้อื่น ตั้งแต่เล็กจนโต เงินในกระเป๋าของเขาไม่เคยเกินสิบเหวินด้วยซ้ำ จึงไม่เคยมีแนวคิดว่าจะไปยืมเงินใคร
เวลานั้นเหยาจู่หมิงเห็นชัดว่าหลีชิงจื้อไม่อยู่แล้ว อีกทั้งนึกถึงที่ดินสองหมู่ของบ้านพวกเขา จึงเกิดความคิดชั่วขึ้นมา ถึงได้เป็นฝ่ายเสนอให้หลีเหล่าเกินยืมเงินเอง หลังจากหลีเหล่าเกินยืมเงินมาได้ ไม่นานก็เสียเงินทั้งหมดให้เหยาจู่หมิงและพวกของเขา เงินที่ปล่อยยืมไม่เพียงได้คืนจากการพนัน ยังสามารถไปทวงหนี้ได้อีก เหยาจู่หมิงจึงได้กำไรมหาศาล! ตอนนั้นจินเสี่ยวเยี่ยก็เพราะรู้เรื่องนี้ จึงพาหลีเหล่าเกินไปโต้แย้งกับบ้านสกุลเหยา ทั้งยังประกาศเอาไว้ว่า ต่อไปหากยังมีผู้ใดให้หลีเหล่าเกินยืมเงิน นางจะไม่ใช้หนี้แทนเด็ดขาด... หลังจากนางก่อเรื่องเช่นนั้น หลายปีมานี้จึงไม่มีผู้ใดให้หลีเหล่าเกินยืมเงินอีก หลีเหล่าเกินเองก็ไม่กล้ายืมเงินจากผู้ใดอีกเช่นกัน แต่ความบาดหมางระหว่างนางกับเหยาจู่หมิงก็เกิดขึ้นแล้ว สองครอบครัวจึงไม่ค่อยลงรอยกันมาตลอด
ลูกชายของเหยาจู่หมิงชื่อเหยาหยวนเป่า มีอายุมากกว่าหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาเล็กน้อย ขณะที่หลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมามีกันสองคน ทั้งสองฝ่ายจึงปะทะกันอยู่เสมอ เรื่องแย่งฟืนนั้นเกิดขึ้นเมื่อฤดูหนาวก่อน หลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมารู้ว่าที่บ้านขาดฟืน จึงเก็บหญ้าแห้งกลับมาวางไว้หน้าบ้าน ผลคือเหยาหยวนเป่าสะพายตะกร้าออกมาตัดหญ้า พอเห็นก็หยิบเอาไปเสียเลย แน่นอนว่าภายหลังหลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาก็แย่งฟืนกลับคืนมาได้
วันนี้เหยาหยวนเป่าไม่อยู่ หลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาจึงเล่นกับเพื่อนที่สนิทกัน พลางชี้ไปทางหลีชิงจื้อด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
“นั่นท่านพ่อของข้า!”
“ข้ารู้แล้ว แม่ของข้าบอกว่า ท่านพ่อของเจ้าผอมที่สุดในทั้งหมู่บ้าน”
“ได้ยินว่าท่านพ่อของเจ้าชอบกินหญ้า จริงหรือ?”
“เหตุใดท่านพ่อของเจ้าถึงกินหญ้าล่ะ?”
หลีเอ้อร์เหมาพูดว่า “ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมท่านพ่อของข้าถึงชอบกินหญ้า ข้าเคยชิมแล้ว หญ้าพวกนั้นไม่อร่อยเลย” เขารู้สึกว่าสมองของท่านพ่อคงถูกกระแทกจนเสียจริง ๆ แต่แม่ไม่ยอมให้เขาพูด
หลีต้าเหมาดูน่าเชื่อถือกว่ามาก “ท่านพ่อของข้าไม่ได้กินหญ้า แต่กินผักป่า ท่านพ่อของข้าเคยเรียนหนังสือ รู้เรื่องมาก!”
เพื่อน ๆ ฟังอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ไม่นานก็ลืมเรื่องนี้ แล้วเริ่มเล่นเกมทหารจับโจรต่อ
เมื่อหลีชิงจื้อเห็นว่าทางเด็ก ๆ ไม่มีอะไร เขาก็นั่งลงบนม้านั่งตัวเล็กที่นำมาด้วย ยิ้มพลางมองบรรดาลุงป้าน้าอาในหมู่บ้านนั่งพูดคุยกัน เวลานี้ยังอยู่ในช่วงฤดูงานไร่นายุ่ง ชายหนุ่มฉกรรจ์ในหมู่บ้านต่างทำงานกันอยู่ ส่วนหญิงสาวก็ต้องเลี้ยงไหม จึงแทบไม่มีเวลาว่าง แต่ผู้สูงอายุในแต่ละวันมีเพียงงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ทำ เวลานี้จึงว่างกันแล้ว
ทว่าหลีชิงจื้อนั่งมองพวกเขาเช่นนี้ กลับทำให้ทุกคนรู้สึกกระดากจนไม่กล้าพูดคุย เดิมทีมีท่านป้าคนหนึ่งตั้งใจจะเล่าว่าเห็นจินเสี่ยวซู่นำปลาตัวหนึ่งมาให้หลีชิงจื้อ...แต่ตอนนี้หลีชิงจื้อก็นั่งอยู่ตรงนี้ แล้วนางจะพูดอย่างไรดี? อีกอย่าง...เหตุใดสายตาที่หลีชิงจื้อมองนางถึงได้อบอุ่นนัก ราวกับนางเป็นมารดาแท้ ๆ ของหลีชิงจื้อเสียอย่างนั้น...
สุดท้ายหลีชิงจื้อก็เป็นฝ่ายเอ่ยกับป้าที่อุ้มทารกอยู่ข้างกายก่อน “ท่านป้า หลานสาวของท่านหน้าตางดงามจริง ๆ!”
ท่านป้าผู้นี้ก็เป็นคนบ้านสกุลจินเช่นกัน เมื่อได้ยินหลีชิงจื้อกล่าวเช่นนั้นก็ยิ้มตอบ “ข้าก็คิดเช่นนั้น เด็กคนนี้ผิวขาวนัก!”
“ดวงตาก็โตด้วย!” หลีชิงจื้อรีบกล่าวต่อ
“แน่นอนอยู่แล้ว!” ท่านป้ายิ้มกว้าง “หลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาแห่งบ้านเจ้าก็หน้าตาดีเหมือนกัน ได้ท่านพ่อมาเต็ม ๆ”
เมื่อเปิดประเด็นขึ้นมา ทุกคนก็เริ่มพูดคุยกัน ระหว่างที่คุยกันนั้น บรรดาลุงป้าน้าอาก็พลันพบว่า หลังจากหลีชิงจื้อมีอาการผิดปกติ กลับกลายเป็นคนที่น่าคบหามากกว่าเดิมเสียอีก!