เมื่อจินเสี่ยวเยี่ยได้ยินพ่อสามีของตนพูดถึงงานศพของหลีชิงจื้อ ความโกรธก็พุ่งขึ้นมาทันที
พ่อสามีของนางผู้นี้เป็นคนพึ่งพาไม่ได้มาโดยตลอด เวลาทำงานก็ชอบอู้งานและเอาเปรียบผู้อื่น พอว่างก็ออกไปเล่นการพนันทั่วทุกแห่ง
แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ไม่คิดเลยว่าหลังจากหลีชิงจื้อกลับมาแล้ว คนผู้นี้จะทั้งขัดขวางไม่ให้นางเสียเงินเชิญหมอมารักษาหลีชิงจื้อ และยังคิดจะใช้เรื่องงานศพของหลีชิงจื้อหาผลประโยชน์ ทั้งที่หลีชิงจื้อยังไม่ตายด้วยซ้ำ
คนในหมู่บ้านของพวกนาง หากต้องการจัดงานศพให้สมเกียรติ มักต้องควักเงินเพิ่มจากกระเป๋าตนเอง แต่ถ้าจัดอย่างเรียบง่าย... เงินและธัญพืชที่ญาติมิตรนำมาให้ก็ใช้ไม่หมด
พ่อสามีของนางถึงกับคิดจะฉวยเอาของพวกนั้น ช่างเกินไปจริง ๆ!
หากจะบอกว่าจินเสี่ยวเยี่ยมีความรักลึกซึ้งต่อหลีชิงจื้อเพียงใด ก็หาใช่เช่นนั้นไม่
เมื่อก่อนนางเคยชอบหลีชิงจื้อจริง ๆ
ก่อนแต่งงาน นางเฝ้ารอชีวิตหลังแต่งงานอย่างมาก และในช่วงแรกที่เพิ่งแต่งงานกัน นางยิ่งรู้สึกว่าหลีชิงจื้อแตกต่างจากผู้ชายในหมู่บ้านที่นางพบเจอมาตั้งแต่เด็ก จึงทำให้นางชอบเขา
แต่ทั้งสองแต่งงานกันได้เพียงสองเดือน หลีชิงจื้อก็หายตัวไป หลังจากนั้นนางต้องฝืนลงนาแม้กำลังตั้งครรภ์ ต่อมาเมื่อคลอดลูกแล้ว ก็ต้องทั้งเลี้ยงลูกทั้งทำไร่ทำนาไปพร้อมกัน...
หลังจากลำบากตรากตรำมาหลายปี ความรู้สึกหวั่นไหวที่นางเคยมีต่อหลีชิงจื้อในอดีตก็สลายหายไปนานแล้ว!
หลายปีมานี้ที่นางไม่แต่งงานใหม่ ไม่ใช่เพราะยังคิดถึงหลีชิงจื้อ เพียงแค่ไม่อยากแต่งงานใหม่เท่านั้น
สิ่งที่หลีชิงจื้อทิ้งไว้ให้นางมีไม่มาก มีเพียงนาสองหมู่กับบ้านดินสองห้อง แต่ก็เพียงพอให้นางเลี้ยงดูตัวเองและลูกทั้งสองคนได้ อีกสองสามปีเมื่อต้าเหมากับเอ้อร์เหมาโตขึ้น ก็ยังช่วยแบ่งเบาภาระนางได้อีก... หากนางแต่งงานใหม่ ชีวิตอาจไม่ได้ดีไปกว่าตอนนี้
นางไม่อยากให้ต้าเหมากับเอ้อร์เหมาต้องน้อยเนื้อต่ำใจ
แต่ตอนนี้หลีชิงจื้อกลับมาแล้ว... ดูจากสภาพของหลีชิงจื้อก็รู้ว่า ที่เขาหายตัวไปก่อนหน้านี้ คงไม่ใช่เพราะทอดทิ้งพวกนาง แต่เป็นเพราะประสบเหตุไม่คาดฝัน เมื่อเป็นเช่นนี้ หลีชิงจื้อป่วยหนัก นางย่อมต้องหาทางช่วยเขาสักตั้ง
ตอนนี้หลีชิงจื้อยังไม่ตาย พวกเขายิ่งไม่ควรมาพูดเรื่องงานศพของหลีชิงจื้อต่อหน้าเขา
จินเสี่ยวเยี่ยขัดคำพูดของหลีเหล่ากิน “ท่านพ่อ! ท่านพูดเหลวไหลอะไรอยู่? สามีของข้ายังมีชีวิตอยู่!”
ในเวลาเดียวกัน หลีต้าเหมาก็ลากหลีเอ้อร์เหมาวิ่งออกมาจากในห้อง “ท่านแม่! ท่านพ่อฟื้นแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จินเสี่ยวเยี่ยก็ไม่มีอารมณ์จะคุยกับหลีเหล่ากินต่อ รีบวิ่งเข้าไปในห้อง และก็เห็นจริง ๆ ว่าหลีชิงจื้อที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นแล้ว แววตายังดูแจ่มชัดอีกด้วย
ตอนที่หลีชิงจื้อเพิ่งมาถึงหมู่บ้านของพวกนาง แม้จะเป็นผู้ลี้ภัย แต่หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวผ่อง เป็นบุรุษที่หน้าตาดีที่สุดในหมู่บ้านของพวกนาง แต่ตอนนี้...
ใบหน้าของหลีชิงจื้อเขียวคล้ำไปหมด ผอมจนแก้มตอบลึก มองอย่างไรก็เป็นคนที่ใกล้จะหมดลมหายใจเต็มที
จินเสี่ยวเยี่ยรู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที “เจ้าฟื้นแล้วหรือ?”
ขณะที่จินเสี่ยวเยี่ยมองหลีชิงจื้อ หลีชิงจื้อก็กำลังมองจินเสี่ยวเยี่ยเช่นกัน
รูปลักษณ์ของจินเสี่ยวเยี่ยเมื่อเทียบกับห้าปีก่อนไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เพียงแต่ทั้งคนดูดุมากขึ้นกว่าเดิม และเสียงก็ดังขึ้นมาก
เจ้าของร่างเดิมไม่ต้องการเป็นจุดสนใจ ดังนั้นเหตุผลที่เลือกจินเสี่ยวเยี่ยในตอนแรก จึงไม่ใช่เพราะจินเสี่ยวเยี่ยสวย
จินเสี่ยวเยี่ยสูงไม่ถึงหนึ่งเมตรหกสิบ ดวงตาสวยมาก แต่ผิวคล้ำ ใบหน้าค่อนข้างใหญ่ อีกทั้งไม่เคยแต่งเนื้อแต่งตัว จึงเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
แต่นี่คือมนุษย์! มนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่!
อีกทั้งยังเป็นภรรยาของเขา! เป็นคู่ชีวิตของเขา!
ใครจะรู้ว่าหลีชิงจื้อที่ใช้ชีวิตเพียงลำพังในวันสิ้นโลกมาหลายปี ปรารถนาจะมีใครสักคนอยู่เป็นเพื่อนมากเพียงใด!
หลีชิงจื้อมองจินเสี่ยวเยี่ยอย่างเหม่อลอย หัวใจดวงหนึ่งยิ่งเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เพราะความตื่นเต้น
ภาพนี้เมื่ออยู่ในสายตาของจินเสี่ยวเยี่ย กลับกลายเป็นว่าหลีชิงจื้อกำลังมองนางอย่างลึกซึ้ง
จินเสี่ยวเยี่ยที่หลายปีมานี้เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของครอบครัวจนกลายเป็นคนปากกล้าขึ้นมาก จู่ ๆ ก็รู้สึกเขินอยู่บ้าง “เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง? ดีขึ้นหรือยัง?”
หลีชิงจื้อไม่พูดอะไร จินเสี่ยวเยี่ยจึงหันไปมองเด็กสองคนที่ยืนอยู่ข้างตัว “ต้าเหมา เอ้อร์เหมา ยาของพ่อพวกเจ้าต้มเสร็จแล้ว ไปยกมาเร็วเข้า!”
พูดจบ จินเสี่ยวเยี่ยก็เดินมาข้างเตียง ยื่นมือไปแตะหน้าผากของหลีชิงจื้อเพื่อดูว่าไข้ลดลงหรือยัง พร้อมพูดไม่หยุด “อาชิง เจ้าเห็นเด็กสองคนนั้นแล้วใช่หรือไม่? พวกเขาเป็นลูกที่ข้าให้กำเนิดแก่เจ้า หลายปีมานี้เจ้าไปอยู่ที่ใดมา? เหตุใดถึงไม่กลับมาเสียที? แล้วยังทำตัวเองให้เป็นสภาพเช่นนี้อีก?”
ตอนที่มือของจินเสี่ยวเยี่ยแตะตัวเขา หลีชิงจื้อรู้สึกเพียงว่าเลือดทั้งร่างกำลังพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ
นานมากแล้วที่ไม่มีใครแตะต้องเขา!
เขาแทบอยากให้จินเสี่ยวเยี่ยลูบศีรษะของเขาเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ แต่น่าเสียดายที่จินเสี่ยวเยี่ยดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว
หลีชิงจื้อมองมือนั้นอย่างเสียดาย ก่อนจะเอ่ยปากอย่างยากลำบาก “ข้า... ข้าถูกคนจับไปขุดหิน... ขุดอยู่... หลายปี กว่า... กว่าจะหนีออกมาได้”
เสียงของเขาแหบแห้ง แม้จะพูดเพียงประโยคสั้น ๆ แต่ก็ดูราวกับใช้แรงทั้งหมดที่มีไปแล้ว
“ที่แท้เจ้าถูกจับไปขุดหินนี่เอง เหตุใดถึงไม่ระวังตัวเสียบ้าง” หลีเหล่ากินเดินเข้ามาจากด้านนอก
ความจริงแล้วหลีเหล่ากินอายุยังไม่ถึงห้าสิบปี แต่สภาพของเขาดูไม่ต่างจากคนชราอายุเจ็ดสิบกว่าปีก่อนวันสิ้นโลก ฟันแทบจะหลุดหมด ศีรษะก็หงอกขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย
แม้จะเป็นบุรุษ แต่หลีเหล่ากินสูงเพียงราวหนึ่งเมตรห้าสิบ หรืออาจจะไม่ถึงด้วยซ้ำ เขาทั้งผอมทั้งตัวเล็ก ใบหน้าแหลม ดูมีลักษณะเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง
ไม่เพียงเท่านั้น คำพูดของเขายังทำให้คนพูดไม่ออกอีกด้วย ทั้งที่หลีชิงจื้อผ่านความทุกข์ทรมานมามากมาย เขากลับโทษว่าหลีชิงจื้อไม่ระวังตัวพอ
แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อเห็นเขา หลีชิงจื้อก็ยังรู้สึกใกล้ชิดโดยธรรมชาติ
นี่คือคนที่ยังมีชีวิตอยู่! คนที่ยังมีชีวิตอยู่และจะไม่พุ่งเข้ามากัดเขาเหมือนซอมบี้!
ตอนนี้เขานอนอยู่ตรงนี้ หลีเหล่ากินไม่มีทางมาฆ่าเขา และยิ่งไม่มีทางคิดจะกินเขา ช่างดีเหลือเกิน!
หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกปลอดภัย หลีชิงจื้อจึงยิ้มแล้วเรียกออกมาคำหนึ่ง “ท่านพ่อ”
แม้จะไม่ใช่บิดาแท้ ๆ แต่เจ้าของร่างเดิมก็ยอมรับหลีเหล่ากินเป็นบิดาจริง ๆ
เมื่อถูกเรียกว่าท่านพ่อ หลีเหล่ากินก็นึกถึงคำพูดของตนเมื่อครู่นี้ขึ้นมา รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง จึงหัวเราะแห้ง ๆ “หนีออกมาได้ก็ดีแล้ว หนีออกมาได้ก็ดีแล้ว”
“ท่านพ่อ ท่านไม่ใช่ว่าจะไปทำงานในนาหรือ? เหตุใดถึงยังไม่ไปอีก?” จินเสี่ยวเยี่ยพูดกับหลีเหล่ากิน นางกลัวว่าหากเขาอยู่ที่นี่ต่อ จะพูดอะไรที่ไม่น่าฟังออกมาอีก
“อากาศร้อนเช่นนี้ เมื่อใดกันที่ข้าบอกว่าจะลงนา?” หลีเหล่ากินพึมพำ ก่อนจะสบเข้ากับสายตาไม่เป็นมิตรของจินเสี่ยวเยี่ย
เขาไม่พูดอะไรอีก รีบเผ่นหนีไปทันที
ก็ในเวลานั้นเอง หลีต้าเหมายกหม้อดินใบหนึ่งเดินเข้ามา
เขาน่าจะกลัวว่าหม้อดินจะหล่นแตก จึงเดินอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ สีหน้าจริงจังนั้นทำให้หัวใจของหลีชิงจื้อแทบละลาย
แล้วหลีเอ้อร์เหมาล่ะ? เขาเดินตามพี่ชายติด ๆ แม้พี่ชายจะเดินช้าลงเพียงเล็กน้อย เขากลับดูเป็นกังวลยิ่งกว่าพี่ชายเสียอีก
เด็กสองคนนี้น่ารักเกินไปแล้ว!
เขามีลูกที่น่ารักถึงเพียงนี้ถึงสองคนเชียวหรือ!
แน่นอนว่าจินเสี่ยวเยี่ยไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนเช่นหลีชิงจื้อ นางก้าวไปข้างหน้า รับหม้อดินมา แล้วถือมาวางตรงหน้าหลีชิงจื้อ “มา กินยาเสีย พอกินยาแล้วเจ้าก็จะหายดี”
ขณะพูด จินเสี่ยวเยี่ยก็นั่งลงข้างเตียง แล้วพยุงหลีชิงจื้อที่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกให้ลุกขึ้น เพื่อให้เขาพิงอยู่บนตัวนางและดื่มยา
ตอนนี้เป็นฤดูร้อน อากาศร้อนมาก จินเสี่ยวเยี่ยจึงสวมเพียงเสื้อชั้นเดียว หลีชิงจื้อพิงอยู่บนร่างของนาง และสามารถสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวนาง ร่างกายอันอบอุ่นของมนุษย์ทำให้เขาควบคุมอาการสั่นของตนเองไม่ได้ เขาดีใจเหลือเกินจริง ๆ!
เมื่อจินเสี่ยวเยี่ยถือหม้อดินด้วยมือของนาง แล้วยื่นหม้อดินมาไว้ตรงริมฝีปากของเขา... หลีชิงจื้อก็ยื่นมือออกไปวางทับบนมือของจินเสี่ยวเยี่ย แล้วบีบเบา ๆ
มือของจินเสี่ยวเยี่ยหยาบกร้านมาก แต่เป็นมือของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ และคนผู้นี้ยังเป็นภรรยาของเขาอีกด้วย! หลีชิงจื้อรู้สึกตื้นตันใจอย่างยิ่ง จึงบีบมือของนางอีกหลายครั้ง
จินเสี่ยวเยี่ยกระแอมเบา ๆ “รีบกินยาเร็วเข้า!” หลีชิงจื้อผู้นี้เป็นอะไรไป? ป่วยจนเป็นสภาพนี้แล้ว ยังคิดจะฉวยโอกาสจากนางอีก!
หม้อดินถูกควันไฟรมจนดำปี๋ ส่วนยาที่อยู่ในหม้อก็ดำปี๋เช่นกัน และยังส่งกลิ่นไม่น่าพิสมัยออกมา
แต่ยานี้ไม่มีพิษ! ตลอดยี่สิบปีในวันสิ้นโลก มีอะไรบ้างที่หลีชิงจื้อไม่เคยกิน? ขอเพียงเป็นสิ่งที่เข้าปากได้ เขาก็กินลงทั้งนั้น! ยิ่งไปกว่านั้น... เขาไม่ได้กินอะไรมานานมากแล้ว!
ดวงตาเผยความปรารถนาออกมา เมื่อจินเสี่ยวเยี่ยยกหม้อดินมาจ่อที่ริมฝีปาก หลีชิงจื้อก็รีบดื่มทันทีอย่างอดใจรอไม่ไหว
รสชาติของยาไม่ค่อยดีนัก แต่ภายในไม่มีมลพิษแม้แต่น้อย หลีชิงจื้อจึงดื่มอย่างอิ่มเอมใจ
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมานับถือเขาอย่างยิ่ง
แม้พวกเขาจะยังเด็ก แต่ก็รู้ดีว่ายานั้นขมมาก ผลปรากฏว่ายาที่ขมถึงเพียงนี้ พ่อของพวกเขากลับดื่มลงไปโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าเลย!
ไม่เพียงดื่มเท่านั้น... ก้นหม้อดินยังมีกากยาอยู่ด้วย ตอนที่จินเสี่ยวเยี่ยป้อนยาให้หลีชิงจื้อ เขาชิมกากยาเข้าไปเล็กน้อย แล้วยังเคี้ยวกินอีกต่างหาก
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมามองตาค้างด้วยความตกตะลึง
จินเสี่ยวเยี่ยเองก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบยกหม้อดินออก “กากยากินไม่ได้ อีกอย่างกากยาพวกนี้ยังต้องนำไปต้มซ้ำอีก!”
คนกว่าครึ่งของหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนต่างก็แซ่จิน และฐานะความเป็นอยู่ของครอบครัวจินเสี่ยวเยี่ยในหมู่บ้านก็นับว่าอยู่ในระดับค่อนข้างดี
แต่ชีวิตที่ค่อนข้างดีนั้น ก็เพียงทำให้จินเสี่ยวเยี่ยกินอิ่มเท่านั้น
บิดาของจินเสี่ยวเยี่ยเป็นชาวนาที่หาเลี้ยงชีพจากผืนนา คนที่มีอนาคตดีที่สุดในบ้านก็คือลุงใหญ่ของนางที่เป็นพ่อครัวอยู่ในกองทหารรักษาการณ์ท้องถิ่น มีรายได้เดือนละสองก้วน
ตอนที่จินเสี่ยวเยี่ยออกเรือน ย่าผู้เป็นใหญ่ในบ้านของนางไม่มอบเงินให้นางแม้แต่เหวินเดียว!
ก่อนที่หลีชิงจื้อจะหายตัวไป เขาทิ้งเงินไว้ให้นางอยู่บ้าง แต่ก็มีเพียงสี่ร้อยกว่าเหวินเท่านั้น
ครอบครัวของพวกนางมีที่นาเพียงสองหมู่ แต่ในบ้านมีคนสี่คน อาหารแทบจะพอกินเท่านั้น ยังดีที่นางคิดหาวิธีหารายได้เพิ่มขึ้นมาบ้าง จึงพอเก็บเงินได้สี่ก้วนอย่างยากลำบาก
ก่อนหน้านี้ทั้งค่าหมอและค่ายารวมกันใช้ไปทั้งหมดหกก้วน โดยในจำนวนนี้มีอยู่สองก้วนที่จินเสี่ยวเยี่ยยืมคนอื่นมา
ตอนนี้จินเสี่ยวเยี่ยไม่มีเงินเหลือแม้แต่เหวินเดียว จะเชิญหมออีกก็ไม่ไหว จึงได้แต่หาทางใช้ยาที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ให้คุ้มค่าที่สุด เช่น เมื่อต้มดื่มไปแล้วหนึ่งครั้ง ก็เติมน้ำต้มซ้ำอีกหลายครั้งแล้วดื่มต่อ
หลังเก็บหม้อดินเรียบร้อย จินเสี่ยวเยี่ยก็กล่าวขึ้นอีกว่า “ข้าจะไปหาอะไรให้เจ้ากิน!”
ก่อนหน้านี้หลีชิงจื้อหมดสติอยู่ นางต้องใช้ความพยายามไม่น้อยกว่าจะป้อนยาและน้ำข้าวให้เขาได้บ้าง ตอนนี้หลีชิงจื้อฟื้นแล้ว น่าจะกินอาหารได้แล้ว
หลีชิงจื้อพยักหน้า
เมื่อเห็นเช่นนั้น จินเสี่ยวเยี่ยก็กล่าวว่า “ต้าเหมา เอ้อร์เหมา พวกเจ้าช่วยดูพ่อของพวกเจ้าหน่อย ข้าจะไปทำอาหาร!” พูดจบนางก็เดินฉับ ๆ ออกไปอย่างรีบร้อน
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาพยักหน้ารับ จากนั้นก็นั่งลงข้างตัวหลีชิงจื้อ แล้วมองเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น
ดวงตาของเด็กทั้งสองดำขลับและเป็นประกายอย่างยิ่ง... หลีชิงจื้ออ้าปากแล้วกล่าวอย่างยากลำบากว่า “เข้ามา...”
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมายังรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินอยู่บ้างกับการที่จู่ ๆ ตนเองมีพ่อเพิ่มขึ้นมา
แต่พวกเขาก็อยากมีพ่อ เมื่อได้ยินคำพูดของหลีชิงจื้อ เจ้าหัวโล้นน้อยทั้งสองก็พากันขยับเข้ามาข้างเตียง
หลีชิงจื้อยื่นมือออกไปอย่างสั่นเทา ลูบศีรษะของหลีต้าเหมา แล้วก็ลูบศีรษะของหลีเอ้อร์เหมา
เขาได้สัมผัสเด็กแล้ว! หลีชิงจื้อหลับตาลงอย่างพึงพอใจ
หลีเอ้อร์เหมาตกใจทันที “พี่ใหญ่ ท่านพ่อตายแล้วหรือ?”
หลีชิงจื้อ “...” หลีชิงจื้อลืมตาขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนยังไม่ตาย
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลีเอ้อร์เหมาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ท่านพ่อไม่ตาย ดีจริง ๆ!”