หลีชิงจื้อหลับตาลง แล้วเริ่มตรวจดูสภาพร่างกายของตน
ร่างกายนี้ของเขาอ่อนแออย่างยิ่ง อ่อนแอจนแทบไม่ต่างจากตอนที่ใกล้อดตายในวันสิ้นโลก
ทางเหมืองหินไม่เคยมองคนที่ถูกซื้อมาอย่างเจ้าของร่างเดิมเป็นมนุษย์เลยแม้แต่น้อย พวกเขาไม่เพียงบังคับให้คนเหล่านี้ทำงานหนักตั้งแต่เช้ามืดจนค่ำมืด แต่ยังให้อาหารเพียงกากถั่วและรำข้าว หลายคนถูกจับเข้าไปแล้วทำงานอยู่ไม่กี่ปีก็หมดเรี่ยวแรงจนสิ้นชีวิต
ระหว่างนั้นเจ้าของร่างเดิมยังถูกซ้อมหลายครั้งเพราะพยายามหลบหนี ทำให้ร่างกายทรุดโทรมยิ่งกว่าเดิม
เจ้าของร่างเดิมอาศัยเพียงแรงใจล้วน ๆ จึงกลับมาถึงหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนได้ ด้วยสภาพร่างกายเช่นนี้ของเจ้าของร่างเดิม ต่อให้ได้รับการรักษาจากโรงพยาบาลชั้นดีในยุคก่อนวันสิ้นโลก ก็ยังไม่แน่ว่าจะรอดชีวิต
โชคดีที่เขามีพลังพิเศษ
ในวันสิ้นโลก ผู้คนบางส่วนปลุกพลังพิเศษด้านการรักษาขึ้นมาได้ สามารถรักษาบาดแผลหรือโรคภัยของตนเองและผู้อื่นให้หายอย่างรวดเร็ว
พลังพิเศษของเขาไม่ได้ร้ายกาจถึงเพียงนั้น แต่สามารถขับสิ่งที่ไม่ดีภายในร่างกายออกไปทีละอย่าง และยังสามารถปรับสภาพร่างกายของตนเอง ทำให้ร่างกายอยู่ในสภาพดีที่สุดได้อีกด้วย
บาดแผลเรื้อรังและสารพิษที่สะสมอยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิม เขาสามารถกำจัดออกไปได้ทั้งหมด
แต่กระบวนการนี้จะใช้เวลานานมาก หลังจากทะลุมิติมา พลังพิเศษของเขาอ่อนแอยิ่งกว่าตอนเพิ่งปลุกพลังในชาติที่แล้วเสียอีก และในโลกแห่งนี้... เกรงว่าเขาคงหาวิธีพัฒนาพลังได้ยากมาก
หากต้องการให้ร่างกายนี้ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ อย่างน้อยต้องใช้เวลาครึ่งปี และยังต้องมีอาหารเพียงพอด้วย
เขาผอมเสียขนาดนี้! หากไม่กินอาหารก็ไม่มีทางมีเนื้อมีหนังขึ้นมาได้!
แม้จะต้องใช้เวลานานกว่าจะฟื้นตัว แต่หลีชิงจื้อก็ยังเต็มไปด้วยความหวังต่ออนาคต
แค่ยังมีชีวิตอยู่ เขาก็พึงพอใจมากแล้ว หลีชิงจื้อควบคุมพลังงานให้หมุนเวียนภายในร่างกาย ค่อย ๆ ซ่อมแซมร่างกายไปพร้อมกับเริ่มคิดถึงอนาคตของตน
ขณะเดียวกันนั้น สายตาของหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมากลับไปตกอยู่ที่หม้อดินซึ่งมีกากยาอยู่ข้างใน
หลีเอ้อร์เหมากระซิบเสียงเบา “พี่ใหญ่ ยานี่ดูเหมือนจะอร่อยมาก...” ก่อนหน้านี้สีหน้าของพ่อพวกเขาตอนกินยา ราวกับกำลังกินอาหารเลิศรสอย่างไรอย่างนั้น
“ยาไม่อร่อยหรอก” หลีต้าเหมาพูดกับน้องชาย
“ถ้าไม่อร่อย แล้วเหตุใดท่านพ่อถึงชอบกินนักล่ะ?” หลีเอ้อร์เหมากล่าว “ถึงกลิ่นมันจะเหม็น แต่บางทีมันอาจจะอร่อยก็ได้”
เมื่อได้ยินน้องชายพูดเช่นนี้ หลีต้าเหมาก็เริ่มลังเลขึ้นมา
“พี่ใหญ่ พวกเราลองชิมสักหน่อยดีหรือไม่?” หลีเอ้อร์เหมาเสนอ
หลีต้าเหมากล่าวว่า “นี่เป็นยาของท่านพ่อ พวกเรากินไม่ได้ แต่... พวกเราเอานิ้วจิ้มชิมสักหน่อยได้”
บทสนทนาของเด็กทั้งสอง หลีชิงจื้อได้ยินทุกคำ
ตอนที่หลีต้าเหมาพูดว่ากินไม่ได้ เขายังคิดว่าเด็กคนนี้ดูน่าเชื่อถือกว่าอีกคนเสียอีก แต่เจ้าเด็กที่ “น่าเชื่อถือ” คนนี้กลับพูดต่อทันทีว่าจะใช้นิ้วจิ้มชิม...
หลีชิงจื้อลืมตาขึ้น ก็เห็นว่าเด็กทั้งสองยื่นมือลงไปในหม้อดินแล้ว จิ้มน้ำยาขึ้นมาเล็กน้อยก่อนนำเข้าปาก
วินาทีถัดมา ใบหน้าดำมอมแมมของพวกเขาก็ย่นเข้าหากันพร้อมกัน ช่างน่ารักเสียจริง!
หลีชิงจื้ออยากดึงตัวเด็กทั้งสองมากอดแล้วหอมสักหลายครั้งเหลือเกิน แต่น่าเสียดายที่ทั้งร่างไม่มีแรง จึงทำได้เพียงมองพวกเขาตาปริบ ๆ แล้วก็สบเข้ากับสายตาตกตะลึงของเด็กทั้งสอง
หลีชิงจื้อยิ้มให้พวกเขาเล็กน้อย
ตอนที่เขากินยานี้ หลีชิงจื้อก็ตรวจดูแล้ว ภายในแทบไม่มีสารอันตรายอะไรเลย
หากเด็กสองคนนี้ดื่มเข้าไปหลายหม้อ อาจส่งผลเสียต่อร่างกายได้ แต่แค่ใช้นิ้วจิ้มชิมเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ จะไม่ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อพวกเขา
เพราะเหตุนี้ หลีชิงจื้อจึงไม่ได้ห้าม และก็ได้เห็นเด็กน้อยสองคนที่ขมวดหน้าจนกลมเหมือนซาลาเปา
แต่ในตอนนั้นเอง หลีเอ้อร์เหมากลับพูดประโยคที่ทำให้คนอึ้ง “ท่านพ่อ สมองของท่านไม่ได้ถูกตีจนเสียไปแล้วหรือ? ยาที่รสชาติแย่ขนาดนี้ยังชอบอีก?” ครั้งก่อนตอนเขาหิวจนไปกินใบหม่อน ท่านแม่ก็เคยบอกว่าสมองของเขาเสียไปแล้ว
หลีต้าเหมาเผยสีหน้ากังวล
หลีชิงจื้อ “...”
โชคดีที่ในเวลานั้น จินเสี่ยวเยี่ยยกชามดินใบใหญ่มาจากด้านนอก
“ข้าต้มแป้งปั้นมาให้เจ้าชามหนึ่ง” จินเสี่ยวเยี่ยถือชามเดินมาข้างเตียง วางชามลงบนม้านั่งตัวเล็กข้างเตียงก่อน แล้วจึงพยุงหลีชิงจื้อขึ้นมา
ร่างผอมแห้งของหลีชิงจื้อพิงอยู่บนตัวจินเสี่ยวเยี่ย ความรู้สึกเลื่อนลอยราวกับอยู่ในหมอกและตื่นเต้นถึงขีดสุดก็กลับมาอีกครั้ง
เป็นเวลาถึงหกปีเต็มแล้วที่เขาไม่ได้พบแม้แต่มนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่สักคน
ในช่วงแรกเขาไม่กล้าเจอผู้คน เพราะกลัวว่าจะถูกจับไปกิน ส่วนในช่วงหลัง... บนโลกนี้ไม่มีคนที่ยังมีชีวิตอยู่เหลือแล้ว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุนี้หรือไม่ ตอนนี้แค่เห็นคนเขาก็ตื่นเต้น แค่ได้สัมผัสคนเขาก็รู้สึกดีใจ จนถึงขั้นอยากให้มีใครสักคนกอดเขาไว้ตลอดเวลา
อาการของเขาคล้ายภาวะโหยหาการสัมผัสทางกาย แต่รุนแรงกว่านั้นอีก
อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่แค่มนุษย์ที่ทำให้เขาตื่นเต้น อาหารก็เช่นกัน
กลิ่นหอมของอาหารดึงความสนใจของหลีชิงจื้อกลับมา สายตาของเขาตกลงบนชามแป้งปั้นชามนั้น
เจ้าของร่างเดิมเคยกินแป้งปั้นที่จินเสี่ยวเยี่ยทำมาก่อน อาหารชนิดนี้ทำจากแป้งผสมกับน้ำให้เป็นแป้งเหลว จากนั้นต้มน้ำให้เดือดแล้วตักแป้งใส่ลงไปทีละช้อนจนสุก สุดท้ายเติมเกลือเล็กน้อยก็สามารถกินได้แล้ว
แต่แป้งปั้นชามที่จินเสี่ยวเยี่ยยกมาในวันนี้ไม่เหมือนที่เคยมีเพียงเกลือ เพราะในน้ำซุปมีไข่ตีแตกเป็นฝอยอยู่ด้วย!
“แม่ของข้าส่งแป้งมาให้บ้าง เจ้าไม่ใช่ชอบกินแป้งปั้นหรือ? กินเยอะ ๆ หน่อย” จินเสี่ยวเยี่ยใช้ตะเกียบคีบแป้งปั้นสีหม่นก้อนหนึ่งส่งมาที่ปากของหลีชิงจื้อ
หมู่บ้านเมี่ยวเฉียนตั้งอยู่ในดินแดนลุ่มน้ำทางตอนใต้ของแม่น้ำฉางเจียง พืชผลหลักที่ผู้คนปลูกกันคือข้าว
นาสองหมู่ที่เจ้าของร่างเดิมซื้อไว้ก็ล้วนเป็นนาน้ำสำหรับปลูกข้าว
สภาพอากาศของที่นี่ค่อนข้างดี ข้าวสามารถปลูกได้ปีละสองครั้ง แต่ก็มีบางครอบครัวที่ปลูกข้าวเพียงรอบเดียว และเลือกปลูกข้าวสาลีในช่วงอากาศหนาว
ผลผลิตต่อหมู่ของข้าวสูงกว่าข้าวสาลีมาก ดังนั้นครอบครัวที่ทำเช่นนี้จึงมีน้อยมาก ครอบครัวของจินเสี่ยวเยี่ยนับว่ามีฐานะดีพอสมควร จึงมีที่ดินหนึ่งหมู่สำหรับปลูกข้าวสาลี และได้กินอาหารจำพวกแป้งบ้าง
เจ้าของร่างเดิมเป็นผู้ลี้ภัยจากทางเหนือและชอบกินอาหารจำพวกแป้ง มารดาของจินเสี่ยวเยี่ยคงคำนึงถึงเรื่องนี้ จึงส่งแป้งมาให้บ้าง
ในครัวเรือนชาวนาโบราณ ข้าวที่กินส่วนใหญ่เป็นข้าวกล้อง ส่วนแป้งก็มักเป็นแป้งโม่ทั้งเมล็ด ดังนั้นแป้งปั้นนี้จึงไม่ได้มีสีขาว และเนื้อสัมผัสก็ไม่ได้ดีนัก
แต่สำหรับหลีชิงจื้อที่ไม่ได้กินอาหารปกติมาเป็นเวลานานแสนนานแล้ว นี่คืออาหารเลิศรสที่สุดในโลก
เมื่อกินเข้าไปคำหนึ่ง รสชาติของธัญพืชก็แผ่กระจายเต็มช่องปาก...
นี่คืออาหารที่ไม่ได้บูดเสียและไม่ได้เน่าเปื่อย!
ท่าทางของหลีชิงจื้อราวกับได้ลิ้มรสตับมังกรและไขกระดูกหงส์
เมื่อจินเสี่ยวเยี่ยเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกปวดใจ
หลายปีมานี้ ชีวิตของนางกับหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาไม่ได้ดีนัก แป้งปั้นใส่ไข่เช่นนี้ ต่อให้เป็นเด็กสองคนก็ยังไม่ได้กินแม้แต่ปีละครั้ง
แต่ดูจากสภาพของหลีชิงจื้อแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาลำบากยิ่งกว่า
ส่วนหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาเมื่อเห็นภาพนี้ ก็อยากกินจนแทบทนไม่ไหว
ในยามปกติ พวกเขาเองก็ไม่ได้กินทั้งไข่และแป้งเช่นกัน
“ให้... ให้พวกเขากินบ้าง” หลีชิงจื้อกินไปได้เล็กน้อยก็พูดกับจินเสี่ยวเยี่ย
เขามีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ จึงรู้ดีว่าครอบครัวชาวนาทั่วไปในยุคนี้มีชีวิตความเป็นอยู่ไม่ค่อยดีนัก
ยิ่งไปกว่านั้น เขาผอมมาก ส่วนหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาก็ผอมมากเช่นกัน ซี่โครงแต่ละซี่มองเห็นได้อย่างชัดเจน
แม้เขาจะอยากกินอาหารทั้งหมดให้หมดเพียงใด แต่ก็ทนมองสายตาคาดหวังของเด็ก ๆ ไม่ได้
จินเสี่ยวเยี่ยกล่าวว่า “ข้าเก็บไว้ให้พวกเขาแล้ว ต้าเหมา เอ้อร์เหมา ในครัวยังมีอีกสองชาม พวกเจ้าไปกินเถอะ”
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมารีบวิ่งออกไปอย่างอดใจไม่ไหว ไม่นานก็ถือชามดินใบเล็กคนละใบกลับมา
ในชามของพวกเขาไม่มีฝอยไข่อยู่เลยสักนิด จินเสี่ยวเยี่ยน่าจะตักแบ่งให้พวกเขาคนละชามก่อน แล้วจึงตอกไข่ใส่ลงไปในหม้อ
ไม่เพียงเท่านั้น ในชามของพวกเขามีแป้งปั้นเพียงก้อนขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือเท่านั้น ที่เหลือเป็นน้ำทั้งหมด
แต่เด็กทั้งสองก็พึงพอใจมาก ต่างประคองชามไว้แล้วกินอย่างตั้งใจ
ในใจของหลีชิงจื้อรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาซึ่งกำลังพิงอยู่บนตัวจินเสี่ยวเยี่ย สามารถรับรู้ได้ว่าจินเสี่ยวเยี่ยกำลังกลืนน้ำลาย
“เจ้า... ก็กินด้วย” หลีชิงจื้อพูดกับจินเสี่ยวเยี่ย
“นี่เตรียมไว้ให้เจ้ากิน ข้าจะกินอะไรเล่า!” จินเสี่ยวเยี่ยตอบเสียงดัง “รีบกินเสียเถอะ เดี๋ยวข้ายังต้องออกไปข้างนอกอีก”
จินเสี่ยวเยี่ยกำลังคิดว่าจะไปขอยืมโม่หินจากคนอื่นเพื่อโม่ข้าวคั่วเป็นผง
นำข้าวสารไปคั่วด้วยไฟอ่อนให้สุก จากนั้นใช้โม่หินบดเป็นผง นี่คืออาหารที่เด็กเพิ่งหย่านมในละแวกนี้กินกันมากที่สุด
ตอนที่เด็กสองคนยังเล็ก บ้านของนางมีผงข้าวคั่วติดบ้านไว้เสมอ แต่ช่วงปีที่ผ่านมาเด็กโตขึ้นแล้ว นางจึงไม่ได้ทำสิ่งนี้อีก
เพียงแต่จากสภาพของหลีชิงจื้อในตอนนี้... เขาคงยังกินข้าวสวยตรง ๆ ไม่ได้
การต้มน้ำข้าวเปลืองฟืนเกินไป ฟืนในบ้านพวกนางมีไม่พอใช้ การโม่ข้าวเป็นผงจึงสะดวกที่สุด อีกทั้งเพียงเติมน้ำก็สามารถกินได้ทันที
แม้คำพูดของจินเสี่ยวเยี่ยจะฟังดูดุอยู่บ้าง แต่หลีชิงจื้อสัมผัสได้ว่าภายในคำพูดนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย
หลีชิงจื้อก้มหน้าลงแล้วค่อย ๆ กินต่อไป
สำหรับอนาคต... สิ่งแรกที่เขาจะต้องทำอย่างแน่นอนก็คือทำให้ทุกคนในบ้านได้กินอิ่ม!
แป้งปั้นที่จินเสี่ยวเยี่ยเตรียมให้หลีชิงจื้อมีไม่มากนัก เพราะหลีชิงจื้อกำลังป่วย นางคิดว่าเขาคงกินได้ไม่มาก
ดังนั้นไม่นานนัก หลีชิงจื้อก็กินอาหารในชามจนหมด เขามองชามตรงหน้าและอยากเลียก้นชามสักรอบเหลือเกิน น่าเสียดายที่จินเสี่ยวเยี่ยไม่เปิดโอกาสให้เขาทำเช่นนั้น เมื่อเห็นว่าเขากินแป้งปั้นหมดแล้ว นางก็ช่วยพยุงเขาให้นอนราบ กำชับเด็กทั้งสองว่าอย่าออกไปเล่นและให้อยู่เฝ้าหลีชิงจื้อที่บ้าน ก่อนจะรีบร้อนออกไปข้างนอกทันที
หลีชิงจื้อมองส่งจินเสี่ยวเยี่ยจากไป ก่อนจะหันมามองเด็กทั้งสอง “ขึ้นเตียง นอน”
ตอนที่เจ้าของร่างเดิมสร้างบ้าน เขาสร้างไว้เพียงสองห้อง แต่ละห้องมีพื้นที่ราวยี่สิบตารางเมตร ห้องหนึ่งสำหรับเขากับจินเสี่ยวเยี่ย ส่วนอีกห้องให้หลีเหล่ากินอยู่
ตอนนี้เขากำลังนอนอยู่ในห้องที่เคยเป็นห้องของเขากับจินเสี่ยวเยี่ย ภายในห้องมีของใช้มากขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย ข้าง ๆ ยังมีกองธัญพืชวางอยู่ด้วย
ก่อนหน้านี้จินเสี่ยวเยี่ยกับเด็กทั้งสองคงพักอยู่ในห้องนี้ ดังนั้นทันทีที่หลีชิงจื้อพูดจบ เด็กทั้งสองก็รีบปีนขึ้นเตียงอย่างอดใจไม่ไหว แล้วนอนลงคนละข้างของหลีชิงจื้อ
หลีชิงจื้อกุมมือเล็ก ๆ สองข้างนั้นไว้ หัวใจที่เคยล่องลอยก็สงบลงในทันที
ในตอนนั้นเอง หลีเอ้อร์เหมาก็เรียกขึ้นมาคำหนึ่ง “ท่านพ่อ!”
“อืม” หลีชิงจื้อตอบรับ
หลีเอ้อร์เหมาตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ท่านพ่อ!”
“อืม” หลีชิงจื้อตอบอีกครั้ง
หลีเอ้อร์เหมาจึงเรียกต่อไม่หยุด “ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านพ่อ!”
หลีชิงจื้อ “...”
หลีต้าเหมาใจเย็นกว่าน้องชายอยู่บ้าง แต่เวลานี้ก็เอ่ยปากขึ้นเช่นกัน “ท่านพ่อ!”
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาถูกผู้คนพูดอยู่เสมอว่าเป็นเด็กป่าที่ไม่มีพ่อ ตอนนี้จู่ ๆ กลับมีพ่อขึ้นมา ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความสุข เสียงเรียกท่านพ่อจึงดังขึ้นไม่ขาดสาย
แม้หลีชิงจื้อจะเหนื่อยล้า แต่ก็ยังตอบรับพวกเขาทีละคำไม่ขาด จินเสี่ยวเยี่ยกำลังยุ่งอยู่ในครัวที่ต่อเติมไว้นอกบ้าน นางได้ยินความเคลื่อนไหวจากในห้องทั้งหมด ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย