หลีชิงจื้อชอบพูดคุยกับผู้คน แต่เขาไม่ได้พูดมากนัก ส่วนใหญ่จะคอยรับส่งคำและช่วยให้บทสนทนาดำเนินต่อไป
“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?”
“อย่างนั้นก็แย่มากจริง ๆ!”
“พี่สะใภ้รู้เรื่องเยอะจริง ๆ!”
.................................................................................
ระหว่างพูดคุย หลีชิงจื้อก็ไม่ลืมขายดอกไม้ประดับผม “น้องสาว ดอกไม้ประดับผมสีแดงดูสดใส ส่วนสีเหลืองก็ดูสง่างาม ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าชอบแบบไหน”
“เจ้าสวยเพียงนี้ ควรซื้อเพิ่มอีกสักสองดอก”
“ท่านป้า ผิวของท่านขาว ดอกนี้เข้ากับสีผิวของท่านมาก”
“พี่สาว พอสวมดอกไม้นี้แล้ว ดูอ่อนเยาว์ลงไปหลายปีเลย”
............................................................................................
หลีชิงจื้อเป็นที่ชื่นชอบของบรรดาสตรีในหมู่บ้านอย่างมาก เมื่อจินเสี่ยวเยี่ยกินข้าวเสร็จแล้วออกมา รอบตัวเขาก็ยังมีผู้คนล้อมอยู่เต็มไปหมด บางคนซื้อดอกไม้ประดับผมเรียบร้อยแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมกลับ
จินเสี่ยวเยี่ยจดจำคำพูดที่หลีชิงจื้อใช้ขายดอกไม้ประดับผมไว้เงียบ ๆ ตั้งใจว่าพรุ่งนี้ตอนขายดอกไม้ประดับผมจะนำไปใช้บ้าง
แต่วันนี้ไม่จำเป็นต้องใช้นางแล้ว! จินเสี่ยวเยี่ยเรียกจินเสี่ยวซู่มาช่วย ตั้งใจจะจัดบ้านใหม่ พร้อมกับประกอบเตียงไปด้วย เมื่อหลีชิงจื้อได้ยินเสียงจึงหันกลับไป ก็เห็นจินเสี่ยวเยี่ยกำลังเก็บกวาดบ้านและประกอบเตียงอย่างคล่องแคล่ว
นางทำงานได้ทั้งรวดเร็วและเรียบร้อย จัดบ้านจนสะอาดหมดจด ใบหน้าที่คล้ำแดงมีหยาดเหงื่อใสเกาะพราว...หัวใจของหลีชิงจื้อเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ฟ้าค่อย ๆ มืดลง ผู้คนที่ยืนคุยกับหลีชิงจื้อต่างทยอยจากไปด้วยความอาลัย หลีเหล่าเกินพาหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาไปอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ส่วนจินเสี่ยวเยี่ยก็จัดบ้านใหม่เสร็จแล้วเช่นกัน
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลีชิงจื้อก็ตั้งใจจะชวนจินเสี่ยวเยี่ยไปอาบน้ำที่ริมแม่น้ำด้วยกัน พร้อมกับบอกเรื่องเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้นางรู้
แต่ในเวลานั้นเอง นายท้ายเรือเหยาก็มาถึง “เสี่ยวเยี่ย เจ้าว่างหรือไม่? ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”
“ว่างเจ้าค่ะ มีเรื่องอะไรหรือ?” จินเสี่ยวเยี่ยถาม
“เสี่ยวเยี่ย เจ้าออกมาคุยกับข้าข้างนอกหน่อยเถิด” นายท้ายเรือเหยาชี้ไปทางแปลงผักด้านนอก
จินเสี่ยวเยี่ยไม่ได้ปฏิเสธ เดินตามนายท้ายเรือเหยาออกไป
สาเหตุที่นายท้ายเรือเหยามาหาจินเสี่ยวเยี่ย ก็เพราะอยากให้นางช่วยออกความเห็น บิดามารดาของนายท้ายเรือเหยามีลูกชายเพียงคนเดียว ส่วนตัวเขาเองก็มีเพียงเหยาเจิ้นฟู่คนเดียว...เวลาประสบปัญหา จึงไม่มีผู้ใดให้ปรึกษา
ส่วนเหตุผลที่เลือกมาหาจินเสี่ยวเยี่ย...ก็เพราะเขารู้จักนิสัยของนางดี เรื่องของครอบครัวเขา จินเสี่ยวเยี่ยไม่มีวันนำไปพูดต่อกับผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับคนอื่นในหมู่บ้านแล้ว จินเสี่ยวเยี่ยยังเป็นคนมีความคิดอีกด้วย นายท้ายเรือเหยาถอนหายใจ ก่อนเล่าเรื่องที่เหยาเจิ้นฟู่ถูกสวี่เหนียงหลอกเอาเงินไป รวมถึงเรื่องที่พวกเขาไปหาสวี่เหนียงในวันนี้
หลังจากเมื่อคืนรู้เรื่องของสวี่เหนียงจากปากเหยาเจิ้นฟู่ เช้าวันนี้สองสามีภรรยานายท้ายเรือเหยาจึงพาเหยาเจิ้นฟู่เข้าไปในตัวอำเภอ เพื่อไปหาสวี่เหนียง หวังจะเจรจาว่าไม่ต้องชดใช้เงิน หรืออย่างน้อยก็ขอให้จ่ายน้อยลง
แต่สวี่เหนียงไม่ยอมออกมาพบ ส่วนสามีของนาง...ก็ยืนกรานว่าจะต้องได้หนึ่งร้อยตำลึงเงินเท่านั้น
นายท้ายเรือเหยาเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ จินเสี่ยวเยี่ยจึงถามว่า “ท่านลุงเหยา แล้วท่านคิดจะทำอย่างไร?”
“ข้าไม่อยากจ่ายเงิน แต่พวกเขาบอกว่าหากไม่จ่ายก็จะไปฟ้องทางการ...นั่นตั้งหนึ่งร้อยตำลึงเงิน หากบ้านข้าจะหาเงินออกมาได้ ก็ต้องขายที่นา...” เพียงพูดถึงการขายที่นา นายท้ายเรือเหยาก็ปวดใจจนแทบหายใจไม่ออก
จินเสี่ยวเยี่ยเสนอว่า “ท่านลุงเหยา ท่านลองไปสืบเรื่องของครอบครัวสวี่เหนียงดูก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ? เมื่อรู้รายละเอียดแล้ว พวกเราค่อยหาคนไปด้วยกันหลาย ๆ คน แล้วไปเจรจากับพวกเขา?”
ความจริงหากเป็นนาง นางไม่มีทางยอมจ่ายเงิน ต่อให้ลูกชายโง่เขลาอย่างเหยาเจิ้นฟู่ถูกทางการจับตัวไปก็ช่างเถิด ต่อไปก็คอยเลี้ยงหลานชายให้ดีก็พอ! ยิ่งไปกว่านั้น นางยังรู้สึกว่าสวี่เหนียงเพียงต้องการรีดไถเงิน หากนายท้ายเรือเหยาพาชาวบ้านหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนไปถึงหน้าบ้าน อีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะกล้าไปฟ้องทางการจริง ๆ
นายท้ายเรือเหยากล่าวว่า “เจิ้นฟู่ไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องนี้...”
ที่จริงเขาเองก็เคยคิดจะเรียกผู้คนไปช่วย แล้วไปหาถึงบ้านเช่นกัน แม้บ้านของพวกเขาจะไม่มีญาติสนิทอยู่ใกล้ ๆ แต่เขามีความสัมพันธ์อันดีกับชาวบ้าน หากขอแรง ก็คงมีคนเต็มใจช่วยไม่น้อย
แต่เหยาเจิ้นฟู่ไม่ยอม เขาคิดว่าเรื่องนี้น่าอับอายเกินไป หากมีคนรู้ เขาคงไม่มีหน้าอยู่ต่อ
นายท้ายเรือเหยาแม้จะโกรธลูกชาย แต่เมื่อลูกชายทั้งร้องไห้ทั้งอ้อนวอน เขาก็อดใจอ่อนไม่ได้ ดูเหมือนนายท้ายเรือเหยาจะอัดอั้นมานาน เขาพูดกับจินเสี่ยวเยี่ยอยู่เป็นเวลานาน พอพูดไปเรื่อย ๆ เสียงก็เริ่มสะอื้น
วันนี้หลังจากพวกเขาไปถึงบ้านของสวี่เหนียง สามีของนางก็ประกาศชัดเจนว่า ภายในสามวัน พวกเขาต้องนำเงินมาให้ มิฉะนั้นจะไปฟ้องทางการ
ตอนแรกจินเสี่ยวเยี่ยคิดจะช่วยออกความเห็นให้นายท้ายเรือเหยา แต่พอฟังไปสักพัก นางก็ไม่พูดอะไรอีก
เห็นได้ชัดว่านายท้ายเรือเหยาตั้งใจจะยอมความเพื่อให้เรื่องจบ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อให้นางพูดไปก็ไม่มีประโยชน์
ท้ายที่สุด นายท้ายเรือเหยาจึงถามจินเสี่ยวเยี่ยว่า “เสี่ยวเยี่ย เจ้ารู้จักผู้คนมาก พอจะรู้หรือไม่ว่ามีผู้ใดต้องการซื้อที่นา? ข้าคิดจะขายนาน้ำสี่หมู่”
จินเสี่ยวเยี่ยตอบว่า “ท่านลุงเหยา พรุ่งนี้ข้าจะช่วยถามให้ อ้อ...ลุงใหญ่ของข้าน่าจะอยากซื้ออยู่”
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลุงใหญ่ของนางเก็บเงินไว้ได้บ้าง หากมีคนในหมู่บ้านขายที่นา เขาก็น่าจะซื้อ
หากนายท้ายเรือเหยาจะขายที่นา ขายให้ครอบครัวฝ่ายลูกสะใภ้ย่อมดีที่สุด เพียงแต่ลุงใหญ่ของนางอาจมีเงินไม่พอซื้อทั้งสี่หมู่
“ข้าเข้าใจแล้ว...เสี่ยวเยี่ย เรื่องที่ข้าพูดกับเจ้า อย่านำไปบอกผู้อื่น”
“ท่านลุงเหยาวางใจได้ ข้าจะไม่พูดออกไปแน่นอน” จินเสี่ยวเยี่ยตอบ
นายท้ายเรือเหยาจึงค่อยจากไป เมื่อจินเสี่ยวเยี่ยกลับเข้าบ้าน ก็เห็นหลีชิงจื้อยืนรออยู่หน้าประตู
นางลดเสียงลงถามว่า “เด็ก ๆ หลับแล้วหรือ?”
หลีชิงจื้อตอบว่า “หลับแล้ว เด็กวัยสี่ห้าขวบหลับง่าย เพียงหัวถึงหมอนก็หลับทันที!”
จินเสี่ยวเยี่ยถามต่อว่า “ท่านอาบน้ำหรือยัง? อากาศตอนนี้ยังร้อนมาก หากไม่อาบ เดี๋ยวตัวจะมีกลิ่น”
“ข้ายังไม่ได้อาบ พวกเราไปอาบที่ริมแม่น้ำด้วยกันดีหรือ?” หลีชิงจื้อเสนอ
จินเสี่ยวเยี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าตกลง คืนนี้มีแสงจันทร์ มองเห็นทางชัดเจน
อีกทั้งเมื่อวานนางเพียงเช็ดตัว วันนี้จึงอยากอาบน้ำให้สะอาดเสียหน่อย
ทั้งสองเดินมาถึงริมแม่น้ำ จินเสี่ยวเยี่ยไม่ได้ถอดเสื้อผ้า แต่เดินลงน้ำไปทั้งอย่างนั้น
เมื่อหลีชิงจื้อเห็นก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “เสี่ยวเยี่ย ข้ามีข่าวดีจะบอกเจ้า”
“ข่าวอะไรหรือ?” จินเสี่ยวเยี่ยถาม
หลีชิงจื้อกล่าวว่า “วันนี้นายท่านจูมอบค่าตอบแทนสำหรับการเขียนหนังสือให้ข้าแล้ว”
“ได้เท่าไรหรือ?” จินเสี่ยวเยี่ยถามด้วยความอยากรู้ ก่อนหน้านี้นายท่านจูก็ให้เงินมาไม่น้อยแล้ว ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะให้เท่าไร หากได้สักสิบตำลึงก็คงดี!
หลีชิงจื้อกล่าวด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อยว่า “หนึ่งร้อยตำลึงเงิน”
“ท่านว่าเท่าไรนะ?” จินเสี่ยวเยี่ยแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง
“หนึ่งร้อยตำลึง นายท่านจูให้มาเป็นตั๋วเงิน ข้าเก็บไว้ที่บ้านแล้ว” หลีชิงจื้อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ทันใดนั้นเอง ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาพร้อมเสียงน้ำกระเซ็น โผเข้ากอดเขา ก่อนจะจุมพิตที่แก้มของเขาอย่างแรงหนึ่งที
หลีชิงจื้อรู้สึกเพียงว่าแก้มของตนชาและร้อนวาบ ความรู้สึกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง จนเขาเผลอแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว
“สามี ท่านเก่งเหลือเกิน!” จินเสี่ยวเยี่ยปล่อยมือจากหลีชิงจื้อ ความยินดีเอ่อล้นจนไม่อาจบรรยายได้
หนึ่งร้อยตำลึง! นี่มันหนึ่งร้อยตำลึงเชียวนะ!
หลีชิงจื้อได้สติกลับมา จึงกระแอมเบา ๆ “ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรมาก...ตอนนี้พวกเรามีเงินแล้ว จะสร้างบ้านสัก...”
หลีชิงจื้อตั้งใจจะพูดเรื่องสร้างบ้าน แต่จินเสี่ยวเยี่ยกลับพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นก่อน “มีเงินหนึ่งร้อยตำลึง ก็ซื้อที่นาของบ้านสกุลเหยาได้แล้ว! ถึงตอนนั้นบ้านเราก็จะมีนาน้ำถึงหกหมู่!”
หกหมู่! นั่นตั้งหกหมู่เชียวนะ! ต่อไปครอบครัวของพวกเขาจะได้กินข้าวขาวกันอย่างเต็มที่ ไม่ต้องกังวลว่าจะอดอยากอีก ต่อให้ในภายหน้าหลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไร ก็ยังอาศัยที่นาเหล่านี้เลี้ยงดูครอบครัวได้
หลีชิงจื้อนิ่งอึ้ง “บ้านสกุลเหยาจะขายที่นาหรือ?”
จินเสี่ยวเยี่ยไม่เคยนำเรื่องของบ้านสกุลเหยาไปพูดกับผู้อื่น แต่หลีชิงจื้อเป็นสามีของนาง...นางจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟังโดยสังเขป
หลีชิงจื้อถามว่า “นายท้ายเรือเหยาคิดจะจ่ายเงินจริงหรือ? นั่นตั้งหนึ่งร้อยตำลึงนะ! เขาคิดจะจ่ายจริง ๆ หรือ?”
“หากเป็นข้า ข้าไม่มีทางจ่าย แต่เขารักเหยาเจิ้นฟู่ดั่งแก้วตาดวงใจ...ข้าก็เกลี้ยกล่อมไม่ได้ หากข้าบอกให้เขาไม่ต้องจ่าย แล้วเขาเชื่อตาม สุดท้ายเหยาเจิ้นฟู่ถูกฟ้องถึงทางการจริง ๆ เขาก็ต้องโทษข้าแน่”
จินเสี่ยวเยี่ยกล่าว