บทที่ 242: กลายเป็นนายช่างเต็มตัว

บทที่ 242: นี่ก็นับเป็นช่างฝีมือ

คำถามของช่างหลิวแฝงไปด้วยชั้นเชิงและนัยบางอย่างที่ลึกซึ้ง

พ่อลู่ได้ยินดังนั้นก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด คิดว่าลูกสะใภ้ของตนบีบคั้นกดดันให้คนแก่ต้องออกมาทำงานหาเงิน จึงรีบเอ่ยแก้ต่างด้วยความร้อนรน

"ช่างหลิวอย่าเข้าใจผิดนะ ลูกสะใภ้ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก ที่ฉันต้องหาอะไรทำก็เพราะฉันเองนี่แหละที่อยู่นิ่งไม่ได้ อายุตั้งปูนนี้แล้ว จะให้มานั่งกินนอนกินเฉยๆ ไม่เคยชินกับชีวิตสบายๆ แบบนั้นจริงๆ"

พ่อลู่พูดความในใจออกมาอย่างซื่อตรงตามประสาคนบ้านนอกที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต "คนทำไร่ทำนาอย่างเรา ทำงานหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินมาทั้งปี อยู่ๆ จะให้มานั่งมือเปล่าเท้าเปล่า มันกระสับกระส่ายเหมือนใจจะขาด"

ช่างหลิวพยักหน้ารับรู้ มองดูชายชราตรงหน้าที่ดูซื่อสัตย์และจริงใจ คำพูดคำจาก็ตรงไปตรงมาไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แต่ถึงอย่างนั้น การที่มีคนมายืนจ้องมองวิชาความรู้ของตนตาไม่กะพริบ ช่างหลิวก็ย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา ใครจะยอมให้คนอื่นมาขโมยวิชาหากินง่ายๆ

แม้ชายชราคนนี้จะดูซื่อบื้อไม่มีพิษมีภัย แต่ยายแก่ที่อยู่ในบ้านคนนั้นดูท่าทางไม่ใช่ย่อย สายตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์เพทุบายไม่เบาเลยทีเดียว

ช่างหลิวจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ลูกชายคุณเป็นคนเก่ง มีความสามารถ อีกหน่อยชีวิตความเป็นอยู่ของคุณก็จะสุขสบายขึ้นเรื่อยๆ รอเสวยสุขตอนแก่ได้เลย"

พ่อลู่ยิ้มกว้างจนตาหยีเมื่อได้ยินคนชมลูกชาย เพียงแค่กวาดตามองปราดเดียวเขาก็รู้แล้วว่าช่างหลิวคนนี้เป็นพวกเขี้ยวลากดิน ผ่านโลกมามาก พ่อลู่จึงพูดติดตลกกลบเกลื่อน "เสวยสุขอะไรกัน ให้ฉันนั่งเฉยๆ สักสองวัน ข้าวยังกลืนไม่ลงคอเลย มันไม่อร่อยเหมือนตอนได้ออกแรง"

ช่างหลิวเห็นช่องทางจึงแนะนําด้วยความหวังดีปนผลประโยชน์แฝง "ถ้าคุณกะว่าจะอยู่เมืองนี้ยาวๆ ผมว่าลองหาอะไรทำแก้เซ็งดูไหม ตรงริมฟุตบาทหน้าอู่นี่แหละ ตั้งแผงซ่อมรถจักรยานเล็กๆ ขึ้นมาสักแผง ถึงจะไม่ได้กำไรเป็นกอบเป็นกำเหมือนทำธุรกิจใหญ่โต แต่มันก็พอมีรายได้เป็นค่ากับข้าว แล้วก็มีงานให้ทำแก้เหงาด้วย"

คำแนะนำนี้ส่วนหนึ่งก็มาจากความหวังดีที่เห็นว่าพ่อลู่เป็นคนซื่อ แต่อีกหลายส่วนก็เพื่อกันไม่ให้พ่อลู่มายุ่มย่ามในอู่ซ่อมรถ จะได้เขี่ยคนออกไปให้พ้นหูพ้นตาเสียที

พ่อลู่ฟังแล้วก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที ใจเต้นตึกตักด้วยความอยากลอง แต่พอนึกถึงความสามารถของตัวเองก็ถอดใจ "โธ่ ช่างหลิว อายุขนาดนี้แล้ว จะให้ไปเรียนรู้วิชาช่างอะไรได้ หัวสมองมันไม่แล่นเหมือนหนุ่มๆ แล้ว"

คำพูดของพ่อลู่ประโยคนี้แฝงความนัยไว้สองทาง หนึ่งคือถ่อมตัว และสองคือบอกเป็นนัยว่าต่อให้ยืนดูช่างหลิวซ่อมรถ เขาก็จำไม่ได้หรอก ไม่ต้องกลัวว่าจะขโมยวิชา ที่มายืนเกาะแกะก็เพราะว่างจัด หาเรื่องใส่ตัวไปอย่างนั้นเอง

พอพูดคุยกันจนเข้าใจเจตนา ความระแวงของช่างหลิวก็คลายลง บรรยากาศระหว่างคนวัยใกล้ฝั่งสองคนจึงผ่อนคลายขึ้น ช่างหลิวเริ่มจ้ออย่างถูกคอ

"ไอ้เรื่องซ่อมจักรยานมันต้องใช้วิชาความรู้อะไรนักหนาล่ะ แค่ปะยาง สูบลม ใครๆ ก็ทำได้ไม่ยากหรอก เชื่อผมสิ ลองตั้งแผงขึ้นมา รับรองว่าชีวิตคุณจะมีความหมายขึ้นเยอะ ไม่ต้องมานั่งจับเจ่า แล้วงานพวกนี้ก็ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรด้วย สบายๆ"

ช่างหลิวยังไม่หยุดแค่นั้น พยายามหว่านล้อมต่อ "ได้ยินว่าจะได้อุ้มหลานแล้วไม่ใช่เหรอ ถือซะว่าหาเงินค่าขนมให้หลานไง ผมดูทรงแล้วลูกชายคุณน่ะ เป็นประเภทมือเติบ เก็บเงินไม่อยู่หรอก ถ้าคุณมีเงินติดกระเป๋าไว้บ้าง ลูกชายคุณจะได้ไม่ลำบากหน้าลำบากหลัง"

พ่อลู่ฟังแล้วก็แอบขมวดคิ้วในใจ รู้สึกทะแม่งๆ กับคำพูดของช่างคนนี้ ทำไมถึงชอบยุแยงให้พ่อลูกผิดใจกันนัก แต่เขาก็ยังยิ้มสู้พลางแก้ต่าง "ลูกสะใภ้ฉันเขาเป็นคนละเอียดรอบคอบ รู้จักใช้จ่าย ดูแลบ้านช่องดีมาก ผู้ชายอย่างเราๆ มีหน้าที่หาเงินก็พอ จะพกเงินไว้ทำไมเยอะแยะ"

ช่างหลิวมองพ่อลู่ด้วยสายตาเห็นใจ สรุปว่าเป็นโรคกลัวเมียที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมสินะ ในบ้านคงไม่มีปากมีเสียง

พ่อลู่รู้ดีว่าคำแนะนำเรื่องตั้งแผงซ่อมรถของช่างหลิวเป็นความคิดที่ดีมาก เพียงแต่คำพูดช่วงท้ายๆ ที่พาดพิงลูกชายมันฟังดูขัดหูเหมือนคนขี้อิจฉาไปหน่อย แต่ด้วยความที่ว่างจนรากงอก พ่อลู่จึงตัดสินใจ

"ที่คุณพูดมามันก็เข้าท่า งั้นฉันจะลองดูสักตั้ง"

ช่างหลิวหัวเราะร่าอย่างพอใจ "ต้องอย่างนั้นสิ ลองดูไม่เสียหาย ต้นทุนก็แทบไม่ต้องใช้ ของพวกนี้ในอู่มีให้ยืมใช้ได้เลย"

ลูกศิษย์ตัวน้อยที่ยืนฟังอยู่รีบเสนอหน้าเข้ามาช่วยสนับสนุนทันที "ใช่ครับคุณลุง ไปทำเถอะ ถ้าคันไหนซ่อมไม่ได้ เดี๋ยวพวกผมสองคนช่วยดูให้ รับรองว่าไม่มีจักรยานคันไหนในโลกที่พวกผมซ่อมไม่ได้ แถวนี้เมื่อก่อนพวกผมก็เคยรับซ่อมจักรยานมาก่อนเหมือนกัน"

เจ้าเด็กสองคนนี้ก็คิดเหมือนอาจารย์ อยากจะกันท่าไม่ให้พ่อลู่มายุ่งวุ่นวายในอู่ จะได้มีโอกาสลงมือปฏิบัติงานจริงบ้าง ขืนปล่อยให้พ่อลู่แย่งทำหมด พวกเขาก็คงไม่ได้ผุดได้เกิด

พอได้ยินลูกศิษย์พูดโอ้อวดแบบนั้น ช่างหลิวก็หน้าตึงขึ้นมาทันที เครื่องไม้เครื่องมือพวกนั้นมันของใครกัน ของฟางหยวนทั้งนั้น พูดเหมือนเป็นสมบัติส่วนตัวเชียวนะ

พ่อลู่ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ด้วยความอยากรู้อยากลองและไม่อยากอยู่ว่างๆ เขาจึงเริ่มลงมือปฏิบัติการทันที

อุปกรณ์ของพ่อลู่มีเพียงเก้าอี้พับตัวเล็กหนึ่งตัว ที่สูบลมหนึ่งอัน กะละมังใส่น้ำหนึ่งใบ ชุดปะยาง กาว และเศษยางในเก่าๆ แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับการเริ่มต้นธุรกิจริมฟุตบาทแล้ว

เมื่อแม่ลู่ปั่นจักรยานพาลูกสะใภ้กลับมาจากไปทำธุระข้างนอก ก็เห็นภาพที่น่าประทับใจ พ่อลู่กำลังง่วนอยู่กับการซ่อมรถ โดยมีลูกค้าจอดรอต่อคิวอยู่อีกหลายคัน กิจการดูท่าจะไปได้สวยเกินคาด

ฟางหยวนเดินเข้าไปสำรวจรอบๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง "แม่คะ ตรงนี้ลมแรง พ่อแกนั่งตากลมแบบนี้คงหนาวแย่ เดี๋ยวเราไปหากระถางถ่านมาจุดไฟให้แกพิงอุ่นๆ สักหน่อยดีไหม"

แม่ลู่พยักหน้าเห็นด้วยทันที "ดีสิลูก ความคิดเข้าท่า เดี๋ยวแม่ไปจัดการก่อไฟให้เดี๋ยวนี้แหละ"

อากาศข้างนอกหนาวเหน็บ ลมพัดกรรโชกแรง ฟางหยวนจึงเสนอความคิดเพิ่มเติม "ถ้าทำเพิงบังลมสักหน่อยก็น่าจะดีนะคะ"

คราวนี้แม่ลู่กลับส่ายหน้า ไม่เห็นด้วย "โอ๊ย ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกลูก พ่อแกก็แค่ทำเล่นๆ แก้เซ็ง ฝีไม้ลายมืออะไรก็ไม่มี จะลงทุนทำเพิงไปทำไมให้เปลืองเงินเปลืองแรง"

ฟางหยวนยังคงยืนกรานตามความคิดเดิม "รอดูก่อนก็ได้ค่ะ ถ้ากิจการดีมีลูกค้าเยอะ เราค่อยกั้นห้องเล็กๆ ให้พ่อ ไม่ต้องใหญ่โตอะไร เอาแค่พอหลบแดดหลบฝนได้ก็พอ"

แม่ลู่มองลูกสะใภ้ด้วยสายตาเปี่ยมรัก ในใจคิดว่าลูกสะใภ้คนนี้ช่างรู้ความและกตัญญูเหลือเกิน ไม่รักคนนี้แล้วจะไปรักใครที่ไหน

พ่อลู่ที่กำลังง่วนอยู่กับงาน หันมาเห็นภรรยาและลูกสะใภ้ยืนคุยกันก็ส่งยิ้มกว้างให้ มือไม้ก็ยังไม่หยุดทำงาน ทั้งสูบลม ทั้งใส่โซ่ บริการลูกค้าอย่างแข็งขันไม่มีเหน็ดเหนื่อย

สองแม่ผัวลูกสะใภ้ยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าพ่อลู่มีความสุขกับการทำงานและลูกค้าก็เยอะจนมือเป็นระวิง จึงพากันเดินกลับเข้าบ้าน ปล่อยให้พ่อลู่กอบโกยรายได้ต่อไป

ตกเย็น พ่อลู่เดินกลับบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในมือหิ้วหูหมูพะโล้และขาหมูมาด้วย "วันนี้กินหูหมูนะ หลานปู่กินแล้วจะได้ฉลาดหลักแหลม หูตาไว"

ลู่ชวนแอบค้านในใจ กินหูหมูแล้วจะฉลาดได้ยังไง มันก็แค่หูหมูไม่ใช่เหรอ แต่เขาก็ไม่กล้าพูดขัดคอพ่อ ได้แต่เก็บความสงสัยไว้เงียบๆ เพราะฟางหยวนดูจะถูกใจเมนูนี้มาก เอ่ยปากชมไม่หยุดปากว่าของดีๆ

แม่ลู่ถามสามีด้วยความสงสัย "ตาแก่ ไหนบอกว่าจะไปดูเขาซ่อมรถยนต์ไง ทำไมจู่ๆ ถึงกลายไปนั่งปะยางจักรยานอยู่ข้างถนนได้ล่ะ"

ฟางหยวนเองก็มองพ่อสามีอย่างรอคอยคำตอบ ใจจริงเธอก็อยากให้คนในครอบครัวมีความรู้ติดตัว ถ้าพ่อลู่ดูจนเข้าใจระบบเครื่องยนต์ได้ก็นับเป็นเรื่องวิเศษสุด

ลู่ชวนมองพ่อด้วยความสงสาร เข้าใจดีว่าพ่อคงลำบากใจ น่าจะโดนกดดันมาไม่น้อย การจะให้ชาวนามาเรียนรู้วิชาช่างยนต์จากการครูพักลักจำมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

พ่อลู่ถอนหายใจยาว ก่อนจะสารภาพตามตรง "เลิกหวังเถอะ ไอ้เรื่องซ่อมเครื่องยนต์กลไกน่ะ พ่อเรียนไม่ไหวหรอก พวกลูกรู้ไหมว่าไอ้หนุ่มลูกมือสองคนนั้นตามก้นช่างหลิวมาตั้งกี่ปีแล้ว"

แม่ลู่ขมวดคิ้ว "ดูจากฝีมือแล้วก็ไม่น่าจะนานนะ ยังดูเก้ๆ กังๆ อยู่เลย"

พ่อลู่ส่ายหน้า "ช่างหลิวสอนแบบจับมือทำแท้ๆ เด็กสองคนนั่นอยู่มาตั้งสี่ห้าปีแล้ว ฝีมือยังได้แค่นั้นเอง"

ฟางหยวนโพลงออกมาทันทีอย่างไม่ไว้หน้า "แสดงว่าช่างคนนี้ไม่ได้เรื่อง"

ถ้าช่างหลิวมาได้ยินประโยคนี้เข้า คงได้วางมวยกับฟางหยวนแน่นอน

ลู่ชวนรีบปรามภรรยา "คุณอย่าไปพูดแบบนั้น ช่างหลิวฝีมือระดับไหนคุณก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ พูดแบบนี้มันบาปกรรมเปล่าๆ" ประเด็นสำคัญคือการหาช่างฝีมือดีๆ มาประจำอู่นั้นยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ขืนไปวิจารณ์จนเขาหนีหายไปจะทำอย่างไร

ฟางหยวนสมองไว พลิกแพลงคำพูดได้ทันควัน "งั้นก็แปลว่าช่างกั๊กวิชา ไม่ยอมสอนให้หมดเปลือก โบราณเขาว่าไว้ ศิษย์ต้องล้างครู ครูเลยต้องกั๊กไม้ตายไว้กันเหนียว"

คำพูดนี้แม้แต่พ่อลู่ยังไม่กล้าเออออด้วย เพราะดูจากภายนอก ช่างหลิวก็ดูตั้งใจสอนดี

ลู่ชวนถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้ภรรยาเข้าใจ จะมองโลกในแง่ดีบ้างไม่ได้เชียวหรือ หรือจะยอมรับว่าวิชาช่างยนต์มันยากและซับซ้อนจริงๆ ไม่ได้หรือไง

พ่อลู่รีบตัดบทเปลี่ยนเรื่อง "เอาเถอะๆ งานพวกนั้นมันไม่ง่ายหรอก ฉันว่าซ่อมจักรยานแบบนี้ก็สบายใจดี พวกเอ็งไม่ต้องไปคาดหวังกับวิชานั้นแล้ว"

ฟางหยวนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอเชื่อเสมอว่าการมีวิชาติดตัวคือทรัพย์สินที่ยั่งยืนที่สุด แต่ดูเหมือนหนทางนี้จะตันเสียแล้ว จะให้เธอไปนั่งเฝ้าเรียนรู้สักห้าปีหกปีก็คงไม่ไหว แถมเธอกับช่างหลิวก็เหมือนลิ้นกับฟัน คุยกันดีๆ ได้ไม่เกินสามคำ

แม่ลู่รู้สึกเสียดายโอกาสแทน แต่ก็ถามถึงรายได้วันนี้ "แล้ววันนี้ตาแก่หาเงินได้เท่าไหร่ล่ะ"

พ่อลู่ยิ้มแก้มปริ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเงินย่อยออกมาสองกำมือใหญ่ๆ วางลงบนโต๊ะ "เยอะเอาเรื่องเลยนะ นี่ขนาดหักค่าหูหมูกับขาหมูไปแล้ว ยังเหลือตั้งขนาดนี้"

แม่ลู่กับฟางหยวนตาลุกวาว รีบช่วยกันนับเงินกองโต จัดเรียงแบงก์และเหรียญให้เป็นระเบียบ พอรวมยอดออกมาปรากฏว่าได้ตั้งสิบกว่าหยวน

ฟางหยวนประกาศเสียงดังฟังชัดด้วยความตื่นเต้น "ต่อไปนี้ฉันจะขอฝากท้องไว้กับพ่อแล้วนะ เกาะพ่อกินรับรองไม่อดตายแน่ๆ"

หน้าของแม่ลู่แดงระเรื่อด้วยความปิติ เมืองมณฑลนี่มันช่างวิเศษจริงๆ เหมือนมีเงินโปรยปรายอยู่ทุกหนทุกแห่ง แค่ก้มเก็บก็รวยแล้ว ช่างน่าอภิรมย์เสียจริง

พ่อลู่ยืดอกด้วยความภูมิใจ "ได้เลย เดี๋ยวพ่อจะซื้อเต้าฮวยมาให้กิน รับรองว่าปากท้องของพวกลูก พ่อเลี้ยงไหวแน่นอน"

ลู่ชวนที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ อดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้นมา "ถ้าอย่างนั้นพ่อช่วยซื้อเผื่อผมด้วยอีกสักชามนะครับ"

พ่อลู่หันขวับมาตวาดใส่ทันที "มีส่วนของแกที่ไหนกัน ไปๆ ไปแทะขาหมูของแกโน่น เต้าฮวยนี่ฉันจะเก็บไว้ให้หลานฉันกิน"

ลู่ชวนได้แต่นั่งปลง รู้อยู่แล้วเชียวว่าถ้าไม่ทวงก็คงไม่ได้กิน แต่ถึงทวงไป... ก็ไม่ได้กินอยู่ดี คำตอบของพ่อช่างชัดเจนแจ่มแจ้งเหลือเกิน 'มีส่วนของแกที่ไหน'

[จบบท]