บทที่ 298: กิจการเปิดตัวแล้ว

บทที่ 298: กิจการเปิดตัวแล้ว

พี่ห้าปรายตามองลู่ชวนผู้เป็นน้องเขยแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ฟางหยวนพูดก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผิดตรงไหนนะ อีกอย่างหลานก็อายุครบเดือนแล้ว แต่น้องเขยยังเอาแต่พลิกพจนานุกรมไปมา ยังตั้งชื่อที่เป็นผู้เป็นคนไม่ได้สักที"

ลู่ชวนแอบกระตุกแขนเสื้อพี่ห้าเบาๆ ในมุมลับตาคน สายตาที่ส่งไปสื่อความนัยที่รู้กันแค่สองคนพี่น้องประมาณว่า 'ก็เพราะไม่ดูถึงได้ตั้งไม่ออกนี่แหละ ยังไงก็ต้องอ้างอิงตำราสักหน่อยน่า'

ฟางหยวนพูดสวนขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงฉะฉาน "ตอนที่ฉันเกิด พ่อดีใจมาก บอกว่ามีฉันแล้วครอบครัวก็สมบูรณ์กลมเกลียว ฉันก็เลยชื่อฟางหยวน ลูกชายเราเกิดมา ฉันรู้สึกดีใจมาก ก็ให้ชื่อว่า 'เกาซิ่ง' (ดีใจ) ก็แล้วกัน ชื่อจริงว่า 'ลู่เกาซิ่ง' ไม่เห็นต้องเปิดดูพจนานุกรมให้ยุ่งยากเลย"

ลู่ชวนไม่เคยได้ยินการตั้งชื่อแบบส่งเดชตามใจชอบขนาดนี้มาก่อน เขาจึงรีบแย้งขึ้นมาว่า "ไม่ใช่สิ พวกเราลองคิดกันใหม่อีกทีได้มั้ย"

ฟางหยวนขมวดคิ้วถามกลับทันควัน "ไม่ใช่อะไรล่ะ คุณอยากจะตั้งชื่อลูกว่า 'ลู่ปู๋ซื่อ' (ลู่ไม่ใช่) หรือไง หรือจะให้ชื่อ 'ลู่เสี่ยงเสี่ยง' (ลู่คิดคิด) ?"

ลู่ชวนอยากจะบอกว่าไม่ใช่ แต่ก็ต้องหุบปากฉับลงทันที ถ้าขืนเขายังดันทุรังส่งพจนานุกรมให้ฟางหยวนอีกรอบ สงสัยลูกชายเขาคงได้ชื่อว่า 'ลู่จื้อเตี่ยน' (ลู่พจนานุกรม) เป็นแน่ เพื่อเห็นแก่อนาคตของลูกชาย ลู่ชวนจึงไม่กล้าปริปากพูดอะไรขัดใจภรรยาอีกแม้แต่คำเดียว

พี่ห้ากับติงหมิ่นได้แต่นั่งมองน้องสาวคนเล็กประกาศศักดาตั้งชื่อให้หลานชายจนเสร็จสรรพ ทั้งคู่ทำได้เพียงยอมรับและนับถือในความเด็ดขาดของเธอจริงๆ

ฟางหยวนยังคงหันมาบ่นลู่ชวนด้วยความรำคาญใจว่า "เดิมทีลูกชายฉันน่าจะชื่อ 'ลู่อี' (ลู่หนึ่ง) หรือ 'ลู่เอ้อร์' (ลู่สอง) ด้วยซ้ำ แต่ติดตรงที่คุณมีชื่อแค่สองพยางค์ ฉันกลัวว่าถ้าลูกชื่อลู่อี เดี๋ยวคนจะหาว่าพวกคุณเป็นพี่น้องกับลูกชายตัวเอง แค่ชื่อคุณก็ทำลูกชายฉันน้อยเนื้อต่ำใจแย่แล้ว จะให้ตั้งชื่อว่า 'ลู่อีเอ้อร์' (ลู่หนึ่งสอง) ก็คงไม่ได้"

นั่นสินะ จะให้ชื่อนั้นก็คงไม่ได้จริงๆ นี่เขาทำให้ลูกชายต้องน้อยเนื้อต่ำใจตั้งแต่เกิดเลยหรือเนี่ย แต่เดี๋ยวนะ ทำไมต้องชื่อ ลู่หนึ่ง หรือ ลู่สอง ด้วยล่ะ มันดีตรงไหนกัน ลู่ชวนไม่เข้าใจตรรกะนี้เลยจริงๆ

ติงหมิ่นเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน เธอจึงถามขึ้นด้วยความสงสัยอย่างไม่ถือตัวว่า "ทำไมชื่อลู่อีถึงไม่ถือว่าทำลูกน้อยใจล่ะคะ"

ฟางหยวนตอบอย่างมั่นใจและตรงไปตรงมาว่า "เขียนง่ายไงล่ะ ถึงตอนนั้นลูกของพวกพี่ก็ให้ชื่อ 'ฟางอี' (ฟางหนึ่ง) รับรองว่าลูกต้องขอบคุณพี่แน่ๆ"

พี่ห้าพยักหน้าเห็นด้วยทันทีราวกับเจอคนที่เข้าใจหัวอก "ตั้งแต่เข้าโรงเรียน ความใฝ่ฝันสูงสุดของพวกเราพี่น้องตระกูลฟางก็คือชื่อนี้นี่แหละ อยากเปลี่ยนก็ไม่ได้เปลี่ยนสักที"

แม่ลู่พยักหน้าสนับสนุนลูกสะใภ้อย่างเต็มที่ "ยังไงก็เป็นฟางหยวนของพวกเราที่ฉลาดที่สุด ก็ใช่น่ะสิ คิดได้รอบคอบจริงๆ"

ลู่ชวนเห็นท่าไม่ดีจึงรีบสรุปตัดบททันที "งั้นเอาชื่อ 'เกาซิ่ง' เถอะ วางใจได้ เรื่องสอนลูกเขียนชื่อ เดี๋ยวผมจัดการเอง ไม่ต้องให้พวกคุณลำบากหรอกครับ"

ขืนปล่อยให้คุยกันต่อไป ลูกชายเขาคงไม่พ้นชื่อ 'ลู่อี' ไม่ก็ 'ลู่อีเอ้อร์' แน่ๆ ถึงตอนนั้นเขาคงไม่รู้จะเอาหน้าที่ไหนไปอธิบายกับแม่ยาย

ติงหมิ่นสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ชื่อ 'ฟางอี' นี่มันดูจะง่ายเกินไปหน่อยมั้ย เธอไม่อยากรับน้ำใจนี้เลยจริงๆ

หญิงสาวกระตุกมุมปากยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะพูดแบบใจไม่ตรงกับปากว่า "ขอบคุณน้องเล็กมากนะจ๊ะ ที่อุตส่าห์จองชื่อที่ไพเราะขนาดนี้ไว้ให้หลาน"

ในใจของติงหมิ่นคิดหมายมั่นไว้เลยว่า พอกลับไปต้องรีบเคลียร์กับพี่ห้าให้รู้เรื่อง ถ้าวันข้างหน้าลูกของเธอไม่ได้ชื่อฟางอี ความผิดนี้พี่ห้าต้องเป็นคนรับจบแบกรับหม้อดำใบนี้ไปเต็มๆ

ทางด้านพ่อลู่นั้นยิ่งไม่มีความเห็นใดๆ ทั้งสิ้น "ชื่อ 'เกาซิ่ง' ดี ชื่อ 'เกาซิ่ง' ดีมาก ก็เอาชื่อ 'เกาซิ่ง' นี่แหละ"

ลู่ชวนได้แต่คร่ำครวญในใจ ผมทำผิดต่อความไว้วางใจของแม่ยายเสียแล้ว ช่วยไม่ได้จริงๆ เขาประมาทเกินไปจนสูญเสียอำนาจในการตั้งชื่อลูกไปเสียแล้ว เขาขอโทษนะลูกรัก

ปัญหาเรื่องชื่อลูกก็ถูกฟางหยวนจัดการได้อย่างง่ายดายแบบนี้ พจนานุกรมเล่มนั้นก็ตกเป็นของพี่ห้าเอาไว้ใช้เรียนโรงเรียนภาคค่ำต่อไป

ส่วนเรื่องเงินที่ลู่เสี่ยวซานช่วยพ่อลู่หามาได้ตอนที่มาเรียนรู้วิชาช่างที่นี่ ฟางหยวนก็จัดการรวบยอดเอาไปช่วยลู่เสี่ยวซานซื้อของเข้าร้านจนหมด

ฟางหยวนให้เหตุผลกับพ่อสามีว่า "พ่อคะ เป็นเด็กฝึกงานก็ต้องมีค่าแรงนะ เจ้าสามมาทำงานให้พ่อตั้งเดือนกว่า ยังไงก็ต้องมีเงินเดือนให้บ้าง"

พ่อลู่จะพูดอะไรได้อีก นอกจากยอมรับด้วยความยินดี เขาจะไม่ดีใจได้อย่างไรที่ลูกชายตัวเองมีเงินติดตัว ตอนมาอยู่ที่นี่ทั้งกินทั้งนอน แค่พี่สะใภ้ไม่รังเกียจก็ดีถมไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าฟางหยวนจะยังจัดการให้พ่อจ่ายค่าแรงให้น้องสามอีก

เรื่องนี้ทำให้พ่อลู่รู้สึกอบอุ่นหัวใจจนร้อนผ่าวไปทั้งอก

ดังนั้นพอลู่เสี่ยวซานเช่าบ้านที่ในตัวอำเภอได้แล้ว ฟางหยวนก็ไปยืมรถมาคันหนึ่ง เพื่อช่วยขนของเต็มคันรถไปส่งลู่เสี่ยวซานถึงที่

ลู่ชวนอยากจะนั่งรถกลับไปเป็นเพื่อนภรรยา แต่ก็โดนฟางหยวนปฏิเสธเสียงแข็ง "คุณจะกลับไปทำไม ใครจะช่วยเลี้ยงลูก ให้แม่อยู่คนเดียวเหนื่อยจะตาย"

เอาเถอะ ลู่ชวนค้นพบความจริงข้อหนึ่งแล้วว่า เด็กคนนี้กลายเป็นโซ่ทองคล้องใจที่ผูกมัดเขาไว้กับฟางหยวนจนดิ้นไม่หลุดจริงๆ

แต่ระยะทางไกลขนาดนั้น จะให้ฟางหยวนขับรถกลับไปคนเดียว ลู่ชวนก็วางใจไม่ลงจริงๆ

สุดท้ายก็เป็นติงหมิ่นที่นั่งรถกลับไปเป็นเพื่อนฟางหยวน ถึงอย่างนั้นฟางหยวนยังบ่นว่าลู่ชวนเรื่องมาก เธอขับรถกลับคนเดียวทำไมจะไม่ได้

พี่สะใภ้และน้องสามีเลือกวันอาทิตย์ในการเดินทางกลับ ติงหมิ่นตั้งใจกลับไปเพื่อเอาใจพ่อแม่สามีโดยเฉพาะ

บ้านเช่าที่ลู่เสี่ยวซานเช่าไว้ในตัวอำเภอนั้นหน้าร้านไม่ได้กว้างขวางนัก เขาเริ่มนั่งซ่อมรถอยู่ริมถนนหน้าร้านแล้ว งานดูท่าทางจะชุกชุมไม่น้อย

ตอนที่ฟางหยวนกับติงหมิ่นขับรถมาถึง ก็เรียกความสนใจจากผู้คนรอบข้างได้มากมาย

ลู่เสี่ยวซานรีบกุลีกุจอมาเรียกคนให้ช่วยขนของลงจากรถ รถจักรยานคันใหม่เอี่ยมเงาวับย่อมเป็นที่สะดุดตาผู้คน บรรยากาศในร้านดูคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

ฟางหยวนมองสำรวจดูรอบๆ แล้วก็ถือว่าใช้ได้ ดูมีระเบียบแบบแผนพอสมควร

ลู่เสี่ยวซานรู้สึกเกรงใจอยู่บ้างที่รู้ว่าพี่สะใภ้รองอย่างฟางหยวนงานยุ่งมาก แต่ก็ยังอุตส่าห์ขับรถมาส่งของให้เขาถึงที่ "ลำบากพี่สะใภ้รองแย่เลย พี่สะใภ้ห้าก็ด้วยที่ต้องลำบากเดินทางมาตั้งไกล"

ติงหมิ่นยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง "เกรงใจอะไรกัน เราก็เป็นพี่สะใภ้เธอกันทั้งนั้น พี่ก็แค่ตั้งใจกลับมาเยี่ยมแม่สามีอยู่แล้ว ถือว่าเป็นทางผ่านจ้ะ"

จากนั้นเธอก็พูดต่อว่า "พวกเธอพี่สะใภ้น้องสามคุยกันไปก่อนนะ พี่จะไปเดินเล่นในตัวอำเภอสักหน่อย เดี๋ยวค่อยกลับมาขับรถกลับบ้านพร้อมกัน"

ลู่เสี่ยวซานซาบซึ้งน้ำใจพี่สะใภ้ห้าเป็นอย่างมาก การที่พี่สะใภ้ห้ามาเดินโชว์ตัวรอบหนึ่งแบบนี้ ช่วยลดปัญหาจุกจิกกวนใจให้เขาได้เยอะทีเดียว "ผมเชื่อฟังการจัดแจงของพี่สะใภ้ครับ"

ฟางหยวนดึงตัวลู่เสี่ยวซานมาคุย "ฉันดูแล้ว งานของนายก็พอไปได้ แต่ที่มันแคบไปหน่อย เงินไม่พอหรือยังไง"

ลู่เสี่ยวซานตอบตามตรง "เพิ่งจะเริ่มต้นครับ ผมยังไม่ค่อยมั่นใจ รอให้ค้าขายดีกว่านี้อีกหน่อย ผมค่อยไปเช่าที่ข้างๆ เพิ่ม ตรงนั้นผมดูแล้วคงยังปล่อยเช่าไม่ออกง่ายๆ หรอกครับ"

ฟางหยวนพยักหน้าเบาๆ พอใจที่น้องสามีรู้จักคิดคำนวณ "ฉันเห็นว่าแถวนี้คนพลุกพล่าน ดูท่าทางซับซ้อนวุ่นวาย นายออกมาทำมาหากินข้างนอกคนเดียว ไม่มีผู้ใหญ่คอยดูอยู่ข้างๆ เรื่องกำไรขาดทุนน่ะช่างมันเถอะ แต่สำคัญคือนายต้องทำตัวให้ดี อย่าไปมั่วสุมกับคนไม่ดีพวกนั้นเชียวนะ"

ลู่เสี่ยวซานรีบรับปาก "ไม่มีทางหรอกครับ พี่สะใภ้รองวางใจได้เลย อีกอย่างวันนี้พี่สะใภ้ห้ามาโชว์ตัวขนาดนี้ พวกที่ไม่ได้หากินในลู่ทางที่ถูกต้อง คงต้องเดินอ้อมผมกันหมดแล้วล่ะครับ"

ฟางหยวนกำชับเสียงเข้ม "นายรู้อะไรควรมิควรก็ดีแล้ว ถ้าหาเงินไม่ได้ ที่บ้านเรายังมี แต่ถ้านายทำตัวเหลวไหลไม่รักดี ฉันไม่เอาไว้แน่"

ลู่เสี่ยวซานพยักหน้ารัวๆ พี่สะใภ้รองคนนี้เขาไม่กล้าแหยมด้วยหรอก "ครับ ผมไม่ทำตัวเหลวไหลแน่นอน บ้านเรามีแต่คนซื่อๆ ทั้งนั้น"

ฟางหยวนสั่งความต่อ "ที่อู่ซ่อมรถติดโทรศัพท์แล้วนะ ถ้ามีธุระอะไร หรือของขาด ก็ไปที่ไปรษณีย์โทรกลับไปหาที่บ้านได้เลย"

ลู่เสี่ยวซานรับคำอย่างหนักแน่น "จำได้แล้วครับ พี่สะใภ้รองวางใจเถอะ กิจการนี้เป็นของผมเอง ผมต้องตั้งใจทำแน่ รอให้ค้าขายดีๆ ให้คนเขาเห็นว่าผมมีอนาคต จะได้หาเมียได้ ผมจะตั้งใจบริหารให้ดี ไม่กลัวที่จะรบกวนพี่หรอกครับ"

ฟางหยวนพยักหน้า แล้วชี้มือไปที่พื้นที่ติดถนน "ถ้ารู้จักคิดได้ก็ดี ยอมจ่ายเงินเช่าที่ตรงนั้นเร็วหน่อย เปลี่ยนเป็นกระจกใส ให้คนเดินผ่านไปผ่านมามองเห็นรถใหม่ข้างในได้ชัดๆ ช่างหลิววันๆ เอาแต่ทำเรื่องไร้สาระ ถึงจะผลาญเงินไปบ้าง แต่บางอย่างมันก็มีประโยชน์เหมือนกัน"

ลู่เสี่ยวซานกลั้นขำไม่อยู่ หนี้สินก้อนนี้ พี่สะใภ้รองคงจะแค้นฝังหุ่นจริงๆ ไปไหนมาไหนก็ต้องพูดถึงตลอด

ตอนที่ติงหมิ่นเดินกลับมา ทั้งสองคนพี่น้องก็คุยสั่งเสียกันเรียบร้อยแล้ว ลู่เสี่ยวซานกำลังจะขายรถจักรยานคันใหม่ได้หนึ่งคันพอดี

เห็นได้ชัดว่ากิจการไปได้สวยจริงๆ

ลู่เสี่ยวซานเดินมาส่งฟางหยวนกับติงหมิ่นขึ้นรถ "พี่สะใภ้ครับ หลานชายตัวน้อยที่บ้านเพิ่งเคยห่างอกแม่ครั้งแรก พี่รีบกลับไปเถอะครับ"

ฟางหยวนกระแอมแก้เก้อ "อะแฮ่ม รู้แล้วน่า รู้แล้ว วางใจเถอะ นายก็รีบกลับไปทำงานสิ ลูกค้ากำลังรอซื้อรถอยู่นั่น"

[จบบท]