บทที่ 301: ไม่มีฝีมือไม่ได้

บทที่ 301: ไม่มีฝีมือไม่ได้

ฟางต้าเลิ่งผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวนั้นเป็นคนซื่อบริสุทธิ์และมองโลกในแง่ดีเสมอ เขาหันไปมองลูกสะใภ้คนโตแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายตามประสาคนไม่คิดมาก "จะกินข้าวกันอยู่แล้ว จะตุ๋นอะไรอีก เอาไว้คราวหน้าค่อยว่ากันเถอะ วันนี้สะใภ้รองเขาเตรียมกับข้าวทางฝั่งโน้นไว้พร้อมแล้ว"

หวังชุ่ยเซียงตวัดสายตาจ้องมองสะใภ้รองแวบหนึ่ง นางรู้ดีว่าสะใภ้คนนี้เป็นตัวดีชอบหาเรื่องใส่ตัวและคนอื่นอยู่เสมอ ถึงแม้สะใภ้ใหญ่จะไม่ใช่คนดีเด่อะไรนัก แต่ก็คงไม่ถึงขั้นแล้งน้ำใจขนาดที่น้องสามีกลับมาเยี่ยมบ้านแล้วจะไม่รู้จักรตระเตรียมกับข้าวกับปลาให้กินหรอก เรื่องขี้ปะติ๋วในบ้านแค่นี้ บรรดาลูกสะใภ้แต่ละคนยังจะมาเล่นลิ้นชิงไหวชิงพริบกันอีก ช่างน่าขายหน้าจริงๆ หากคนนอกมารู้เข้าคงได้หัวเราะเยาะจนฟันร่วง หวังชุ่ยเซียงถอนหายใจด้วยความระอาใจก่อนจะเอ่ยตัดบทเพื่อยุติปัญหาวุ่นวาย "สะใภ้รองเขาเห็นพวกนั้นกลับมาพอดี ก็เลยทำกับข้าวเตรียมไว้แล้ว กินกันที่นี่แหละ เธอไปพาลูกๆ มากินด้วยกันสิ"

พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลฟางสบโอกาสรีบพูดขึ้นทันที ราวกับรอจังหวะนี้มานานแล้ว "แบบนั้นจะรบกวนสะใภ้รองแย่สิคะ"

จากนั้นหล่อนก็หันไปพูดกับน้องสะใภ้คู่กรณีด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการตำหนิกลายๆ ว่า "น้องสะใภ้ ฉันเป็นพี่สะใภ้คนโตนะ น้องเล็กกลับมาทั้งที ดีชั่วประการใดเธอก็น่าจะบอกกล่าวฉันสักคำสิ"

พี่สะใภ้รองตระกูลฟางหาได้เกรงกลัวบารมีของพี่สะใภ้คนโตผู้นี้ไม่ สามีของเธอไม่ได้ทำงานกินเงินเดือนอยู่กับพี่ชายใหญ่ตระกูลฟางเสียหน่อย ทำไมเธอจะต้องไปก้มหัวให้ด้วย เธอจึงสวนกลับไปทันควัน "พี่สะใภ้ใหญ่ยุ่งไม่ใช่เหรอคะ ฉันเองก็เป็นพี่สะใภ้เหมือนกัน เลี้ยงข้าวน้องเล็กสักมื้อจะไม่ใช่เรื่องที่สมควรทำหรอกเหรอ"

คำพูดของเธอยังไม่จบเพียงแค่นั้น พี่สะใภ้รองยังรุกไล่ต่อด้วยวาจาที่เชือดเฉือน "อีกอย่าง น้องเล็กกลับมาเยี่ยมบ้านแม่ ก็ไม่ได้หลบๆ ซ่อนๆ สักหน่อย แค่ทำกับข้าวมื้อเดียว พี่สะใภ้ใหญ่ยังจะรอให้ฉันไปเชิญอีกเหรอคะ พี่จะวางมาดให้ใครดูกัน"

ความหมายแฝงในประโยคนั้นชัดเจนว่า ถ้าพี่อยากทำก็ทำเองได้เลย ทำไมต้องรอให้คนอื่นบอก หรือจริงๆ แล้วพี่ก็ไม่ได้ทำเตรียมไว้แต่แรกเหมือนกันนั่นแหละ พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลฟางรู้ตัวว่าขืนต่อปากต่อคำไปรังแต่จะเสียเปรียบและอาจจะถูกต้อนจนมุมได้ หล่อนจึงเปลี่ยนเป้าหมาย หันขวับไปมองพี่สะใภ้สามตระกูลฟางด้วยสีหน้าบึ้งตึงแล้วพาลใส่ทันที "สะใภ้รองไม่พูดก็แล้วไปเถอะ แต่สะใภ้สาม ทำไมเธอถึงไม่หือไม่อือสักคำล่ะ"

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยการตำหนิติเตียน พี่สะใภ้สามตระกูลฟางถึงกับงุนงง เธอไม่คิดเลยว่าทำไมจู่ๆ พี่สะใภ้ใหญ่ถึงใช้น้ำเสียงไม่พอใจใส่เธอเช่นนี้ และยิ่งคาดไม่ถึงว่าเรื่องที่สามีของเธอทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของพี่ใหญ่ฟาง จะถูกอีกฝ่ายหยิบยกมาใช้เป็นเครื่องมือในการกดดันกันซึ่งหน้าแบบนี้ "บ้านพี่รอง จะเลี้ยงดูปูเสื่อใคร ฉันตัดสินใจไม่ได้หรอกค่ะ"

พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลฟางได้ยินดังนั้นก็ยิ่งโมโห "เธอหมายความว่ายังไง พูดแบบนี้จะบอกว่าฉันมนุษยสัมพันธ์แย่กว่าเธอเหรอ หรือจะบอกว่าสะใภ้รองเขาไม่ต้อนรับฉัน"

นี่คือการจงใจหาเรื่องเพื่อดึงพี่สะใภ้สามให้ตกกระไดพลอยโจนไปด้วยชัดๆ พี่สะใภ้สามตระกูลฟางถึงจะเป็นคนตรงไปตรงมา แต่ก็ใช่ว่าจะยอมเป็นกระโถนท้องพระโรงให้ใครมาระบายอารมณ์ใส่ เธอจึงสวนกลับไปตรงๆ "เรื่องนั้นมันก็เห็นกันชัดๆ อยู่แล้วนี่คะ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่จะมาลงที่ฉันไม่ได้นะ"

เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ความผิดโดยสิ้นเชิง เธอเป็นเพียงคนวงนอกที่นั่งอยู่เฉยๆ แล้วทำไมหางเลขถึงฟาดมาโดนเธอได้ล่ะ พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลฟางเริ่มทวงบุญคุณ "ฉันกับพี่ใหญ่ของเธอดีกับผัวเมียคู่เธอขนาดไหน เธอทำตัวแบบนี้ได้ยังไงกัน"

พี่สะใภ้สามตระกูลฟางตอบกลับด้วยเหตุผล "พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ดีกับพวกเราจริงๆ นั่นแหละค่ะ แต่เรื่องในบ้านพี่รองกับพี่สะใภ้รอง มันไม่ใช่กงการอะไรที่ฉันจะเป็นคนจัดการนี่คะ เรื่องนี้พี่สะใภ้ใหญ่มาว่าฉันไม่ได้หรอกนะ"

คำว่า 'ฉันติดหนี้บุญคุณพี่เหรอ' นั้น พี่สะใภ้สามเก็บไว้ในใจไม่ได้พูดออกมาให้เสียบรรยากาศไปมากกว่านี้ หวังชุ่ยเซียงไม่ใช่สะใภ้สามที่ตามเล่ห์เหลี่ยมไม่ทัน นางเป็นถึงแม่สามีที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก มีหรือจะไม่รู้ว่าสะใภ้ใหญ่กำลังคิดอะไรอยู่ ที่แท้ก็ต้องการใช้อำนาจข่มขู่ โดยอ้างเรื่องที่ลูกชายคนที่สามทำงานอยู่กับลูกชายคนโตมาบีบบังคับสะใภ้สามให้ยอมสยบ หวังชุ่ยเซียงจึงเอ่ยตัดบทเสียงเขียว "พอได้แล้ว จะกินก็กิน ไม่กินก็ไปทำงานทำการของตัวไป"

พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลฟางกู้หน้าไม่สำเร็จ ซ้ำยังโดนแม่สามีตอกกลับจนหน้าหงาย หล่อนเบะปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมา "แม่คะ พวกเขารวมหัวกันรังแกฉันชัดๆ"

หวังชุ่ยเซียงไม่อยากจะเปิดปากพูดมากความ นางตั้งใจจะไว้หน้าสะใภ้ใหญ่บ้าง แต่ทว่าหางตาเหลือบไปเห็นฟางหยวนที่กำลังขยับปากเตรียมจะพ่นไฟใส่พี่สะใภ้ ถ้าหากปล่อยให้ลูกสาวตัวดีของนางพูดออกมา เรื่องราวมันจะจบลงง่ายๆ ได้ยังไง หวังชุ่ยเซียงตีหน้ายักษ์ตวาดสวนทันควัน "จะร้องโวยวายหาอะไร เธอยังจะมีหน้ามาน้อยใจอะไรกับสะใภ้สามอีก ทำไม คิดว่าลูกชายคนที่สามของฉันไปทำงานกับผัวเธอ แล้วจะต้องยอมก้มหัวให้บ้านเธอหรือไง"

พี่สะใภ้สามตระกูลฟางถึงกับตะลึงงัน เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริงๆ "แม่พูดเรื่องอะไรคะ พี่สะใภ้ใหญ่เขาคิดแบบนั้นเหรอ"

คนซื่ออย่างพี่สะใภ้สามไม่เคยคิดซับซ้อนไปถึงขั้นนั้นมาก่อน แต่พี่สะใภ้ใหญ่กลับไม่พูดแก้ตัวใดๆ แถมยังเชิดหน้าขึ้นสูงแล้วตวัดตามองค้อนสะใภ้สามอีกต่างหาก ราวกับจะโทษว่าเป็นความผิดของสะใภ้สามที่อ่านสีหน้าคนไม่เป็น พี่สะใภ้สามตระกูลฟางเห็นดังนั้นก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า สามีของเธอด้อยกว่าคนอื่นตรงไหน วันนี้หากเธอยอมจำนน ก็ไม่ใช่แค่เธอที่เสียหน้า แต่เป็นการดูถูกสามีของเธอด้วย "ผัวฉันใช้ฝีมือหาเงิน เงินที่ได้มาก็แลกด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน ถ้าพี่คิดดูถูกกันแบบนี้ เงินนี่ต่อให้ไม่หาก็ไม่ตายหรอก ฉันไม่ยอมมากินข้าวเคล้าน้ำตาให้ใครสมเพชหรอกนะ"

จากนั้นเธอก็พูดต่อด้วยความอัดอั้นตันใจ "ปกติที่ฉันเคารพพี่ ก็เพราะเห็นว่าเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ ไม่ใช่เพราะเรื่องไร้สาระพวกนั้น ทำไมพี่ถึงเป็นคนแบบนี้ไปได้"

ติงหมิ่นที่นั่งฟังอยู่ถึงกับนึกชื่นชมพี่สะใภ้สามในใจ คนคนนี้ไม่ได้คิดมากจริงๆ ดังนั้นจึงไม่เกรงกลัวอำนาจบารมีจอมปลอมของพี่สะใภ้ใหญ่แม้แต่น้อย หวังชุ่ยเซียงหันไปพูดกับสะใภ้ใหญ่เสียงเข้ม "ได้ยินหรือยังล่ะ มีขอบเขตบ้างมั้ย อย่าคิดว่าผัวตัวเองมีฝีมือแล้วจะวางท่าข่มใครไปทั่ว ไม่มีใครติดค้างอะไรเธอทั้งนั้น"

พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลฟางเมื่อถูกจี้ใจดำจนหน้าแตกยับเยิน สีหน้าของหล่อนก็ดูไม่ได้เลยทีเดียว "แม่คะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย สะใภ้สาม เธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่คิดว่าปกติพวกเราพี่น้องสะใภ้รักใคร่กลมเกลียวกันดีไม่ใช่เหรอ"

ถ้าหากหล่อนพูดแบบนี้เสียตั้งแต่แรก เรื่องราวมันจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ไหม ช่างเป็นคนหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ หวังชุ่ยเซียงตัดบทอย่างรำคาญใจ "ไม่ต้องมาแก้ตัวว่าเข้าใจถูกหรือผิดแล้ว จะกินก็กิน ไม่กินก็กลับไปซะ วันไหนไม่หาเรื่องใส่ตัวพวกเธอคงนอนไม่หลับสินะ"

จากนั้นนางก็หันไปเล่นงานสะใภ้รองต่อ "หล่อนก็เหมือนกัน ตัวดีนักนะ ไม่เคยจะอยู่นิ่งๆ เลย"

พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลฟางกู้หน้าไม่สำเร็จ ซ้ำยังไม่ได้รับคำเชิญให้อยู่กินข้าวตามมารยาท ก็สะบัดก้นเดินหนีออกไปดื้อๆ โดยไม่ร่ำลาใครสักคำ ฟางหยวนรอจนพี่สะใภ้ใหญ่เดินพ้นไปแล้วจึงเอ่ยปากพูดเหน็บแนมขึ้นมาลอยๆ "ไม่ใช่ทุกคนจะยอมไว้หน้าเขานี่นะ"

หวังชุ่ยเซียงหันขวับมาดุลูกสาวทันที "หุบปากไปเลยเราน่ะ"

ถ้าไม่ใช่เพราะฟางหยวนทำท่าขยับตัวเหมือนอยากจะกระโจนลงไปร่วมวงวิวาทด้วย หวังชุ่ยเซียงมีหรือจะยอมออกโรงด่ากราดสะใภ้ใหญ่รุนแรงขนาดนี้ ที่นางรีบพูดดักคอก็เพราะกลัวว่าถ้าฟางหยวนอ้าปากพูดเมื่อไหร่ วาจาที่ออกมาคงจะเชือดเฉือนบาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน ด้วยนิสัยไม่กลัวใครของฟางหยวน ดีไม่ดีอาจจะลุกลามใหญ่โตจนพี่ชายใหญ่กับพี่ชายสามต้องออกมาฉะกันเอง ฟางหยวนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะแม่ วันนี้ไม่ใช่กงการอะไรของฉันสักหน่อย"

หวังชุ่ยเซียงชี้หน้าลูกสาวตัวดี "ถ้าฉันไม่ชิงพูดตัดหน้าแกไปก่อน แกคงไม่ปล่อยผ่านไปง่ายๆ หรอกมั้ง"

ฟางหยวนยักไหล่พลางตอบกลับอย่างฉะฉาน "แม่เป็นแม่สามี ก็ต้องหัดมองให้ออกสิ พี่สะใภ้สามเขาเป็นคนซื่อ เราจะยอมให้ใครมารังแกคนซื่อไม่ได้หรอกนะ"

ติงหมิ่นรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศและคลี่คลายสถานการณ์ "แม่คะ พี่สะใภ้รองเขาอุตส่าห์ลงแรงเพื่อฉัน พี่สะใภ้สามก็พลอยลำบากไปด้วย"

ส่วนเรื่องที่พี่สะใภ้ใหญ่ต้องแบกความโกรธจนท้องไส้ปั่นป่วนกลับไปนั้น อย่าไปพูดถึงมันเลยจะดีกว่า พี่สะใภ้รองตระกูลฟางยิ้มแก้มปริอย่างมีความสุข "ฉันเต็มใจค่ะ ฉันยินดีทำให้พวกเธอกินอยู่แล้ว"

จากนั้นเธอก็หันไปพูดเอาใจน้องสามี "ฟางหยวน เมื่อก่อนพี่ทำกับข้าวไม่เก่ง แต่เดี๋ยวนี้ฝีมือพี่พัฒนาแล้วนะ มีกับข้าวสองอย่างที่เป็นฝีมือพี่ เธอลองชิมดูสิ กลัวเธอจะกินไม่ถูกปาก พี่เลยไปตามสะใภ้สามมาช่วยทำด้วย"

อีกอย่าง การที่ได้เห็นพี่สะใภ้ใหญ่โดนฉีกหน้าจนยับเยินแบบนั้น เธอมีความสุขจะตายไป ฟางหยวนเองก็รับลูกตามน้ำ รู้จักพูดจาตามมารยาทเป็นกับเขาบ้างแล้ว "คนกันเองทั้งนั้น พี่สะใภ้รองจะเกรงใจทำไมคะ ฉันกลับบ้านตัวเอง กินอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ"

พูดจบเธอก็ลากแขนพี่สะใภ้สามเดินเข้าบ้านไปพร้อมกัน "พี่สะใภ้สาม เหนื่อยแย่เลย"

พี่สะใภ้สามตระกูลฟางระบายความในใจออกมา "หลักๆ คือเจ็บใจมากกว่า เมื่อก่อนฉันหลงคิดว่าพี่สะใภ้ใหญ่แสนดี ที่แท้เขาก็มีความคิดแบบนี้นี่เอง ถ้าฉันยอมทน ก็เท่ากับทำให้พี่สามของเธอต้องพลอยน้อยหน้าไปด้วย"

ฟางหยวนถูกใจนิสัยรักผัวหลงผัวของพี่สะใภ้สามคนนี้ที่สุด เพราะมันแสดงให้เห็นว่าเธอให้ความสำคัญกับสามีเป็นอันดับแรก "พี่สะใภ้สามไม่ต้องโกรธไปหรอก เดี๋ยวพี่สามกลับมาจัดการหล่อนเอง"

พี่สะใภ้สามรีบโบกมือปฏิเสธ "คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก เรื่องเปลี่ยนที่ทำงานของพี่สามเธอ ก็ไม่ควรเอามาทำให้พี่น้องต้องผิดใจกัน เรื่องลิ้นกับฟันของพวกผู้หญิง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก"

หวังชุ่ยเซียงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ สะใภ้สามคนนี้ถึงจะซื่อแต่ก็รู้ความ "แกก็มีดีกว่าสะใภ้ใหญ่ตรงจุดนี้นี่แหละ"

ถือว่านางมองคนไม่ผิดจริงๆ สะใภ้สามตระกูลฟางรีบพูดเสริม "ฉันยังน้อยใจอยู่นะคะแม่ เราไม่ยุให้พวกผู้ชายทะเลาะกันก็จริง แต่แม่ต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ"

หวังชุ่ยเซียงตัดบทด้วยความรำคาญปนเอ็นดู "เออ รู้แล้วน่า กินข้าวกันได้แล้ว พูดกันไม่จบไม่สิ้นสักที"

ติงหมิ่นมองสถานการณ์ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง สะใภ้สามดูเหมือนคนซื่อๆ แต่ความจริงแล้วแฝงความฉลาดเอาไว้ลึกๆ นี่แหละคือผู้ชนะที่แท้จริงในศึกครั้งนี้ แถมยังได้รับคำชมว่าเป็นคนซื่อสัตย์อีกต่างหาก นี่มันคือความร้ายเดียงสาโดยธรรมชาติชัดๆ ส่วนพี่สะใภ้รองตระกูลฟางได้แต่คิดในใจว่า ตัวเองวิ่งวุ่นทำงานงกๆ แต่กลับไม่ได้หน้าไม่ได้ตา แถมยังไม่ได้พูดประจบเอาใจสักคำ

[จบบท]