บทที่ 304: เสียใจเมื่อสาย

บทที่ 304: เสียใจเมื่อสาย

ฟางหยวนไม่ใช่คนหัวทึบที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย แม้ว่าตอนนี้สมาชิกในครอบครัวของเธอจะย้ายไปใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองมณฑลกันหมดแล้ว และนานทีปีหนถึงจะได้กลับมาเยี่ยมบ้านเกิดสักครั้ง แต่เรื่องราวต่างๆ ภายในบ้านและในหมู่บ้านก็ยังจำเป็นต้องมีการจัดการดูแลให้เรียบร้อย จะปล่อยปละละเลยไม่ได้เด็ดขาด

ดังนั้นเมื่อฟางหยวนกลับมาถึง สิ่งแรกที่เธอทำคือการเดินทางไปที่บ้านของจางเสี่ยวเล่อ เพื่อนสนิทของสามี จางเสี่ยวเล่อสอบติดมหาวิทยาลัยและไปเรียนต่อตั้งแต่ปีที่แล้ว ตอนนี้จึงมีเพียงพ่อของเขาที่เป็นเลขาธิการหมู่บ้านอยู่บ้าน

ฟางหยวนพูดคุยกับเลขาธิการหมู่บ้านด้วยท่าทีนอบน้อมและเป็นกันเอง "คุณอาคะ ลู่ชวนเขารู้ว่าฉันจะกลับมาที่นี่ เขาเลยฝากมาถามคุณอาว่าต้องการจะฝากของอะไรไปให้จางเสี่ยวเล่อบ้างไหมคะ"

เลขาธิการหมู่บ้านได้ฟังดังนั้นก็ลอบคิดในใจ ตอนแรกเขานึกว่าฟางหยวนมาหาเพราะมีเรื่องเดือดร้อนหรือต้องการไหว้วานให้เขาช่วยจัดการธุระอะไรเสียอีก ที่ไหนได้ เธอกลับมาเพราะยังระลึกถึงมิตรภาพเก่าแก่ระหว่างลู่ชวนกับลูกชายของเขา

คนหนุ่มสาวสมัยนี้ที่ยังมีความเกรงใจและนึกถึงคนอื่นแบบนี้ช่างหาได้ยากจริงๆ "ไม่มีอะไรต้องฝากหรอก หนทางมันไกลขนาดนั้น จะให้เธอต้องขับรถอ้อมไปอ้อมมาเพื่อส่งของแค่นี้ มันไม่คุ้มค่าน้ำมันหรอก"

ฟางหยวนรีบแย้งขึ้นทันทีด้วยรอยยิ้ม "ทำไมจะไม่คุ้มล่ะคะ คุณอาอย่าเกรงใจไปเลยค่ะ ลู่ชวนเขาบอกฉันเสมอว่าเขากับจางเสี่ยวเล่อแล้วก็จูเสี่ยวซานเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกัน ตอนที่เขาไม่อยู่บ้าน ก็ได้เพื่อนสองคนนี้แหละค่ะที่คอยช่วยดูแลทางบ้าน ถ้าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้คุณอายังมองว่าเป็นเรื่องยุ่งยาก เกรงว่าลู่ชวนรู้เข้าคงจะไม่สบายใจแน่ๆ เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่รักษาหน้าเพื่อนเขา"

เลขาธิการหมู่บ้านได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ คำพูดคำจาของฟางหยวนช่างเข้าหูเหลือเกิน โบราณว่าไว้ คนเก่งคนเดียวสู้คนช่วยสามคนไม่ได้

ในภายภาคหน้าลูกชายของเขาคงไม่ได้กลับมาใช้ชีวิตในหมู่บ้านนี้แล้ว การมีลู่ชวนที่เป็นคนบ้านเดียวกันคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันในเมืองมณฑล ย่อมดีกว่าปล่อยให้ลูกชายต้องไปต่อสู้ดิ้นรนเพียงลำพัง อย่างน้อยก็ทำให้คนเป็นพ่ออุ่นใจได้มากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากน้ำใสใจจริงที่ฟางหยวนแสดงออกผ่านคำพูดคำจาแล้ว เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของครอบครัวลู่ชวนในหมู่บ้านนี้ เขาในฐานะเลขาธิการหมู่บ้านก็สมควรต้องช่วยดูแลปัดกวาดให้เรียบร้อย ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจซึ่งกันและกัน ใครจะไปถือสาหาความเรื่องความเกรงใจกันอีก

ภรรยาของเลขาธิการหมู่บ้านหรือป้าของจางเสี่ยวเล่อ จึงรีบกุลีกุจอไปจัดเตรียมข้าวของถุงใหญ่ ทั้งของกินของใช้ เพื่อฝากไปให้ลูกชายที่อยู่ในเมือง

หลังจากออกจากบ้านเลขาธิการหมู่บ้าน ฟางหยวนก็ขับรถตรงไปที่บ้านของจูเสี่ยวซาน และกล่าวประโยคเดียวกันซ้ำอีกรอบ ท่าทีและการวางตัวของเธอในเรื่องมนุษยสัมพันธ์ถือว่าทำได้อย่างยอดเยี่ยมและไร้ที่ติ

การกระทำของฟางหยวนในครั้งนี้ มีประสิทธิภาพและได้ใจคนมากกว่าการหิ้วเหล้าสองขวดไปฝากเลขาธิการหมู่บ้านเสียอีก เชื่อได้เลยว่าต่อจากนี้ไป หากที่บ้านตระกูลลู่หรือตระกูลฟางมีเรื่องติดขัดอะไร เลขาธิการหมู่บ้านจะต้องนึกถึงพวกเขาและยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเป็นคนแรกอย่างแน่นอน

วิธีการวางตัวและการพูดจาฉะฉานแบบนี้ ไม่ใช่ว่าใครมาสอนฟางหยวน แต่มันเกิดจากการที่เธอได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับลู่ชวนที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยมานาน การได้ซึมซับวิธีคิดและคำพูดของเขาในทุกๆ วัน ทำให้เธอเรียนรู้และปรับตัวไปตามสภาพแวดล้อมโดยไม่รู้ตัว

เมื่อจัดการธุระกับทั้งสองบ้านเรียบร้อยแล้ว ฟางหยวนจึงขับรถกลับไปที่บ้านเพื่อช่วยเก็บข้าวของให้ลู่เสี่ยวซาน ตอนที่ขับรถออกมาจากหมู่บ้าน ข้าวของสัมภาระถูกยัดจนเต็มคันรถ แทบจะไม่เหลือที่ว่าง เหลือเพียงที่นั่งฝั่งคนนั่งข้างคนขับที่พอจะมีที่ว่างอยู่นิดหน่อย

ทันใดนั้น แม่ของกงเอ้อร์ก็กระโดดมายืนขวางหน้ารถของฟางหยวนเอาไว้กลางถนน "ฟางหยวน ได้ข่าวว่าจะเข้าเมืองมณฑลเหรอ ป้าจะฝากของไปให้กงเอ้อร์ที่บ้านเราหน่อยสิ"

ฟางหยวนปรายตามองหญิงสูงวัยตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ความรู้สึกไม่ชอบหน้าฉายชัดอยู่บนใบหน้าโดยไม่คิดจะปิดบัง "ป้าคะ รถเต็มหมดแล้ว ป้าก็เห็นนี่ แต่ถ้าป้าอยากจะฝากเมียของกงเอ้อร์ไปหาเขา อันนี้ฉันพอจะเบียดๆ ให้เธอนั่งไปได้อยู่นะ"

แม่ของกงเอ้อร์หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธจัด มีอย่างที่ไหนพูดจาแบบนี้ "นังหนูนี่ พูดจาไม่น่าฟังเอาซะเลย จะไม่ช่วยก็บอกไม่ช่วยสิ ทำไมต้องมาพูดยุแยงให้ผัวเมียเขาแตกแยกกันด้วย เมียไอ้รองมันต้องไปเรียนหนังสือ ขืนไปหากันแล้วใครจะดูบ้าน"

นางถลึงตาใส่ฟางหยวนอย่างกินเลือดกินเนื้อก่อนจะเดินสะบัดก้นจากไป ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคล้อยหลังไปไม่นาน นางคงจะเดินสายป่าวประกาศไปทั่วหมู่บ้านเพื่อใส่ร้ายป้ายสีและทำลายชื่อเสียงของฟางหยวนให้เสียหายอย่างแน่นอน

ถ้าเป็นฟางหยวนคนเมื่อก่อน เธอคงจะเปิดกระจกรถแล้วด่ากราดแม่เฒ่าปากร้ายคนนี้กลับไปสักสองสามประโยค แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนไปแล้ว ฟางหยวนคนปัจจุบันเลือกที่จะไม่ด่าตอบ เพราะคนพวกนี้ไม่ใช่คนประเภทเดียวกันกับเธอ ไม่คุ้มค่าที่จะเสียเวลาไปลดตัวลงไปต่อล้อต่อเถียงด้วย

อย่าว่าแต่แม่ของกงเอ้อร์เลย ต่อให้กงเอ้อร์มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยตัวเอง เธอก็จะไม่ชายตามอง เขาทำเรื่องเลวทรามอะไรไว้ สันดานเป็นแบบไหน ตัวเขาเองย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจไม่ใช่หรือ?

ฟางหยวนเหยียบคันเร่งขับรถออกไปทันทีโดยไม่สนใจไยดี คิดจะให้เธอไปหากงเอ้อร์งั้นเหรอ เว้นเสียแต่ว่าเธอจะไปเพื่อจัดการสั่งสอนเขา นอกเหนือจากนั้นแล้ว ระหว่างเธอกับคนตระกูลนี้ไม่มีมิตรภาพใดๆ หลงเหลือให้แก่กัน

ไม่ว่าคนอื่นจะนินทาว่าร้ายฟางหยวนอย่างไร แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้เลขาธิการหมู่บ้านได้เห็นและชั่งใจได้แล้วว่า ฟางหยวนเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพและความสัมพันธ์อย่างแท้จริง

สังเกตได้จากที่เธอไม่ได้สนใจแต่เรื่องของบ้านตัวเอง แต่เธอยังมีน้ำใจแวะไปเยี่ยมเยียนและอาสาช่วยเหลือครอบครัวของจูเสี่ยวซานด้วย แต่กับครอบครัวของกงเอ้อร์ เธอกลับแสดงท่าทีเย็นชาและไม่ไว้หน้าอย่างชัดเจน

เรื่องราวเหล่านี้มีนัยให้ขบคิด การวางตัวและการเลือกปฏิบัติของเธอแสดงให้เห็นถึงทัศนคติที่ชัดเจน เลขาธิการหมู่บ้านถึงกับเอ่ยปากชมเปาะว่า การตัดสินใจส่งลูกไปเรียนหนังสือเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

ฟางหยวนรู้ดีว่าแม่ของเธอ หวังชุ่ยเซียง จะต้องเตรียมของฝากไว้ให้พวกเธอขนกลับไปที่เมืองมณฑลอีกแน่ๆ เธอจึงขับรถไปที่ตัวอำเภอก่อนเพื่อเอาของไปส่งให้ลู่เสี่ยวซาน จากนั้นจึงค่อยวกกลับมารับพี่สะใภ้ห้าที่ตำบล

การขับรถตระเวนไปมาหลายรอบแบบนี้ ทำให้ชาวบ้านร้านตลาดในตำบลต่างพากันโจษจันไปทั่วว่า ลูกสาวคนเล็กของตระกูลฟางขับรถยนต์ได้แล้ว ช่างเก่งกาจและดูภูมิฐานเหลือเกิน และก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะเข้าไปถามตรงๆ ว่ารถคันนั้นเป็นของใครกันแน่

ดังนั้น เมื่อลู่เฟิงและหลี่เหมิงเดินทางกลับมาที่ตำบล พวกเขาจึงไม่อาจหลีกหนีจากคำถามและสายตาของชาวบ้านได้ ใครที่เห็นหน้าพวกเขาก็ต่างพากันทักทายเป็นเสียงเดียวกัน "บ้านน้องรองของพวกเธอนี่ร่ำรวยกันใหญ่แล้วนะ ถึงขนาดมีรถยนต์ขับกันแล้ว"

ตามมาด้วยคำถามสอดรู้สอดเห็นอีกสารพัด "เป็นพี่น้องคลานตามกันมาแท้ๆ พวกเธอไม่ได้พลอยได้ดิบได้ดีไปด้วยเหรอ ทำไมไม่ย้ายไปอยู่เมืองมณฑลด้วยกันล่ะ แล้วพ่อแม่เธอล่ะทำไมไม่ไป?"

คำถามทำนองนี้มีเข้ามาไม่หยุดหย่อน ซึ่งสำหรับหลี่เหมิงแล้ว มันเหมือนกับเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจของเธออย่างรุนแรง

ผลที่ตามมาก็คือ หลี่เหมิงที่เคยพยายามทำตัวเป็นภรรยาผู้อ่อนหวานและแสนดี เริ่มหมดความอดทน ความรักความเอ็นดูที่เคยมีต่อลู่เฟิง ว่าที่เศรษฐีในอนาคต เริ่มจืดจางลง เงินหมื่นล้านในจินตนาการที่ยังจับต้องไม่ได้ เริ่มไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจอีกต่อไปเมื่อเทียบกับความจริงที่อยู่ตรงหน้า

หลี่เหมิงเริ่มกดดันและบีบคั้นให้ลู่เฟิงออกไปหาวิธีหาเงิน จะมามัวนั่งเล่นไพ่เสพสุขไปวันๆ เหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว

เมื่อเมียเกิดอาการคลุ้มคลั่งและได้รับแรงกระตุ้นอย่างหนัก ลู่เฟิงก็ไม่สามารถขัดใจเธอได้ เขาเองก็กลุ้มใจจนผมแทบจะร่วงหมดหัว ปัญหาคือลู่เฟิงเติบโตมากับการทำไร่ไถนาในหมู่บ้าน พอขยับขยายมาอยู่ในตำบล ก็ทำเป็นแค่เปิดร้านโชห่วยขายของชำเล็กๆ น้อยๆ งานอื่นเขาก็ไม่อยากทำ และไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ความกดดันจากภรรยาทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มระหองระแหง ลู่เฟิงพยายามหลบหน้าหลี่เหมิงทุกครั้งที่มีโอกาส แต่พอหลบไม่พ้น ทั้งสองคนก็ทะเลาะกันบ้านแทบแตก ทุกวันต้องมีปากเสียงกันจนลูกตื่นขึ้นมาร้องไห้จ้า กิจการร้านค้าแทบจะพังพินาศเพราะไม่มีใครสนใจดูแล

ลู่เฟิงนึกเสียใจที่วันนั้นตัดสินใจกลับไปที่หมู่บ้าน เดิมทีชีวิตผัวเมียของพวกเขาก็มีความสุขดีอยู่แล้ว เปิดร้านขายของเล็กๆ มีรายได้เข้ามาทุกวัน พอมีพอกิน แต่ตั้งแต่หลี่เหมิงเห็นฟางหยวนขับรถยนต์คันนั้น เธอก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เอาแต่เปรียบเทียบกับคนอื่นไม่หยุดหย่อน

ไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่ ดูเหมือนว่าคู่สามีภรรยาลู่ชวนกับฟางหยวนจะเป็นตัวซวยและเป็นมารผจญสำหรับชีวิตคู่ของเขาจริงๆ

ลู่เฟิงที่ถูกหลี่เหมิงด่าทอเช้าเย็นจนสุขภาพจิตย่ำแย่ ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขายัดลูกที่กำลังร้องไห้ใส่มือของหลี่เหมิงแล้วตะคอกใส่ "คุณจะไปเปรียบเทียบกับใครนักหนา คุณอยากจะทำอะไรกันแน่ ลูกเต้าก็ไม่เลี้ยง ข้าวปลาไม่ทำ วันๆ เอาแต่หาเรื่อง คุณต้องการอะไร!"

หลี่เหมิงตวาดกลับเสียงแหลม "ฉันอยากทำอะไรน่ะเหรอ? ฉันก็อยากจะนั่งในรถเก๋งแล้วขับรถโก้ๆ แบบนั้นบ้างไง ฉันไม่อยากมานั่งหลังขดหลังแข็งทำกับข้าวเลี้ยงลูกอยู่แบบนี้เข้าใจไหม!"

ลู่เฟิงหัวเราะด้วยความโมโห "ฝันกลางวันอยู่หรือไง ถ้าเก่งนักก็ไปหาทางเอาเองสิ ผมก็อยากขับเหมือนกันแหละโว้ย!"

พูดจบลู่เฟิงก็เดินกระแทกเท้าออกจากบ้านไป หลี่เหมิงเองก็ตกใจที่เผลอพูดความในใจออกมาแบบนั้น โชคดีที่เธอไม่ได้หลุดปากพูดเรื่องอื่นออกมาด้วย

เธอตะโกนไล่หลังสามีไป "ฉันบอกให้คุณไปหาเงินเลี้ยงครอบครัวมันผิดตรงไหน! ตอนที่ฉันหนีตามคุณมาแต่งงานด้วย ฉันต้องทนลำบากและเจ็บช้ำน้ำใจแค่ไหนคุณรู้บ้างไหม!"

ลู่เฟิงสวนกลับโดยไม่หันมามอง "นั่นมันเพราะคุณตาถั่วเองต่างหาก ถ้าตอนนั้นคุณยืนกรานจะแต่งงานกับเจ้ารอง ป่านนี้คนที่ได้ขับรถโก้ๆ ก็คงเป็นคุณไปแล้ว"

หลี่เหมิงกรีดร้อง "นี่คุณพูดภาษาคนอยู่หรือเปล่า!"

ประเด็นสำคัญคือ เธอจะไปโยนความผิดให้ลู่ชวนได้ยังไง? อีกอย่างพวกเขาใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมาสองสามปีแล้ว คำพูดนี้มันทำร้ายจิตใจกันเกินไป

คราวนี้หลี่เหมิงไม่ได้แค่ต้องการจะขับรถเก๋งเท่านั้น แต่เธอเริ่มอาละวาดใส่ลู่เฟิงอย่างหนัก เธอย้อนถามสามีด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "หรือคุณคิดว่า ถ้าคุณได้แต่งงานกับนังคนซื่อบื้อนั่น คนที่ได้ขับรถตอนนี้จะเป็นคุณงั้นสิ?"

ถามจบ ลู่เฟิงยังไม่ทันได้ตอบโต้ อะไร หลี่เหมิงก็เกิดอาการสติแตกเหมือนคนบ้า เธอกวาดข้าวของบนโต๊ะลงพื้นเสียงดังโครมคราม ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุด "เป็นไปไม่ได้... มันต้องเป็นไปไม่ได้..."

เธอไม่อยากจะเชื่อว่าฟางหยวนจะมีชีวิตที่ดีกว่าเธอ ก็แค่ลู่เฟิงไม่มีความสามารถ ไม่รู้จักหาเงิน มันไม่เกี่ยวกับว่าเธอเลือกแต่งงานกับใครเสียหน่อย

ในเมื่อชาตินี้เธออุตส่าห์ได้กลับมาแก้ไขชีวิตใหม่ เธอตั้งใจจะใช้ชีวิตให้ดี หาเงินให้ได้เยอะๆ มันไม่มีเหตุผลเลยที่คนที่จะได้เป็นเศรษฐีนีจะไม่ใช่เธอ

ดังนั้น หลังจากปลอบใจตัวเองจนได้สติกลับคืนมา หลี่เหมิงก็กลับมาตั้งหน้าตั้งตาบีบบังคับให้ลู่เฟิงออกไปหาเงินอีกครั้ง

ลู่เฟิงปวดหัวจนแทบระเบิด เวลาเดินไปตามถนนแล้วเห็นใครขับรถเก๋งผ่าน เขาเป็นต้องถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความรังเกียจและเคียดแค้น ฟางหยวนหารู้ไม่ว่าหลี่เหมิงกำลังหลงทางจนกู่ไม่กลับ และยิ่งไม่รู้เลยว่าการที่เธอขับรถตระเวนไปมาแค่รอบเดียว จะส่งผลกระทบที่รุนแรงได้ขนาดนี้

หลังจากเอาของไปให้ลู่เสี่ยวซานและกำชับเขาสองสามประโยค โดยย้ำให้เขารีบไปติดต่อขอเช่าตึกแถวห้องข้างๆ เอาไว้ ฟางหยวนก็เตรียมตัวไปรับพี่สะใภ้ห้าเพื่อกลับบ้าน

ลู่เสี่ยวซานรู้ดีว่าที่บ้านของพี่สะใภ้ยังมีเด็กเล็กต้องดูแล จึงไม่กล้าชวนคุยให้นานกว่านี้ "ผมจำได้หมดแล้วครับ พี่สะใภ้ขับรถระวังๆ นะครับ รีบกลับบ้านเถอะ"

ฟางหยวนพยักหน้ารับ โดยไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีว่าน้องสามของเธอนั้นมีความขัดแย้งในตัวเองอยู่หน่อยๆ

[จบบท]