บทที่ 922 : ภูมิใจ

บทที่ 922 : ภูมิใจ

พอฟางหยวนกับครอบครัวเดินทางมาถึงตัวอำเภอ ข้าวของที่พอจะซื้อหากลับไปได้ก็มีไม่มากนัก

พวกอุปกรณ์การเรียนอย่างสมุดหรือปากกา ฟางหยวนก็มองข้ามไปทั้งหมด ของชิ้นเล็กชิ้นน้อยพวกนี้ดูไม่ค่อยเตะตาเท่าไหร่นัก ระดับฟางหยวนแล้วย่อมไม่เก็บเอามาใส่ใจ

ถ้าคิดจะทำประโยชน์ให้เป็นชิ้นเป็นอัน และอยากให้ทุกคนได้รับผลประโยชน์ร่วมกันจริงๆ ก็ต้องเป็นพวกหนังสือเรียนเท่านั้น ซึ่งของพวกนี้ราคาก็ไม่ได้ถูกเลย

ฟางหยวนจัดการต่อสายตรงไปปรึกษากับหงเย่ แล้วให้ทางร้านหนังสือจัดส่งไปที่หมู่บ้านโดยตรง ปล่อยให้เรื่องเฉพาะทางเป็นหน้าที่ของคนที่มีความรู้จัดการไป

การอ่านหนังสือช่วยเปิดหูเปิดตาให้กว้างไกลขึ้นได้ ฟางหยวนคิดว่าวิธีนี้เข้าท่าที่สุดแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ของพวกนี้เมื่อไปอยู่ในสายตาของชาวบ้าน ก็ใช่ว่าจะดูเป็นของดีเลิศอะไรนัก

ข้าวของที่เอาไปวางไว้ในโรงเรียนให้ทุกคนได้ใช้ร่วมกัน สำหรับชาวบ้านแล้ว สู้พวกสมุดปากกาที่แจกให้เอากลับไปใช้ที่บ้านไม่ได้หรอก

มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ วิสัยทัศน์ของคนเรามันต่างกัน

ฟางหยวนเองก็เผื่อใจนึกถึงปัญหาข้อนี้เอาไว้แล้วเหมือนกัน หลังจากจัดการเรื่องหนังสือเสร็จ เธอจึงสั่งซื้อโต๊ะเก้าอี้เรียนชุดใหม่เพิ่มเข้าไปด้วย

ของพวกนี้สิถึงจะเรียกว่าของชิ้นใหญ่ตัวจริง ครอบครัวที่ได้รับประโยชน์ก็ไม่ได้มีแค่บ้านเดียว

วันข้างหน้าพอพวกเด็กๆ ไปโรงเรียน ทุกครอบครัวในหมู่บ้านก็พลอยได้อานิสงส์ไปด้วย

โต๊ะเก้าอี้ในโรงเรียนประถมของหมู่บ้านตอนนี้ ล้วนเป็นของที่ชาวบ้านช่วยกันเก็บหอมรอมริบหามาบริจาค สภาพก็เลยมีปะปนกันไปหมดทุกรูปแบบ

พ่อลู่กับแม่ลู่ต่างก็เอ่ยปากชมลูกสะใภ้กันไม่ขาดปากว่าเลือกซื้อของได้เก่ง ของชิ้นใหญ่โตขนาดนี้ พอขนกลับไปถึงหมู่บ้านรับรองว่าต้องสะดุดตาชาวบ้านแน่ๆ

ตอนที่ของพวกนี้ถูกส่งไปถึงหมู่บ้าน เหตุการณ์ก็เป็นไปตามที่ฟางหยวนคาดการณ์เอาไว้ไม่มีผิด มันสร้างความฮือฮาได้ไม่น้อยเลย

ทางโรงเรียนถึงกับต้องไปเกณฑ์ชาวบ้านมาช่วยกันขนของลงจากรถ

พอชาวบ้านรู้ว่าเป็นของที่ครอบครัวตระกูลลู่จัดหามาให้โรงเรียนในหมู่บ้าน ต่างก็พากันอยากจะไปกล่าวขอบคุณสามีภรรยาตระกูลลู่ แต่ก็หาตัวไม่พบ

เป็นไปตามที่ฟางหยวนคิดไว้จริงๆ ของที่จับต้องได้และใช้งานได้จริงเท่านั้น ชาวบ้านถึงจะยอมรับและเห็นคุณค่า

แต่ถ้าให้ฟางหยวนพูดตามตรง โต๊ะเก้าอี้พวกนี้ยังไงก็เทียบกับหนังสือพวกนั้นไม่ได้หรอก การที่เธอจัดหาของพวกนี้ไปให้ ก็ถือว่าเป็นการพบกันครึ่งทางแล้ว

ช่วงเวลาที่ชาวบ้านกำลังตามหาคนตระกูลลู่เพื่อแสดงความขอบคุณ ฟางหยวนก็พาพ่อแม่สามีเดินทางกลับไปที่เมืองมณฑลเรียบร้อยแล้ว เธอตั้งใจทำประโยชน์ให้จริงๆ ไม่ได้หวังคำขอบคุณอะไรเลย

เรื่องนี้เธอจัดการได้อย่างหมดจดงดงามมาก สร้างความฮือฮาได้ แต่ตัวคนทำกลับไม่ยอมออกหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่ได้หวังจะเอาหน้าหรืออยากดูดีในสายตาใคร

ส่วนคนที่ควรจะซาบซึ้งในน้ำใจ ต่างก็รับรู้กันถ้วนหน้าแล้ว

หัวหน้ากองพลผลิตถึงกับเอ่ยปากขึ้นมา

"ยังไงซะลูกหลานบ้านเขาก็คงไม่กลับมาเรียนที่หมู่บ้านเราหรอก เขาไม่ได้หวังจะพึ่งพาอะไรพวกเราเลย ครอบครัวตระกูลลู่ทำเรื่องนี้ได้ใจกว้างมาก พวกเราแค่จำความดีของเขาเอาไว้ก็พอแล้ว บริเวณรอบๆ บ้านของพวกเขา พวกเราก็ช่วยกันสอดส่องดูแลให้ดีหน่อยก็แล้วกัน"

ทุกคนต่างก็เห็นพ้องต้องกันกับคำพูดนี้ ถ้าไม่คิดแบบนี้ จะให้คิดว่าครอบครัวตระกูลลู่หวังอะไรจากพวกเขาอีกล่ะ พวกเขาจะไปช่วยอะไรตระกูลลู่ได้

ถ้าจะพูดให้ฟังดูแทงใจดำสักหน่อย คนในครอบครัวของพวกเขา หรือแม้แต่พวกญาติพี่น้อง ก็ล้วนแต่ไปทำงานเป็นลูกจ้างในบริษัทของตระกูลลู่ รับเงินเดือนจากพวกเขากันทั้งนั้น

การที่ตระกูลลู่ทำแบบนี้ถือว่ามีคุณธรรมมากแล้ว

ระหว่างการเดินทาง พ่อลู่กับแม่ลู่ก็ยังคุยกันเรื่องนี้ไม่หยุด

"เงินก้อนนี้จ่ายออกไปแล้วมันสบายใจจริงๆ ทำไมมันถึงได้รู้สึกดีขนาดนี้นะ"

แม่ลู่พึมพำออกมาอย่างเบิกบานใจ ถึงแม้ในใจจะยังแอบเสียดายนิดๆ ที่ไม่ได้ไปยืนเด่นอยู่กลางหมู่บ้านให้ชาวบ้านรุมล้อมสรรเสริญ

แต่พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร เธอก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมาทุกที

"ก็คนบ้านเดียวกันทั้งนั้นแหละค่ะ สิ่งที่พวกเราพอจะช่วยได้ก็มีไม่มากหรอก แต่ถ้าวันข้างหน้าเด็กๆ ในหมู่บ้านได้เรียนหนังสือ แล้วหาช่องทางทำกินลืมตาอ้าปากได้ มันก็เป็นเรื่องที่ดีมากเลยนะคะ"

"ใช่ ใช่ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ แม่เองก็เพิ่งจะมาตาสว่างตอนที่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกนี่แหละ ว่าการเรียนหนังสือมันคือทางออกของชีวิตจริงๆ"

พ่อลู่แอบคิดในใจว่า ทำอย่างกับตัวเขาไม่รู้เรื่องอย่างนั้นแหละ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ

"เดี๋ยวกลับไปพ่อจะเอาเรื่องนี้ไปคุยกับลู่ชวนสักหน่อย จะบอกให้แกเลิกสนใจแต่เรื่องเงิน แล้วหันมาเอาอย่างฟางหยวนบ้าง"

"พ่อคะ เรื่องนั้นปล่อยผ่านไปเถอะค่ะ ถ้าจะพูดถึงเรื่องความสามารถกับวิสัยทัศน์ในบ้านเรา ยังไงก็ต้องยกให้ลู่ชวนเขาแหละค่ะ เรื่องนี้ฉันสู้เขาไม่ได้จริงๆ"

พ่อลู่มองหน้าฟางหยวนแล้วเอ่ยปากชมออกมาจากใจจริง

"เรื่องอื่นมันก็แค่เปลือกนอกทั้งนั้นแหละ ไอ้วิสัยทัศน์อะไรของเขานั่นพ่อก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก พ่อรู้แค่ว่า สิ่งที่ลูกทำลงไป มันเป็นการสร้างบุญบารมีทิ้งไว้ให้ครอบครัวเราในหมู่บ้าน ต่อให้เวลาจะผ่านไปอีกกี่ปี ชาวบ้านเขาก็ยังต้องพูดถึงความดีของตระกูลลู่เรา"

แม่ลู่พยักหน้าเห็นด้วยทันที

"เกิดมาทั้งชีวิต แม่ก็เพิ่งจะเคยรู้สึกมีหน้ามีตาขนาดนี้แหละ ต่อให้ไม่มีใครมาคอยพูดชมเชย ในใจแม่มันก็เบิกบานมีความสุขอยู่ดี"

ฟางหยวนไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะรู้ดีว่าพูดไปก็คงไม่มีประโยชน์ ในเมื่อตอนนี้พ่อแม่สามีมองเธอด้วยสายตาที่ลำเอียงเข้าข้างไปเต็มที่แล้ว

เธอเองก็แค่ตอบแทนน้ำใจที่เคยได้รับมาก็เท่านั้น ชาวบ้านในหมู่บ้านเองก็คอยช่วยเหลือเกื้อกูลครอบครัวของพวกเธอมาไม่น้อยเหมือนกัน

พอกลับมาถึงบ้าน ลู่ชวนก็สัมผัสได้ทันทีว่า ตอนนี้สถานะของภรรยาตัวเองในบ้านดูจะมั่นคงแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมไปอีกขั้นแล้ว

ท่าทีที่พ่อแม่ของเขามีต่อลูกสะใภ้ มันไม่ใช่แค่ความเกรงใจธรรมดาๆ แต่มันกลายเป็นการเทิดทูนบูชาไปแล้วต่างหาก

ลู่ชวนทนความหมั่นไส้ไม่ไหว จึงเอ่ยปากค่อนขอดฟางหยวนด้วยน้ำเสียงเปรี้ยวปรี๊ด

"คุณไปทำอีท่าไหนมา พ่อกับแม่ถึงได้หลงคุณขนาดนี้"

ความรู้สึกเหมือนตัวเองถูกเหยียบจมดินจนมิดแทบไม่มีที่ยืนแล้ว

ฟางหยวนจึงเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านให้เขาฟัง รวมถึงเรื่องราวทางฝั่งบ้านเดิมของหลี่เหมิงด้วย

"ครอบครัวนั้นน่ะฉันไม่ได้เก็บมาใส่ใจหรอก ฉันแค่กลัวว่าคนบ้านนั้นจะไปสร้างความวุ่นวายให้กับลู่ต้าเป่าก็เท่านั้น"

เด็กที่ต้องมาเกิดเจอกับพ่อแม่แบบนี้ ถือว่าโชคร้ายรับกรรมไปเต็มๆ ถ้าไม่ติดว่าต้องเห็นแก่ลู่ต้าเป่า มีหรือที่ฟางหยวนจะยอมลดตัวลงไปมองคนตระกูลหลี่ให้เสียสายตา

ถ้าเกิดคนพวกนั้นบุกมาสร้างความวุ่นวายถึงที่นี่จริงๆ ตระกูลลู่ก็คงต้องเตรียมรับมือเอาไว้แต่เนิ่นๆ

พอพูดถึงตระกูลหลี่ขึ้นมา อารมณ์ดีๆ ของลู่ชวนก็ปลิวหายวับไปในพริบตา ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็นชาผ่านลำคอ

"อยู่ที่หมู่บ้านต้องเห็นแก่หน้าค่าตากัน มันเลยจัดการขั้นเด็ดขาดไม่ได้ แต่ที่เมืองมณฑลนี่ต่างคนต่างอยู่ ปิดประตูบ้านใครบ้านมัน ไม่มีคำว่าเห็นแก่หน้ากันหรอกนะ"

คำพูดนี้ฟางหยวนเห็นด้วยอย่างยิ่ง ด้วยนิสัยเด็ดขาดอย่างเธอ พอต้องไปอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบหมู่บ้านที่ทุกคนรู้จักกันหมด เธอยังไม่สามารถจัดการขั้นเด็ดขาดส่งคนตระกูลหลี่เข้าคุกตามกฎหมายได้เลย

ลู่ชวนขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด

"ก็ลองมาดูสิ"

ถ้าคนบ้านหลี่เหมิงกล้าโผล่หัวมาที่นี่เมื่อไหร่ ลู่ชวนตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องจัดการสั่งสอนคนพวกนี้ให้เข็ดหลาบ ฟางหยวนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย เธอไม่เชื่อหรอกว่ากฎหมายจะจัดการคนพวกนี้ไม่ได้

จากนั้นลู่ชวนก็ตั้งใจฟังฟางหยวนเล่าถึงรายละเอียดเรื่องโรงเรียนในหมู่บ้าน ทั้งเรื่องสภาพแวดล้อมและข้อจำกัดต่างๆ

หลังจากฟังทั้งหมดแล้ว เขาก็ชี้ให้เห็นถึงแก่นแท้ของปัญหาทันที

"จริงๆ แล้ว ปัญหาหลักคือการขาดแคลนครูต่างหาก"

มันก็เป็นเรื่องจริงอย่างที่เขาพูด ถึงแม้ที่โรงเรียนจะมีครูสอนอยู่บ้าง แต่ถ้าให้พูดถึงเรื่องคุณวุฒิความรู้แล้วล่ะก็ คงต้องถอนหายใจยาวๆ

ลู่ชวนมองเห็นปัญหาข้อนี้ทะลุปรุโปร่ง แต่เขาก็จนปัญญาที่จะหาทางแก้ไข สภาพสังคมโดยรวมในตอนนี้มันเป็นแบบนี้ไปแล้ว

"ต่อให้เป็นผม ผมก็แก้ปัญหานี้ไม่ได้หรอก"

สิ่งเดียวที่ลู่ชวนพอจะทำได้ในตอนนี้ คือการเจียดเงินซื้อโทรทัศน์ส่งไปให้โรงเรียนในหมู่บ้าน เพื่อให้พวกเด็กๆ ได้ดูข่าวสารบ้านเมือง

เขาเองก็มีความคิดที่ตรงกันกับฟางหยวน คืออยากจะช่วยเปิดโลกทัศน์และขยายมุมมองให้เด็กๆ พวกนั้น

มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ ต่อให้ลู่ชวนจะยอมทุ่มเงินจ้างแพงๆ แต่ก็ไม่มีนักศึกษาที่จบมหาวิทยาลัยคนไหนยอมระเห็จไปเป็นครูในหมู่บ้านหรอก

นักศึกษาในยุคสมัยนี้มีค่าตัวแพงและหายากยิ่งกว่าทองคำเสียอีก ดูอย่างฟางต้าเลิ่งก็น่าจะรู้แล้ว

แถมพอเรียนจบ รัฐบาลก็มีงานรองรับจัดสรรให้เสร็จสรรพ ไม่เว้นแม้แต่พวกที่จบสายอาชีพ

ครูที่สอนอยู่ในหมู่บ้านตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กในหมู่บ้านที่เพิ่งจะเรียนจบแค่ชั้นมัธยมต้นทั้งนั้น ระดับการศึกษามันก็เลยเตี้ยเรี่ยดินอยู่แค่นี้แหละ

ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างลู่ชวนกับลู่หม่านอี้ที่เมืองมณฑลแห่งนี้น่ะหรือ ว่าพวกเขาสองพ่อลูกปรับตัวเข้าหากันได้ดีแค่ไหน

ก็ดูเอาจากการที่ลู่หม่านอี้เอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องหนังสือแทบจะตลอดเวลาหลังจากกลับถึงบ้าน แค่นี้ก็พอจะเดาผลลัพธ์ได้ไม่ยากแล้ว

แม่ลู่มองหน้าลู่ชวนด้วยสายตาขุ่นเคือง สีหน้าของเธอถมึงทึงบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด

หลานชายสุดที่รักของเธอ กำลังถูกพ่อแท้ๆ เคี่ยวเข็ญจนแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่แล้ว

หญิงชราหันไปกระซิบกระซาบกับพ่อลู่อย่างอดรนทนไม่ไหว

"ตาเฒ่า ฉันจะบอกคุณไว้นะ ถ้าวันข้างหน้าหลานเราหาเมียไม่ได้ ก็เป็นเพราะพ่อของหลานนั่นแหละที่เคี่ยวเข็ญจนเกินเหตุ คุณดูเอาเถอะ วันๆ เอาแต่ยุ่งหัวฟูขนาดนั้น หลานเราจะมีเวลาไปแอบมองสาวที่ไหนได้"

พ่อลู่สวนกลับทันควัน

"ถ้าวันข้างหน้าหลานมันได้ดีมีอนาคต ก็คงไม่เกี่ยวกับคุณเหมือนกันนั่นแหละ หัดสอนอะไรดีๆ ให้หลานบ้างเถอะ"

เพราะประโยคแทงใจดำประโยคนี้แท้ๆ ทำให้คืนนั้นสองสามีภรรยาวัยชราต้องนอนหันหลังชนกัน ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมปริปากพูดคุยกันอีกเลย

เช้าวันต่อมา แม่ลู่ก็เดินหน้ามุ่ยมาฟ้องฟางหยวนถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

"แม่ไปสอนอะไรแย่ๆ ให้หลานตอนไหน เขาถึงได้พูดจาแบบนี้ล่ะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่หลานเราไม่มีข้อเสียตรงไหนเลยนะ ต่อให้มี... ถุย! ไม่มีทาง หลานเราดีจะตายไป"

หญิงชราระบายอารมณ์อย่างอัดอั้นตันใจ ก่อนจะบ่นกระปอดกระแปดต่อ

"เธอว่าเขาควรพูดจาแบบนี้เหรอ ทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้ว"

[จบบท]