แสงแดดแผดเผา ร้อนระอุราวกับเปลวเพลิง
ทั่วทั้งเมืองปินไฮ่ราวกับกลายเป็นซึ้งนึ่งยักษ์ คลื่นความร้อนที่ซัดเข้าหาใบหน้าทำให้ผู้คนแทบจะหายใจไม่ออก
บนท้องถนนแทบไม่มีคนเดินเท้า มีเพียงเด็กหญิงคนหนึ่งนั่งยองๆ เล่นลูกบอลเด้งดึ๋งอยู่ใต้ร่มไม้
เฉินหยาง ผู้ซึ่งยังหางานทำไม่ได้ เม้มริมฝีปากที่แห้งผากของเขา พลางโยนใบสมัครงานที่เพิ่งถูกบริษัทอีกแห่งปฏิเสธลงในถังขยะ
"ดูเหมือนนักศึกษาเอกโบราณคดีอย่างเรา คงถูกลิขิตมาให้หิวตายในยุคอินเทอร์เน็ตแบบนี้สินะ..."
เขาหัวเราะเยาะตัวเองอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสมเพชในโชคชะตาที่น่าตลกและพลิกผันของตนเอง...
เขาเกิดในครอบครัวปัญญาชน ได้รับอิทธิพลจากคุณตามาตั้งแต่เด็ก จึงมีความสนใจในประวัติศาสตร์และโบราณคดีเป็นอย่างมาก
ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเขาจึงเลือกเรียนเอกโบราณคดี โดยหวังว่าเรียนจบแล้วจะสามารถเข้าทำงานในพิพิธภัณฑ์หรือหน่วยงานด้านโบราณคดีได้อย่างง่ายดาย ทว่าในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยเรื่องเส้นสายและความสัมพันธ์เช่นนี้ หากไม่มีเบื้องหลังหรือเครือข่าย ก็ยากที่จะหางานทำได้
อย่าว่าแต่จะเข้าพิพิธภัณฑ์ระดับมณฑลหรือระดับเมืองเลย แม้แต่จะไปเป็นลูกมือฝึกหัดให้กับผู้เชี่ยวชาญที่ขุดค้นสุสานโบราณ เขายังหาช่องทางเข้าไปไม่ได้เลย
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาถูกปฏิเสธนับครั้งไม่ถ้วน ตอนนี้ในตัวเหลือเงินเพียงไม่กี่ร้อยหยวนแล้ว
หากวันนี้ยังหางานทำไม่ได้ เขาคงต้องเอา "จี้หยก" ที่คุณตามอบให้ไปจำนำ เพื่อประทังชีวิต...
ในเวลานี้ เฉินหยางกำลังเผชิญกับภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่เรียกว่า "เรียนจบปุ๊บ ตกงานปั๊บ"
ภายใต้แสงแดดที่แผดเผา เฉินหยางที่เกือบจะเป็นลมแดดเดินโงนเงนไปพิงถังขยะริมทางเพื่อพักหายใจ
ทันใดนั้นเอง เขาเห็นเด็กหญิงตัวเล็กวัยประมาณ 4-5 ขวบ เดินกระโดดโลดเต้นผ่านมาข้างๆ
ในมือของเธอถือลูกบอลเด้งดึ๋งสีเขียวและเดาะมันเบาๆ
ลูกบอลกระดอนขึ้นและกระเด็นออกไปบนถนน
เด็กหญิงคนนั้นกำลังจะวิ่งไปเก็บลูกบอล
ขณะนั้นเอง รถยนต์สีแดงคันหนึ่งขับมาด้วยความเร็วสูง
"อันตราย! ระวัง!"
เฉินหยางตกใจมาก เขาพุ่งตัวออกไปอุ้มเด็กหญิงคนนั้นไว้ แล้วรีบถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว แต่จู่ๆ เท้าก็สะดุด เขาถอยหลังกะทันหันไปหลายก้าวและทรุดนั่งลงกับพื้น
แขนขวาของเขาถูกกิ่งไม้ตรงแถบพื้นที่สีเขียวด้านหลังขูดเข้าอย่างจัง
จี้หยกที่คล้องคออยู่กระแทกพื้นเสียงดัง "เพล้ง" แตกละเอียดทันที—
เสียงเบรกดังสนั่น "เอี๊ยด" ทิ้งรอยครูดเป็นทางยาวไว้บนพื้น รถปอร์เช่ คาเยนน์สีแดงหยุดกะทันหัน
เด็กหญิงนั่งอึ้งอยู่ในอ้อมกอดของเฉินหยาง ก่อนจะปล่อยโฮ "แง้" ออกมาเสียงดัง
คนเดินเท้าที่อยู่แถวนั้นรีบวิ่งเข้ามาล้อมดู
"เด็กคนนี้ดวงแข็งจริงๆ!"
"นั่นสิ! พ่อหนุ่มคนนี้ก็ดวงแข็งและกล้าหาญมาก เกือบจะเสียชีวิตไปสองศพแล้ว!"
"นันนัน! นันนัน!" ขณะนั้น หญิงวัยห้าสิบกว่าๆ วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
"คุณยาย! คุณยาย!" เด็กหญิงร้องไห้ พลางดิ้นออกจากอ้อมกอดของเฉินหยางและโผเข้าสู่อ้อมกอดของหญิงคนนั้น
"คุณคะ คุณเป็นอะไรไหม?" เหนือหัวของเฉินหยาง มีน้ำเสียงใสไพเราะที่เต็มไปด้วยความกังวลดังขึ้น
เฉินหยางหันไปมองตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นเขาเห็นเงาร่างจางๆ ของจี้หยกเก้ามังกรลอยอยู่กลางอากาศ
"นี่มัน... จี้หยกที่คุณตาทิ้งไว้ให้ผมนี่?"
เฉินหยางตกใจมาก เขาพบว่าผู้คนรอบข้างดูเหมือนจะมองไม่เห็นจี้หยกนั้นเลย
แสงสว่างจากจี้หยกเก้ามังกรพุ่งเข้าสู่ดวงตาทั้งสองข้างของเขา เฉินหยางรู้สึกเจ็บแปลบที่ดวงตาราวกับน้ำตาจะไหล เขาจึงรีบกะพริบตาแรงๆ
ทันใดนั้น เฉินหยางรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเปล่งประกายแสงเจ็ดสี มีกระแสความเย็นสายหนึ่งมุดเข้าสู่ดวงตาของเขา รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
"คุณคะ คุณ— คุณ—" น้ำเสียงที่ไพเราะดุจเสียงนกการเวกดังขึ้นอีกครั้ง
เฉินหยางเงยหน้าขึ้นมอง และต้องขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ "เอ๊ะ สีดำ... ลูกไม้..."
"ทำไมเธอถึงไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ?"
เฉินหยางเกือบจะโพล่งออกไป
เขาสะบัดหัวอย่างแรงและขยี้ตา ภาพลวงตาตรงหน้าจึงหายไป เขาถึงได้เห็นชัดๆ ว่ามีหญิงสาวสวยสะพรั่งยืนอยู่ตรงหน้าเขา
เธอสวมชุดสูทกระโปรงสีฟ้าอ่อน ชายกระโปรงยาวพอดีเข่า เรียวขาสวมถุงน่องสีขาวบางเฉียบจนเกือบโปร่งใส
ขาของเธอเรียวยาวและตรงสวย ไร้ที่ติ
ภายใต้เสื้อสูทคือเสื้อเชิ้ตชีฟองสีขาว ซึ่งเผยให้เห็นเสื้อชั้นในสีดำลางๆ
ใบหน้าที่ประณีตของเธอขาวนวลเนียนราวกับน้ำนม เปล่งประกายเงางามราวกับหยกมันแพะ
เธอสวยงามอย่างเป็นธรรมชาติ แม้จะเปรียบเทียบกับดาราดังระดับแถวหน้าก็ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย
เฉินหยางฉุกคิดบางอย่างได้ เขาแสร้งทำเป็นจ้องมองนิ่งๆ อีกครั้งโดยไม่ให้ผิดสังเกต ในดวงตาคล้ายมีกระแสความเย็นไหลผ่าน เมื่อเขามองไปยังหญิงสาวคนนั้น ปรากฏว่าเธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาในสภาพที่ "เปลือยเปล่า" อีกครั้ง
"ผม... ผมมีความสามารถในการมองทะลุ (เนตรทิพย์) งั้นเหรอ?"
หัวใจของเฉินหยางเต็มไปด้วยความดีใจอย่างที่สุด
เฉินหยางรีบหันหน้าไปทางอื่น เลิกเพ่งสมาธิ และเงยหน้ามองหญิงสาวอีกครั้ง ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ
เขาเริ่มจับจุดได้แล้วว่า ตราบใดที่เขาไม่เพ่งสมาธิ เนตรทิพย์ก็จะไม่ทำงาน
ใบหน้าที่ชมพูระเรื่อไร้ที่ติของหญิงสาวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอมองไปที่บาดแผลเล็กๆ บนแขนขวาของเขาแล้วเอ่ยอย่างกังวลว่า "คุณคะ คุณบาดเจ็บเหรอ? ให้ฉันไปส่งที่โรงพยาบาลนะ!"
เธอพยายามจะเข้ามาพยุงเฉินหยาง
เฉินหยางก้มลงมองแขนขวา เมื่อครู่ที่แขนมีแผลถลอกยาวสามเซนติเมตรและมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย ตอนที่เลือดหยดหนึ่งหยดลงไป จี้หยกถึงได้...
แต่ตอนนี้บาดแผลกลับค่อยๆ สมานตัวจนเกือบหายสนิท เหลือเพียงรอยจางๆ เท่านั้น
เฉินหยางประหลาดใจอย่างยิ่ง หรือนี่จะเป็นความมหัศจรรย์ของจี้หยกเก้ามังกร?
เกรงว่าแม้แต่คุณตาก็คงไม่รู้ความลับของจี้หยกชิ้นนี้!
"หนูจ๋า เป็นอะไรไหม? คุณคะ คุณเป็นยังไงบ้าง? ฉันพาพวกคุณไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ!" เซียวชิงเสวียน มีสีหน้ากังวลใจ ทั้งรู้สึกผิดและตำหนิตัวเองอย่างมาก
"คุณนี่ ขับรถยังไงกัน?" หญิงวัยกลางคนคนนั้นอุ้มหลานสาวพลางต่อว่า
"คุณน้าคะ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ! ขอโทษด้วยนะคะ! ทำให้น้องตกใจใช่ไหมคะ? เดี๋ยวฉันพาไปโรงพยาบาลเองค่ะ!" เซียวชิงเสวียนเอ่ยขอโทษด้วยใบหน้ายิ้มแหยๆ
"ไม่เป็นไรแล้ว! ไม่ต้องหรอก!"
เฉินหยางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น บาดแผลไม่เป็นอุปสรรคแล้ว โชคดีที่ผู้หญิงตรงหน้าเบรกได้ทันท่วงที ตัวเขาเองแค่ล้มลงข้างทางเพราะความลนลาน
เขามองไปที่รถปอร์เช่ คาเยนน์สีแดงของหญิงสาว และรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้จิตใจและนิสัยดี ไม่เหมือนคนรวยบางคนที่พอตัวเองผิดกลับทำตัวระราน เขาไม่อยากทำตัวไร้ยางอายด้วยการไปกรรโชกเงินจากเธอ
"แต่ว่า มันเป็นความผิดของฉันจริงๆ นะคะ!"
เซียวชิงเสวียนมองที่แขนของเขา และพบว่าเลือดหยุดไหลแล้ว แถมบาดแผลยังสมานตัวจนเหลือเพียงรอยจางๆ เหมือนเส้นสีขาวเท่านั้น
ดวงตาประดุจสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงของเธอเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ
"เห็นไหมครับ ไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย เมื่อกี้คุณคงตาฝาดไปมั้ง?"
เฉินหยางกลัวว่าเธอจะสงสัย จึงรีบยกแขนขวาขึ้นแกว่งไปมาตรงหน้าเธอ
เซียวชิงเสวียนจ้องมองด้วยความฉงน เธอครุ่นคิดอย่างหนัก เมื่อกี้เห็นชัดๆ ว่าแขนเขาบาดเจ็บ หรือว่าจะตาฝาดไปจริงๆ?
ป้าคนนั้นบอกว่าตัวเองแซ่เหลียง นางไม่ใช่คนประประเภทที่ได้ทีขี่แพะไล่ เมื่อเห็นหลานสาวไม่เป็นไรก็เริ่มหายโกรธ
"หลานสาวฉันไม่เป็นไร แต่พ่อหนุ่มคนนี้บาดเจ็บนะ ควรจะไปตรวจที่โรงพยาบาลจริงๆ!" นางกล่าวขอบคุณเฉินหยางไม่หยุด
นันนันในตอนนี้สงบลงแล้ว เธอกะพริบตาโตที่สวยงามพลางบอกว่า "พี่สาวคะ หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะ!"
แล้วเธอก็หันไปขอบคุณเฉินหยาง "พี่ชาย ขอบคุณมากนะคะ!"
เซียวชิงเสวียนปลอบนันนันอีกสองสามคำ ก่อนจะหันมาบอกเฉินหยาง "คุณคะ ให้ฉันไปส่งพวกคุณเถอะ..."
เฉินหยางยิ้มพลางโบกมือ "ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ ไม่ต้องลำบากหรอก!"
เซียวชิงเสวียนนิ่งคิดครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็หยิบนามบัตรสองใบออกมาจากกระเป๋า ยัดใส่มือป้าเหลียงและเฉินหยางคนละใบ จากนั้นก็หยิบเงินออกมาสามปึก ยื่นให้ป้าเหลียงหนึ่งปึก และยัดใส่เฉินหยางสองปึก
"คุณน้าคะ คุณคะ รับเงินพวกนี้ไว้ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลก่อนนะคะ! ถ้าหลังจากนี้มีปัญหาอะไร หรือเงินไม่พอ โทรหาฉันได้เลยค่ะ!"
________________________________________
จบตอนที่ 1