ฝูงชนที่เคยดูถูกเหยียดหยามต่างเปลี่ยนท่าทีเป็นประจบสอพลอทันที บ้างก็เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาจนออกนอกหน้า
เฉินหยางทำเป็นหูทวนลมกับคำพูดเหล่านั้น เขาเพิกเฉยต่อทุกคนแล้วยื่นซองจดหมายให้เซียวชิงเสวียน "แล้วแหวนนั่นล่ะ?"
"อยู่นี่ค่ะ!" เซียวชิงเสวียนรีบส่งแหวนวงนั้นใส่มือเขา
"ใครก็ได้ ช่วยไปซื้อเหล้าขาวมาให้ผมสักสองสามขวดที?" เฉินหยางหันไปถามคนรอบข้าง
ชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าคนหนึ่งรีบวิ่งออกไปจัดการให้ทันที
หลี่ต๋าไห่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร คิ้วของเขากระตุกวูบ รู้สึกเหมือนกำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอีกแล้ว
ไม่กี่นาทีต่อมา ชายหนุ่มคนเดิมก็หิ้วเหล้าขาวกลับมาสามขวด
"ไปเอาอ่างมาใบหนึ่ง" เฉินหยางสั่งพนักงานหญิงในร้าน
พนักงานรีบนำอ่างพลาสติกมาวางตรงหน้า
เฉินหยางเทเหล้าขาวทั้งสามขวดลงในอ่าง จากนั้นก็โยนแหวนวงนั้นลงไปในน้ำเหล้าทันที
ฝูงชนมองดูด้วยความฉงน "หรือว่าเขาจะใช้เหล้าขาวแช่เพื่อให้คราบกรัง (เปาเจียง) ด้านนอกหลุดออก? หรือข้างในจะมีอะไรซ่อนอยู่จริงๆ?"
หลี่ต๋าไห่เห็นดังนั้น คิ้วที่ขมวดมุ่นก็คลายออก เขายิ้มเหยียดด้วยความดูแคลน
ตอนที่เขาได้แหวนวงนี้มาใหม่ๆ เขาก็เคยใช้ทั้งเหล้าขาวและน้ำส้มสายชูแช่มาแล้ว แถมยังเอาฝอยขัดหม้อขัดจนมือระบม แต่แหวนวงนั้นก็ยังดำทะมึนเหมือนเดิม ดูคล้ายหยกดำเกรดต่ำที่สุด ผิวสัมผัสหยาบกร้าน สีสันขุ่นมัวและเต็มไปด้วยจุดด่างดำ
สุดท้ายเขาก็หมดปัญญาเลยโยนมันทิ้งไว้ข้างๆ แต่หลังจากนั้นไม่นานแหวนก็เริ่มมีรอยร้าว เขาจึงเลิกสนใจมันไปโดยสิ้นเชิง
"นึกว่าจะมีฝีมือแค่ไหน ที่แท้ก็แค่นี้! เมื่อกี้ก็แค่ฟลุ๊คเหมือนแมวตาบอดเจอหนูตายละสิ!" หลี่ต๋าไห่เยาะเย้ย
ถ้าเฉินหยางขุดเจอสมบัติขึ้นมาอีกชิ้น เขาคงอยากจะกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอด
"นั่นสิ การใช้เหล้าแช่ น้ำส้มสายชูแช่ หรือแม้แต่ใช้เหล้าจุดไฟเผา มันใช้ได้ผลกับพวกเครื่องเงิน เครื่องทอง หรือเครื่องทองแดงไม่ใช่เหรอ? แหวนวงนี้มันเป็นเหล็กหรือทองกันแน่? เมื่อกี้โชคดีเจอซองจดหมายราชวงศ์ชิงไปแล้ว คราวนี้สงสัยจะ 'ตาถั่ว' (ต่าเหยี่ยน) เสียแล้วมั้ง!"
ในบรรดาจีนมุงมีนักสะสมอยู่ไม่น้อย ทุกคนต่างมีความรู้แบบงูๆ ปลาๆ และต่างก็อิจฉาที่เฉินหยาง "ส้มหล่น" (เจี่ยนลั่ว) ได้ของดีไปเมื่อครู่ คำพูดคำจาจึงเต็มไปด้วยความกระแนะกระแหน
เฉินหยางแค่นยิ้มในใจแต่ไม่ได้ตอบโต้
ทันใดนั้นเอง รอบๆ แหวนที่อยู่ในอ่างก็เริ่มมีเสียง "ซี่ๆ" พร้อมกับฟองอากาศผุดขึ้นมาเป็นชุด รอยร้าวบนแหวนเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นชั้นผิวภายนอกก็เริ่มหลุดลอกออกมาเป็นแผ่นๆ
"นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" ทุกคนต่างอ้าปากค้าง
"ทำไมมันเหมือนงูลอกคราบอย่างนั้นล่ะ?" ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา
เซียวชิงเสวียนจ้องมองตาไม่กะพริบ เธอหันไปมองเฉินหยางที่อยู่ข้างๆ เป็นระยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ชายหนุ่มที่เธอเพิ่งรู้จักด้วยวิธีประหลาดๆ ในวันนี้ ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความลับมากมายเหลือเกิน
แหวนวงนั้นยังคงลอกผิวอย่างต่อเนื่อง คราบสีดำเหล่านั้นค่อยๆ ละลายจนน้ำเหล้าเริ่มขุ่น
ผ่านไปอีกสองสามนาที คราบสีดำชิ้นสุดท้ายขนาดเท่าเล็บนิ้วก้อยก็หลุดร่วงออกมา
ท่ามกลางน้ำเหล้า ปรากฏเป็น แหวนหัวแม่มือทองคำฝังหินเทอร์คอยซ์ ที่ส่องประกายสีเขียวเจิดจ้าบาดตา
"นั่นมัน..." ทุกคนตาค้าง
แหวนวงนั้นมีขอบบนและล่างเป็นทองคำ ตรงกลางประดับด้วยหินเทอร์คอยซ์และลาพิสลาซูลี (Lapis Lazuli) บนตัวหินมีการแกะสลักลวดลายโปร่งเป็นตัวอักษร "โช่ว" (อายุยืน) ล้อมรอบ ที่ขอบทองคำด้านหนึ่งสลักตัวอักษรตราประทับสี่ตัวว่า "เฉียนหลงอวี้ซื่อ" (ในพระบรมราชวินิจฉัยของจักรพรรดิเฉียนหลง)
"นี่คือ... แหวนทองคำฝังเทอร์คอยซ์และลาพิสลาซูลีฉลุลายโช่ว ทรงใช้ส่วนพระองค์ของจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิงงั้นหรือ?" เจ้าซิงเหอขยับแว่นสายตา แล้วอดไม่ได้ที่จะหยิบมันขึ้นมาจากอ่าง
มือซ้ายของเขาถือแว่นขยาย พินิจพิจารณาอย่างละเอียดลออ
ครู่ต่อมา เขาก็หันไปมองเฉินหยางด้วยความตื่นเต้น
เฉินหยางยิ้มรับและรับแหวนคืนมาจากมือของเจ้าซิงเหอ
"แหวนของเฉียนหลงมันแพงมากเลยเหรอ?"
จีนมุงรอบๆ เริ่มสงสัย หลายคนรีบหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาข้อมูลในเน็ตทันที
"ถูกที่สุดก็ไม่กี่พัน ไม่กี่หมื่น หรือหลักแสนก็มีนะ..."
"แต่ที่แพงที่สุดคือแหวนทองคำฝังเทอร์คอยซ์และลาพิสลาซูลีฉลุลายโช่ว มูลค่า... มูลค่า..." ชายหนุ่มที่ไปซื้อเหล้าเมื่อกี้อ้าปากค้างอยู่นานจนพูดไม่ออก
ทันใดนั้น ทุกคนต่างมองไปที่เฉินหยางเป็นตาเดียว ราวกับฝูงเป็ดที่โดนบีบคอจนไม่มีเสียงลอดออกมา
เซียวชิงเสวียนวางมือถือลงแล้วมองเฉินหยางด้วยความรู้สึกสั่นสะเทือนในใจอย่างบอกไม่ถูก
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า "แหวนหัวแม่มือ (ปันจื่อ) มีประวัติศาสตร์ยาวนาน มีมาตั้งแต่สมัยรัฐรณรงค์ (จ้านกั๋ว) ในยุคแรกเริ่มมันถูกใส่เพื่อป้องกันไม่ให้สายธนูบาดนิ้วเวลาที่พลธนูยิงธนู"
"ราชวงศ์ชิงสร้างชาติขึ้นมาด้วยการขี่ม้าและยิงธนู หลังจากเข้าด่านมาแล้ว ลูกหลานกองพลแปดธนูก็ยังคงรักษาธรรมเนียมการฝึกอาวุธไว้ และเนื่องจากจักรพรรดิเฉียนหลงทรงโปรดปรานมันมาก แหวนปันจื่อจึงกลายเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะไปโดยปริยาย"
"แม้จักรพรรดิเฉียนหลงจะทรงใช้แหวนมานับไม่ถ้วนตลอดพระชนม์ชีพ แต่ที่สืบทอดมาและมีมูลค่าสูงที่สุดก็คือรุ่นทองคำฝังเทอร์คอยซ์วงนี้ เมื่อปีที่แล้วในงานประมูลที่จงไห่ เคยประมูลไปได้ถึงแปดแสนห้าหมื่นหยวน..."
ทุกคนจ้องไปที่เฉินหยาง พร้อมกับเสียงสูดลมหายใจด้วยความหนาวเหน็บดังขึ้นทั่วทั้งบริเวณ
เฉินหยางยิ้มบางๆ แล้วชูแหวนวงนั้นขึ้น "จริงๆ มันก็ไม่ได้มีค่าอะไรมากมายหรอกครับ แค่แปดแสนกว่าหยวนเท่านั้นเอง!"
เมื่อครู่นี้ตอนที่เขาใช้ "เนตรทิพย์" ตรวจสอบภายในร้าน สายตาเขาก็สะดุดเข้ากับแหวนวงนี้และได้รับข้อมูลทั้งหมดทันที ในร้านนี้มีเพียงสองชิ้นนี้เท่านั้นที่มีค่า มีหรือที่เขาจะปล่อยให้หลุดมือ?
ทุกคนมองเฉินหยางราวกับมองตัวประหลาด ราคาแปดแสนหยวนอาจจะดูธรรมดาในโลกของโบราณวัตถุชิ้นเอก แต่ต้องรู้ว่าไม่ว่าราคาจะสูงหรือต่ำ เฉินหยางไม่เคยพลาดเลยแม้แต่นิดเดียว ฝีมือการเจี้ยนเป่า (การพิสูจน์โบราณวัตถุ) ระดับนี้ เหนือกว่าที่คนธรรมดาจะจินตนาการได้นัก
เฉินหยางหันไปหาเซียวชิงเสวียน "คุณหนูเซียว ไปกันเถอะครับ!"
เซียวชิงเสวียนมีความสุขอย่างหาที่สุดไม่ได้ เธอเตรียมเดินตามเฉินหยางออกไปจากร้าน
"แปดแสนหยวน?" หลี่ต๋าไห่ที่อยู่ข้างหลังแทบจะกระอักเลือดออกมา วันนี้เขาเสียหน้าอย่างย่อยยับ แถมยังโดนคน "หยิบชิ้นปลามัน" ไปถึงสองอย่างซ้อน
"หยุดนะ!" เขากระโจนเข้ามาขวางหน้าทันที
"โบราณวัตถุสองชิ้นนี้เป็นของฉัน! ส่งคืนมาเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นพวกแกอย่าหวังจะได้ก้าวขาออกไปจากประตูนี้เลย!"
"เอาอย่างนี้สิ ฉันจะคืนเงินหนึ่งหมื่นหยวนเมื่อกี้ให้พวกแกก็ได้!"
ทุกคนมองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ และเริ่มส่งเสียงตะโกนด่าทอ
"ไม่เกี่ยวกับพวกแก หุบปากให้หมด!" หลี่ต๋าไห่คำราม
เขารู้ดีว่าถ้าทำแบบนี้ ต่อไปคงเปิดร้านไม่ได้อีกแล้ว แต่คนอย่างเขาเคยแต่เอาเปรียบคนอื่น จะยอมให้ใครมาหยิบสมบัติล้ำค่าไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร ความแค้นนี้เขายอมตายก็กล้ำกลืนลงไปไม่ได้
"พวกแกส่งสมบัติคืนมา แล้วเราจะได้จบกันด้วยดี..."
เฉินหยางแค่นยิ้ม "มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?"
ในตอนนั้นเอง เซียวชิงเสวียนกลับมาสู่โหมดสาวแกร่งผู้เย็นชาและเฉียบขาดในโลกธุรกิจอีกครั้ง
เธอกวาดสายตามองหลี่ต๋าไห่อย่างเรียบเฉยแล้วเอ่ยเบาๆ "ร้านโจร?"
น้ำเสียงนั้นราบเรียบอย่างที่สุด แต่มันกลับเย็นยะเยือกและแผ่รังสีอำนาจออกมาจนทุกคนไม่กล้าสบตา
หลี่ต๋าไห่ใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เขาเผลอก้มหน้าลงไม่กล้าจ้องมองเธอ
ทันใดนั้น เจ้าซิงเหอก็เอ่ยขึ้น "เหอะ เปิดหูเปิดตาจริงๆ! มีการทำเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ชื่อเสียงของวงการของเก่าป่นปี้ก็เพราะมีปลาเน่าอย่างพวกคุณนี่แหละ! หลี่ต๋าไห่ ร้านของคุณไม่ต้องเปิดมันแล้ว!"
พูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายถึงหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
หลี่ต๋าไห่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าชายคนนี้คือผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์เมือง เมื่อได้ยินว่าเจ้าหน้าที่กำลังจะมา เขาก็ถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต แล้วเป็นลมล้มพับลงกับพื้นทันที
________________________________________
จบตอนที่ 5