ไป๋โหรวฟังแล้วก็ถอนหายใจอย่างเศร้าใจ “อาย๊ะ! เธอทำแบบนี้ได้ยังไงกัน? ทำไมถึงไม่รู้จักถนอมร่างกายตัวเองเลยนะ? ถ้าไม่มีเงินก็บอกพวกเราได้สิ!”
สวีเจินเจินเห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ ชั่วขณะนั้น แม้แต่เมียน้อยอย่างเธอที่ไต่เต้าขึ้นมาด้วยภาพลักษณ์ดอกบัวขาวชาเขียว ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า หรือก่อนหน้านี้เธอจะเข้าใจผิดไป? ไป๋โหรวเป็นเหมือนข่าวลือภายนอกจริงๆ เป็นสาวใสซื่อไร้พิษภัย?
เพราะน้ำเสียงของอีกฝ่ายจริงใจเกินไปจริงๆ!
“เฮ้อ! ช่างเถอะ พี่หวั่นหวั่นนิสัยดื้ออยู่แล้ว แถมยังเข้าใจฉันผิดลึกเกินไป……เอาแบบนี้แล้วกัน คุณจะทำอะไรก็ทำไป พอเธอเจาะเลือดเมื่อไร รบกวนบอกฉันสักหน่อย”
เธอจะได้ไปเห็นกับตาว่าจี้หวั่นหวั่นถูกทรมานยังไง!
ถึงตระกูลสือจะรวยมากเหมือนกัน แต่ก็ยังห่างชั้นจากตระกูลจี้และตระกูลลู่ ไม่ว่าไป๋โหรวจะหวังอะไร การได้อาศัยเรื่องนี้สร้างความสัมพันธ์กับคุณนายอันดับหนึ่งแห่งไห่เฉิง สวีเจินเจินก็ปรารถนาอย่างยิ่ง เธอยิ้มเต็มหน้า พร้อมรับปากซ้ำๆ ว่าพรุ่งนี้จะให้จี้หวั่นหวั่นมาถ่ายเลือดแน่นอน
……
ไป๋โหรววางสายโทรศัพท์ ก่อนเอนหลังพิงโซฟาหนังแท้อย่างสบายอารมณ์
ข้างๆ กัน ลู่รั่วฝูนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กอย่างเรียบร้อย กำลังคัดตัวอักษรทีละขีดทีละเส้น ลายมือเป็นระเบียบ ท่านั่งก็ถูกต้อง ยากจะเชื่อว่านี่เป็นลายมือของเด็กอายุสี่ขวบ
ไป๋โหรวอุ้มลูกสาวขึ้นมาหอมด้วยความเอ็นดู “ลูกแม่ฉลาดที่สุดเลย ลูกคืออัจฉริยะตัวน้อยของแม่นะ!”
วินาทีนี้ เธอพอใจกับชีวิตตัวเองอย่างมากจริงๆ แน่นอนว่าชีวิตดีๆ ต้องอาศัยการแย่งชิงมาด้วยตัวเอง เพราะเธอกล้าพอที่จะเดิมพัน เธอไม่เพียงได้ชีวิตแต่งงานที่แม้แต่มหาเศรษฐีแสนล้านยังอิจฉา ลูกสาวที่คลอดออกมายังเป็นอัจฉริยะตัวน้อยอีกด้วย
ลู่รั่วฝูออดอ้อนอยู่ในอ้อมแขนของไป๋โหรวอย่างชำนาญ ถึงอายุจริงของเธอจะมากพอเป็นแม่ของไป๋โหรวได้แล้วก็ตาม แต่เธอเกิดใหม่แล้วไม่ใช่เหรอ?
อีกทั้งยังเกิดใหม่ได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ไม่เพียงเกิดมาในตระกูลมหาเศรษฐี ยังเป็นที่รักของทุกคนอีกด้วย
พอนึกถึงคำว่า “เกิดใหม่” สายตาของเธอก็เย็นลง เธอเงยใบหน้าไร้เดียงสาขึ้น แล้วถามอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “คุณแม่คะ ไม่รู้ว่าพี่สาวคนโง่ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”
ตอนโหยวโหยวอยู่ในตระกูลจี้ ไม่มีใครนึกจะตั้งชื่อให้เธอ พวกคนรับใช้จึงเรียกเธอว่า “ยัยโง่ๆ” มาโดยตลอด
ในฐานะเด็กอายุสี่ขวบตามร่างกาย ลู่รั่วฝูจึงเลียนแบบคำพูดนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ
พอพูดถึงเด็กคนนั้น ไป๋โหรวก็ขมวดคิ้วทันที “ใครจะไปรู้ล่ะ? พ่อแม่ก็เป็นอดีตนักโทษดัดสันดาน ต่อให้ตอนนี้จะไม่โง่แล้ว ชีวิตทั้งชาติก็คงได้แค่นั้น พูดถึงเธอขึ้นมายังรู้สึกสกปรกหูเลย!”
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็ดีสิ!
แต่ว่า……ลู่รั่วฝูกำมือแน่น
……
เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงงานเลี้ยงวันเกิดวันนั้น เด็กผู้หญิงที่ตกบันไดจนใกล้ตาย จู่ๆ ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา
ในเวลาเดียวกัน เสียงระบบในหัวของลู่รั่วฝูก็ดังขึ้นอย่างเย็นชาเป็นเครื่องจักรว่า
“โปรดทราบ โปรดทราบ ตรวจพบบุคคลสำคัญที่มีค่าพลังโชคชะตาสูงกว่าหนึ่งหมื่น กรุณาเข้าหาเป้าหมายโดยเร็ว ดูดซับพลังโชคชะตาเพื่อรับค่าความชื่นชอบ……”
ลู่รั่วฝูเงยหน้าขึ้นทันที ตั้งแต่มาโลกนี้ คนที่เธอเคยเจอและมีค่าพลังโชคชะตาสูงที่สุดก็เพียงหนึ่งร้อยเท่านั้น คนคนนั้นคือทายาทหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง เป็นบุคคลระดับยอดพีระมิดตัวจริง
ยากจะจินตนาการได้ว่า ค่าพลังโชคชะตาสูงกว่าหนึ่งหมื่นนั้นหมายถึงอะไร?
เธอจ้องโหยวโหยวในอ้อมแขนของจี้หวั่นหวั่นที่กำลังลืมตาขึ้นช้าๆ อย่างไม่ยอมเชื่อผลลัพธ์นี้ และในใจยังเกิดความหวาดกลัวมหาศาลขึ้นมาอีกด้วย
ส่วนระบบในหัวของเธอก็เหมือนระเบิดขึ้นมาเช่นกัน พร้อมกับการตื่นขึ้นของโหยวโหยว เสียงครืนดังขึ้นหนึ่งครั้ง สนามแม่เหล็กรอบด้านดูเหมือนจะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แม้แต่ค่าพลังโชคชะตาของไป๋โหรวและคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไปในวินาทีนั้น
ทว่าปรากฏการณ์ประหลาดนี้คงอยู่ไม่ถึงชั่วพริบตา สัญลักษณ์ตกใจสีแดงบนหน้าระบบในหัวก็กะพริบไม่หยุดว่า
“แจ้งเตือน แจ้งเตือน ระบบ 404 เกิดข้อผิดพลาด กำลังซ่อมแซม……ซ่อมแซมเสร็จสิ้น!”
ไม่ถึงสองนาที ระบบในหัวก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง และเมื่อกวาดตรวจโหยวโหยวอีกครั้ง ก็ไม่มีความผันผวนของค่าพลังโชคชะตาใดๆ ราวกับทุกอย่างเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาของเธอ
……
ดึงสติกลับมา ถึงจะเป็นแบบนั้น ในใจของลู่รั่วฝูก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ โดยเฉพาะโหยวโหยวหลังฟื้นขึ้นมา พูดจาชัดถ้อยชัดคำ ทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าแขกทั้งงานขนาดนั้น
และสิ่งที่เธอกังวลที่สุดก็คือ โหยวโหยวเองก็เกิดใหม่เหมือนกัน!
แววตาใต้เปลือกตาที่ก้มต่ำของเธอวาบผ่านเจตนาฆ่าอันโหดเหี้ยม!
เธอ ลู่รั่วฝู ต่างหากที่เป็นลูกรักของสวรรค์ ไม่มีใครแย่งไปได้!
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงเย็นชาเป็นเครื่องจักรของระบบก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้งว่า
“โปรดทราบ โปรดทราบ คุณมีเป้าหมายใหม่ให้พิชิต ตรวจพบบุคคลผู้มีพลังโชคชะตาสูงกำลังจะมายังไห่เฉิง”
หลิงหานซู อายุยี่สิบแปดปี เทพสงครามที่อายุน้อยที่สุดของหลงกั๋ว ปัจจุบันดำรงตำแหน่งสำคัญ อีกทั้งภูมิหลังตระกูลยังไม่ธรรมดา”
ดวงตาของลู่รั่วฝูเป็นประกาย นี่มันพระเอกสายมหาเทพชัดๆ!
เธอพูดอย่างรอไม่ไหวว่า “ดึงตำแหน่งปัจจุบันของเขามา”
“ได้รับตำแหน่งปัจจุบันแล้ว อีกสิบแปดชั่วโมง หลิงหานซูจะปรากฏตัวที่เมืองซิ่งหลินทางตะวันตกของเมือง”
……
ค่ำคืนเงียบสงัด ภายในโรงแรม
จี้หวั่นหวั่นลืมตามองเพดานอย่างเหม่อลอย จนเวลาผ่านไปนานมาก เธอถึงได้หลับลงอย่างยากลำบาก
ในความฝัน เปลวไฟมหาศาลแทบจะกลืนทั้งโลกเอาไว้ เธอรู้ว่าตัวเองหนีไม่รอด และก็ไม่อยากหนีอีกแล้ว จึงหลับตาลงอย่างหมดแรง
แต่ในตอนนั้นเอง มีคนพังประตูเข้ามา
เธอมองเห็นคนที่เข้ามา แล้วกรีดร้องอย่างไม่อยากเชื่อ “พ่อ รีบออกไป!”
แต่สายไปแล้ว ในวินาทีที่เขาเข้ามา ทางด้านประตูก็ถูกเปลวเพลิงกลืนกินอย่างรวดเร็ว
เธอมองพ่อที่แต่งตัวเนี้ยบไร้ที่ติมาตลอด ใช้ศีรษะกระแทกหน้าต่างที่ถูกปิดตายอย่างรุนแรง
คานไม้เก่าพังถล่มลงมา ในช่วงเสี้ยววินาทีอันตรายถึงชีวิตนั้น เธอถูกพ่ออุ้มขึ้น แล้วโยนออกไปจากหน้าต่างชั้นสอง
เธอส่ายหน้าอย่างสิ้นหวังทั้งน้ำตา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเพียงครู่เดียว เธอยังถือผลตรวจดีเอ็นเอของไป๋โหรวมาถามพ่อด้วยความโกรธ แต่พ่อกลับเพียงมองเธอเย็นชาเหมือนทุกครั้ง หลังรู้ว่าไป๋โหรวคือลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง เขาก็บีบให้เธอออกจากตระกูลจี้อย่างแข็งกร้าว
เธอมองดูพ่อถูกไฟคลอกตายทั้งเป็นต่อหน้าต่อตา!
ภาพตัดเปลี่ยน เธอตื่นขึ้นมาในห้องแปลกหน้า บนร่างไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น นักข่าวจำนวนมากกรูกันเข้ามา พวกเขามองเธอราวกับสัตว์ร้ายอัปลักษณ์ เสียงชัตเตอร์ดังระงมจนหูเธอแทบดับ
เธอทำได้เพียงใช้ผ้าห่มห่อตัวเองไว้แน่น พยายามรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายเอาไว้
ความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกถาโถมเข้ามา เธออยากตายไปแบบนี้เหลือเกิน อยากหลุดพ้นไปเสียที แต่ว่า……ภาพในฝันกลับฉายซ้ำตรงหน้าเธอครั้งแล้วครั้งเล่า……
“คุณแม่ รีบตื่นเร็ว!”
เสียงนมๆ นุ่มๆ ราวกับลอยมาจากห้วงอากาศอันไกลโพ้น ดึงเธอออกมาจากเหวลึกแห่งความสิ้นหวัง
โหยวโหยวเห็นว่าแม่ตื่นแล้ว ในที่สุดก็ถอนหายใจโล่งอกครั้งใหญ่
มือเล็กๆ อาศัยความจำเปิดไฟ พอเห็นแม่นั่งนิ่ง เหงื่อเย็นเต็มหน้าเต็มตัว โหยวโหยวก็รีบกระโดดลงจากเตียง วิ่งตึกตักไปที่โต๊ะ ก่อนเหยียบเก้าอี้แล้วพยายามยกกาน้ำขึ้นเทน้ำเย็นหนึ่งแก้ว
จี้หวั่นหวั่นกะพริบตาอย่างยากลำบาก บังคับให้ตัวเองรวบรวมสติ เธอรับแก้วน้ำจากมือโหยวโหยว แล้วพูดเสียงเบาว่า “คนดี ขอโทษนะ แม่ทำให้หนูตื่น”
โหยวโหยวส่ายหัว เงยหน้ามองแม่อย่างปวดใจ
เมื่อกี้เธอเห็นหมดแล้ว ตอนแม่หลับดูทรมานมาก!
เธอปีนขึ้นเตียง ก่อนยื่นมือเล็กๆ ไปกอดเอวจี้หวั่นหวั่นไว้
“คุณแม่อย่าเสียใจอีกเลยได้ไหมคะ? คนเลวพวกนั้นไม่คุ้มให้คุณแม่เสียใจเลย!
โหยวโหยวจะต้องคิดวิธีหาเงินได้เยอะๆ แน่ โหยวโหยวจะรีบโต จะปกป้องคุณแม่เอง!”
น้ำเสียงของก้อนนมเล็กจริงจังมาก เพื่อแสดงความตั้งใจ เธอยังตบอกเล็กๆ ของตัวเองอย่างเป็นเรื่องเป็นราวอีกด้วย?
จี้หวั่นหวั่นอดยิ้มออกมาไม่ได้เล็กน้อย ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “ได้ เพื่อโหยวโหยวของบ้านเรา แม่เองก็จะพยายามใช้ชีวิตให้ดีเหมือนกัน”
โหยวโหยวส่ายหัว ก่อนย้ำเสียงนุ่มนิ่มว่า “ไม่ถูกค่ะ ไม่ใช่เพื่อโหยวโหยว แต่เพื่อคุณแม่เอง”
“ได้ แม่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างตั้งใจ เพื่อโหยวโหยวและเพื่อตัวแม่เอง”
โหยวโหยวยื่นมือเล็กๆ ออกไป วางลงบนชีพจรของจี้หวั่นหวั่น ก่อนหน้านี้ตอนอยู่โรงพยาบาล เพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย เธอจึงไม่สะดวกตรวจชีพจรให้แม่
ผ่านไปพักใหญ่ เธอก็ดึงมือกลับ คิ้วเล็กๆ ขมวดแน่น
อาการของคุณแม่ ซับซ้อนมากเลย!
ไม่เพียงช่วงหลายปีมานี้ร่างกายต้องทนทุกข์อย่างหนัก ที่สำคัญคือสภาพจิตใจ อัดอั้นอยู่ในใจ และหนักมาก!
อาจารย์ที่สอนวิชาแพทย์ให้เธอ แม้จะดูถูกเธอสารพัดเพราะเธอเป็นเด็กผู้หญิง แต่ฝีมือการแพทย์ของอีกฝ่ายเก่งกาจจริงๆ
อาจารย์บอกว่าโรคทางใจแบ่งออกได้หลายประเภท เป็นโรคที่ยากจะคาดเดามากที่สุด
จี้หวั่นหวั่นยื่นมือมาลูบหว่างคิ้วที่ขมวดแน่นของเธอ “เอาล่ะ แม่ไม่เป็นไร รีบนอนเถอะ!”
เธอเคยศึกษาจิตวิทยามาช่วงหนึ่ง จะไม่รู้สภาพของตัวเองได้ยังไง?
โหยวโหยวจับมือแม่ไว้ “ไม่ค่ะ มีวิธีรักษา หนูจำตำรับยาจีนสำหรับรักษาโรคซึมเศร้าได้หลายสูตร เป็นตำรับที่หมอเทวดาคนหนึ่งทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อน”
พูดจบเธอก็ร่ายชื่อสมุนไพรยาวเป็นหางว่าว
จี้หวั่นหวั่นค่อนข้างตกใจ แต่ในนั้นมีสมุนไพรหลายชนิดราคาแพงไม่น้อย เธอจึงส่ายหน้าตามสัญชาตญาณ
เหมือนพ่อแม่รุ่นเก่าหลายคน ตอนฐานะการเงินไม่ดี เวลาป่วยก็มักอดทนฝืนเอาไว้
โหยวโหยวเห็นดังนั้น ก็รีบตอบสนองทันทีว่า “คุณแม่ลืมแล้วเหรอคะ! โหยวโหยวเองก็ต้องบำรุงร่างกายเหมือนกันนะ”
พูดจบเธอก็ท่องตำรับยาอีกหลายสูตรติดกัน ทั้งหมดล้วนเป็นสูตรบำรุงร่างกาย
ในหัวของเธอราวกับมีคัมภีร์โอสถเล่มหนึ่งซ่อนอยู่ ข้างในเต็มไปด้วยตำรับยาโบราณนับไม่ถ้วน
พอได้ยินว่าโหยวโหยวจะบำรุงร่างกายตัวเอง จี้หวั่นหวั่นก็ใส่ใจขึ้นมาทันทีว่า
“ได้ พรุ่งนี้แม่จะพาหนูไปร้านขายยาจีน
ดึกแล้ว พวกเรานอนก่อนดีไหม?”
แต่โหยวโหยวกลับหายง่วงไปหมดแล้ว เธอขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ดวงตากลมโตเหมือนองุ่นดำกลอกไปมา “ไปร้านขายยาจีนข้างโรงพยาบาลเหรอคะ?”
จี้หวั่นหวั่นดึงมือเล็กๆ ที่โผล่อยู่นอกผ้าห่มกลับเข้าไป “ไม่ใช่ ตอนนี้ไม่เหมือนสมัยโบราณแล้ว สมุนไพรจีนจำนวนมากล้วนปลูกด้วยการเร่งโต คุณภาพจึงไม่บริสุทธิ์
พวกเราไปเมืองซิ่งหลินทางตะวันตกกัน ที่นั่นมีร้านขายยาจีนร้านหนึ่งไม่เลว ได้ยินว่าบรรพบุรุษเคยเป็นหมอหลวงมาก่อน”
……
เช้าวันต่อมา หลังตื่นนอนและกินอาหารเช้าเสร็จ โหยวโหยวก็เร่งให้แม่รีบออกเดินทางไปเมืองซิ่งหลิน
เมืองซิ่งหลินก็เหมือนชื่อของมัน เพราะสภาพภูมิประเทศ ที่นี่จึงอุดมไปด้วยสมุนไพร
โหยวโหยวกระโดดลงจากแท็กซี่ ก่อนเหยียบลงบนสนามหญ้า แล้วเงยหน้าสูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง
“คุณแม่ ที่นี่อากาศดีมากเลย!”
ถ้าจะพูดว่าที่นี่แย่กว่าราชวงศ์ต้าจิ่งตรงไหน ก็คงเป็นเพราะท้องฟ้าดูไม่ปลอดโปร่งพอ โดยเฉพาะอากาศ
เพิ่งพูดจบ เสียงหัวเราะเยาะก็ดังมาจากด้านหลังทันที