สาวใช้ออกจากคฤหาสน์อย่างเงียบเชียบ บนเนินเขานอกคฤหาสน์ มีรถบรรทุกเล็กธรรมดาคันหนึ่งจอดอยู่ ชายที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับกำลังจ้องภาพจากกล้องวงจรปิด ในภาพก็คือฉากเมื่อครู่ที่โหยวโหยวล้มใส่สาวใช้
ชายหนุ่มหน้าเด็กที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้นว่า “หัวหน้า อินทรีเหินออกมาเร็วขนาดนี้ สรุปได้ของมาหรือยังครับ?”
ชายที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับไม่ได้ตอบคำถามนั้น ยังคงจ้องหน้าจอเขม็ง พร้อมล็อกภาพเมื่อครู่ไว้ แล้วเปิดภาพช้าตรงช่วงก่อนและหลังที่โหยวโหยวปรากฏตัว
ฉีชวนมองตามสายตาเขา “นี่ไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่อวี๋เหวยเหลียงเพิ่งลักพาตัวมาหรือ? พวกเราตรวจสอบตัวตนของเด็กคนนี้เรียบร้อยแล้ว มีอะไรผิดปกติเหรอ?”
หลิงหานซูบีบหว่างคิ้ว “อาจเป็นเพราะฉันคิดมากไปเองก็ได้!”
นับดูแล้ว นี่เป็นครั้งที่สามที่เขาเจอเด็กผู้หญิงคนนี้ ครั้งแรกที่เมืองซิ่งหลิน เด็กคนนี้ยื่น
พลาสเตอร์ยาให้เขากล่องหนึ่ง
ครั้งที่สอง เด็กผู้หญิงถูกลักพาตัว ตอนนั้นทั้งที่เขาปลอมตัวอยู่ แต่เด็กคนนี้กลับเหมือนจำเขาได้ตั้งแต่แรกเห็น
ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจมาก คิดว่าเป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้น เพราะการปลอมตัวของเขาได้รับการสอนจากผู้อาวุโสของตระกูลยุทธ์โบราณในองค์กร เว้นแต่จะเป็นคนในวงการเดียวกันหรือคนมีความสามารถพิเศษ ไม่อย่างนั้นคนทั่วไปไม่มีทางมองออก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กผู้หญิงอายุสี่ขวบกว่าเลย
แต่เมื่อครู่ ตอนเด็กผู้หญิงเห็นสาวใช้ที่อินทรีเหินปลอมตัวเป็นครั้งแรก ในดวงตาเธอมีประกายตกใจแวบผ่านอย่างชัดเจน
ระหว่างครุ่นคิด อินทรีเหินที่ปลอมเป็นสาวใช้ก็กลับมา ภาพวิดีโอจึงตัดลงตรงนั้น พออินทรีเหินขึ้นรถ เธอก็ถอดการปลอมตัวออก แล้วยิ้มอย่างได้ใจให้หลิงหานซู:
“ฉันเอาของมาได้แล้ว!” พูดจบก็หยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาจากอกเสื้อ
จากนั้นก็เสียบแฟลชไดรฟ์เข้าคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มทำงานอย่างชำนาญ บนหน้าจอปรากฏบัญชีรายการเรียงเป็นแถว รวมถึงแผนที่เส้นทางหลายชุดอย่างชัดเจน
ดวงตาฉีชวนเป็นประกาย เขาตบไหล่ผู้หญิงคนนั้นแรงๆ ทีหนึ่ง “ทำได้สวยมาก!”
ผ่านมาครึ่งเดือน ในที่สุดก็มาถึงเวลารวบแหแล้ว! ตลอดครึ่งเดือนมานี้ พวกเขาสืบจนเกือบจะเข้าใจเครือข่ายอาชญากรรมขนาดใหญ่ที่มีอวี๋เหวยเหลียงเป็นหัวหน้าแล้ว ความชั่วร้ายของมันทำให้แม้แต่คนอย่างเขาที่ชินกับความเป็นความตายยังรู้สึกหวาดหวั่น
แต่อวี๋เหวยเหลียงเป็นคนเจ้าเล่ห์มาก เขาลบร่องรอยทุกอย่างบนหน้าฉากจนสะอาดหมดจด สิ่งสำคัญที่สุดในการจับตัวต้นตออย่างเขาให้เข้าสู่กระบวนการยุติธรรม ก็คือการถอนรากถอนโคนเครือข่ายอาชญากรรมเบื้องหลังทั้งหมดด้วย
ดังนั้นคืนนี้พวกเขาจึงยอมเปิดเผยคนบางส่วนเพื่อล่ออวี๋เหวยเหลียงออกไป เป้าหมายคือแอบเข้าไปในห้องหนังสือของเขาเพื่อหาหลักฐาน
ฉีชวนไล่อ่านข้อมูลที่อินทรีเหินเอากลับมาอย่างละเอียดหนึ่งรอบ แล้วชี้ไปที่แผนที่เส้นทางภูมิประเทศที่มีการทำเครื่องหมายไว้อย่างชัดเจน น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นเล็กน้อย:
“วันที่สิบหกสิงหาคม ก็คือมะรืนนี้ คนของอวี๋เหวยเหลียงจะไป ‘ส่งของ’ ที่ชายแดนมณฑล Y พวกเราสามารถวางกำลังล่วงหน้า แล้วจับได้คาหนังคาเขา”
พูดจบแล้วเห็นหลิงหานซูไม่มีปฏิกิริยา เขาจึงถามอย่างระมัดระวัง “หัวหน้า มีอะไรไม่ถูกต้องเหรอครับ?”
สายตาหลิงหานซูลุ่มลึก “ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกว่า แผนของพวกเรามันราบรื่นเกินไป!
ถ้าอวี๋เหวยเหลียงเป็นแค่อาชญากรธรรมดาก็คงไม่เป็นไร แต่เขาสามารถปลอมตัวอยู่มาหลายปีโดยไม่มีใครจับได้ แค่นี้ก็พอจะอธิบายได้แล้วว่าคนคนนี้คิดลึกแค่ไหน”
อินทรีเหินพึมพำอย่างไม่พอใจ “คุณกำลังสงสัยความสามารถด้านวิชาชีพของฉันนะ!” เธอคือแฮกเกอร์ระดับต้นๆ ขององค์กรเลยทีเดียว
หลิงหานซูขี้เกียจเถียงกับสายเทคนิคอย่างเธอ จึงก้มหน้าครุ่นคิดแผนขั้นต่อไปต่อ
“อ้อ จริงสิ…” อินทรีเหินนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบก้อนกระดาษยับก้อนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วคลี่ออก
“นี่เป็นสิ่งที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่อวี๋เหวยเหลียงเพิ่งรับเลี้ยงยัดใส่มือฉันมา”
ฉีชวนรับมาดูอย่างสงสัย พอเห็นเนื้อหาบนกระดาษ ก็เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ แล้วเอาไปเทียบกับแผนที่ภูมิประเทศในคอมพิวเตอร์ไปมา:
“หัวหน้า ดูนี่สิ!
ถ้าทำตามที่ระบุในแผนที่นี้ งั้นหัวหน้าก็พูดถูกจริงๆ อวี๋เหวยเหลียงตั้งใจใช้แผนซ้อนแผน ล่อพวกเราไปที่ชายแดน แล้ววางกับดักเพื่อกำจัดคนของพวกเราให้หมดในคราวเดียว
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง แล้วตอนนี้เขากำลังเล่นละครอะไรกันแน่?”
ลายมือบนกระดาษเป็นระเบียบเรียบร้อย วิธีวาดแผนที่ก็ดูเชี่ยวชาญ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเป็นฝีมือของเด็กผู้หญิงอายุสี่ขวบจริงๆ!
แม้แต่หลิงหานซูก็ยังขมวดคิ้ว “ไม่ว่าอย่างไร ก็ยังทำตามแผนเดิม ถ้าเขาอยากใช้แผนซ้อนแผน งั้นพวกเราก็ต้องร่วมเล่นด้วยไม่ใช่หรือ!”
……........................................................................
หลายวันนี้อวี๋เหวยเหลียงไม่อยู่ที่คฤหาสน์ บอดี้การ์ดไม่กี่คนที่เหลืออยู่เฝ้าคฤหาสน์ต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด ราวกับพายุฝนกำลังจะมา
ส่วนโหยวโหยวก็อาศัยจังหวะนี้ ลากอวี๋เทียนซื่อไปหาพี่สาวที่ภูเขาจำลองบ่อยๆ
ส่วนสร้อยข้อมือที่ติดเครื่องติดตามจนถอดยังไงก็ไม่ออกนั่น เมื่อมีพี่สาวอยู่ ไม่ว่าจะวัสดุอะไร แค่บีบเบาๆ ก็ขาดได้หมด
เด็กผู้หญิงสองคนนั่งอยู่บนบันได โหยวโหยวพยายามสอนเด็กผู้หญิงพูด “มา เรียกชื่อฉันนะ โหยวโหยว!”
“โยวโยว……”
“ต้องโหยวโหยว!”
“โยวโยว……”
โหยวโหยวถอนหายใจ “ช่างเถอะ ค่อยๆ เรียนไปก็แล้วกัน จริงสิพี่สาว ฉันตั้งชื่อให้พี่ดีไหม!” จะเรียกพี่สาวตลอดก็ไม่ได้!
เธอเอียงหัวเล็กๆ คิดอยู่ตั้งนาน มองดูจากตำราต่างๆ แล้ว ชื่อเพราะๆ ก็มีไม่น้อย แต่กลับรู้สึกว่าไม่มีชื่อไหนเหมาะเลย
เธอหันไปถามเด็กผู้ชายที่ยืนกอดอกอยู่ตรงข้าม “นี่ พวกเราจะตั้งชื่ออะไรให้พี่สาวดี?”
อวี๋เทียนซื่อ “อะไรก็ได้” เขาชี้ไปยังสายลมที่พัดมา “เรียกเสี่ยวเฟิงก็แล้วกัน!”
โหยวโหยว “ลมเรียกได้ว่าฝูเหยา อืม……ไม่ค่อยเพราะเลย! แต่ถ้าตั้งชื่อตามธรรมชาติล่ะก็ ท้องฟ้าคือปี้ลั่ว พระอาทิตย์คือฝูกวง พระจันทร์คือว่างซู ฝนคือหลิงเจ๋อ ดวงดาวคือซิงฮั่น ภูเขาคือชุ่ยเวย หญ้าคือโหรวเจี่ย”
เธอนับนิ้วไปพลาง “แล้วยังมีอะไรอีกนะ? ดอกเหมยคือซู่อิ่ง”
พูดจบก็ถามเด็กผู้หญิงข้างตัว “พี่สาวว่าชื่อไหนเพราะ?”
เด็กผู้หญิงเคี้ยวลูกอมมะม่วงอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตาชื้นๆ กะพริบอย่างงุนงง!
ดวงตาโหยวโหยวเป็นประกาย “มีแล้ว! งั้นเรียกมะม่วงก็แล้วกัน! ฉันชื่อโหยวโหยว ต่างก็เป็นผลไม้ เหมาะเลย เป็นพวกเดียวกันพอดี!”
เด็กผู้หญิงเห็นเธอยิ้ม ก็หัวเราะคิกคักตามไปด้วย
อวี๋เทียนซื่อพูดไม่ออก ก่อนหน้านี้ชื่อไหนก็เพราะกว่าชื่อนี้ทั้งนั้นไม่ใช่หรือ!