ไม่ใช่แค่ไป๋โหรว แม้แต่โหยวโหยวก็ยังสงสัย เธอดึงแขนเสื้อของแม่เบาๆ “คุณแม่ ทำไมคุณตำรวจถึงมาที่นี่กะทันหันล่ะคะ?”
โหยวโหยวนึกถึงรายการวิทยุที่ “เธอ” อีกคนเคยฟัง “ความยุติธรรมอาจมาช้า แต่ไม่มีวันหายไป”
เด็กน้อยคิดอย่างดีใจ ต้องเป็นเพราะคุณลุงแห่งความยุติธรรมได้ยินเสียงเรียกของพวกเธอแน่ๆ ถึงได้ส่งคุณตำรวจมาช่วยพวกเธอ!
“จริงด้วย…หนังสือพูดไว้ไม่ผิด โลกใบนี้ยังคงงดงามมากจริงๆ!”
แต่แล้วจี้หวั่นหวั่นกลับจ้องไปยังทิศทางหนึ่งในคฤหาสน์ ที่ตรงนั้นมีแขกจำนวนมากที่ตระกูลจี้เชิญมาวันนี้ยืนอยู่
งานเลี้ยงวันนี้เรียกได้ว่าพลิกไปพลิกมาไม่หยุด แม้แขกพวกนี้จะคิดอะไรกันอยู่ในใจ แต่บนใบหน้ากลับไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมามากนัก
โหยวโหยวเงยหน้ากลมๆ ขึ้นมองตามสายตาของจี้หวั่นหวั่น ก็เห็นคุณป้าคนหนึ่งยืนอยู่ริมฝูงชน สวมชุดสูทกระโปรงสีดำ แต่งตัวเรียบๆ กว่าแขกคนอื่น
โหยวโหยวขมวดคิ้วเล็กๆ อย่างสงสัย เธอจำคุณป้าคนนี้ได้ แม้ตอนที่เพิ่ง “ตื่น” ร่างกายของเธอจะทรมานมาก แต่เธอที่ใช้สมองทำหลายอย่างพร้อมกันได้ ก็ยังจำทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องรับแขกตอนนั้นได้ชัด รวมถึงมีใครบ้าง ยืนตรงไหน และคนพวกนั้นพูดอะไรบ้าง…
ตอนนั้นมีคนมากมายล้อมอยู่ข้างคุณป้าไป๋โหรว พูดปลอบใจต่างๆ นานา…เอ่อ…เหมือนจะไม่ใช่ปลอบใจนะ คล้ายกับสิ่งที่ในหนังสือเรียกว่า “ประจบสอพลอ” มากกว่า
และคุณป้าคนนี้ก็เป็นคนที่ประจบมากที่สุด แถมยังพูดไม่ซ้ำกันสักประโยค
หรือว่าจะเป็นคุณป้าคนนี้ที่แจ้งตำรวจ? แต่ก็ไม่ถูกสิ! เธอไม่ได้อยู่ฝั่งคุณป้าไป๋โหรวเหรอ?
จี้หวั่นหวั่นมองใบหน้าธรรมดาๆ ตรงหน้า สมองพลันนึกย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เธอไปหาลู่ฮ่าวเฉินที่กลุ่มบริษัทลู่ แล้วบังเอิญเจอเด็กฝึกงานคนหนึ่งถูกพนักงานเก่าแกล้งจนทำแบบร่างหาย
เด็กฝึกงานคนนั้นวุฒิการศึกษาธรรมดามาก ที่เข้ากลุ่มบริษัทลู่ได้ก็แทบจะเป็นเพราะโชคช่วย พอเห็นอีกฝ่ายร้อนใจจนแทบร้องไห้ เธอเลยช่วยพูดคลี่คลายสถานการณ์ให้
ตอนนั้นเธอยุ่งมาก ทุกวันต้องทำงาน เรียนหนังสือ และยังต้องดูแลจี้หลินกับคนอื่นๆ สำหรับเธอแล้ว นี่เป็นเรื่องเล็กมาก ถ้าไม่ได้เห็นหน้าคนนี้พอดี เธอก็คงไม่มีทางนึกออกเลย
ตอนนั้นเองเสี่ยวหงถูกพาขึ้นรถตำรวจ จี้หลินหันกลับมา จ้องเธออย่างรังเกียจ
“จี้หวั่นหวั่น เธอพอใจแล้วสินะ!
วันนี้มีแขกมาตั้งเยอะ เธอกลับเรียกตำรวจมา ไม่เกินสองชั่วโมง ข่าวเสียหายของตระกูลจี้ต้องกระจายไปทั่วแน่
เธอเป็นแบบนี้เสมอ หุนหัน เห็นแก่ตัว ไม่เคยคิดถึงคนอื่น”
ที่สำคัญที่สุดคือ เสี่ยวหงตะโกนต่อหน้าคนมากมายว่า “คุณหนูไป๋ช่วยฉันด้วย” อีกทั้งตอนแรกเสี่ยวหงก็เป็นคนที่ไป๋โหรวแนะนำมา คนที่คิดมากหน่อยต้องเอาเรื่องนี้ไปใส่ร้ายไป๋โหรวแน่
พี่สาวของเขาใจดีขนาดนั้น ตอนนั้นจี้หวั่นหวั่นทำเรื่องเลวร้ายไว้ตั้งมากมาย แต่พี่สาวไป๋โหรวก็ยังตอบแทนความชั่วด้วยความดี คอยพูดแทนให้เธอเสมอ
แต่จี้หวั่นหวั่นไม่เพียงไม่สำนึกบุญคุณ ยังเอาแต่ใจ ผลักไป๋โหรวเข้าสู่กระแสวิจารณ์อีก
โหยวโหยวถลึงตาใส่จี้หลินอย่างโมโห “ห้ามคุณลุงพูดถึงคุณแม่ของหนูแบบนี้นะ พวกเราไม่ได้…”
ยังพูดไม่ทันจบ จี้หวั่นหวั่นก็พูดขัดขึ้นมา “ใช่ ฉันเป็นคนแจ้งตำรวจเอง”
พูดจบก็อุ้มโหยวโหยวขึ้น แล้วหันไปมองทางนั้นเป็นครั้งสุดท้าย อีกฝ่ายหันหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เธอจึงหันกลับมา พูดไร้เสียงว่า “ขอบคุณ!”
พอเห็นจี้หลินจ้องเธอด้วยสีหน้าอดกลั้นความโกรธ หัวใจของเธอก็เจ็บแปลบ สุดท้ายก็อดไม่ได้ ก้มหน้าพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า
“คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์ ถ้าพวกนายคิดว่าไป๋โหรวไร้เดียงสา แล้วพวกนายกำลังกลัวอะไรกันล่ะ?”
ช่างน่าประชดจริงๆ! น้องชายที่เธอเลี้ยงมากับมือกลับไม่เชื่อเธอ แต่คนที่ยื่นมือช่วยเธอ กลับเป็นคนที่เธอเคยมอบความเมตตาเล็กๆ ให้นิดเดียว
……
พอเดินออกมาได้หลายก้าว โหยวโหยวก็ถามอย่างสงสัย “คุณแม่ คุณป้าคนนั้นเป็นคนแจ้งตำรวจใช่ไหมคะ? แต่ว่าทำไมล่ะ!”
เพราะเธอต้องใช้ชีวิต เพราะไป๋โหรวเป็นภรรยาประธานของกลุ่มบริษัทลู่ ดังนั้นเธอจึงต้องคอยประจบเอาใจ ต่อให้คิดอยากช่วยพวกเธอ ก็ทำได้แค่แอบแจ้งตำรวจเงียบๆ
แต่พอสบเข้ากับดวงตาใสบริสุทธิ์ของเด็กน้อย จี้หวั่นหวั่นก็อ้าปาก เธอไม่อยากให้เด็กตัวเล็กแค่นี้ต้องรู้เรื่องพวกนี้ตามสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่อยากโกหกเธอ…
เธอกำลังจะพูด ใครจะรู้ว่าเด็กน้อยกลับคิดเองจนเข้าใจได้แล้ว
“ต้องเป็นเพราะหนูน่ารักแน่ๆ ทุกครั้งที่หนูซ้อมเต้นจนเหนื่อยไม่ไหว แค่ตะโกนบอกพวกหมัวมัวในตึกว่าเหนื่อย พวกเธอก็ใจอ่อนแล้ว
พวกเธอยังแอบพูดกันด้วยว่า ถ้าวันไหนหนูหนีออกไปได้ ต่อให้เป็นคนร้ายเห็นหน้าหนู ก็ไม่ใจร้ายพอจะลงมือหรอก”
เธอเงยหน้ากลมๆ อย่างภูมิใจ “คุณแม่ หนูเก่งมากใช่ไหมคะ แม้แต่คนร้ายยังไม่ฆ่าหนูเลย!”
เด็กน้อยตัวเล็กจริงๆ แล้วยังไม่เข้าใจทั้งหมดว่าทำไมคนร้ายถึงไม่กล้าฆ่าเธอเพียงเพราะเธอสวย เพียงแต่รู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะเก่งมาก!
แต่คำพูดพวกนี้กลับทำให้ร่างของจี้หวั่นหวั่นที่อุ้มเธอแข็งค้าง ก่อนหน้านี้เธอยังจมอยู่กับความรู้สึกดีใจและเศร้าปะปนจากการได้เจอลูกสาวกะทันหัน แต่ตอนนี้พอตั้งสติได้ ก็นึกถึงสิ่งที่เสี่ยวหงพูด ลูกสาวของเธอเกิดมาโง่งมปัญญาอ่อน
แต่จากการสัมผัสกันช่วงสั้นๆ โหยวโหยวกลับฉลาดกว่าเด็กสี่ขวบทั่วไปมาก เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง มือเท้าของเธอก็เย็นเฉียบ
ตอนนั้นเองตำรวจอาวุโสคนนั้นก็เดินเข้ามา สายตาของเขาหยุดอยู่บนตัวเสี่ยวโหยวโหยวครู่หนึ่ง
“คุณจี้ รบกวนไปที่สถานีตำรวจกับพวกเราเพื่อทำบันทึกด้วยครับ”
โหยวโหยวยิ้มให้ตำรวจอย่างมีมารยาท “สวัสดีค่ะคุณตำรวจ!”
พอเจอกับเด็กน้อยนุ่มนิ่มแบบนี้ ใบหน้าเคร่งขรึมของตำรวจที่เคร่งมาตลอดทั้งปีก็อดผ่อนคลายลงไม่ได้ “ไม่ต้องกลัว คนร้ายพวกนั้นปล่อยให้พวกคุณลุงจัดการเอง”
เด็กน้อยได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มตาหยีอย่างดีใจ
จี้หวั่นหวั่นค่อยๆ ปรับอารมณ์ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะมาสนใจเรื่องพวกนี้
ต่อให้…ต่อให้มันเป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ…เธอก็จะเลี้ยงเด็กคนนี้ให้ดี
……
แม่ลูกขึ้นรถตำรวจไปด้วยกัน โหยวโหยวเพิ่ง “ฟื้น” ขึ้นมา ก่อนหน้านี้ยังตกจากบันไดสูงขนาดนั้น พอถึงสถานีตำรวจ เพิ่งเริ่มทำบันทึก เด็กน้อยก็หน้ามืดหมดสติไป
ในโรงพยาบาลที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย โหยวโหยวนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เพิ่งให้น้ำเกลือหมดไปขวดหนึ่ง สมองยังมึนงง ปลายจมูกได้กลิ่นอาหาร เด็กน้อยซุกอยู่ในอ้อมกอดจี้หวั่นหวั่น ยังไม่ลืมตา ก็อาศัยสัญชาตญาณดื่มโจ๊กเนื้ออย่างเอร็ดอร่อยคำโตๆ
จี้หวั่นหวั่นลูบหลังเธอเบาๆ จนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ นี่ลูกอดอยากมานานแค่ไหนกัน?
พอนึกถึงผลตรวจร่างกายของลูก ถูกทำร้ายมาเป็นเวลานาน ขาดสารอาหารอย่างหนัก ถึงขั้นส่งผลต่อการพัฒนาของกระดูก หากมองจากมุมแพทย์แผนจีน แทบเท่ากับทำลายรากฐานของร่างกาย ต้องใช้เวลานานมากกว่าจะฟื้นกลับมาได้…
เธอกำหมัดแน่น สุดท้ายกลับคลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง
หลายวันต่อจากนั้น นอกจากกินข้าวกับเข้าห้องน้ำ เด็กน้อยแทบเอาแต่นอนหลับ
ถ้าไม่ใช่เพราะหมอบอกว่านี่เป็นปฏิกิริยาปกติจากการที่ร่างกายกำลังซ่อมแซมตัวเอง จี้หวั่นหวั่นคงร้อนใจจนแย่แน่
และไม่มีใครรู้ว่า โหยวโหยวที่หลับตาอยู่ กำลังพยายามย่อยข้อมูลที่เพิ่มขึ้นมาในสมอง
จนผ่านไปสามวัน เด็กน้อยค่อยๆ ลืมตากลมโตเหมือนองุ่นดำขึ้นเล็กน้อย มองเพดานสีขาวอย่างงุนงง
เมื่อนับทั้งชาติก่อนและชาตินี้รวมกันแล้ว สติปัญญาของเด็กน้อยยังไม่เกินเจ็ดขวบ ทำได้เพียงวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าจากหนังสือนับไม่ถ้วนที่เธอเคยอ่าน
หลังเธอเกิดได้ไม่นาน ก็ถูกคุณป้าใจร้ายฆ่าตายแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ตายสนิท!
วิญญาณกว่าครึ่งไปอยู่อีกโลกหนึ่ง อาศัยอยู่ในร่างของอีกคน ถูกกักขังอยู่เจ็ดปี เจ็ดปีต่อมาก็ตายโดยบังเอิญ แล้วกลับมาอีกครั้ง!
เดิมทีเธอคิดว่าสถานการณ์ของตัวเองเป็นเหมือนการยืมศพคืนวิญญาณในนิทานลี้ลับ แต่ความจริงกลับซับซ้อนกว่านั้น
เธอทะลุเข้าไปในนิยายเรื่องหนึ่ง…หรือก็คือนวนิยาย
ชื่อนิยายคือ 《คุณชายลู่ผู้เย็นชากับยัยหวานใจตัวน้อยที่หนีไป》
เป็นนิยายประธานบริษัทจอมเผด็จการยุคเก่าที่พบเห็นได้ทั่วไป
เล่าว่าไป๋โหรว เด็กสาวจากครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยวธรรมดาที่เรียนมหาวิทยาลัยยังไม่จบ ไปทำงานเป็นพี่เลี้ยงให้ลู่ฮ่าวเฉิน คุณชายใหญ่แห่งตระกูลลู่ผู้เป็นมหาเศรษฐีแห่งไห่เฉิง จากนั้นก็เกิดความรักขึ้นระหว่างการใช้ชีวิตประจำวัน สุดท้ายซินเดอเรลลากับเจ้าชายก็ผ่านอุปสรรคมากมายและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกัน
ฟังเผินๆ ก็ดูสวยงามดี เพียงแต่ว่า…เด็กน้อยขมวดคิ้วเล็กๆ อย่างไม่เข้าใจ
นางเอกไป๋โหรวก็คือแม่ของลู่รั่วฝู น้องสาวตัวใหญ่นั่นเอง
ทำไมในหนังสือ ไป๋โหรวถึงลื่นล้มอย่างไม่มีเหตุผลอยู่ตลอด แถมยังล้มเข้าไปในอ้อมกอดของคุณชายลู่ได้พอดี บางครั้งยังปากชนปากอีกด้วย…
เด็กน้อยลองคำนวณน้ำหนักของผู้หญิงโตเต็มวัย แล้วเผลอแตะฟันตัวเองตามสัญชาตญาณ แรงกระแทกขนาดนั้น ฟันคงหลุดแน่เลย!
อือ…แค่คิดก็เจ็บแล้ว!
แล้วคุณป้าไป๋โหรวดูเหมือนจะมีวิชาล้มขั้นเทพ ในนิยายตั้งแต่พระเอกหนึ่งจนถึงพระเอกสี่ คุณป้าไป๋โหรวจะล้มโดยไม่ตั้งใจอยู่บ่อยๆ แล้วตกเข้าไปในอ้อมกอดของพวกเขาได้อย่างแม่นยำ บางครั้งยังต้องหมุนตัวอย่างสวยงามอีกด้วย
แต่ตัวประกอบชายพวกนั้นกลับรู้สึกว่าคุณป้าไป๋โหรวน่ารักมาก!
เฮ้อ! โลกของผู้ใหญ่นี่ช่างแปลกจริงๆ!
ส่วนคุณแม่จี้หวั่นหวั่นเป็นคู่หมั้นของลู่ฮ่าวเฉิน ทั้งสองเป็นเพื่อนวัยเด็ก พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายก็กำหนดวันแต่งงานไว้แล้ว
แต่ตอนนั้นลู่ฮ่าวเฉินกลับได้พบกับหญิงสาวพรหมลิขิตของตัวเองอย่างไป๋โหรว ดังนั้นจี้หวั่นหวั่นจึงกลายเป็นมือที่สามที่ขัดขวางความรักอันยิ่งใหญ่ของพวกเขาไปโดยปริยาย
พออ่านมาถึงตรงนี้ โหยวโหยวยิ่งสับสน คุณแม่กับลู่ฮ่าวเฉินก็เป็นคู่หมั้นกันอยู่แล้วนี่! แล้วจะกลายเป็นมือที่สามได้ยังไง?
ถ้าอยู่ในโลกก่อนของเธอ ไป๋โหรวก็คงเป็นสาวใช้คนสนิทที่ประพฤติตัวไม่เหมาะสมในจวนของคุณชายใหญ่ เป็นคนที่ต้องถูกชาวบ้านนินทาลับหลัง!
ที่น่างงยิ่งกว่าคือลู่ฮ่าวเฉิน ตัวเองพูดว่ามองจี้หวั่นหวั่นเป็นแค่น้องสาว แต่กลับยังใช้ทรัพยากรของตระกูลจี้ และควงจี้หวั่นหวั่นออกงานเลี้ยงต่างๆ อย่างสบายใจ
ก็เป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว ถ้าไม่ชอบจี้หวั่นหวั่นจริง ก็ถอนหมั้นก่อนสิ!
แม้เธอที่เป็นเด็กน้อยจะยังไม่เข้าใจเรื่องความรัก แต่กลับรู้สึกโมโหอย่างบอกไม่ถูก
ช่วงที่น่าโมโหที่สุดคือ ลู่ฮ่าวเฉินเลื่อนตำแหน่งให้นางเอกไป๋โหรวเข้ามาเป็นเลขาในสำนักงานประธาน รอบตัวเต็มไปด้วยเด็กเก่งจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่ไป๋โหรวกลับทำแม้แต่ตาราง Excel ยังไม่เป็น งานประจำวันก็ผิดพลาดตลอด ทว่าพระเอกกลับรู้สึกว่าผู้หญิงแบบนี้น่ารักและพิเศษมาก!
ครั้งหนึ่งไป๋โหรวทำกาแฟร้อนหกใส่กระโปรงของจี้หวั่นหวั่น จี้หวั่นหวั่นจึงพูดแค่ประโยคเดียวว่า “ไป๋โหรวไม่เหมาะจะอยู่ในสำนักงานประธาน”
ผลคือไป๋โหรวหน้าแดง แล้วระเบิดคำพูดชุดใหญ่ “ฉันจะชดใช้ค่าชุดนี้เอง คนรวยแล้วไง คนรวยมีสิทธิ์เหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่นตามใจได้เหรอ…” พูดจบก็ปิดหน้า วิ่งหนีไปอย่างโมโห
ส่วนลู่ฮ่าวเฉินที่เป็นคู่หมั้นของจี้หวั่นหวั่น กลับไม่คิดอะไรเลย รีบวิ่งตามออกไปทันที
หลังจากนั้นทุกคนก็เข้าข้างนางเอกไป๋โหรว ราวกับว่าไม่ว่าไป๋โหรวทำอะไร ก็ถูกต้องทั้งหมด จี้หวั่นหวั่นที่หุนหันพลันแล่นจึงค่อยๆ ดำดิ่งสู่ด้านมืด ทำเรื่องเหลวไหลไว้มากมาย
สุดท้ายก็ถูกลู่ฮ่าวเฉินกับพี่น้องตระกูลจี้ทั้งสามร่วมมือกันส่งเข้าคุก
โหยวโหยวเม้มปาก บางเรื่องเธอยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจทั้งหมด แต่เธอแค่รู้สึกว่าคุณแม่ไม่ได้ผิด
ต่อให้คุณแม่ผิดจริง เธอก็ได้รับบทลงโทษที่สมควรแล้ว
เด็กน้อยกำหมัดแน่น เธอจะกินข้าวเยอะๆ จะรีบโต จะเรียนความสามารถเก่งๆ แล้วปกป้องคุณแม่