“…หลังจากหนูตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็ไปอยู่ที่ราชวงศ์ต้าจิ่ง โลกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ แล้วก็กลายเป็นพี่สาวอายุเจ็ดขวบคนหนึ่ง
เดิมทีพี่สาวคนนั้นเป็นลูกสาวขุนนาง แต่เกิดมาโง่งม พ่อแม่ของพี่สาวเลยไม่ชอบเธอมาตลอด ต่อมาครอบครัวของพี่สาวทำผิดจนถูกยึดทรัพย์ พี่สาวจึงถูกขายไปที่หอคณิกา พี่สาวกลัวมาก อยากกลับบ้าน คุณลุงนักเลงคนนั้นผลักเธอแรงๆ ทีหนึ่ง หัวของพี่สาวเลยกระแทกมุมโต๊ะตาย แล้วต่อมาก็กลายเป็นหนู”
แม้จะเป็นการเล่าด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา แต่ก็ทำให้คนฟังเข้าใจเรื่องราวได้ทันที
จี้หวั่นหวั่นเม้มปาก อดไม่ได้ที่จะกอดเด็กน้อยแน่นขึ้นอีกหน่อย พร้อมจำลองเรื่องราวทั้งหมดในหัวอีกครั้ง
ตอนนั้นเธอถูกตัดสินจำคุกสี่ปีเพราะคดีลักพาตัว หลังถูกตัดสินโทษผ่านไปกว่าครึ่งปี เธอก็คลอดลูกสาว ตามกฎหมาย หลังจากนั้นเธอต้องถูกพาไปรับโทษจำคุก
และบนโลกนี้เธอก็ไม่มีญาติคนอื่นอีกแล้ว ตำรวจจึงส่งเด็กให้จี้หลินตามลำดับความสัมพันธ์ทางเครือญาติ
เดิมทีเธอคิดว่า ถึงภายหลังจะตรวจพบว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวตระกูลจี้ แต่เมื่อเห็นแก่ที่เธอเลี้ยงดูพวกเขาสามพี่น้องมาตั้งแต่เล็ก ต่อให้ไม่ชอบเด็กคนนี้แค่ไหน ต่อให้ถูกไป๋โหรวยุยง ก็อย่างน้อยก็น่าจะเลี้ยงดูให้มีข้าวกินอย่างปลอดภัย
แต่เธอกลับประเมินความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ต่ำเกินไป และประเมินน้ำหนักของตัวเองในใจจี้หลินกับคนอื่นสูงเกินไป
เสี่ยวหงไม่ได้แค่ทำร้ายเด็ก แต่ถึงขั้นทำให้ลูกสาวของเธอเสียชีวิตโดยตรง
ตอนนั้นโหยวโหยวเพิ่งอายุได้สองเดือนกว่าเท่านั้น! มีไข้สูงอยู่สองวันสองคืน แต่กลับไม่มีใครในตระกูลจี้สังเกตเห็นเลย!
เสี่ยวโหยวโหยวยังคงเล่าต่อเสียงเบา “ตอนนั้นหนูยังเป็นแค่เด็กทารก ไม่รู้อะไรเลย แม้แต่พูดก็ยังพูดไม่ได้
แต่คุณลุงเจ้าของหอคณิกามองหน้าหนูแล้ว ก็ยังเก็บหนูไว้!
หนูฉลาดมากนะ! ใช้เวลาแค่เดือนเดียวก็พูดได้แล้ว แถมยังกินข้าวเอง ใส่เสื้อผ้าเองได้ด้วย”
แม้เสี่ยวโหยวโหยวจะฉลาดกว่าเด็กทั่วไปมากตั้งแต่เกิด แต่ก่อนหน้านี้เธออยู่ในสภาพเด็กทารก ถึงอยากเรียนพูดก็ทำอะไรไม่ได้
“ต่อมาคุณลุงเจ้าของหอคณิกาพบว่าหนูฉลาดมาก ก็เลยถามคำถามหนูเยอะมาก พอเห็นว่าหนูตอบถูกหมด เขาก็ดีใจมาก
หลังจากนั้นเขาก็พาหนูไปอยู่ในจวนใหญ่แห่งหนึ่ง ตั้งชื่อให้หนูว่าโยวโยว ต่อมาก็ไม่รู้ทำไม ถึงเปลี่ยนเป็นโหยวโหยว
ทุกวันหนูต้องเรียนหลายอย่าง มีทั้งพิณ หมากรุก คัดอักษร วาดภาพ เต้น ร้องเพลง งานปัก งานช่างผู้หญิง ชงชา จัดดอกไม้ ออกแบบสวน ทำอาหาร แล้วก็วิชาแพทย์”
หัวใจของจี้หวั่นหวั่นบีบรัดแน่น ทุกอย่างที่พูดมานี้ ถ้าอยากเรียนให้ดีล้วนต้องใช้แรงกายแรงใจมหาศาล ยากจะจินตนาการว่า เด็กตัวเล็กขนาดนั้น แต่ละวันต้องเหนื่อยแค่ไหน?
เธอลูบหัวเล็กๆ ของโหยวโหยว แล้วพูดเสียงต่ำ “เป็นเพราะคุณแม่ไร้ความสามารถ ถึงทำให้โหยวโหยวต้องลำบากใช่ไหม?”
มือเล็กนุ่มฟูแตะไปที่ขอบตาแดงๆ ของเธอ “คุณแม่อย่าเสียใจเลยนะคะ โหยวโหยวเรียนอะไรไวมาก! นอกจากอาจารย์ที่สอนวิชาแพทย์ อาจารย์คนอื่นต่างก็ชอบหนูมาก
ถึงจะเหนื่อยนิดหน่อย แต่แค่ทำการบ้านที่อาจารย์สั่งเสร็จ ก็จะมีของอร่อยกิน แล้วยังมีเพื่อนเล่นเยอะมากด้วย”
จี้หวั่นหวั่นแปลกใจเล็กน้อย จึงถามต่อไปตามความหมายในคำพูดของเธอ “อ้อ มีเพื่อนเล่นคนไหนบ้างล่ะ?”
“เยอะมากเลยค่ะ มีหู่จื่อ ต้านิ่ว เถี่ยตั้น……”
พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเธอก็เศร้าลงเล็กน้อย “แต่พวกเขาจะหายไปหลังจากผ่านไปไม่นาน……”
ขอแค่เธอทำตัวดี หมัวมัวที่ดูแลในหอก็จะพาเด็กหลายคนมาเล่นกับเธอ เด็กพวกนั้นอายุประมาณสามสี่ขวบทั้งหมด
แต่ไม่เกินหนึ่งปี ตอนที่เธอเริ่มผูกพันกับเพื่อนๆ พวกเขาก็จะถูกพาตัวไป แล้วก็จะมีเด็กกลุ่มใหม่ถูกส่งมาแทน วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา ปีแล้วปีเล่า เด็กน้อยยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อยๆ จนท้ายที่สุด เธอก็ไม่สามารถเล่นกับเด็กใหม่พวกนั้นได้อีกต่อไป
“จริงๆ แล้วหนูน่าจะรู้คร่าวๆ ว่าทำไมคุณลุงเจ้าของหอคณิกาถึงทำแบบนี้ พวกเขาไม่อยากให้หนูโต อยากให้หนูเป็นเด็กตลอดไป
แต่หนูไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ยอมให้หนูโต?”
เด็กน้อยทำหน้าเหี่ยวพลางทุบหัวตัวเองเบาๆ “หนูเคยแอบได้ยินคุณลุงเจ้าของหอคณิกาคุยกับคุณตาพระรูปหนึ่ง คุณตาพระบอกว่าวิญญาณของหนูไม่สมบูรณ์ แต่หนูเกิดมาฉลาด มีดวงชะตาพิเศษ ขอแค่ได้สัมผัสโลกภายนอกมากๆ เมื่อเวลาผ่านไป นิสัยใจก็จะไม่ต่างจากคนปกติ อีกทั้งชะตาชีวิตยังสูงศักดิ์เกินบรรยาย อนาคตอาจเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของบ้านเมืองได้
พอคุณลุงเจ้าของหอคณิกาได้ยินก็ดูเหมือนจะดีใจมาก แล้วถามว่าถ้าไม่ให้หนูสัมผัสโลกภายนอกเลยจะเป็นยังไง?
คุณตาพระตอบว่า เดิมทีหนูก็วิญญาณไม่สมบูรณ์อยู่แล้ว ถ้าถูกขังไว้ตลอด นิสัยใจก็จะเป็นเด็กที่โตไม่ขึ้นไปตลอดชีวิต!”
จี้หวั่นหวั่นกำหมัดแน่นมาโดยตลอด เธอสงสัยมาตลอดว่า ทั้งที่โหยวโหยวดูเหมือนจะเข้าใจหลายเรื่อง แต่การพูดจาและการกระทำกลับเหมือนเด็กไม่กี่ขวบ ที่แท้ความจริงกลับเป็นแบบนี้นี่เอง?
มีคนจงใจไม่อยากให้เธอโต ส่วนสาเหตุนั้น ก็ชัดเจนอยู่แล้ว
หอคณิกาเป็นสถานที่แบบไหน? เด็กสาวในนั้นจะถูกฝึกอย่างพิถีพิถัน พอโตขึ้นก็จะถูกขายให้คนที่เสนอราคาสูง
คนพวกนั้นเสียแรงเลี้ยงดูโหยวโหยวขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องการส่งเธอไปถวายให้บุคคลใหญ่ที่มีรสนิยมวิปริตเป็นพิเศษ……
“เดี๋ยวก่อน หนูบอกว่าไปอยู่ราชวงศ์ต้าจิ่ง แล้วหนูจำรัชศกในตอนนั้นได้ไหม?”
โหยวโหยวกะพริบตาอย่างงุนงง “จำได้ค่ะ เป็นปีหย่งไท่ปีที่สาม ฮ่องเต้ที่ครองราชย์คือฮ่องเต้หย่งไท่ ได้ยินมาว่าเป็นฮ่องเต้ที่ดีมากพระองค์หนึ่ง”
จี้หวั่นหวั่นก้มตาลง ซ่อนความเจ็บปวดและความเย็นเยียบในดวงตา
ใครที่เรียนประวัติศาสตร์ต่างก็รู้ว่า ราชวงศ์ต้าจิ่งไม่เพียงมีขุนนางผู้ยิ่งใหญ่อย่างเซี่ยจิงเจ๋อและคนอื่นๆ ที่ถูกกล่าวขานสืบต่อกันมา แต่ก็มีฮ่องเต้ประหลาดอยู่ไม่น้อย และคนที่มีชื่อเสียที่สุดก็คือฮ่องเต้หย่งไท่
ไม่ใช่แค่เพราะเขาตายอย่างน่าอับอายอย่างยิ่ง แต่ยังเพราะงานอดิเรกวิปริตที่ซ่อนอยู่ใต้ภาพลักษณ์จอมเสแสร้ง หลังเขาตาย มีการขุดพบศพเด็กผู้หญิงกว่าร้อยศพใต้ตำหนักบรรทม
และจากคำพูดไม่กี่ประโยคของโหยวโหยว ก็พอมองออกว่า ที่นั่นไม่ใช่หอคณิกาธรรมดาอย่างแน่นอน
ความคิดของคนที่เลี้ยงดูโหยวโหยวเอาไว้ ถูกเปิดเผยอย่างชัดเจนแล้ว
อาจเพราะยังเป็นเด็ก เสี่ยวโหยวโหยวจึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องพวกนี้มากนัก นอกจากคิดถึงหมัวมัวไม่กี่คนที่ดูแลเธอ และก็ไม่ได้อยากถามหาคำตอบอะไรให้ชัดเจนด้วย
พอเห็นหน้าผากของคุณแม่มีเหงื่อร้อนผุดออกมา โหยวโหยวก็เก็บใบปลิวบนพื้นขึ้นมา พับไม่กี่ทีเป็นพัดเล็กๆ แล้วใช้มือเล็กพัดให้คุณแม่อย่างตั้งอกตั้งใจ
อารมณ์หนักอึ้งของจี้หวั่นหวั่นค่อยๆ ดีขึ้นเล็กน้อย เธอรับพัดเล็กมา แล้วค่อยๆ พัดให้โหยวโหยว พลางถามอย่างลังเล “แล้วหนู……กลับมายังโลกนี้ได้ยังไง?”
เมื่อมองใบหน้าเล็กๆ ที่มีชีวิตชีวาของลูกสาว คำว่า “ตาย” นั้น เธอไม่ว่าจะยังไงก็พูดไม่ออก
แต่เสี่ยวโหยวโหยวกลับไม่ใส่ใจนัก “ปีที่เจ็ดที่หนูอยู่ที่นั่น ตอนนั้นอายุร่างกายของหนูสิบสี่ปีแล้ว หนูเรียนพวกพิณ หมากรุก คัดอักษร วาดภาพที่ควรเรียนจนจบหมดแล้ว แถมยังเก่งกว่าอาจารย์อีก”
พูดจบก็เงยหน้ากลมๆ ทำท่าทางภูมิใจรอคำชม
จี้หวั่นหวั่นให้ความร่วมมืออย่างดี “อืม โหยวโหยวของพวกเราเก่งมาก!”
เด็กน้อยพอใจแล้ว จากนั้นก็เศร้าลงอีก “ต่อมา อาจารย์ทุกคนก็จากไป”
เธอเบะปาก “รู้งี้หนูไม่เก่งกว่าอาจารย์พวกนั้นแล้ว!
หนูเบื่อมาก ก็เลยหลอกล่อคุณลุงยามออกไป แล้วเอาบันไดมาปีนกำแพง ผลคือปีนสูงเกินไป” ตกลงไปในสระบัวแล้วจมน้ำตาย!”
จี้หวั่นหวั่น “……” ชั่วขณะหนึ่ง เธอไม่รู้ว่าควรเสียใจหรือโล่งใจ สิ่งแรกที่นึกขึ้นมาได้กลับเป็น เจ้าของหอคณิกานั่นคงโมโหจนแทบกระอักเลือด!
ดังนั้นอายุจริงของโหยวโหยวจึงยังไม่ถึงเจ็ดขวบ
……
เล่นอยู่ด้านล่างโรงพยาบาลพักใหญ่ โหยวโหยวถึงได้กลับไปอย่างไม่เต็มใจ จี้หวั่นหวั่นกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ห้ามพูดเรื่องพวกนี้กับใครเด็ดขาด และห้ามแสดงสิ่งที่เธอทำได้ต่อหน้าคนนอกง่ายๆ ไม่อย่างนั้นจะถูกจับตัวไปทำการทดลอง
พอได้ยินว่าจะถูกจับไปขัง โหยวโหยวก็รีบส่ายหัวเหมือนกลองป๋องแป๋งทันที
โลกภายนอกสนุกขนาดนี้ เธอไม่อยากถูกขังอีกแล้ว!
ตอนเดินผ่านตึกผู้ป่วยนอก ก็เห็นคนกลุ่มใหญ่รวมตัวกันอยู่ไกลๆ พอเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นผู้ชายในชุดสูทเรียบร้อยคนหนึ่งรับช่อกุหลาบแดงขนาดใหญ่จากมือผู้ช่วย แล้วยื่นให้หญิงสาวหน้าตาสวยในชุดกาวน์สีขาวตรงหน้า
“เหลียงหว่าน แต่งงานกับผมเถอะ ผมจะดูแลคุณให้ดี จะทำหน้าที่ของสามีให้ดีที่สุด”
ใบหน้าด้านข้างของผู้ชายหล่อเหลา บุคลิกเย็นชา ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายประธานบริษัท
รอบข้างส่งเสียงฮือฮาแซวกันทันที
แต่สีหน้าของผู้หญิงที่ถูกมอบดอกไม้กลับเรียบเฉย “ประธานเสิ่น ฉันเคยบอกแล้ว เรื่องครั้งนั้นเป็นอุบัติเหตุ ฉันไม่โทษคุณ พวกเราล้วนเป็นผู้ใหญ่แล้ว คุณไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับฉันเพราะต้องการรับผิดชอบ”
ข้างตัวผู้ชาย ยังมีเด็กอ้วนตัวน้อยอายุห้าหกขวบยืนอยู่ เด็กผู้ชายอมลูกอมไว้ในปาก หรี่ตามองซ้ายมองขวา
โหยวโหยวมองของเล่นไฟฟ้าในมือเด็กผู้ชายอย่างสงสัย แล้วถามคุณแม่เสียงเบา “พวกเขากำลังทำอะไรกันเหรอคะ?”
จี้หวั่นหวั่นจัดหมวกกันแดดหูกระต่ายบนหัวเธอ “คุณลุงคนนั้นกำลังขอคุณป้าแต่งงาน”
พอเข้าใจความหมายของการขอแต่งงาน โหยวโหยวก็ชี้ไปที่เด็กผู้ชายคนนั้น แล้วถามอย่างสงสัย “พาลูกชายมาขอแต่งงานเหรอคะ?”
“เอ่อ……อาจจะมั้ง!” ก็เดี๋ยวนี้อัตราการหย่าร้างสูงนี่นา!
แต่ว่า……ยังไงก็ดูไม่ค่อยเหมาะที่จะพาลูกชายที่เกิดกับภรรยาเก่ามาขอแต่งงานอยู่ดีนี่นะ!
พยาบาลสาววัยรุ่นคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนาของพวกเธอ ก็อดอธิบายอย่างตื่นเต้นไม่ได้
“อะไรกัน! เด็กคนนั้นเป็นลูกแท้ๆ ของพี่เหลียงหว่านต่างหาก!
เมื่อหกปีก่อน พี่เหลียงหว่านทำงานพิเศษอยู่ในบาร์ แล้วเกิดความสัมพันธ์กับคุณเสิ่นโดยบังเอิญ แถมยังตั้งครรภ์อีก ร่างกายของพี่เหลียงหว่านพิเศษ ไม่สามารถทำแท้งมั่วๆ ได้ ก็เลยไม่มีทางเลือกนอกจากคลอดเด็กออกมา”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ?”
โหยวโหยวอดเร่งไม่ได้ ขณะเดียวกันก็ยังจ้องของเล่นแปลงร่างไฟฟ้าในมือเด็กผู้ชายฝั่งตรงข้ามไม่วางตา พยาบาลสาวอดไม่ได้ที่จะดึงหูกระต่ายบนหัวเธอเบาๆ และก็ไม่ได้คิดว่าเด็กตัวแค่นี้จะฟังเข้าใจ แต่พอเห็นญาติคนไข้รอบๆ หลายคนก็เงี่ยหูฟัง เธอก็ยิ่งเล่าอย่างออกรส
“ตอนนั้นพี่เหลียงหว่านเพิ่งได้รับโควตาเข้าเรียนจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในต่างประเทศ เธอไม่อยากทิ้งความฝัน ก็เลยแอบเอาเด็กไปวางไว้หน้าบ้านคุณเสิ่น คืนนั้นคุณเสิ่นดื่มเหล้าเยอะ เลยมองหน้าพี่เหลียงหว่านไม่ชัด แต่หลังตรวจ DNA แล้วพบว่าถูกต้อง พ่อแม่ของตระกูลเสิ่นก็ดีใจมาก แล้วรับเด็กมาเลี้ยงไว้ข้างกาย
เรื่องต่อจากนั้นพวกคุณก็เข้าใจใช่ไหม ผ่านไปห้าปี พี่เหลียงหว่านเรียนจบกลับประเทศ แล้วบังเอิญเจอคุณเสิ่นที่พาลูกชายไปร่วมงานเลี้ยง หลังผ่านเหตุการณ์……เอาเถอะ! ยังไงก็เป็นแนวเธอวิ่งฉันตามแล้วเกิดประกายรักอะไรพวกนั้นนั่นแหละ! จากนั้นคุณเสิ่นก็ค้นพบว่าพี่เหลียงหว่านคือแม่แท้ๆ ของลูกตัวเอง คราวนี้ยิ่งวุ่นวายหนักเลย……”
เห็นได้ชัดว่าเรื่องหลังกลับประเทศ ล้วนเป็นสิ่งที่พยาบาลสาวมโนขึ้นเอง
แต่เด็กสาวมัธยมปลายคนหนึ่งที่อยู่รอบๆ ฟังแล้วกลับตื่นเต้นจนพูดพล็อตน้ำเน่าในยุคนี้ออกมา
“เพื่อนสนิทร่วมมือกับแฟนหนุ่มหวังทำลายความบริสุทธิ์ของเธอ แต่เธอกลับมีความสัมพันธ์กับประธานมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ……ห้าปีต่อมา เธอพาลูกอัจฉริยะตัวน้อยกลับมาอย่างสง่างาม ทั้งสองพบกันในงานเลี้ยง ผู้ชายร่างสูงใหญ่กดเธอไว้ตรงมุมกำแพง มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ ‘ผู้หญิง เธอหนีไม่พ้นหรอก!’……
อ๊ายยย! โรแมนติกเกินไปแล้ว นี่มันนิยายกลายเป็นความจริงชัดๆ!”
พยาบาลสาวก็พยักหน้ารัวๆ “ใช่ไหมล่ะ? พี่เหลียงหว่านโชคดีจริงๆ!”
คนรอบๆ หลายคนที่ยืนดูอยู่ก็รู้สึกว่าคนสองคนนี้มีวาสนาน่าอัศจรรย์
แต่พอโหยวโหยวฟังจบ กลับแค่ตอบ “อ๋อ” อย่างไม่ค่อยสนใจนัก
เด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ โดยธรรมชาติทำให้คนอยากเข้าใกล้ พยาบาลสาวจึงอดยิ้มแหย่เธอไม่ได้ “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ หรือพี่เล่าไม่สนุก?”
โหยวโหยวส่ายหัว “ไม่ใช่นะคะ พี่เล่าได้ดีมาก หนูแค่ไม่ค่อยเข้าใจ ถ้าคุณป้าเหลียงหว่านไม่อยากได้พี่ชาย ตอนนั้นทำไมไม่กินยาคุมล่ะคะ?”
เธออ่านตำราแพทย์มามากมาย ในทางทฤษฎีจึงรู้ว่าทำยังไงถึงจะมีลูกได้ แต่คุณป้าเหลียงหว่านคนนี้ พูดว่าไม่อยากได้พี่ชาย แต่กลับคลอดเด็กออกมาแล้วส่งไปให้ตระกูลเสิ่น พอกลับประเทศก็ยังบังเอิญเจอกันได้อีก เด็กน้อยรู้สึกว่ามีตรงไหนแปลกๆ……
หรือว่าคุณป้าเหลียงหว่านไม่รู้ว่าต้องกินยาคุม! แต่ก็ไม่ถูกสิ! คุณป้าเหลียงหว่านเรียนแพทย์นะ!
ประโยคเดียว กลับทำให้พยาบาลสาวชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะแห้งๆ “ว้าว เด็กน้อยรู้อะไรเยอะจริงๆ เลยนะ”