บทที่ 11: นี่ไม่ค่อยถูกต้อง
ขบวนรับเจ้าสาวดำเนินไปอย่างราบรื่นเกินคาด ตั้งแต่คนตระกูลเซียวมาถึงจนขนข้าวของขึ้นเกวียน คนตระกูลสือไม่มีผู้ใดออกหน้าขัดขวางหรือจงใจสร้างความลำบากให้แม้แต่น้อย
บุตรชายของผู้นำตระกูลเซียวกับคนที่ติดตามมารับเจ้าสาวจึงอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ มิหนำซ้ำ เมื่อสังเกตสีหน้าและท่าทางของคนในบ้านสือให้ดี พวกเขายังรู้สึกคล้ายกับว่าคนเหล่านี้เพิ่งยกภูเขาออกจากอก ราวกับเฝ้ารอให้สือชิงลั่วออกจากบ้านไปเสียที
เพียงแต่ถึงจะดูโล่งใจ สีหน้าของคนตระกูลสือแต่ละคนกลับไม่น่ามองเอาเสียมาก ใบหน้าทุกดวงมืดครึ้ม ริมฝีปากเม้มแน่น เห็นได้ชัดว่าภายในใจทั้งโกรธทั้งอัดอั้น เพียงไม่มีใครอยากก่อเรื่องขึ้นมาในวันนี้
บิดาใจร้ายกับคนอีกหลายคนช่วยกันขนหีบ หนังสือ และข้าวของทั้งหมดที่ร่างเดิมนำกลับมาจากอารามเต๋าไปวางบนเกวียนวัวสำหรับรับเจ้าสาว
เมื่อขนของเหล่านั้นเสร็จ สือชิงลั่วก็ปรายตามองพวกเขา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยการเตือนอย่างไม่ปิดบัง ราวกับกำลังบอกว่าหากคิดยึดเสบียงไว้ นางย่อมมีวิธีทำให้ทุกคนอยู่ไม่เป็นสุขก่อนจากกัน
พวกเขาเข้าใจความหมายในสายตานั้นดี ต่อให้ไม่เต็มใจเพียงใดก็ไม่กล้าทำเป็นมองไม่เห็น สุดท้ายจึงต้องแบกธัญพืชห้ากระสอบออกมา ก่อนโยนขึ้นไปบนเกวียนด้วยสีหน้ามืดมนและท่าทางกระแทกกระทั้น เหมือนทุกกระสอบที่ยกออกไปกำลังเฉือนเนื้อของพวกเขาติดไปด้วย
สือเหล่าซานมองสือชิงลั่วด้วยใบหน้าเย็นชา ความไม่พอใจที่สะสมมาตลอดหลายวันแทบล้นออกมาจากดวงตา
“เจ้าเลือกแต่งออกไปเอง วันหน้าอย่าร้องไห้กลับมาก็แล้วกัน”
ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งเจ็บใจ การเลี้ยงบุตรสาวคนนี้มานานหลายปีไม่เพียงไม่ก่อประโยชน์ให้ครอบครัว แต่แม้กระทั่งสินสอดไม่กี่ตำลึงก็ยังแลกกลับมาไม่ได้ เท่ากับเลี้ยงเสียข้าวสุกมาตั้งแต่ต้น
สิ่งที่ทำให้เขายอมรับไม่ได้ยิ่งกว่านั้นคือ คนตระกูลสือไม่เคยเสียเปรียบหนักหนาเช่นนี้ ทั้งไม่เคยต้องกล้ำกลืนความอัปยศอดสูถึงเพียงนี้มาก่อน และผู้ที่ทำให้พวกเขาต้องพบกับเรื่องทั้งหมดกลับเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของเขา
สือชิงลั่วไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดนั้น นางกลับคลี่ยิ้มกว้าง ใบหน้าดูอารมณ์ดีเสียจนยิ่งทำให้คนตรงหน้าหงุดหงิด
“วางใจได้ ข้าไม่กลับมาที่นี่อีกหรอก”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย กวาดสายตามองคนตระกูลสือทีละคน ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงแฝงความขบขัน
“ข้ากลัวแต่พวกท่านจะเป็นฝ่ายมาร้องไห้ขอร้องข้าถึงหน้าประตูในวันหน้า”
สือเหล่าซานส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างดูแคลน
“ฝันไปเถอะ”
มุมปากของสือชิงลั่วยกขึ้น นางมั่นใจว่าวันนั้นจะต้องมาถึงอย่างแน่นอน เพราะสำหรับคนตระกูลสือแล้ว หากมีผลประโยชน์ก้อนใหญ่วางอยู่ตรงหน้า ศักดิ์ศรีหรือหน้าตาของตนย่อมไม่มีค่าอะไร พวกเขาสามารถโยนมันทิ้งได้โดยไม่ลังเล ขอเพียงคว้าสิ่งที่ต้องการมาไว้ในมือ
เมื่อคิดเช่นนั้น นางจึงพูดความในใจออกมาตรงๆ
“แต่ถึงพวกท่านจะมาร้องไห้ขอร้อง ข้าก็ไม่สนใจอยู่ดี”
คนเลวร้ายกลุ่มนี้อาจคิดว่าหลังจากนางแต่งออกไปแล้วจะไม่มีโอกาสกลับมาเอาคืน ทว่านางมีวิธีจัดการพวกเขาอีกมาก เพียงรอให้ถึงเวลาเหมาะสมเท่านั้น
สีหน้าของสือเหล่าซานและคนอื่นๆ ยิ่งดูไม่ได้ ความโกรธที่ถูกกดไว้ทำให้ใบหน้าแทบเขียวคล้ำ
“พวกข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทำให้พวกข้าร้องไห้ได้อย่างไร แล้วจะรอดูด้วยว่าเจ้าจะวางก้ามได้นานแค่ไหน”
สือเหล่าซื่อซึ่งยืนอยู่ข้างกันจ้องนางเขม็ง ก่อนข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เรื่องที่เจ้าทำไว้ในช่วงนี้ เจ้าต้องชดใช้”
สือชิงลั่วเลิกคิ้ว นางไม่ได้แสดงความหวาดกลัว กลับจับความผิดปกติจากถ้อยคำนั้นได้ในทันที
“ท่านหมายถึงตระกูลอู๋กำลังคิดแก้แค้นข้าหรือ?”
สือเหล่าซื่อชะงักไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าหลานสาวจะจับใจความจากคำพูดเพียงประโยคเดียวได้รวดเร็วเช่นนี้
เด็กคนนี้ฉลาดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด หรือแท้จริงตอนเพิ่งกลับมาจากอารามเต๋า นางจงใจทำเป็นอ่อนแอเพื่อให้ทุกคนตายใจ จากนั้นจึงค่อยเผยเขี้ยวเล็บออกมาทีหลัง?
เขารีบเก็บอาการและเปลี่ยนสีหน้า
“ดูท่าเจ้าคงรู้อะไรมาบ้างแล้ว”
เพียงเห็นปฏิกิริยาของสือเหล่าซื่อ สือชิงลั่วก็มั่นใจทันทีว่าเจ้าคนเลวผู้นี้ยังติดต่อและลอบร่วมมือกับตระกูลอู๋อยู่
นางนึกถึงเหตุการณ์ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกและกลับมาถึงบ้าน ห้องเก็บฟืนที่ใช้อาศัยมักมีร่องรอยถูกรื้อค้น แม้คนลงมือพยายามจัดของคืนไว้ตามเดิม แต่ความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเหล่านั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาของนาง
ก่อนหน้านี้นางยังไม่แน่ใจว่าพวกเขากำลังค้นหาสิ่งใด ครั้นเห็นท่าทีของสือเหล่าซื่อ คำตอบก็ชัดเจนขึ้นมา
แววตาของนางเจือความสนุกเมื่อจงใจถามหยั่งเชิง
“ตระกูลอู๋หมายตาลูกกลมสีดำที่อาจารย์มอบให้ข้าใช่หรือไม่?”
สีหน้าของสือเหล่าซื่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้เขาจะรีบควบคุมตนเองและกลับมาทำท่าปกติ แต่ปฏิกิริยาชั่วครู่นั้นก็เพียงพอจะเปิดเผยความจริงแล้ว
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”
สือชิงลั่วกระตุกยิ้ม ดวงตาฉายแววเยาะ
“เป็นอย่างที่คิดจริงๆ แต่พวกเขาจะมีชีวิตอยู่ถึงวันที่ได้ครอบครองมันหรือไม่ก็อีกเรื่อง”
ตระกูลอู๋สามารถตั้งตัวเป็นพ่อค้าร่ำรวยรายใหญ่ประจำอำเภอได้ ประมุขของตระกูลย่อมไม่ใช่คนโง่ โดยเฉพาะเมื่อพวกเขายังเชื่อมสัมพันธ์กับเจ้าเมืองไว้ได้แล้ว วิสัยทัศน์และความทะเยอทะยานย่อมมากกว่าชาวบ้านทั่วไปหลายเท่า
ก่อนหน้านี้สือชิงลั่วใช้ระเบิดดินข่มขู่คนตระกูลสือ ทั้งยังใช้จัดการหญิงชรารับใช้กับคนจากตระกูลอู๋ กลุ่มคนเหล่านั้นจึงได้เห็นอานุภาพของมันกับตา
เมื่อข่าวถูกส่งกลับไป ประมุขตระกูลอู๋ย่อมคาดคิดได้ว่าเจ้าสิ่งนี้ไม่ได้มีประโยชน์เพียงใช้ขู่คนหรือทำร้ายศัตรูตรงหน้า หากนำไปใช้ในสนามรบ ผลลัพธ์อาจยิ่งน่าตกใจ
หากตระกูลอู๋หาวิธีสร้างมันขึ้นมาได้ แล้วนำสูตรหรือของสำเร็จไปมอบให้ผู้มีอำนาจ พวกเขาย่อมสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ ความมั่งคั่งและฐานะของตระกูลอาจเพิ่มขึ้นอีกหลายขั้น
อย่างไรก็ดี ผู้ที่เคยเห็นระเบิดดินมีเพียงหญิงชรารับใช้กับคนไม่กี่คนที่ติดตามนางมาในวันนั้น ประมุขตระกูลอู๋ยังไม่อาจมั่นใจได้เต็มที่ว่าของดังกล่าวมีอยู่จริง หรือมีอานุภาพตามคำบอกเล่าหรือไม่ เขาจึงใช้สือเหล่าซื่อให้ลอบค้นหาและขโมยมันไป
น่าเสียดายที่สือชิงลั่วระวังตัวไว้ก่อนแล้ว หลังใช้งานเสร็จ นางก็ย้ายของทั้งหมดเข้าไปเก็บไว้ในมิติพิเศษ ไม่เปิดโอกาสให้คนตระกูลสือแตะต้องแม้แต่ชิ้นเดียว
ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าตระกูลอู๋จะส่งคนมาค้นอีกกี่ครั้งก็ไม่มีทางพบ นางจึงไม่ได้หวาดหวั่นกับแผนการของพวกเขา
สือชิงลั่วไม่คิดเสียเวลากับคนเหล่านี้อีก นางยกมือโบกให้บิดาใจร้ายกับคนตระกูลสือ สีหน้าสดใสราวกับกำลังอำลาคนรู้จักที่มีไมตรีต่อกัน
“เอาเถอะ ไว้พบกันใหม่!”
คนตระกูลสือพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ผู้ใดอยากพบเจ้าอีก?
หากเลือกได้ พวกเขาไม่ต้องการเห็นหน้าเด็กตัวร้ายผู้นี้อีกแม้แต่ครั้งเดียว ยิ่งนางยิ้มแย้มและพูดจาสบายใจเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีสิ่งใดอุดอยู่กลางอก หายใจไม่สะดวกขึ้นเท่านั้น
ผู้เฒ่าสือยกมือโบกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น เขาไม่อยากต่อปากต่อคำอีก ขอเพียงส่งตัวก่อเรื่องออกจากบ้านไปได้ก็พอ
“ไปเถอะ รีบไปเสีย”
สือชิงลั่วยกห่อผ้าใบเล็กขึ้นมา จากนั้นหมุนตัวเดินออกจากบ้านสืออย่างไม่อาลัยอาวรณ์ นางไม่หันกลับไปมองแม้แต่ครั้งเดียว ราวกับสถานที่ซึ่งเคยกักขังร่างเดิมมานานหลายปีไม่มีสิ่งใดควรค่าแก่การจดจำ
เมื่อเห็นแผ่นหลังของนางหายพ้นประตู ผู้เฒ่าสือกับคนอื่นๆ ต่างผ่อนลมหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
ตัวหายนะผู้นี้จากไปเสียที
หญิงชราสือ นางหนิว และญาติหญิงอีกหลายคนไม่ได้ออกมาร้องไห้ส่งตัวเจ้าสาว ทั้งไม่มีผู้ใดเดินตามมาถึงหน้าประตู ท่าทีเช่นนี้แสดงชัดว่าพวกนางรังเกียจสือชิงลั่วเพียงใด ไม่แม้แต่จะรักษาธรรมเนียมเพื่อหน้าตาของครอบครัว
สือชิงลั่วไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่าคนเหล่านั้นไม่ออกมาขวางสายตายิ่งดี นางจะได้จากไปอย่างสบายใจ ไม่ต้องทนดูใบหน้าเสแสร้งหรือฟังเสียงร้องไห้ปลอมๆ
หลังพ้นประตูบ้าน นางก็หันไปทักทายบุตรชายผู้นำตระกูลเซียวกับคนอื่นๆ ด้วยรอยยิ้ม
เซียวเอ้อร์หลางยิ้มเต็มใบหน้า เขายืนรอรับนางอยู่ด้านนอกมาสักพักแล้ว เมื่อเห็นนางออกมาจึงรีบเดินเข้าไปหา
“พี่สะใภ้ ข้ามารับเจ้าแทนพี่ใหญ่!”
สือชิงลั่วยื่นมือไปตบไหล่ของเขาเบาๆ ท่าทางเป็นกันเองและไม่ถือพิธี
“เช่นนั้นก็ออกเดินทางกันเถอะ”
บุตรชายผู้นำตระกูลกับคนที่มาด้วยกันมองเลยเข้าไปในบ้านสือ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนในครอบครัวออกมาส่งเจ้าสาวสักคน สีหน้าของพวกเขาก็ดูประหลาดไปเล็กน้อย
ตามธรรมเนียม ต่อให้ครอบครัวไม่ชอบบุตรสาวเพียงใด อย่างน้อยก็ควรมีผู้ใหญ่หรือญาติหญิงออกมายืนส่งหน้าประตู การเงียบหายเข้าไปอยู่ในเรือนทั้งหมดเช่นนี้นับว่าผิดปกติอยู่มาก
สือชิงลั่วเห็นความสงสัยบนใบหน้าของพวกเขา จึงช่วยหาคำอธิบายให้คนตระกูลสือด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“พวกเขาตัดใจจากข้าไม่ได้ เกรงว่าหากออกมาส่งแล้วจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ข้าจึงบอกให้รออยู่ข้างใน”
คนตระกูลสือซึ่งยังยืนรวมกันอยู่กลางลานได้ยินทุกถ้อยคำ สีหน้าพลันบิดเบี้ยวกว่าเดิม
ผู้ใดตัดใจจากเจ้าไม่ได้?
ช่างกล้าพูดโดยไม่รู้จักอาย!
บุตรชายผู้นำตระกูลไม่ได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นภายในบ้านสือ เขาจึงคาดเดาไปอีกทางหนึ่ง คิดว่าคนตระกูลสือคงไม่ยอมให้บุตรสาวแต่งไปเสริมมงคลแก่ชายที่ยังหมดสติ เพียงแต่ทนการวิงวอนของสือชิงลั่วไม่ไหว สุดท้ายจึงจำต้องยอมให้นางแต่งออกไป
มิน่าเล่า ตอนที่ได้พบกันเมื่อครู่ สีหน้าของคนเหล่านั้นจึงไม่เหมือนบ้านที่กำลังจัดงานมงคลส่งบุตรสาวออกเรือน กลับดูหม่นหมองเหมือนเพิ่งเกิดงานศพขึ้นในครอบครัว
เขายิ้มอย่างฝืดๆ ก่อนผายมือไปทางเกวียน
“ขึ้นเกวียนเถอะ”
เกวียนวัวคันนี้เป็นของครอบครัวเขา บิดาเป็นผู้สั่งให้เขาขับมารับเจ้าสาวด้วยตนเอง ก่อนมาเขาเตรียมใจไว้ว่าคนตระกูลสืออาจสร้างเงื่อนไขหรือหาเรื่องกีดกัน พวกเขาคงต้องเจรจาอยู่นานจึงจะรับตัวคนกลับไปได้ ใครจะคาดคิดว่าทุกอย่างจะง่ายดายถึงเพียงนี้
สือชิงลั่วไม่ทำท่าเหนียมอาย นางก้าวขึ้นไปนั่งบนเกวียนอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจัดห่อผ้าไว้ข้างกาย
“รบกวนพวกท่านแล้ว”
เมื่อทุกอย่างพร้อม คนทั้งกลุ่มจึงออกเดินทางไปยังหมู่บ้านเซี่ยซี เกวียนวัวเคลื่อนไปตามถนนดินอย่างเชื่องช้า เสียงล้อบดผ่านก้อนกรวดดังเป็นระยะ ส่วนบ้านสือก็ค่อยๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
งานแต่งงานในหมู่บ้าน หากฐานะทางบ้านไม่ดี เจ้าสาวจำนวนมากก็สวมเสื้อผ้าธรรมดาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน แล้วเดินตามคนจากครอบครัวสามีกลับไปเท่านั้น ไม่มีชุดแต่งงานราคาแพง ไม่มีขบวนใหญ่โต และไม่มีพิธีรีตองมากมาย
มีเพียงตระกูลขุนนาง ผู้มีอำนาจ หรือครอบครัวร่ำรวยเท่านั้นที่สามารถแต่งบุตรสาวด้วยมงกุฎหงส์และชุดคลุมสีแดง ให้เจ้าสาวคลุมหน้าด้วยผ้าแดง นั่งอยู่ในเกี้ยวซึ่งตกแต่งอย่างสวยงาม ก่อนถูกหามผ่านประตูเรือนสามีอย่างสมเกียรติ
สือชิงลั่วนั่งอยู่บนเกวียน ปล่อยสายตามองทิวทัศน์สองข้างทางอย่างผ่อนคลาย ทุ่งนา บ้านเรือน และแนวเขาที่อยู่ห่างออกไปค่อยๆ ผ่านสายตา ลมอ่อนพัดชายเสื้อของนางให้ขยับตามจังหวะเกวียน
เมื่อนึกถึงชะตาชีวิตของตนเอง นางก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ชาติที่แล้วนางเป็นถึงคุณหนูใหญ่จากตระกูลมั่งคั่ง มีทั้งเงินทอง ฐานะ และผู้คนรายล้อม แต่กลับยังไม่ได้แต่งงาน จนกระทั่งมาอยู่ในยุคโบราณและกลายเป็นหญิงสาวจากหมู่บ้านเล็กๆ นางกลับจัดการแต่งตนเองออกเรือนได้เสียอย่างนั้น
เมื่อเกวียนมาถึงลานบ้านตระกูลเซียว สือชิงลั่วก็ยันกายลุกขึ้น ก่อนกระโดดลงจากเกวียนอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีท่าทีอ่อนแอหรือลังเลเหมือนเจ้าสาวทั่วไป
มารดาเซียวกับน้องสาวเซียวยืนรออยู่หน้าประตูนานแล้ว ครั้นเห็นขบวนรับเจ้าสาวกลับมาถึง มารดาเซียวก็รีบเดินเข้ามาหา นางยื่นมือกุมมือของสือชิงลั่วไว้ สีหน้าแฝงทั้งความยินดีและความรู้สึกผิด
“ชิงลั่ว เจิงเอ๋อร์ยังไม่ฟื้น”
นางมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสาร ก่อนอธิบายเรื่องพิธีที่เตรียมไว้
“ตอนเข้าพิธี เอ้อร์หลางจะถือเสื้อของเจิงเอ๋อร์กราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้า รอให้เจิงเอ๋อร์ฟื้นขึ้นมา พวกเจ้าค่อยทำพิธีด้วยกันอีกครั้ง”
ปลายนิ้วของมารดาเซียวบีบมือนางเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความละอาย
“ต้องให้เจ้าลำบากแล้ว”
สือชิงลั่วยิ้มและส่ายหน้า นางไม่ได้ถือสาเรื่องนี้
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
อันที่จริง การเข้าพิธีกับเสื้อผ้าของเซียวหานเจิงกลับเหมาะกับนางไม่น้อย หากชายผู้นั้นฟื้นขึ้นมาแล้วทั้งสองเข้ากันไม่ได้ วันหน้าจะขอแยกทางก็คงง่ายกว่า เพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังไม่เคยยืนกราบไหว้ฟ้าดินร่วมกันอย่างเป็นทางการ
ผู้ที่มาร่วมงานในวันนี้ล้วนเป็นครอบครัวซึ่งมีความสัมพันธ์อันดีกับมารดาเซียว รวมถึงคนที่เคยยื่นมือช่วยเหลือนางหลังจากครอบครัวเซียวแยกออกจากเรือนใหญ่และตัดความสัมพันธ์กับคนทางนั้น
เมื่อรวมผู้นำตระกูล ผู้อาวุโสในตระกูล และแขกคนอื่นๆ แล้ว มีผู้มาร่วมงานมากพอจะนั่งได้สามโต๊ะ แม้งานแต่งจะไม่ใหญ่โต แต่บรรยากาศไม่ได้เงียบเหงา
มารดาเซียวจูงมือสือชิงลั่วเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ท่ามกลางสายตาของแขกที่มาร่วมเป็นพยาน เซียวเอ้อร์หลางถือเสื้อของพี่ชายยืนอยู่ข้างนาง แล้วช่วยให้ทั้งสองทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินจนครบถ้วน
หลังพิธีเสร็จ สือชิงลั่วก็ถูกส่งเข้าไปในห้องของเซียวหานเจิง
เมื่อเข้ามาด้านใน นางวางห่อผ้าใบเล็กลงบนโต๊ะ ก่อนเดินตรงไปข้างเตียงเพื่อดูสามีซึ่งยังนอนหมดสติอยู่
ใบหน้าของชายหนุ่มยังคงซีดเซียว ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจแม้สม่ำเสมอแต่เบากว่าคนทั่วไป สือชิงลั่วโน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วยื่นมือแตะหน้าผากของเขาเพื่อตรวจดูอุณหภูมิ
ความร้อนที่เคยมีลดลงแล้ว หน้าผากไม่ร้อนผิดปกติอีก
นางดึงมือกลับ คิ้วค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน
“ไข้ก็ลดแล้ว ทำไมยังไม่ฟื้น?”
อาการเช่นนี้ชักไม่ถูกต้อง
เมื่อเกิดความสงสัย สือชิงลั่วก็ไม่คิดปล่อยผ่าน นางเปิดผ้าห่มออก จากนั้นดึงขากางเกงของเซียวหานเจิงขึ้นเพื่อตรวจดูบาดแผล
ทั้งบริเวณน่องและต้นขามีรอยแผลอยู่หลายแห่ง บาดแผลเหล่านั้นไม่ได้ลึกมากและเริ่มตกสะเก็ดแล้ว เห็นได้ว่าก่อนหน้านี้ได้รับการดูแลค่อนข้างดี รอบแผลไม่มีอาการแดงหรือบวม ทั้งไม่พบร่องรอยของการอักเสบ
นางใช้นิ้วกดไล่ไปตามแนวขาอย่างระมัดระวัง ตรวจดูตำแหน่งกระดูกและกล้ามเนื้อทีละส่วน
“กระดูกก็ไม่หัก”
ในเมื่อบาดแผลบนขาไม่ร้ายแรงถึงขั้นทำให้หมดสติต่อเนื่อง นางจึงต้องตรวจดูว่ายังมีอาการบาดเจ็บซ่อนอยู่ในส่วนอื่นหรือไม่
หลังตรวจขาทั้งสองข้างเสร็จ สือชิงลั่วก็โน้มตัวเข้าใกล้กว่าเดิม มือของนางเลื่อนไปปลดเสื้อของเซียวหานเจิงออกทีละชั้น เพื่อดูบริเวณลำตัว หน้าอก และแผ่นท้องว่ามีรอยช้ำหรือบาดแผลที่ถูกเสื้อผ้าปิดบังไว้หรือไม่
นางก้มหน้าตรวจอย่างละเอียด ความสนใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับอาการของคนบนเตียง จึงไม่ได้สังเกตว่านิ้วมือของชายหนุ่มซึ่งควรนอนหมดสติอยู่ขยับเบาๆ
ร่างกายของเขายังแข็งเกร็งขึ้นชั่วขณะ ราวกับรับรู้ได้ชัดเจนว่ามีมือของคนกำลังแตะต้องอยู่ตรงไหน
เซียวหานเจิงพยายามดิ้นรนเรียกสติของตนเองกลับมา เขาอยากลืมตาขึ้น อยากรู้ว่าหญิงผู้กำลังปลดเสื้อและลูบคลำร่างกายของเขาเป็นใคร ทว่าต่อให้พยายามเพียงใด เปลือกตาก็ยังหนักจนไม่อาจเปิดออกได้
สำหรับสือชิงลั่ว นี่เป็นเพียงการตรวจอาการผู้ป่วยโดยไม่มีความคิดอื่นเจือปน นางสัมผัสตัวเขาด้วยความตั้งใจจะค้นหาสาเหตุที่ทำให้ยังไม่ฟื้นเท่านั้น
ทว่าสำหรับคนที่มีสติรับรู้ทุกสัมผัส แต่ไม่อาจลืมตาหรือขยับตัวต่อต้านได้ เรื่องนี้กลับแตกต่างออกไปมาก
เขามีคำถามอยู่เพียงอย่างเดียว
เหตุใดสตรีผู้นี้ถึงคอยจับต้องและฉวยโอกาสกับเขาไม่หยุด?
[จบบท]