บทที่ 14: เปิดอก
หลังจากตั้งสติได้ไม่นาน เซียวหานเจิงก็นึกถึงเรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่งขึ้นมา
สือชิงลั่วไม่เพียงช่วยชีวิตน้องชายกับน้องสาวของเขาเอาไว้ นางยังหายามาลดไข้ให้เขา จนเขาฟื้นขึ้นมาเร็วกว่าที่ควรจะเป็น การช่วยเขาในครั้งนี้ย่อมเท่ากับช่วยมารดาของเขาไปพร้อมกันด้วย
สำหรับคนทั้งครอบครัว บุญคุณช่วยชีวิตครั้งนี้หนักหนาจนไม่รู้ว่าจะตอบแทนเช่นไรจึงจะเพียงพอ
ตอนที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมา ความกลัวแรกที่ผุดขึ้นในใจของเซียวหานเจิงก็คือ เหตุการณ์ทุกอย่างอาจดำเนินซ้ำตามรอยชีวิตก่อน มารดา น้องชาย และน้องสาวของเขาอาจจากโลกนี้ไปหมดแล้ว เหลือเพียงเขาที่ฟื้นขึ้นมาท่ามกลางบ้านอันว่างเปล่า
ตามเวลาที่เขาจำได้ การฟื้นขึ้นมาในคราวนี้ก็นับว่าสายเกินไปอยู่ดี หากไม่มีสือชิงลั่วเข้ามาช่วย น้องทั้งสองของเขาคงพบจุดจบเหมือนในชีวิตก่อนอีกครั้ง
เพียงคิดถึงตรงนี้ ความยินดีและโล่งอกก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่าตัวเองยังโชคดีเหลือเกิน
ด้วยเหตุนี้ เมื่อจู่ๆ ต้องมีภรรยาเพิ่มขึ้นมาคนหนึ่ง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจเขาจึงเป็นความจนใจมากกว่าการต่อต้านหรือรังเกียจ
เซียวหานเจิงมองมารดา ก่อนถามถึงที่มาของหญิงสาวผู้กลายมาเป็นภรรยาของเขาโดยที่เขาไม่เคยรับรู้เรื่องนี้มาก่อน
“ท่านแม่ สือชิงลั่วไม่ใช่คนในหมู่บ้านเราใช่หรือไม่?”
เขาหยุดเล็กน้อยแล้วถามต่อ “คนในครอบครัวนางยอมให้นางแต่งเข้ามาแก้เคล็ดให้ข้าได้อย่างไร?”
ก่อนที่เขาจะฟื้น บ้านของเขาอยู่ในสภาพไม่ต่างจากหลุมไฟ หญิงสาวคนใดแต่งเข้ามาก็มีโอกาสต้องใช้ชีวิตอย่างลำบาก มิหนำซ้ำเขายังนอนหมดสติ ไม่รู้ว่าจะรอดหรือไม่
ในชีวิตก่อน ระหว่างที่สติยังเลือนราง เขาเคยได้ยินหัวหน้าตระกูลพึมพำถึงข่าวการตายของมารดาและน้องทั้งสอง ความเจ็บปวดจากข่าวนั้นทำให้เขาฝืนดิ้นรนจนฟื้นขึ้นมาได้
หากไม่มีเรื่องดังกล่าวเป็นแรงกระตุ้น เกรงว่าทุกอย่างคงเป็นไปตามความต้องการของคนเหล่านั้น เขาอาจไม่มีโอกาสลืมตาขึ้นมาอีก
นั่นหมายความว่าสือชิงลั่วซึ่งแต่งเข้ามาในยามที่เขายังไม่ได้สติ มีโอกาสสูงมากที่จะต้องกลายเป็นหญิงม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย ครอบครัวฝ่ายหญิงที่ยังเห็นแก่บุตรสาวอยู่บ้างย่อมไม่มีทางตอบตกลงง่ายๆ
มารดาเซียวเล่าที่มาของสือชิงลั่วให้บุตรชายฟัง “ชิงลั่วเป็นบุตรสาวตระกูลสือจากหมู่บ้านซ่างซี”
เมื่อนึกถึงสิ่งที่หญิงสาวต้องเผชิญ น้ำเสียงของนางก็เจือความสงสารขึ้นมาหลายส่วน
“ชีวิตของนางน่าสงสารมาก ตอนอายุเพียงไม่กี่ขวบก็ถูกคนในครอบครัวส่งไปทำงานอยู่ในอารามเต๋า พอท่านเซียนเฒ่าละสังขารเมื่อไม่นานมานี้ นางถึงได้กลับบ้าน”
“เมื่อไม่กี่วันก่อน ตระกูลสือยังเกือบส่งนางไปแต่งกับคุณชายตระกูลอู๋ที่ตายไปแล้ว เพื่อให้นางถูกฝังตามไปด้วย”
มารดาเซียวขมวดคิ้ว ความไม่พอใจปรากฏอยู่บนใบหน้าอย่างชัดเจน “แต่ไม่รู้ว่าภายหลังคนตระกูลสือเกิดรู้สึกผิดขึ้นมาหรืออย่างไร พวกเขาถึงเป็นฝ่ายไปยกเลิกการแต่งงานกับตระกูลอู๋”
“ส่วนเหตุผลที่ตระกูลสือยอมให้นางแต่งเข้าบ้านเรา แม่ก็ไม่รู้รายละเอียด พวกเขาบอกเพียงว่าชิงลั่วอยากแต่งกับเจ้า ต่อให้คัดค้านก็คงห้ามนางไม่ได้”
จากนั้นมารดาเซียวก็เล่าเรื่องที่สือชิงลั่วเคยพูดคุยกับนาง รวมถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นตอนพวกนางไปเยือนบ้านตระกูลสือ นางถ่ายทอดทุกอย่างตามที่ได้เห็นและได้ยินโดยไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย
เมื่อฟังเรื่องราวจนจบ เซียวหานเจิงก็นึกถึงเหตุการณ์บางอย่างในชีวิตก่อนขึ้นมาได้
ตอนที่เขาสืบเรื่องของตระกูลอู๋ เขาพบว่าก่อนน้องสาวของเขาจะถูกลากไปแต่งงานกับคนตายแล้วฝังตาม ตระกูลอู๋เคยเลือกบุตรสาวคนหนึ่งของตระกูลสือแห่งหมู่บ้านซ่างซีเอาไว้ก่อน
ทว่าในวันที่คนของตระกูลอู๋เดินทางไปรับตัว หญิงสาวผู้นั้นกลับศีรษะกระแทกบางอย่างจนเสียชีวิตเสียก่อน
จากข่าวที่เขาตรวจสอบจนแน่ชัด หญิงสาวคนนั้นตายระหว่างถูกมารดาแท้ๆ จับตัวเอาไว้อย่างรุนแรง นางไม่ได้สะดุดล้มจนเกิดอุบัติเหตุตามคำที่คนตระกูลสือกล่าวอ้าง
เมื่อเจ้าสาวที่เลือกไว้ตายไป ตระกูลอู๋จึงเพิ่มเงินสินสอดเพื่อตามหาหญิงสาวคนใหม่มาฝังร่วมกับคุณชายของพวกเขา พอป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ใจร้ายกับอาสะใภ้สามของเขาได้ยินข่าว ทั้งสองก็รีบส่งน้องสาวของเขาไปให้ตระกูลอู๋ แล้วรับเงินหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงมาแบ่งกัน
ถ้าเช่นนั้น สือชิงลั่วก็คือหญิงสาวที่เคยตายไปในชีวิตก่อนของเขาหรือ?
เซียวหานเจิงไม่ได้แปลกหน้ากับตระกูลสือ อาสี่ของสือชิงลั่วเป็นสหายร่วมสำนักศึกษาประจำอำเภอของเขา คนผู้นั้นภายนอกทำท่าเป็นสุภาพชน ทว่าภายในกลับเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เป็นสุภาพชนจอมปลอมอย่างแท้จริง
เขาเคยได้ยินผู้อื่นพูดถึงเรื่องของตระกูลสือเป็นการส่วนตัวอยู่บ้าง ด้วยนิสัยของคนบ้านนั้น พวกเขาไม่มีทางสำนึกผิดแล้วเป็นฝ่ายไปถอนการแต่งงานกับตระกูลอู๋
ยิ่งไม่มีทางยอมทิ้งเงินสินสอดก้อนใหญ่ แล้วกลับมอบเสบียงเป็นสินเดิม ส่งบุตรสาวในบ้านมาแต่งกับคนป่วยเพื่อแก้เคล็ดโดยไม่เรียกร้องสิ่งใด
เมื่อเห็นเรื่องราวมีจุดน่าสงสัย เซียวหานเจิงจึงถามยืนยันอีกครั้ง “ชิงลั่วเคยบอกว่าจะไม่เรียกสินสอด และนางจะจัดการกับตระกูลสือด้วยตนเองใช่หรือไม่?”
มารดาเซียวพยักหน้า “ใช่ ก่อนหน้านี้แม่ยังกังวลว่าคนตระกูลสือจะสร้างปัญหา ใครจะคิดว่าการแต่งงานจะผ่านไปง่ายถึงเพียงนี้”
เมื่อนึกถึงสีหน้าบึ้งตึงของคนบ้านสือในวันนั้น นางก็ยิ่งมั่นใจในข้อสรุปของตน “ชิงลั่วต้องเป็นคนจัดการเรื่องนี้แน่ คนตระกูลสือไม่พอใจกันมาก แม่ดูออก”
เซียวหานเจิงพยักหน้าช้าๆ “เป็นเช่นนี้เอง”
ตอนที่เพิ่งได้ยินว่าสือชิงลั่วช่วยน้องชายกับน้องสาวของเขา ความสงสัยอย่างหนึ่งเคยผุดขึ้นในใจ เขาคิดว่านางอาจมีประสบการณ์เหมือนกับเขา บางทีนางอาจรู้ว่าในชีวิตก่อนเขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูง จึงจงใจช่วยคนในครอบครัวของเขาแล้วเป็นฝ่ายขอแต่งเข้ามาเอง
แต่หลังจากฟังเรื่องทั้งหมด เซียวหานเจิงก็พบว่าความเป็นไปได้นี้ต่ำมาก
หากยึดตามลำดับเหตุการณ์ในชีวิตก่อน ตอนที่เขาฟื้นขึ้นมา สือชิงลั่วก็ตายจากการที่ศีรษะกระแทกไปก่อนแล้ว นางไม่มีทางรู้เรื่องหลังจากนั้น และยิ่งไม่มีโอกาสได้เห็นวันที่เขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูง
มารดาเซียวไม่รู้ว่าบุตรชายกำลังคิดสิ่งใดอยู่ นางจึงพูดถึงความดีของลูกสะใภ้ต่อ “ท่านเซียนเฒ่าผู้นั้นเป็นอาจารย์ของชิงลั่ว นางจึงมีความสามารถมาก ทั้งยังเป็นคนมีวาสนา”
“เจ้าฟื้นขึ้นมาได้เพราะนาง ชิงลั่วคือดาวนำโชคของเจ้า”
เมื่อนึกถึงอนาคตของบุตรชาย มารดาเซียวก็ย้ำเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าอย่ารังเกียจที่นางเป็นหญิงสาวชาวนา วันหน้าแม้เจ้าจะสอบได้เป็นจวี่เหริน ก็ห้ามทำผิดต่อชิงลั่ว”
นางรู้อยู่เสมอว่าบุตรชายมีความทะเยอทะยานและตั้งเป้าหมายไว้สูง ยิ่งเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับครอบครัวก่อนหน้านี้ เขาคงได้รับแรงกระตุ้นให้มุ่งมั่นกว่าเดิมหลายเท่า
ทว่าในใจของนาง สือชิงลั่วไม่เพียงเป็นผู้มีพระคุณ นางยังเป็นลูกสะใภ้และดาวนำโชคของบ้านเซียว ไม่ว่าภายหน้าบุตรชายจะก้าวไปได้ไกลเพียงใด เขาก็ไม่ควรทอดทิ้งหรือทำร้ายนาง
เซียวหานเจิงมองสีหน้าเคร่งขรึมของมารดาแล้วรู้สึกจนใจ “ข้ารู้แล้วท่านแม่ ข้าไม่รังเกียจนาง และจะไม่ทำผิดต่อบุญคุณของนาง”
ตลอดชีวิตก่อน เขาทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดให้กับการแก้แค้น ไม่เคยแต่งภรรยา กระทั่งสตรีสักคนก็ไม่เคยแตะต้อง เขาไม่คิดว่าพอกลับมาเริ่มต้นชีวิตอีกครั้ง สิ่งแรกที่ได้พบกลับเป็นภรรยาที่แต่งเข้าบ้านมาแล้ว
ส่วนข้อกำหนดของทางการที่บังคับให้ชายหญิงแต่งงานเมื่อถึงวัยนั้น ช่วงแรกของชีวิตก่อนเขาต้องเร่ร่อนย้ายที่อยู่ ไม่มีผู้ใดสนใจเข้ามาจัดการ พอภายหลังเขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูง ก็ไม่มีผู้ใดกล้าฝืนจับคู่สมรสให้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงครองตัวเป็นโสดมาตลอด
ความจริงข้อกำหนดดังกล่าวมุ่งใช้กับชาวบ้านทั่วไปเป็นหลัก หากเป็นคนจากตระกูลใหญ่หรือชนชั้นผู้มีอำนาจ ต่อให้อายุถึงเกณฑ์แล้วยังไม่ได้แต่งงาน ทางการก็ไม่กล้าบังคับกันอย่างจริงจัง
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่มารดาพูดก็ถูกต้อง ไม่ว่าจะมองจากด้านใด สือชิงลั่วก็เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคนในครอบครัวของเขา
เพียงบุญคุณข้อนี้ก็เพียงพอให้เขาตัดสินใจแล้วว่า ตราบใดที่ในอนาคตสือชิงลั่วไม่ทรยศเขาและไม่ทำร้ายคนในครอบครัว เขาจะปฏิบัติต่อนางให้ดี
เมื่อได้รับคำรับรองจากบุตรชาย มารดาเซียวก็วางใจในที่สุด
นางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับคราบน้ำตาจนแห้ง ก่อนลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเปี่ยมความยินดี “เจ้าเพิ่งฟื้น แม่จะให้ไป๋หลีต้มโจ๊กมาให้กินสักหน่อย ส่วนแม่กับเอ้อร์หลางต้องออกไปรับรองแขกต่อ”
เซียวหานเจิงพยักหน้า “ขอรับ ลำบากท่านแม่แล้ว”
หลังจากมารดาเซียวกับบุตรทั้งสองออกจากห้อง เซียวหานเจิงก็เอนหลังพิงหมอนแล้วหลับตาลง เขาต้องการพักร่างกาย พร้อมกันนั้นก็ใช้เวลาทบทวนความทรงจำและเรื่องราวต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปจากชีวิตก่อน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เสียงบานประตูถูกผลักเปิดก็ดังเข้ามา เขาจึงลืมตาขึ้นมอง
สือชิงลั่วถือชามใบหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง นางก้าวตรงมาหยุดอยู่ข้างเตียงของเซียวหานเจิง แล้วยื่นชามในมือไปตรงหน้าเขา
“มา ดื่มนี่ก่อน”
ของที่อยู่ในชามคือน้ำตาลองุ่นซึ่งนางเพิ่งหยิบออกมาจากพื้นที่มิติ นางต้องการให้เขาดื่มเพื่อเพิ่มเรี่ยวแรงแก่ร่างกายที่อ่อนแอจากอาการป่วยและการนอนหมดสติมาหลายวัน
เซียวหานเจิงรับชามมา เมื่อก้มมองก็เห็นเพียงของเหลวใสคล้ายกับน้ำธรรมดา
ก่อนหน้านี้สือชิงลั่วเป็นผู้เอายามาลดไข้และช่วยชีวิตเขา นางย่อมไม่มีเหตุผลต้องกลับมาวางยาพิษในเวลานี้
ยิ่งไปกว่านั้น ขอเพียงของเหลวนี้แตะลิ้น เขาก็พอแยกออกได้ว่ามีพิษหรือไม่
เขาจึงไม่ลังเล ยกชามขึ้นดื่มรวดเดียว แต่รสชาติที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่น้ำเปล่า ของเหลวในชามมีรสหวาน ทว่าไม่เหมือนรสของน้ำตาลขาวที่เขาเคยกิน
เซียวหานเจิงลดชามลงแล้วมองนาง “นี่คืออะไร?”
“น้ำเชื่อม ใช้บำรุงร่างกายเจ้า”
นางไม่อาจบอกเขาได้ว่าเป็นน้ำตาลองุ่นจากโลกอีกยุคหนึ่ง จึงเลือกคำอธิบายที่ง่ายและเหมาะสมกับความเข้าใจของคนในยุคนี้
“ขอบใจมาก”
เซียวหานเจิงไม่ได้ซักถามว่านางนำของสิ่งนี้มาจากที่ใด ถึงอย่างไรยาที่ช่วยลดไข้ก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวชาวบ้านทั่วไปจะหามาได้ง่ายๆ เช่นกัน
เขาไม่รู้ว่าเหตุใดจึงเกิดความรู้สึกเช่นนี้ แต่สือชิงลั่วตรงหน้าดูไม่เหมือนหญิงสาวที่ศีรษะกระแทกจนตายในชีวิตก่อนของเขา
ทุกคนล้วนมีความลับของตน เขาเองก็มีเรื่องที่ไม่อาจเปิดเผยต่อผู้ใด ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องพยายามขุดค้นความลับของนาง หากนางไม่ได้คิดร้ายต่อครอบครัว เขาก็พร้อมจะทำเป็นไม่เห็นเรื่องผิดปกติเหล่านี้
สือชิงลั่วยิ้มบางๆ “ตอนนี้เราเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ”
คำว่า ‘ตอนนี้’ ทำให้เซียวหานเจิงจับความหมายบางอย่างได้ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ที่บอกว่าตอนนี้เป็นคนครอบครัวเดียวกัน หมายความว่าอย่างไร?”
สือชิงลั่วไม่ได้หลบเลี่ยงสายตาของเขา นางตอบอย่างตรงไปตรงมา “ท่านแม่คงเล่าให้เจ้าฟังแล้วว่าทำไมข้าถึงแต่งเข้ามา”
“ข้าต้องการหลุดพ้นจากญาติพวกนั้นของตระกูลสือ อีกอย่าง ข้าไม่อยากแต่งเข้าบ้านที่มีคนอยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ ไม่อยากเจอปู่ย่าหรือพ่อแม่สามีที่ชอบบังคับทุกเรื่อง”
นางรู้จักนิสัยของตัวเองดี หากต้องอยู่ร่วมกับคนที่ชอบกดขี่ลูกสะใภ้หรือใช้อาวุโสข่มคน บ้านหลังนั้นย่อมไม่มีวันสงบสุข
“นิสัยข้าค่อนข้างแข็ง คนอื่นเคารพข้า ข้าก็เคารพกลับ แต่ถ้าคิดจะขึ้นมาข่มหัว วางอำนาจใส่ข้า ข้าไม่ยอม”
จากช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้พบกัน สือชิงลั่วก็มองออกว่าเซียวหานเจิงไม่ใช่คนธรรมดา ท่าทีของเขาตอนฟื้นขึ้นมาแตกต่างจากตอนเผชิญหน้าหัวหน้าตระกูลและคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ภายนอกเขาดูอ่อนโยนไร้พิษภัย แต่ภายในคงมีเล่ห์เหลี่ยมและความคิดอ่านลึกกว่าที่แสดงออกมามาก
เมื่อทั้งคู่ล้วนเป็นคนมีความคิด นางจึงเห็นว่าในเมื่อจะเปิดอกพูดกัน ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังหรืออ้อมค้อมให้เสียเวลา
“พูดตามตรง ก่อนหน้านี้ข้าบอกคนอื่นว่าที่สมัครใจแต่งมาแก้เคล็ดให้เจ้า เพราะข้าถูกใจเจ้า”
สือชิงลั่วยกมือกำเป็นหมัด แตะไว้ใกล้ริมฝีปากแล้วกระแอมเบาๆ แม้นางจะเป็นฝ่ายกล่าวคำพูดเช่นนั้นเอง แต่เมื่อต้องสารภาพความจริงต่อหน้าผู้ที่ถูกอ้างถึง ก็ยังรู้สึกกระดากอยู่เล็กน้อย
“ความจริงข้าเลือกครอบครัวของเจ้า เพราะรู้สึกว่าบ้านนี้เหมาะกับข้ามาก”
ก่อนแต่งงานนางไม่เคยรู้จักเซียวหานเจิง ทั้งยังไม่เคยเห็นใบหน้าของเขา ต่อให้เขามีรูปลักษณ์ชวนมองเพียงใด นางก็ไม่มีทางถูกใจคนที่ไม่เคยพบมาก่อนได้
“ก่อนแต่งเข้ามา ข้าไม่รู้จักเจ้าและไม่เคยเห็นเจ้าด้วย”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของสือชิงลั่วก็จริงจังขึ้น นางตัดสินใจอธิบายเงื่อนไขในใจให้ชัดเจนเสียตั้งแต่วันนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดตามมาภายหลัง
“ข้าหมายความว่า ถ้าในอนาคตเราเข้ากันไม่ได้ หรือเจ้ามีคนในใจแล้ว หรือไปชอบสตรีอื่น เราก็ไปหย่าขาดจากกัน”
“เพราะฉะนั้น ตอนนี้เราจึงเป็นคนครอบครัวเดียวกัน”
เมื่อตัดสินใจพูดกันอย่างเปิดอก นางก็ต้องการให้เซียวหานเจิงเข้าใจและวางใจ นางไม่ได้คิดจะเกาะติดเขาหรืออาศัยบ้านเซียวไปตลอดชีวิต หากวันหนึ่งอยู่ร่วมกันไม่ได้ ทั้งสองก็แยกทางกัน ไม่มีสิ่งใดต้องฝืน
เซียวหานเจิงมองสือชิงลั่วโดยไม่รู้ว่าควรตอบเช่นไรอยู่ครู่หนึ่ง
ภรรยาตัวน้อยที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านในวันที่เขายังหมดสติ ผู้นี้กลับเตรียมคิดเรื่องหย่าขาดในอนาคตเอาไว้แล้ว
[จบบท]