สือชิงลั่วกลับคิดเรื่องนี้ลึกกว่าที่มารดาเซียวคาดเอาไว้มาก
นางไม่ได้มองเพียงว่าหมอผู้นั้นลงมือรักษาผิดพลาด แต่พยายามไล่ย้อนกลับไปถึงเหตุผลที่อีกฝ่ายต้องทำเช่นนั้น หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงหันไปถามเซียวหานเจิง
“เจ้าเคยมีเรื่องบาดหมางกับหมอคนนั้นหรือคนในครอบครัวเขาหรือเปล่า?”
เซียวหานเจิงส่ายหน้า “ไม่เคย”
สือชิงลั่วยกมือชี้ไปทางบ้านเก่าของตระกูลเซียว สีหน้าครุ่นคิดของนางค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง
“ถ้าอย่างนั้น หมอคนนั้นคงไม่ได้คิดทำร้ายเจ้าด้วยความแค้นส่วนตัว ต้องมีคนจ่ายเงินจ้างหรือสั่งให้เขาทำ ข้าว่าคนที่อยู่ทางนั้นน่าสงสัยที่สุด”
มารดาเซียวนั่งฟังอย่างตกตะลึง ก่อนความไม่เข้าใจจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“คนบ้านเก่าเห็นเงินสำคัญพอๆ กับชีวิต พวกเขาจะยอมควักเงินจ้างหมอจริงหรือ?”
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งไม่เข้าใจ
“อีกอย่าง พวกเขาจะฆ่าเจิงเอ๋อร์ไปทำไม? พวกเราก็แยกบ้านและตัดญาติกันแล้ว”
นางไม่ได้ไม่เชื่อข้อสันนิษฐานของลูกสะใภ้ เพียงแต่คนบ้านเก่าทั้งตระหนี่และเห็นแก่ตัว เงินเพียงเหรียญเดียวก็ยังอยากหักแบ่งเป็นสองส่วน จะให้คนเหล่านั้นยอมเสียเงินจำนวนไม่น้อยเพื่อจ้างหมอมาฆ่าคน เรื่องนี้จึงดูผิดวิสัยเกินไป
เซียวหานเจิงมองสือชิงลั่วแล้วอดยอมรับในใจไม่ได้ว่า ภรรยาตัวน้อยของเขาเฉลียวฉลาดและมีประสาทสัมผัสไวมาก นางเพิ่งเข้ามาอยู่ในบ้านได้ไม่นาน ทั้งยังไม่รู้เรื่องเบื้องหลังมากนัก แต่กลับมองเห็นร่องรอยผิดปกติได้รวดเร็วเช่นนี้
เขาหันกลับมาอธิบายให้มารดาฟัง
“คนบ้านเก่าไม่ยอมเสียเงินก็จริง แต่ยังมีอีกคนที่ยอม”
เมื่อพูดถึงคนผู้นั้น แววตาของเซียวหานเจิงก็เย็นลง
“ตราบใดที่ครอบครัวของพวกเรายังมีชีวิตอยู่ ผู้หญิงคนนั้นก็คงรู้สึกเหมือนมีหนามตำใจตลอดเวลา”
“เพราะการมีอยู่ของพวกเราเป็นหลักฐานว่า ความรักระหว่างนางกับคนสารเลวผู้นั้นไม่ได้สะอาดอย่างที่พวกเขาอยากให้คนอื่นเห็น”
“นางยิ่งไม่อยากให้บุตรชายในนามอย่างข้าสอบเข้ารับราชการ แล้วไปปรากฏตัวในเมืองหลวงภายหน้า”
“หากวันหนึ่งข้าเข้าเมืองหลวงและมีชื่อเสียงขึ้นมา ย่อมมีคนขุดคุ้ยอดีตเหล่านั้น เมื่อถึงตอนนั้นทุกคนก็จะรู้ว่า ฮูหยินแม่ทัพผู้สูงส่งเป็นเพียงหญิงที่เคยซ่อนตัวอยู่ข้างนอก ก่อนอาศัยโอกาสขยับขึ้นมาครองตำแหน่งภรรยาเอก”
มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ไร้ความอบอุ่น
“ผู้คนจะได้รู้ด้วยว่า อากับหลานสาวลักลอบเป็นชู้กันอย่างไร้ยางอาย”
ในชีวิตก่อน เซียวหานเจิงไม่เคยคิดมาก่อนว่า แม้พวกเขาจะยอมแยกบ้านและตัดขาดจากตระกูลด้วยตนเองแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป
แผนการของนางไม่ได้หยาบง่าย แต่ละขั้นถูกจัดวางให้เชื่อมโยงกันอย่างแนบเนียน ทั้งยังซ่อนร่องรอยไว้ลึกมาก หากไม่ตามสืบอย่างละเอียด ย่อมไม่มีใครคิดว่าเหตุร้ายหลายอย่างที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันจะเกิดจากคนคนเดียว
ตอนที่เขาฟื้นขึ้นมาในชีวิตก่อน บ้านหลังนี้ไม่เหลือใครอีกแล้ว นอกจากเขาเพียงคนเดียว
หลังจากนึกขึ้นได้ว่าตนไม่ได้พลาดลื่นตกเขาเอง เขาก็เริ่มรู้สึกว่าการตายของมารดา น้องชาย และน้องสาวมีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขาจึงลอบตรวจสอบทุกเรื่องทีละอย่าง กระทั่งพบเงื่อนงำที่เชื่อมโยงถึงผู้หญิงคนนั้น
ภายนอกนางดูเหมือนดอกไม้อ่อนแอไร้เดียงสา ราวกับต้องมีบุรุษคอยทะนุถนอมและดูแลอยู่ทุกเวลา ทว่าเบื้องหลังใบหน้าอ่อนโยนนั้นกลับซ่อนจิตใจโหดเหี้ยม นางลงมือได้หนักกว่าคนอื่น และพร้อมกำจัดผู้ที่ขวางทางโดยไม่ลังเล
เซียวหานเจิงเห็นใบหน้าของมารดาซีดลงเรื่อยๆ ก็รู้สึกสงสารอยู่บ้าง ความจริงเหล่านี้โหดร้ายเกินกว่าที่หญิงผู้ใช้ชีวิตเรียบง่ายในหมู่บ้านมาตลอดจะรับไหวในคราวเดียว
ถึงอย่างนั้น เขายังตัดสินใจเปิดแผลทั้งหมดให้นางเห็น เพราะหากยังปล่อยให้มารดาหลงเหลือความหวังต่อชายคนนั้น วันหน้าความหวังเพียงเล็กน้อยอาจย้อนกลับมาทำร้ายนางอีก
“วันที่ข้าขึ้นเขาไปตัดฟืน จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่น่อง หลังจากนั้นขาข้างนั้นก็ชาและหมดแรงจนทรงตัวไม่อยู่”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเล่าต่อด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“ข้าแน่ใจว่ามีคนใช้ก้อนหินดีดใส่ขาอย่างแม่นยำ ข้าถึงเสียหลักตกเขา เรื่องนั้นไม่ใช่อุบัติเหตุ”
สีหน้าของมารดาเซียวยิ่งขาวซีด มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เซียวหานเจิงยังคงเปิดเผยสิ่งที่เขาเคยสืบพบ
“เรื่องที่เอ้อร์หลางตกน้ำก็คงไม่ใช่อุบัติเหตุล้วนๆ เช่นกัน มีคนจงใจปล่อยข่าวว่าน้ำแกงปลาช่วยประคองชีวิตข้า เขาถึงได้ไปจับปลา”
น้องชายของเขาอยากช่วยชีวิตพี่ชาย จึงยอมเสี่ยงลงแม่น้ำทั้งที่อายุยังน้อย หากวันนั้นขาไม่เป็นตะคริวและไม่จมน้ำ เขาก็คงกลับไปจับปลาอีกหลายครั้งเพื่อหาอาหารมาบำรุงพี่ชาย
เมื่อชาวบ้านคุ้นชินกับภาพเด็กคนนั้นลงไปจับปลาในแม่น้ำ คนของผู้หญิงคนนั้นก็สามารถฉวยโอกาสทำให้เอ้อร์หลางจมน้ำตายได้อย่างง่ายดาย ต่อให้มีคนพบศพ ทุกคนก็คงคิดว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุ ไม่มีใครสงสัยว่ามีคนอยู่เบื้องหลัง
“ส่วนเรื่องที่บ้านใหญ่กับบ้านสามคิดส่งน้องสาวไปแต่งกับคนตายของตระกูลอู๋ ผู้หญิงคนนั้นก็คงมีส่วนไม่น้อย”
ในชีวิตก่อน เซียวหานเจิงสืบพบว่าสาวใช้ที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งไว้คอยปรนนิบัติหญิงชราเซียวเป็นคนได้รับข่าวว่า ตระกูลอู๋ยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อหาหญิงสาวไปแต่งงานและฝังร่วมกับคนตาย
สาวใช้ผู้นั้นนำข่าวไปบอกและคอยยุยงอยู่ข้างๆ คนจากบ้านใหญ่กับบ้านสามที่เห็นแก่เงินจึงเกิดความคิดชั่วร้าย พวกเขาไม่สนใจว่าน้องสาวของเขาจะเป็นหรือตาย ขอเพียงได้รับเงินก้อนนั้นก็พร้อมผลักเด็กสาวลงหลุมศพ
มารดาเซียวตัวสั่น ใบหน้าซีดจนแทบไม่เหลือสีเลือด
“นางบีบพวกเราจนตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว เหตุใดยังไม่ยอมปล่อยอีก? ใจของนางทำด้วยอะไรถึงโหดเหี้ยมเพียงนี้”
ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ต้องการเพียงขับไล่พวกเขาออกจากตระกูล แต่ต้องการให้มารดากับลูกทั้งสามคนตายทั้งหมด ความคิดเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวจนลมหายใจติดขัด
เซียวหานเจิงมองมารดา ก่อนย้ำถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต
“แม้แต่ลูกในท้อง นางยังกล้าใช้เป็นเครื่องมือใส่ร้ายท่าน การกำจัดพวกเราจะนับเป็นเรื่องใหญ่อะไรสำหรับนาง”
มารดาเซียวอ้าปากเหมือนอยากถาม แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นจนแทบฟังไม่ชัด
“แล้วพ่อของพวกเจ้า”
เพิ่งพูดออกไป นางก็เหมือนนึกได้ว่าชายผู้นั้นไม่สมควรถูกเรียกว่าพ่ออีก จึงรีบเปลี่ยนคำ
“คนสารเลวผู้นั้นรู้เรื่องหรือไม่?”
เซียวหานเจิงหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ
“เขาจะรู้หรือไม่ แล้วเปลี่ยนอะไรได้?”
“ข้าคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคงไม่ได้บอกเขา เพราะถ้าเขารู้ว่านางลงมือกับพวกเราด้วยวิธีใด ภาพหญิงอ่อนโยนที่นางสร้างไว้ในใจเขาอาจเสียหาย”
“แต่ถึงเขารู้ความจริงก็คงไม่ต่างกัน นางเพียงร้องไห้อย่างเสียใจ บอกว่าอยากแก้แค้นให้ลูกที่เสียไป คนสารเลวผู้นั้นก็ไม่มีทางเอาเรื่องนาง เขาคงหันไปปลอบนางด้วยซ้ำ”
เซียวหานเจิงมองนิสัยของบิดาผู้นั้นออกมาตั้งแต่ชีวิตก่อนแล้ว ชายคนนั้นคิดอย่างไร ให้ความสำคัญกับสิ่งใด และจะเลือกใครเมื่อถึงคราวต้องตัดสินใจ เขารู้ทั้งหมด
ผู้หญิงคนนั้นคือคนรักที่บิดาสารเลวมองว่าสำคัญที่สุด ส่วนมารดากับพวกเขาพี่น้อง ต่อให้รวมชีวิตทั้งหมดเข้าด้วยกันก็ยังไม่มีน้ำหนักเท่านิ้วเดียวของนาง
มารดาเซียวโกรธจนสั่นไปทั้งร่าง
“แต่พวกเจ้าก็เป็นลูกของเขา!”
นางไม่เข้าใจว่าในโลกนี้มีบิดาที่ใจร้ายต่อลูกแท้ๆ ได้ถึงเพียงนี้จริงหรือ แม้แต่สัตว์ร้ายยังรู้จักปกป้องลูกของมัน แต่ชายคนนั้นกลับปล่อยให้หญิงคนหนึ่งวางแผนฆ่าลูกของเขาได้
เซียวหานเจิงยิ้มอย่างขมขื่น
“ลูกตายไปก็มีใหม่ได้ ในสายตาของเขา มีเพียงลูกที่เกิดจากผู้หญิงคนนั้นเท่านั้นที่นับเป็นลูก”
มารดาและพวกเขาพี่น้องเป็นเสมือนหลักฐานของช่วงชีวิตที่บิดาสารเลวไม่อยากหวนคิดถึง เป็นสิ่งเตือนใจว่าครั้งหนึ่งเขาเคยมีชาติกำเนิดต่ำต้อย เคยเป็นเพียงชาวนาธรรมดาที่ไม่อาจกำหนดชะตาของตนได้
ชายคนนั้นไม่ลงมือฆ่าพวกเขาด้วยตนเองก็นับว่าดีมากแล้ว จะหวังให้เขาห่วงใยหรือยืนออกมาปกป้องพวกเขาย่อมไม่มีทางเป็นจริง
ผู้หญิงคนนั้นเองก็ฉลาดมาก หากบิดาสารเลวยังเหลือความผูกพันต่ออดีตภรรยาและลูกๆ อยู่บ้าง นางคงไม่กล้าทำเรื่องโหดเหี้ยมเช่นนี้ เพราะย่อมต้องกังวลว่าสักวันความจริงจะถูกเปิดเผย แล้วนางอาจถูกตำหนิหรือลงโทษ
แต่นางมองท่าทีเย็นชาของชายคนนั้นออก รู้ว่าในใจเขามีความรู้สึกติดค้างต่อครอบครัวเดิม และรู้ด้วยว่าต่อให้นางกำจัดคนทั้งบ้าน เขาก็ไม่มีวันลงโทษนางอย่างจริงจัง นางจึงกล้าลงมืออย่างไม่เกรงกลัว
เพราะฉะนั้น ต่อให้ชายคนนั้นไม่ได้ออกคำสั่งเอง เขาก็ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์
มารดาเซียวสูดหายใจลึก พยายามกดอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ในอก ก่อนนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าว่า เหตุใดก่อนหน้านี้พวกเขาถึงเสนอว่าจะพาเจ้าไปเมืองหลวงและอบรมเลี้ยงดู?”
เซียวหานเจิงตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด
“ข้อเสนอให้พาข้าไปเมืองหลวงเป็นความคิดของผู้หญิงคนนั้น”
“อย่างแรก นางจะได้แสดงให้คนบ้านเก่าและชาวบ้านเห็นว่านางใจกว้าง ไม่ถือโทษพวกเรา ทั้งยังยอมรับบุตรชายจากภรรยาเดิมไปดูแล”
“แต่อีกด้านหนึ่ง ท่านแม่คิดจริงหรือว่านางหวังดีกับข้า?”
เขามองมารดาด้วยแววตาจริงจัง ไม่ปล่อยให้นางหลบเลี่ยงความจริง
“หากข้าตามพวกเขาไปเมืองหลวง จวนแม่ทัพก็เป็นถิ่นของนาง ข้าจะอยู่แบบไหน ถูกบีบคั้นอย่างไร หรือต้องพบเรื่องอะไร ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับนาง”
“แม้ข้าจะตายในจวน นางก็หาเหตุผลสักอย่างมากลบเกลื่อนเรื่องทั้งหมดได้ ใครจะตามไปตรวจสอบถึงเมืองหลวงเพื่อทวงความยุติธรรมให้เด็กจากชนบทคนหนึ่ง?”
ในชีวิตก่อน เขาไม่เคยนึกถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อน เพราะผู้คนในหมู่บ้านใช้ชีวิตกันอย่างตรงไปตรงมา ถึงจะมีการเอารัดเอาเปรียบ ทะเลาะแย่งชิง หรือกลั่นแกล้งกันในครอบครัว ก็ไม่ค่อยมีแผนซับซ้อนและการต่อสู้ในเรือนหลังเช่นครอบครัวใหญ่
ตอนนั้นเขายังไม่เคยพบเห็นเล่ห์เหลี่ยมเหล่านั้น จึงไม่รู้ว่ารอยยิ้มอ่อนโยนกับคำพูดที่ฟังดูมีเมตตาสามารถซ่อนเจตนาฆ่าคนไว้ได้
เหตุผลที่เขาปฏิเสธไม่ตามไปเมืองหลวงในคราวนั้นไม่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น เขาเพียงรังเกียจการกระทำของบิดา ไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยากพึ่งพา และยิ่งไม่อยากเติบโตไปเป็นคนแบบเดียวกัน
นอกจากนี้ เขายังวางใจทิ้งมารดา น้องชาย และน้องสาวเอาไว้เบื้องหลังไม่ได้
จนกระทั่งภายหลังเขาสืบพบเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นเคยทำ จึงนำเหตุการณ์ทั้งหมดกลับมาคิดต่อและเข้าใจว่า ข้อเสนอที่ดูเหมือนเมตตาอาจเป็นการเชื้อเชิญให้เขาเดินเข้าไปอยู่ในกำมือนางด้วยตนเอง
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เรื่องเลวร้ายที่สุดที่มารดาเซียวเคยพบคือการถูกแม่สามีกดขี่ และถูกพี่สะใภ้กับน้องสะใภ้รังแก นางเคยคิดว่าคนบ้านเก่าเห็นแก่ตัวและใจดำมากพอแล้ว แต่ไม่เคยคิดว่าในโลกนี้ยังมีผู้หญิงที่เจ้าแผนการและอำมหิตเช่นนั้น รวมถึงบุรุษที่ไร้เยื่อใยจนไม่เห็นชีวิตภรรยาเดิมกับลูกแท้ๆ อยู่ในสายตา
ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัว
ตอนนั้นเป็นเซียวเหล่าเอ้อร์เองที่มองเห็นและถูกใจนาง ก่อนจะไปถึงบ้านเพื่อขอแต่งงาน
ก่อนแต่ง ชายผู้นั้นคอยเอาอกเอาใจ พูดจาอ่อนโยน และทำทุกทางให้นางชอบเขา นางจึงยอมตกลงแต่งงาน ทั้งยังเป็นฝ่ายไปขอร้องบิดามารดาด้วยตนเอง
หากไม่ใช่เพราะนางยืนยัน บิดามารดาคงไม่ยอมให้แต่ง เนื่องจากพวกท่านมองคนในบ้านเก่าออกตั้งแต่แรก และไม่อยากให้บุตรสาวเพียงคนเดียวเข้าไปอยู่ในตระกูลเซียว
หลังแต่งงานใหม่ๆ นางกับชายผู้นั้นก็เคยมีช่วงเวลาที่อ่อนหวานร่วมกัน
ก่อนเขาจะออกไปเป็นทหาร เขาปฏิบัติต่อนางไม่เลวนัก ทั้งยังดูแลบุตรชายคนโตพอสมควร ความทรงจำเหล่านั้นทำให้นางเชื่อมาตลอดว่า อย่างน้อยครั้งหนึ่งเขาเคยรักและเห็นครอบครัวนี้สำคัญ
เซียวหานเจิงมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่ามารดากำลังคิดถึงสิ่งใด เขาจึงต้องทำลายความหวังชิ้นสุดท้ายที่นางยังเก็บเอาไว้ แม้คำพูดของเขาจะสร้างบาดแผล แต่นั่นยังดีกว่าปล่อยให้นางหลอกตัวเองต่อไป
“ท่านแม่ เขาเป็นบุตรชายคนที่สอง ทั้งยังไม่ค่อยได้รับความสำคัญจากปู่กับย่า”
“แต่ท่านเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านตากับท่านยาย ฐานะครอบครัวก็ไม่เลว เขาจึงอยากแต่งท่านเข้าบ้าน”
“หลังแต่งงาน เขาได้รับประโยชน์จากครอบครัวท่านจริงๆ เพราะได้เรียนวิชาต่อสู้กับท่านตา เขาถึงมีฝีมืออย่างทุกวันนี้”
ท่านตาของเขาเคยเป็นนายพรานฝีมือดีประจำหมู่บ้าน ทั้งยังเคยกราบอาจารย์เรียนวิชาต่อสู้ และออกเดินทางคุ้มกันสินค้ากับสำนักคุ้มภัยมาก่อน จึงมีฝีมือเหนือกว่าชาวบ้านทั่วไปมาก
หากบิดาสารเลวไม่ได้เรียนวิชาจากท่านตา ต่อให้ถูกส่งไปเป็นทหาร เขาก็คงไม่มีความสามารถมากพอจะสร้างผลงานและเลื่อนตำแหน่งขึ้นทีละขั้น จนกลายเป็นแม่ทัพใหญ่เช่นทุกวันนี้
เซียวหานเจิงเล่าต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้มารดากลับไปหลบอยู่ในความทรงจำอันอ่อนหวาน
“เพราะท่านตากับท่านยายคอยช่วยเหลืออยู่เสมอ ชีวิตของครอบครัวพวกเราถึงดีกว่าคนอื่นในบ้านเก่า และข้าถึงมีโอกาสได้เรียนหนังสือ”
“หลังจากท่านตากับท่านยายจากไปทีละคน ปู่กับย่าก็เปลี่ยนท่าที เริ่มกดขี่ท่านและปล่อยให้บ้านอีกสองสายรังแกโดยไม่สนใจ”
เขามองมารดานิ่งๆ ก่อนพูดถึงสิ่งที่นางน่าจะรู้แก่ใจดีที่สุด
“หลังจากนั้น คนสารเลวผู้นั้นก็เย็นชากับท่านมากขึ้น เรื่องนี้ท่านคงรู้สึกได้อยู่แล้ว”
“ส่วนการออกไปเป็นทหาร เขาถูกบังคับจริงหรือ? ข้ากลับคิดว่าเขาอาศัยโอกาสนั้นทำตามแผนที่มีอยู่ในใจมากกว่า”
บิดาสารเลวเป็นคนทะเยอทะยานมาแต่ไหนแต่ไร เขาไม่เคยพอใจกับชีวิตชาวนาธรรมดา และไม่อยากใช้ทั้งชีวิตอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ การไปเป็นทหารจึงไม่ใช่เพียงเคราะห์ร้ายที่ถูกยัดเยียดให้ แต่เป็นหนทางที่เขามองเห็นว่าสามารถใช้เปลี่ยนชะตาของตนได้
ท้ายที่สุดเขาก็ทำสำเร็จจริงๆ จากบุตรชายคนรองที่ไม่ได้รับความสำคัญในครอบครัวชาวนา เขาก้าวขึ้นไปเป็นแม่ทัพใหญ่ มีตำแหน่ง มีอำนาจ มีจวนในเมืองหลวง และได้อยู่กับหญิงที่เขามองว่าเป็นรักแท้
ส่วนภรรยาที่ช่วยให้เขามีฝีมือ ลูกๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงชีวิตยากจน และครอบครัวของภรรยาที่เคยคอยสนับสนุน ล้วนถูกเขาทิ้งไว้ข้างหลังเหมือนสิ่งของที่หมดประโยชน์
เซียวหานเจิงยอมพูดเรื่องเหล่านี้อย่างตรงไปตรงมา เพราะไม่อยากให้มารดาหลอกตัวเองอีก และไม่อยากให้นางเก็บความหวังหรือความอาลัยต่อคนสารเลวผู้นั้นไว้แม้แต่น้อย
น้ำตาของมารดาเซียวไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความจริงที่บุตรชายเปิดเผยเหมือนดึงผ้าผืนหนึ่งซึ่งนางใช้ปิดตาตนเองมานานออกไป ทำให้นางต้องมองอดีตทุกช่วงด้วยสายตาใหม่
“เดรัจฉาน เขามันเดรัจฉาน แม้แต่เสือยังไม่กินลูกของมัน”
เสียงของนางสั่นเครือ ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด และเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ในช่วงเวลานี้เอง ความหวังเสี้ยวสุดท้าย ความอาลัย และเยื่อใยที่ยังเหลืออยู่ต่อสามีในอดีตได้ขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์
สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความเกลียด
ลูกทั้งสามคนคือขอบเขตที่ไม่มีใครแตะต้องได้ เป็นแรงยึดเหนี่ยวที่ทำให้นางอดทนมีชีวิตอยู่มาถึงวันนี้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายพวกเขา
ต่อให้เป็นชายที่นางเคยรักและเคยมอบทั้งชีวิตให้ ก็ไม่มีข้อยกเว้น
[จบบท]