บทที่ 24: คนดีเสียจริง!
หวังซื่อ ภรรยาของเซียวผู้พี่ กับอู๋ซื่อ ภรรยาของเซียวสาม หันมาสบตากันครู่หนึ่ง ต่างฝ่ายต่างมองเห็นความคิดที่ซ่อนอยู่ในแววตาของอีกคน ก่อนจะรีบสาวเท้าตรงไปยังประตูลานบ้านอย่างพร้อมเพรียง
ทันทีที่เดินเข้าไปใกล้ ทั้งสองก็ได้ยินชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้นท่ามกลางเสียงพูดคุยอื้ออึง
“ภรรยาต้าหลาง เต้าหู้พวกนี้จะเอาออกไปขายข้างนอกด้วยหรือ?”
สือชิงลั่วเผยรอยยิ้มบาง นางไม่ได้รีบร้อนตอบ เพียงรอให้คนที่กำลังเบียดกันอยู่หน้าลานเงียบเสียงลงเสียก่อน จึงค่อยอธิบายให้ทุกคนฟังอย่างทั่วถึง
“ที่บ้านต้องทำเต้าหู้ ทั้งยังต้องเอาออกไปขายอีก แต่คนในบ้านมีไม่กี่คน คงแบ่งแรงไปทำทุกอย่างไม่ไหวเจ้าค่ะ”
จากนั้นนางก็มองไปรอบลาน เห็นว่าหลายคนเริ่มตั้งใจฟังมากกว่าเดิม จึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงชัดเจน
“ถ้าใครสนใจค้าขายก็มาซื้อเต้าหู้จากบ้านข้า แล้วหาบไปขายต่อที่ตำบลหรือหมู่บ้านอื่นได้ ขอแค่ซื้อครั้งเดียวตั้งแต่สามจินขึ้นไป เต้าหู้หนึ่งจินใช้ถั่วเหลืองแปดตำลึงแลก หรือซื้อในราคาสี่อีแปะต่อจินก็ได้”
แม้ก่อนหน้านี้ชาวบ้านจะเคยได้ยินวิธีแลกเต้าหู้กันมาบ้างแล้ว แต่คราวนี้เป็นเรื่องซื้อไปขายต่อ ทุกคนจึงพากันเงี่ยหูฟัง เกรงว่าจะพลาดเงื่อนไขสำคัญแม้แต่ข้อเดียว
“หากต้องการเกินสามจิน ข้าจะรับเฉพาะถั่วเหลืองหรือเงินเท่านั้น ของอย่างอื่นจะไม่นำมาแลกกันอีก ส่วนราคาที่เอาไปขายต่อ จะขายจินละห้าอีแปะหรือหกอีแปะก็ได้ แต่อย่าขายแพงกว่านั้น”
รอยยิ้มบนใบหน้าของสือชิงลั่วจางลงเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงสงบ ทว่าทุกคนฟังออกว่านางไม่ได้พูดเล่น
“ถ้าภายหลังข้าได้ยินว่าใครจงใจโก่งราคา บ้านข้าจะไม่ขายเต้าหู้ให้คนผู้นั้นอีก”
สือชิงลั่วตั้งใจทำการค้าเต้าหู้ไปอีกนาน นางจึงไม่อาจปล่อยให้ราคาขึ้นลงตามใจผู้ขาย หากวันนี้คนหนึ่งขายห้าอีแปะ พรุ่งนี้อีกคนเห็นว่ามีผู้ซื้อจำนวนมากก็ขึ้นเป็นเจ็ดหรือแปดอีแปะ อีกไม่นานชาวบ้านย่อมมองว่าเต้าหู้เป็นของแพง ต่อให้รสชาติดีเพียงใด คนทั่วไปก็คงไม่กล้าซื้อกินบ่อยนัก
เหตุที่นางไม่ได้กำหนดราคาเดียวตายตัว เพราะยังต้องคำนึงถึงระยะทางและแรงกายของคนขายด้วย หากหาบไปขายในตัวอำเภอ หรือเดินทางไปยังหมู่บ้านห่างไกล ย่อมเสียทั้งเวลาและเรี่ยวแรงมากกว่าการขายอยู่ละแวกใกล้เคียง การเปิดช่องให้เพิ่มราคาได้หนึ่งอีแปะต่อจินจึงถือว่าสมควร และมากพอให้คนขายมีรายได้โดยไม่ทำให้ผู้ซื้อรู้สึกว่าราคาแพงเกินควร
เมื่อได้ฟังเงื่อนไขทั้งหมด ความคิดของชาวบ้านหลายคนก็เริ่มเคลื่อนไหว ต่างคนต่างคำนวณรายรับรายจ่ายอยู่ภายในใจ บางคนถึงขั้นขยับนิ้วนับเงียบๆ ว่าหากขายได้วันละสิบจิน ตนจะเหลือกำไรเท่าใด
แคว้นต้าเหลียงเพิ่งสถาปนามาได้เพียงสิบกว่าปี สงครามที่กินเวลายาวนานก็เพิ่งสงบลงไม่นาน แม้ผู้คนจะได้กลับมาตั้งหลักแหล่ง ไม่ต้องหนีภัยไปตามที่ต่างๆ เหมือนเมื่อก่อน แต่เงินทองในมือของแต่ละครอบครัวยังมีน้อยมาก ในยามว่างจากงานไร่นา หากมีหนทางหาเงินเพิ่มได้สักเล็กน้อย ใครจะไม่อยากลองทำดู
“แบบนี้ดีจริง บ้านข้าอยากเอาไปขายสักหลายจิน ลองดูก่อนว่าจะขายได้หรือไม่”
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มชาวบ้าน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มซื่อตรง แต่ไม่นานก็ยกมือเกาศีรษะด้วยความกังวล
“แต่ตอนนี้บ้านเจ้าทำเต้าหู้น้อยเกินไป ของที่มีวันนี้เกรงว่าจะไม่พอให้คนในหมู่บ้านแลกด้วยซ้ำ หากพวกข้าต้องการคราวละหลายจิน บ้านเจ้าก็ไม่มีของขายมิใช่หรือ?”
สิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง เต้าหู้บนโต๊ะเหลืออยู่ไม่มากแล้ว คนในหมู่บ้านที่ยังต่อแถวอยู่ข้างหลังก็ไม่รู้ว่าจะได้แลกครบทุกคนหรือไม่ เมื่อของสำหรับชาวบ้านยังไม่เพียงพอ จะเหลือให้พวกเขาหาบออกไปขายได้อย่างไร
สือชิงลั่วเตรียมทางแก้ไว้ตั้งแต่แรก จึงตอบอย่างไม่ลังเล
“เพราะเหตุนี้ อีกสองวันบ้านข้าจะเปิดโรงทำเต้าหู้และจ้างคนมาช่วยกันทำ เมื่อมีคนมากขึ้น จำนวนเต้าหู้ก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วยเจ้าค่ะ”
นางเว้นจังหวะให้ทุกคนทำความเข้าใจ ก่อนเสริมถึงเรื่องเวลาที่พวกเขากังวล
“บ้านข้าจะพยายามทำเต้าหู้ให้เสร็จก่อนฟ้าสว่าง คนที่ต้องการรับไปขายจะได้ออกเดินทางแต่เช้า ไม่ต้องเสียเวลารออยู่ที่นี่”
ชายร่างใหญ่ยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าติดกันหลายครั้ง ความกังวลเมื่อครู่หายไปจากใบหน้า
“ดี อีกสองวันข้าจะมาซื้อไปลองขายสักหลายจิน”
ครอบครัวของเขามีสมาชิกมาก แต่ที่ดินทำกินกลับมีเพียงน้อยนิด แม้ในปีที่ฟ้าฝนเป็นใจ ผลผลิตจากท้องนาก็ยังไม่พอเลี้ยงทุกปากท้อง พอถึงช่วงว่างจากงานเพาะปลูก เขาจึงต้องเข้าเมืองไปรับจ้างทำงานชั่วคราวอยู่เสมอ
ทว่าค่าแรงของงานเหล่านั้นมีเพียงวันละไม่กี่อีแปะ นอกจากต้องทำงานหนักจนปวดเมื่อยไปทั้งตัวแล้ว ยังใช่ว่าจะมีคนจ้างทุกวัน บางคราวเดินเข้าเมืองตั้งแต่เช้ามืด ยืนรอจนดวงอาทิตย์คล้อยต่ำก็ไม่มีผู้ใดเรียกใช้ สุดท้ายต้องกลับบ้านมือเปล่า เสียทั้งแรงและเวลาระหว่างทาง
เมื่อวานคนในครอบครัวของเขานำถั่วเหลืองมาแลกเต้าหู้กลับไปลองกิน ทุกคนต่างเห็นตรงกันว่ารสชาติดี กินกับข้าวก็อร่อย อีกทั้งยังอยู่ท้องกว่าผักทั่วไปมาก ที่สำคัญ แม้แต่ในตัวอำเภอก็ยังไม่มีอาหารชนิดนี้ขาย เขาจึงคิดว่าเพียงหาบไปตั้งขายให้ผู้คนได้เห็นและลองชิม คงขายออกได้ไม่ยาก
หากเต้าหู้ขายดีจริง เต้าหู้หนึ่งจินจะทำกำไรได้หนึ่งถึงสองอีแปะ ต่อให้ขายได้ไม่มาก รายรับก็คงไม่น้อยกว่าการไปรับจ้าง อีกทั้งเมื่อนำของไปขายแต่เช้า หากขายหมดเร็วก็ยังกลับมาช่วยครอบครัวทำงานในไร่นาได้ ไม่ต้องเสียเวลาทั้งวันอยู่ในเมือง
คนที่คิดเหมือนชายร่างใหญ่มีอยู่ไม่น้อย หลังจากมองเห็นหนทางทำเงิน ทุกคนก็พากันแสดงความสนใจ บ้างหันไปปรึกษากับคนในครอบครัว บ้างรีบบอกสือชิงลั่วให้นางทำเต้าหู้เพิ่มอีกมากๆ ในอีกสองวันข้างหน้า พอถึงเวลาพวกเขาจะมารับไปลองขายเช่นเดียวกัน
ท่ามกลางเสียงพูดคุยอย่างคึกคัก มีใครคนหนึ่งถามถึงอีกเรื่องที่ทุกคนให้ความสนใจ
“ภรรยาต้าหลาง บ้านเจ้าจะจ้างคนมาทำเต้าหู้มิใช่หรือ? ตอนนี้เลือกคนได้ครบแล้วหรือยัง แล้วให้ค่าแรงวันละเท่าใด?”
เมื่อเทียบกับการซื้อเต้าหู้ไปขายด้วยตนเอง บางคนกลับสนใจเข้ามาทำงานในโรงเต้าหู้มากกว่า การค้าขายต้องใช้เงินหรือถั่วเหลืองซื้อของก่อน ทั้งยังต้องหาบเดินทางไปตามหมู่บ้านต่างๆ หากขายไม่หมดก็ไม่รู้ว่าของจะเก็บไว้ได้นานเพียงใด ส่วนการรับจ้างทำเต้าหู้อยู่ในหมู่บ้าน แม้จะต้องลงแรง แต่ไม่ต้องเสี่ยงขาดทุน ย่อมเหมาะกับคนที่ไม่กล้าออกไปค้าขายมากกว่า
สือชิงลั่วมองสีหน้าคาดหวังของคนเหล่านั้นแล้วตอบด้วยรอยยิ้ม
“สามีขอให้ท่านหัวหน้าตระกูลช่วยหาคนให้แล้วเจ้าค่ะ ส่วนรายละเอียดต่างๆ ข้ายังไม่รู้ชัด หากเลือกคนได้เมื่อใด คงมีข่าวแจ้งออกมาเอง”
การมอบเรื่องรับคนงานให้หัวหน้าตระกูลจัดการ ย่อมสะดวกกว่าการที่พวกนางออกไปเลือกคนด้วยตนเองมาก
ประการแรก หัวหน้าตระกูลอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเซี่ยซีมานาน รู้จักนิสัยใจคอและฐานะของแต่ละครอบครัวเป็นอย่างดี เขารู้ว่าผู้ใดขยัน ผู้ใดซื่อสัตย์ และผู้ใดชอบเอาเปรียบคนอื่น เมื่อต้องคัดเลือกคนที่เหมาะกับงาน เขาย่อมมองได้รอบด้านกว่าคนนอกอย่างสือชิงลั่ว คนที่เขาเลือกมาจึงไม่น่าจะเป็นพวกชอบสร้างปัญหาหรือหาทางโกงเจ้าของโรงทำเต้าหู้
อีกทั้งเมื่อมีหัวหน้าตระกูลเป็นผู้ดูแล คนที่ไม่ได้รับเลือก ต่อให้ผิดหวังหรือไม่พอใจ ก็ไม่กล้าเข้ามาโวยวายกับครอบครัวเซียวอย่างเปิดเผย เพราะการก่อเรื่องเท่ากับไม่เห็นหัวผู้ที่มีอำนาจดูแลคนทั้งตระกูล
ประการที่สอง หากโรงทำเต้าหู้เปิดขึ้นจริง ผลดีไม่ได้ตกอยู่กับครอบครัวเซียวเพียงบ้านเดียว ชาวบ้านส่วนหนึ่งจะมีงานทำ อีกส่วนหนึ่งสามารถรับเต้าหู้ไปขาย ส่วนครอบครัวที่ปลูกถั่วเหลืองก็มีช่องทางขายผลผลิตมากขึ้น เมื่อเงินจากภายนอกไหลเข้าสู่หมู่บ้าน ชีวิตของคนในหมู่บ้านเซี่ยซีย่อมค่อยๆ ดีขึ้น เรื่องนี้ไม่ต่างจากการพาทุกคนหาเงินไปพร้อมกัน
ในฐานะผู้ดูแลตระกูล หัวหน้าตระกูลย่อมอยากเห็นผู้คนที่อยู่ภายใต้การดูแลของตนกินอิ่ม มีเสื้อผ้าสวมใส่ และไม่ต้องออกไปเร่ร่อนขอทาน การเปิดโรงทำเต้าหู้จึงเป็นสิ่งที่เขายินดีสนับสนุน และพร้อมจะออกแรงช่วยเหลืออย่างเต็มใจ
เวลานี้แคว้นต้าเหลียงเพิ่งผ่านช่วงก่อตั้งบ้านเมืองมาได้ไม่นาน แม้สถานการณ์โดยรวมจะเริ่มมั่นคง แต่ระเบียบการปกครองหลายอย่างยังไม่สมบูรณ์ หลังสงครามสิ้นสุดลง ชาวบ้านที่เคยพลัดถิ่นหนีตายส่วนใหญ่ต่างเดินทางกลับภูมิลำเนาเดิมของตน แล้วรวมตัวตั้งถิ่นฐานกันใหม่
ด้วยเหตุนี้ หมู่บ้านจำนวนมากจึงประกอบด้วยผู้คนที่ใช้แซ่เดียวกัน และมีตระกูลเป็นศูนย์กลาง หัวหน้าตระกูลไม่เพียงดูแลเรื่องพิธีบรรพบุรุษหรือข้อขัดแย้งภายในครอบครัวใหญ่เท่านั้น แต่ยังถือเป็นผู้รับผิดชอบสูงสุดของหมู่บ้านด้วย
ส่วนหมู่บ้านที่มีผู้คนหลากหลายแซ่อาศัยปะปนกัน จะเลือกหลี่เจิ้งขึ้นมาหนึ่งคนเพื่อจัดการเรื่องราวต่างๆ แทน หน้าที่และอำนาจของคนผู้นั้นแทบไม่ต่างจากหัวหน้าตระกูลในหมู่บ้านแซ่เดียว
เพราะเข้าใจเรื่องนี้ดี เมื่อชาวบ้านได้ยินว่าหัวหน้าตระกูลเป็นผู้ช่วยเลือกคน หลายคนจึงเผยสีหน้าผิดหวังออกมา พวกเขารู้ว่าต่อให้ไปขอร้องสือชิงลั่วเป็นการส่วนตัวก็คงไม่มีประโยชน์ ทั้งยังไม่กล้าไปกดดันหัวหน้าตระกูลให้เลือกครอบครัวของตน
หวังซื่อกับอู๋ซื่อยืนฟังอยู่ใกล้ประตูลาน ดวงตาของทั้งคู่กลอกไปมาไม่หยุด ความคิดบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ
เมื่อเห็นว่าเต้าหู้บนโต๊ะใกล้ถูกแลกจนหมด หวังซื่อก็ไม่คิดยืนรออีก นางรีบเบียดผ่านชาวบ้านแล้วเดินตรงเข้าไปในลาน ทำท่าทางเหมือนสิ่งของทุกอย่างในบ้านนี้ควรเป็นของนาง ก่อนยกมือชี้ไปยังเต้าหู้ที่เหลืออยู่บนโต๊ะ
“ภรรยาต้าหลาง เต้าหู้พวกนี้บ้านข้าจะเอาทั้งหมด”
สือชิงลั่วกวาดตามองสองมือที่ว่างเปล่าของอีกฝ่าย ไม่เห็นทั้งถั่วเหลือง ไข่ไก่ ผ้า หรือเงินแม้แต่อย่างเดียว นางจึงถามตรงๆ
“ท่านจะใช้อะไรแลกหรือเจ้าคะ?”
หวังซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่คิดว่าสือชิงลั่วจะกล้าถามเช่นนี้ จากนั้นจึงถ่มเสียงอย่างดูแคลน สีหน้าบอกชัดว่านางเห็นคำถามเมื่อครู่เป็นเรื่องน่าขัน
“ข้าเป็นป้าสะใภ้ใหญ่ของพวกเจ้า จะเอาเต้าหู้ไปกินสักหน่อยแล้วเป็นอะไร ยังต้องเอาของมาแลกอีกหรือ?”
อู๋ซื่อรู้จักเก็บอารมณ์และใช้คำพูดมากกว่าหวังซื่อ นางจึงยิ้มออกมา ทำเหมือนตนเพียงเข้ามาช่วยคลี่คลายความเข้าใจผิด มิได้คิดเอาเปรียบผู้ใด
“ท่านพ่อกับท่านแม่อยากกินเต้าหู้ พวกท่านถึงได้ให้เราสองคนมาดูว่าที่นี่ยังเหลืออยู่หรือไม่”
หวังซื่อเห็นอู๋ซื่อยกผู้เฒ่าทั้งสองขึ้นมาอ้าง ก็รีบรับคำอย่างรู้ใจกัน
“ถูกต้อง เต้าหู้พวกนี้ถือว่าเอาไปแสดงความกตัญญูต่อท่านปู่ท่านย่าของพวกเจ้า”
พูดมาถึงตรงนี้ นางก็เลื่อนสายตาไปมองคนในบ้านเซียวทีละคน แววตาเต็มไปด้วยการดูถูก ก่อนจะเปิดปากเสนอสิ่งที่ตนคิดว่าอีกฝ่ายไม่มีทางปฏิเสธ
“อีกอย่าง บ้านพวกเจ้ามีแต่คนแก่ คนป่วย ผู้หญิง และเด็ก จะเปิดโรงทำเต้าหู้ได้อย่างไร ให้ลุงใหญ่กับอาสามมาช่วยดูแลไม่ดีกว่าหรือ? เป็นคนบ้านเดียวกัน ต่อให้พวกเขาต้องเหนื่อยเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่”
ในใจของหวังซื่อวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว ขั้นแรกให้นางพาสามีเข้ามาช่วยดูแลโรงเต้าหู้เสียก่อน หากเห็นว่ากิจการทำเงินได้ พวกนางก็ค่อยหาทางยึดโรงเต้าหู้มาเป็นของบ้านใหญ่กับบ้านสาม ต่อให้สือชิงลั่วไม่ยินยอม พวกนางยังสามารถยกเรื่องผู้อาวุโสและความกตัญญูขึ้นมากดดันได้
แต่หากทดลองทำแล้วพบว่าไม่ได้เงิน หรือกลับต้องขาดทุน พวกนางก็เพียงถอนตัวออกมา ปล่อยให้ครอบครัวต้าหลางรับภาระต่อไป ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่มีทางเสียเปรียบ
พวกนางได้ข่าวว่าเซียวต้าหลางร่างกายอ่อนแอ ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงอีกนาน เรื่องต่างๆ ภายในบ้านย่อมดูแลไม่ได้ ส่วนข่งซื่ออ่อนแอและขี้กลัวมาแต่ไหนแต่ไร เพียงขึ้นเสียงใส่ไม่กี่คำก็ไม่กล้าเถียงแล้ว ทั้งหวังซื่อและอู๋ซื่อจึงไม่เห็นคนบ้านนี้อยู่ในสายตา
เมื่อฟังคำพูดของทั้งสองจนจบ ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยก็เผยสีหน้าระอาใจ พวกเขาเคยเห็นคนหน้าหนา แต่ยังไม่เคยเห็นผู้ใดเข้ามาแย่งของคนอื่นอย่างเปิดเผยแล้วทำเหมือนตนกำลังยื่นมือช่วยเหลือเช่นนี้
สะใภ้สองคนของบ้านเซียวเดิมช่างไม่รู้จักอาย พวกนางไม่ได้ต้องการช่วยทำเต้าหู้แม้แต่น้อย เป้าหมายที่แท้จริงคือคิดยึดโรงเต้าหู้ของครอบครัวต้าหลางต่างหาก
ทุกคนพร้อมใจกันหันไปมองมารดาเซียว แววตาแฝงความเห็นใจและกังวล เกรงว่านางจะถูกสองคนนี้รังแกอีกครั้ง
เวลานี้อาการป่วยของต้าหลางยังไม่หายดี คนที่พอจะออกหน้าภายในบ้านมีเพียงหญิงรูปร่างบอบบางสามคนกับเด็กชายอีกหนึ่งคน ต่อให้รวมกำลังกันทั้งหมด ก็ดูไม่เหมือนว่าจะรับมือหญิงปากร้ายสองคนจากบ้านเซียวเดิมได้
ทันทีที่หวังซื่อกับอู๋ซื่อเดินเข้ามา มารดาเซียวก็หวาดกลัวขึ้นมาตามความเคยชิน ร่างกายของนางเกร็งแน่นโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ปลายนิ้วก็เย็นลงเล็กน้อย ทว่าครู่ต่อมา ความอบอุ่นสายหนึ่งกลับส่งผ่านมายังหลังมือ
นางก้มหน้ามอง จึงเห็นว่าสือชิงลั่วยื่นมือมากุมมือนางไว้เบาๆ แรงจากมือของลูกสะใภ้ไม่ได้มาก แต่กลับทำให้หัวใจที่กำลังสั่นไหวสงบลงอย่างน่าประหลาด
“ท่านแม่ ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่เจ้าค่ะ”
สือชิงลั่วมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่า มารดาเซียวคงถูกหญิงชราบ้านเซียวกดขี่มานาน ทั้งยังถูกสะใภ้สองคนนี้รังแกซ้ำแล้วซ้ำอีก ความกลัวจึงฝังลึกจนกลายเป็นความเคยชิน เพียงเห็นหน้าพวกนาง ร่างกายก็หดเกร็งก่อนจะทันได้คิดตอบโต้
มารดาเซียวสูดลมหายใจเข้าลึก นางเม้มริมฝีปาก ก่อนรวบรวมความกล้าพยักหน้า
“อืม แม่ไม่กลัว”
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง นางก็ได้พบกับสายตาให้กำลังใจของสือชิงลั่ว ลูกสะใภ้ไม่ได้คิดออกหน้าแทนนางในทันที แต่กำลังรอให้นางลุกขึ้นปกป้องบ้านของตนด้วยตนเอง
มารดาเซียวกำมือแน่น ข่มความหวาดหวั่นที่ยังหลงเหลืออยู่ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับหวังซื่อและอู๋ซื่อ
“โรงทำเต้าหู้เป็นกิจการของบ้านข้า ไม่ต้องรบกวนพี่ใหญ่กับน้องสามมาช่วยดูแล”
หลังพูดประโยคแรกออกมา นางก็รู้สึกว่าก้อนหนักที่กดอยู่ในอกเบาลง จึงรวบรวมความกล้าพูดต่อ
“ส่วนเต้าหู้ที่เหลือ บ้านข้ารับปากว่าจะแลกให้คนอื่นแล้ว พวกพี่มาช้าเกินไป”
เมื่อพูดจบ มารดาเซียวถึงเพิ่งค้นพบว่า การปฏิเสธคนสองคนนี้ไม่ได้ยากอย่างที่นางเคยคิด ไม่มีมือใดยื่นมาบีบคอนาง และไม่มีฟ้าผ่าลงมาเพราะนางไม่ยอมเชื่อฟัง ความกลัวที่สะสมมาหลายปีดูเหมือนจะเกิดจากการถูกข่มซ้ำๆ จนนางไม่กล้าต่อต้านมากกว่า
หวังซื่อไม่คิดว่าข่งซื่อผู้เคยก้มหน้ารับคำด่าทุกอย่างจะกล้าปฏิเสธต่อหน้าชาวบ้านมากมาย สีหน้าของนางเปลี่ยนไป แววตาแข็งกร้าวขึ้นในพริบตา
“น้องสะใภ้รอง ก่อนพูดอะไรก็คิดให้ดีเสียก่อน”
หากไม่มีชาวบ้านยืนมุงอยู่เต็มลาน เปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน ป่านนี้หวังซื่อคงพุ่งเข้าไปลงไม้ลงมือสั่งสอนหญิงที่นางมองว่ารังแกได้ตามใจชอบแล้ว
ร่างของมารดาเซียวแข็งเกร็งขึ้นอีกครั้ง นับตั้งแต่ต้าหลางหมดสติ นางเคยถูกหวังซื่อกับอู๋ซื่อร่วมมือกันทุบตีหลายหน ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นยังฝังอยู่ในความทรงจำ พอเห็นสีหน้าอำมหิตของหวังซื่อ ความกล้าที่เพิ่งรวบรวมขึ้นมาก็เกือบสลายหายไป
สือชิงลั่วมองเห็นทุกอย่างอยู่ข้างกาย แต่นางไม่ต้องการให้มารดาเซียวเป็นคนอ่อนแอที่ยอมให้ผู้อื่นรังแกไปตลอดชีวิต หากอยากหลุดพ้นจากเงาของบ้านเซียวเดิม มารดาเซียวต้องค่อยๆ ยืนขึ้นด้วยกำลังของตน ไม่ใช่คอยหลบอยู่ข้างหลังลูกชายหรือลูกสะใภ้ทุกครั้งที่มีเรื่อง
แน่นอนว่าสือชิงลั่วไม่ได้คิดบีบบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงอย่างหนักหน่วงตั้งแต่ครั้งแรก ความหวาดกลัวที่สะสมมานานหลายปีไม่อาจหายไปได้ในวันเดียว เวลานี้มารดาเซียวกล้าเปิดปากปฏิเสธสองคนนั้นด้วยตนเอง ก็ถือเป็นก้าวสำคัญแล้ว
ในเมื่อมารดาเซียวได้ก้าวออกไปก้าวหนึ่ง ต่อจากนี้ย่อมถึงคราวที่นางต้องช่วยขวางคนซึ่งคิดยื่นมือเข้ามารังแกครอบครัวนี้
สือชิงลั่วปล่อยมือจากมารดาเซียว ก่อนหยิบมีดทำครัวที่วางอยู่ข้างเขียงขึ้นมา แล้วฟันลงบนเขียงอย่างแรง
เสียงคมมีดกระแทกเนื้อไม้ดังสนั่นขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน คนทั้งลานต่างสะดุ้ง บางคนที่ยืนอยู่ใกล้ถึงกับถอยหลังไปครึ่งก้าว สายตาทุกคู่หันมาหยุดอยู่ที่สือชิงลั่วพร้อมกัน
คมมีดฝังแน่นอยู่กลางเขียง สือชิงลั่ววางมือบนด้ามมีดแล้วมองหวังซื่อกับอู๋ซื่อด้วยใบหน้าเย็นชา รอยยิ้มที่เคยใช้พูดคุยกับชาวบ้านเมื่อครู่ไม่เหลืออยู่แม้แต่น้อย
“พวกท่านสองคนเที่ยวมานับญาติอะไรกับบ้านข้า? ลุงใหญ่กับอาสามเป็นใคร แล้วพวกท่านเกี่ยวข้องอะไรกับพวกข้าหรือ?”
หากคิดสร้างฐานะและทำกิจการให้มั่นคง สิ่งหนึ่งที่ห้ามทำคือปล่อยให้คนอื่นมองว่าครอบครัวนี้รังแกง่าย หรือขออะไรแล้วจะยอมให้ทุกอย่าง เพราะเมื่อยอมถอยครั้งแรก ย่อมมีครั้งที่สองและครั้งต่อๆ ไป ผู้คนจะพากันยื่นมือเข้ามาแบ่งผลประโยชน์ จนสุดท้ายไม่เหลือสิ่งใดให้คนในบ้าน
เดิมทีสือชิงลั่วกำลังคิดอยู่ว่าควรทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ชาวบ้านเห็นท่าทีของนาง ต่อไปจะได้ไม่มีใครกล้าเข้ามาหาเรื่องหรือคิดเอาเปรียบครอบครัวเซียวโดยง่าย
นางยังไม่ทันได้เลือกว่าจะใช้ผู้ใดเป็นตัวอย่าง หวังซื่อกับอู๋ซื่อก็พาตนเองมาถึงหน้าประตู ทั้งยังรีบยื่นหน้าเข้ามาให้นางใช้ข่มคนอื่นโดยไม่ต้องเสียแรงตามหา
ช่างรู้ใจนางเสียจริง
คนดีเสียจริง!
[จบบท]