บทที่ 4: ครอบครัวเช่นนี้คือตัวเลือกแรกสำหรับการแต่งงาน
อีกสองวันผ่านไป สือชิงลั่วเกิดอยากดื่มน้ำแกงปลา นางจึงออกจากหมู่บ้าน เดินมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำสายหนึ่งซึ่งไหลคั่นอยู่ระหว่างสองหมู่บ้าน ตั้งใจว่าจะลองจับปลากลับไปทำอาหารด้วยมือของตนเอง
ระหว่างทาง นางบังเอิญได้ยินหญิงชาวบ้านหลายคนกำลังจับกลุ่มคุยเรื่องของผู้อื่นอย่างออกรส เสียงสนทนาของพวกนางดังมาเป็นระยะ แม้สือชิงลั่วไม่ได้ตั้งใจหยุดฟัง แต่เนื้อหาที่คนเหล่านั้นพูดถึงกลับลอยเข้าหูอย่างชัดเจน
“บัณฑิตเซียวแห่งหมู่บ้านเซี่ยซีช่างน่าสงสาร กว่าจะสอบได้เป็นซิ่วไฉก็ไม่ใช่ง่าย แต่กลับตกเขาจนหมดสติ ได้ยินว่าที่บ้านไม่เหลือเงินซื้อยาแล้วด้วย ไม่รู้ว่าจะช่วยชีวิตกลับมาได้หรือไม่”
หญิงอีกคนฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ จึงถามขึ้นว่า “คนตระกูลเซียวไม่ยอมช่วยหรือ?”
“เจ้ายังไม่เคยได้ยินเรื่องของตระกูลเซียวอีกหรือ?”
“ก่อนหน้านี้ข้าเข้าไปอยู่ในตำบล เพิ่งกลับมาไม่นาน ตระกูลเซียวเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่รู้อะไรจริงๆ หญิงคนแรกจึงเล่าต่อด้วยสีหน้าของคนที่กำความลับสำคัญเอาไว้ในมือ
“เมื่อก่อนพ่อของบัณฑิตเซียวถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร ใครจะคิดว่าเขาจะสร้างความดีความชอบจนได้เป็นแม่ทัพใหญ่ ช่วงก่อนเขากลับมาที่นี่ แล้วยังพาภรรยาน้อยกลับมาด้วยคนหนึ่ง”
อีกหลายคนขยับเข้ามาฟังใกล้กว่าเดิม หญิงผู้นั้นจึงลดเสียงลงเล็กน้อย แต่ความตื่นเต้นในน้ำเสียงกลับไม่ได้ลดตามไปด้วย
“ไม่รู้ว่าในบ้านเกิดเรื่องอะไรกันแน่ แม่ของบัณฑิตเซียวผลักหญิงคนนั้นล้มลงจนแท้งลูก พอเจ้ารองเซียวรู้เข้าก็โกรธมาก คิดจะลดฐานะภรรยาเอกให้เป็นอนุภรรยา สุดท้ายไม่รู้ว่าตกลงกันอย่างไร เรื่องถึงกลายเป็นว่าทั้งสองคนยอมหย่าขาดจากกัน”
“หลังจากนั้นบัณฑิตเซียวกับน้องๆ ก็เลือกติดตามแม่ พวกเขาแยกออกจากตระกูลเซียวและตั้งครอบครัวของตนเอง”
คนเล่าเว้นจังหวะเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดถึงสิ่งที่น่าเสียดายยิ่งกว่าเดิม
“บัณฑิตเซียวเป็นคนมีคุณธรรม เดิมทีแม่ทัพเซียวคิดจะพาเขากลับเมืองหลวงไปอบรมสั่งสอนให้ดี แต่เขาไม่ยอมไป กลับเลือกแยกบ้านออกมาอยู่กับแม่แท้ๆ รวมถึงน้องชายกับน้องสาว”
“เพราะเรื่องนี้แม่ทัพเซียวถึงโกรธมาก เขียนหนังสือตัดความสัมพันธ์กับลูกทั้งหมด ก่อนจะเดินทางกลับเมืองหลวงไปเมื่อหลายวันก่อน ตระกูลเซียวจึงไม่มีทางยื่นมือเข้ามาช่วยพวกเขา”
หญิงอีกคนถอนหายใจแล้วเสริมว่า “เมื่อก่อนตอนเจ้ารองเซียวไปเป็นทหาร แม่ของบัณฑิตเซียวก็อยู่ในตระกูลนั้นอย่างลำบาก แม่สามีดุด่านางอยู่บ่อยๆ ส่วนบรรดาสะใภ้ก็พากันรังแก หากไม่ได้บัณฑิตเซียวคอยปกป้อง ป่านนี้นางคงถูกคนในบ้านทรมานจนตายไปนานแล้ว”
“สร้างเวรสร้างกรรมเสียจริง เจ้ารองเซียวช่างใจดำเหลือเกิน”
“คนในตระกูลเซียวก็ใจดำกันทั้งบ้าน ตั้งแต่ครอบครัวเดิมของแม่บัณฑิตเซียวไม่เหลือใคร พวกเขาก็ยิ่งปฏิบัติต่อนางกับลูกๆ อย่างโหดร้ายขึ้นเรื่อยๆ”
“หากบัณฑิตเซียวไม่พึ่งความสามารถของตนเองจนสอบได้เป็นซิ่วไฉ คราวนี้เขาก็คงไม่มีทางออกหน้าเรียกร้องความเป็นธรรมให้แม่ได้”
“สอบได้เป็นซิ่วไฉแล้วมีประโยชน์อะไร ต่อให้มีพ่อเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ สุดท้ายเขาก็ใกล้ตายอยู่ดี”
“เมื่อก่อนเขามีชื่อเสียงไปทั่วทั้งตำบลว่าเรียนหนังสือเก่งมาก อนาคตควรจะไปได้ไกลแท้ๆ น่าเสียดายจริงๆ”
เมื่อเรื่องที่พวกนางนำมาพูดคุยกันจบลง สือชิงลั่วจึงเดินต่อไปยังริมแม่น้ำ นางจดจำเรื่องของบัณฑิตเซียวเอาไว้คร่าวๆ แต่ไม่ได้คิดว่าตนจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับครอบครัวที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน
ทว่าเมื่อนางเดินมาถึงบริเวณใกล้แม่น้ำ กลับเห็นเด็กคนหนึ่งกำลังดิ้นรนอยู่กลางสายน้ำ ร่างเล็กผลุบขึ้นเหนือผิวน้ำได้เพียงชั่วครู่ก็จมหายลงไปอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนั้นกำลังจะหมดแรง
สือชิงลั่วไม่เสียเวลาคิด นางรีบวิ่งไปทางตลิ่งแล้วกระโดดลงแม่น้ำ ว่ายตรงไปคว้าตัวเด็กเอาไว้ จากนั้นจึงพยายามประคองทั้งร่างของตนเองและเด็กกลับขึ้นฝั่ง แม้เสื้อผ้าที่เปียกน้ำจะถ่วงจนหนัก แต่นางก็ไม่ยอมปล่อยมือ กระทั่งลากเขาขึ้นมาบนพื้นดินได้สำเร็จ
เมื่อเห็นว่าเด็กหมดสติและไม่ตอบสนอง สือชิงลั่วจึงรีบช่วยปฐมพยาบาล หลังจากจัดท่าร่างกายและช่วยให้เขาขับน้ำที่สำลักออกมา เด็กคนนั้นก็ไออย่างแรงหลายครั้ง น้ำไหลออกจากปาก ก่อนที่ดวงตาซึ่งปิดสนิทจะค่อยๆ ลืมขึ้น
เขามองท้องฟ้าและคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาสับสน ความทรงจำก่อนหน้านี้ยังเลือนรางอยู่ในหัว
“ข้ายังไม่ตายหรือ?”
เดิมทีเขาตั้งใจลงแม่น้ำมาจับปลา แต่ระหว่างที่อยู่ในน้ำ ขากลับเป็นตะคริวขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างกายจึงเสียการควบคุมและจมลงไป เขาคิดว่าครั้งนี้คงไม่มีทางรอดชีวิตแล้ว
สือชิงลั่วเห็นสีหน้ามึนงงของเด็กน้อยก็อดยิ้มไม่ได้ นางยกมือขึ้นลูบศีรษะเขาเบาๆ คล้ายต้องการทำให้เขาสงบใจ
“มีคนช่วยเจ้าขึ้นมา เจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่”
เซียวเอ้อร์หลางเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งแรกที่เห็นคือพี่สาวคนหนึ่งซึ่งเปียกน้ำไปทั้งร่าง เส้นผมและเสื้อผ้าของนางแนบติดอยู่กับตัว แต่แววตาที่ทอดมองเขากลับอ่อนโยนและไม่มีความรำคาญแม้แต่น้อย
เขาไม่ใช่เด็กโง่ เพียงคิดอยู่ครู่เดียวก็เข้าใจได้ทันทีว่าพี่สาวตรงหน้าเป็นคนกระโดดลงแม่น้ำไปช่วยตนเอง
“ขอบคุณพี่สาว บุญคุณที่ช่วยชีวิตครั้งนี้ ข้าโตขึ้นแล้วต้องตอบแทนท่านแน่”
เวลานี้ในบ้านเหลือเขาเพียงคนเดียวที่ยังพอทำหน้าที่แทนบุรุษได้ พี่ชายหมดสติไม่รู้สึกตัวมาหลายวันแล้ว หากแม้แต่เขายังต้องมาตายในแม่น้ำ ไม่รู้ว่าท่านแม่กับพี่สาวจะเสียใจเพียงใด ครอบครัวที่กำลังลำบากคงยิ่งไม่เหลือที่พึ่ง
เมื่อเห็นเด็กอายุเพียงแปดหรือเก้าขวบรู้ความถึงเพียงนี้ สือชิงลั่วก็รู้สึกชอบเขาขึ้นมาหลายส่วน นางไม่ได้ปฏิเสธคำสัญญาอย่างจริงจังของเด็กน้อย เพราะสำหรับเด็กแล้ว การมีเป้าหมายให้ยึดถือเอาไว้ย่อมเป็นเรื่องดี
“ได้ ข้าจะรอให้เจ้าโตมาตอบแทน”
จากนั้นนางจึงถามต่อว่า “บ้านเจ้าอยู่ที่ไหน? ข้าจะไปส่ง”
เซียวเอ้อร์หลางเดิมคิดจะปฏิเสธ เขารู้สึกเกรงใจที่ต้องรบกวนผู้มีพระคุณมากกว่านี้ เพียงแต่ว่าเมื่อพยายามลุกขึ้นยืน กล้ามเนื้อบริเวณขากลับเกร็งจนเจ็บขึ้นมาอีก เขาเซเล็กน้อยและเกือบล้มกลับลงไป จึงจำต้องยอมรับความช่วยเหลือ
“ต้องรบกวนพี่สาวแล้ว บ้านข้าอยู่หมู่บ้านข้างๆ”
สือชิงลั่วย่อตัวลงแล้วให้เด็กน้อยขึ้นมาบนหลัง เมื่อแน่ใจว่าเขาเกาะไว้มั่นคง นางจึงลุกขึ้นเดินไปตามทิศทางที่เขาชี้บอก
บ้านของเด็กอยู่ในหมู่บ้านเซี่ยซีซึ่งตั้งอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ ระหว่างสองฝั่งมีสะพานไม้ทอดเชื่อมกัน สือชิงลั่วจึงไม่จำเป็นต้องลุยน้ำอีกรอบ นางแบกเขาข้ามสะพานไปอย่างระมัดระวัง พร้อมพูดคุยสอบถามเรื่องทั่วไปเพื่อไม่ให้เด็กเอาแต่คิดถึงเหตุการณ์น่ากลัวเมื่อครู่
แต่ยิ่งพูดคุย นางก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ เพราะเด็กที่อยู่บนหลังของนางคือน้องชายของบัณฑิตเซียว คนเดียวกับที่หญิงชาวบ้านเหล่านั้นเพิ่งนำมาพูดถึงระหว่างทาง
จากคำบอกเล่าของเซียวเอ้อร์หลาง พี่ชายของเขาตกลงมาจากภูเขาจนได้รับบาดเจ็บที่ขา หลังจากนั้นก็เริ่มมีไข้สูงไม่ยอมลด แม้จะกินยาเข้าไปแล้ว อาการกลับดีขึ้นเพียงชั่วคราวก่อนจะทรุดลงซ้ำแล้วซ้ำอีก หลายวันมานี้อาการหนักกว่าเดิมมาก ถึงขั้นหมดสติและไม่อาจปลุกให้ตื่นได้
ยิ่งกว่านั้น ระหว่างที่พี่ชายของเขานอนไม่รู้สึกตัว ป้าสะใภ้ใหญ่กับอาสะใภ้สามยังฉวยโอกาสบุกเข้ามาแย่งเสบียงภายในบ้านไปเกือบทั้งหมด ครอบครัวของเขาเพิ่งแยกออกจากตระกูลเซียว ตอนแบ่งทรัพย์สินก็แทบไม่ได้รับเงินติดมือมาอยู่แล้ว เมื่อถูกแย่งอาหารไปอีก เวลานี้แม้แต่เงินซื้อยาให้พี่ชายก็ไม่เหลือ
ทุกวันมารดาของเขาต้องขึ้นเขาไปขุดหาสมุนไพร นำกลับมาต้มให้พี่ชายดื่ม ส่วนพี่สาวก็ออกไปเก็บผักป่ามาประทังความหิวให้คนทั้งครอบครัว พวกเขาแทบไม่มีข้าวกินให้อิ่มท้อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเนื้อสัตว์หรือของบำรุงร่างกาย
เซียวเอ้อร์หลางมองเห็นพี่ชายผอมลงทุกวัน หัวใจของเด็กน้อยจึงเต็มไปด้วยความร้อนรน วันหนึ่งเขาได้ยินคนอื่นบอกว่า หากคนป่วยได้ดื่มน้ำแกงเนื้อสักหน่อยก็อาจช่วยประคองชีวิตเอาไว้ได้ แต่ที่บ้านไม่มีเงินซื้อเนื้อ เขาจึงคิดจะมาจับปลาที่แม่น้ำ แล้วนำกลับไปต้มน้ำแกงให้พี่ชายดื่ม
เขาไม่คิดว่าความหวังที่จะหาอาหารบำรุงให้พี่ชาย จะทำให้ตนเองเกือบจมน้ำตายเสียก่อน
หลังจากฟังเรื่องทั้งหมด สือชิงลั่วก็อดสงสารเด็กคนนี้กับครอบครัวของเขาไม่ได้ เดิมทีชีวิตก็ประสบเคราะห์ร้ายมากพออยู่แล้ว แต่เรื่องเลวร้ายกลับถาโถมเข้ามาไม่หยุด ราวกับหลังคาบ้านเพิ่งรั่ว ฝนหนักก็เทลงมาตลอดทั้งคืน ไม่เปิดโอกาสให้คนในบ้านได้หยุดหายใจ
บ้านที่ครอบครัวของเซียวเอ้อร์หลางได้รับมาตอนแยกครอบครัว เคยเป็นบ้านเก่าของตระกูลเซียวมาก่อน ตัวบ้านจึงตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน ใกล้กับเชิงเขาและอยู่ห่างจากบ้านเรือนส่วนอื่นพอสมควร
สือชิงลั่วต้องแบกเด็กน้อยเดินต่อไปนานกว่าสองเค่อ กว่าจะมาถึงจุดหมาย
ลานบ้านทรุดโทรมแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า รั้วและประตูไม้ดูเก่าแก่จนเหมือนจะพังลงได้ทุกเมื่อ รอบบริเวณยังมีบ้านคนอยู่บ้าง ทว่าแต่ละหลังก็ตั้งห่างออกไป ไม่ได้อยู่ติดกันจนสามารถตะโกนเรียกแล้วได้ยินชัดเจน
สือชิงลั่วผลักประตูเข้าไป สิ่งที่ได้ยินจากภายในบ้านคือเสียงร้องไห้ของคนสองคน เสียงนั้นทั้งหวาดกลัวและสิ้นหวัง เหมือนกำลังเผชิญเรื่องที่หนักเกินกว่าจะรับมือไหว
เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งก็รีบวิ่งออกมา ดวงตาของนางแดงก่ำและบวมช้ำ เห็นได้ชัดว่าร้องไห้มานาน ด้านหลังยังมีเด็กสาวอายุราวสิบสองหรือสิบสามปีตามออกมาด้วย ดวงตาของเด็กสาวก็แดงไม่ต่างจากมารดา
ทันทีที่แม่เซียวเห็นบุตรชายคนเล็กซึ่งหายออกจากบ้านไปโดยไม่มีใครรู้กลับมา นางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าความหวาดกลัวที่สะสมอยู่กลับทำให้เสียงของนางสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
“เอ้อร์หลาง เจ้าไปไหนมา? แม่ตกใจแทบตาย”
เซียวเอ้อร์หลางมองมารดาด้วยความรู้สึกผิด เขารู้ดีว่าตนทำให้นางต้องเป็นห่วง แต่ที่ทำลงไปก็เพียงเพราะอยากช่วยพี่ชาย
“ท่านแม่ ลูกตั้งใจไปจับปลา แต่กลับจมน้ำ พี่สาวคนนี้ช่วยข้าเอาไว้”
แม่เซียวได้ยินว่าบุตรชายเพิ่งผ่านความตายมา ร่างกายก็อ่อนแรงจนเกือบยืนไม่อยู่ นางเซไปด้านหนึ่ง เด็กสาวที่อยู่ข้างหลังต้องรีบเข้ามาช่วยประคอง
นางไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่าหากไม่มีคนช่วยเอ้อร์หลางขึ้นมาจากแม่น้ำ ตนจะทำอย่างไรต่อไป บุตรชายคนโตกำลังนอนหมดสติ ไม่รู้ว่าจะรักษาชีวิตเอาไว้ได้หรือไม่ หากบุตรชายคนเล็กต้องจากไปอีกคน เรื่องนี้ก็คงไม่ต่างจากการควักหัวใจของคนเป็นแม่ออกมาทั้งดวง
แม่เซียวเงยหน้ามองสือชิงลั่ว ดวงตาซึ่งยังเต็มไปด้วยน้ำตาเผยความขอบคุณจากใจจริง
“ขอบคุณท่าน ขอบคุณที่ช่วยลูกของข้าไว้”
นางยกมือปาดน้ำตาบนใบหน้า พยายามกดความหวาดกลัวและความอ่อนแอทั้งหมดลงไป ฝืนทำให้ตนเองดูเข้มแข็งขึ้นมา แม้เสียงพูดจะยังคงสั่นอยู่เล็กน้อยก็ตาม
“บุญคุณครั้งนี้ ครอบครัวของเราจะหาทางตอบแทนท่านในวันหน้า”
เรื่องร้ายที่เกิดขึ้นติดต่อกันในช่วงหลายวันนี้แทบกดทับแม่เซียวจนรับไม่ไหว สามีทอดทิ้ง นางต้องพาลูกแยกออกจากครอบครัวใหญ่ บุตรชายคนโตบาดเจ็บและป่วยหนัก เสบียงที่มีอยู่ก็ถูกญาติพี่น้องแย่งชิงไป หากไม่ได้คิดว่ายังมีลูกอีกหลายคนต้องพึ่งพานาง แม่เซียวคงไม่มีแรงใจใช้ชีวิตต่อมาจนถึงวันนี้
สือชิงลั่วพิจารณาสตรีที่คนภายนอกพูดกันว่าอ่อนแอและถูกใครรังแกก็ไม่กล้าตอบโต้ นางมองออกว่าแม่เซียวมีนิสัยนุ่มนวลจริง เวลานี้อีกฝ่ายเพียงฝืนทำใจให้สงบและแสดงท่าทีเข้มแข็งต่อหน้าลูกเท่านั้น
ถึงกระนั้น ความรักที่แม่เซียวมีต่อลูกกลับไม่ใช่สิ่งเสแสร้ง ตอนที่รู้ว่าบุตรชายเกือบจมน้ำตาย ความตื่นกลัวบนใบหน้าและท่าทีที่เหมือนสูญเสียความหวังจะมีชีวิตอยู่ล้วนเป็นความรู้สึกจริงของคนเป็นแม่
สือชิงลั่วจึงยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างผ่อนคลาย ไม่อยากให้นางรู้สึกติดค้างจนเกินไป
“ข้าเพียงบังเอิญพบเข้า จึงช่วยเขาขึ้นมาเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
แม่เซียวเป็นคนละเอียดรอบคอบ แม้หัวใจจะยังสั่นด้วยความกลัว แต่นางก็สังเกตเห็นว่าสือชิงลั่วเปียกไปทั้งตัว เสื้อผ้าแนบติดกับผิวและยังมีน้ำหยดลงบนพื้น หากปล่อยไว้เช่นนี้นานเกินไป ผู้มีพระคุณของบุตรชายอาจล้มป่วยเพราะช่วยคนได้
“หากท่านไม่รังเกียจ เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าของข้าก่อนเถิด ข้าจะซักชุดนี้แล้วนำไปตากให้ ตอนนี้แดดแรง ไม่นานก็คงแห้ง”
นางมองเสื้อผ้าเปียกของสือชิงลั่วด้วยความกังวล ก่อนจะเสริมอีกประโยค
“แม้จะเป็นฤดูร้อน แต่สวมเสื้อผ้าเปียกไว้นานก็อาจไม่สบายได้”
สือชิงลั่วเองก็รู้สึกอึดอัดกับเสื้อผ้าที่เปียกน้ำอยู่ไม่น้อย นางมองชุดของแม่เซียว แม้เนื้อผ้าจะเก่าและมีรอยปะอยู่หลายแห่ง แต่กลับได้รับการซักจนสะอาดและดูเป็นระเบียบ เห็นได้ว่าเจ้าของเป็นคนรักความสะอาด ถึงฐานะจะยากจนก็ยังดูแลสิ่งของเท่าที่ตนทำได้
นางจึงพยักหน้ารับความหวังดี
“ตกลง ต้องรบกวนท่านแล้ว”
แม่เซียวรีบโบกมือปฏิเสธความเกรงใจของนาง
“ไม่รบกวน ท่านช่วยชีวิตเอ้อร์หลางไว้ เรื่องเพียงเท่านี้ไม่นับว่าเป็นอะไร”
จากนั้นแม่เซียวก็พาสือชิงลั่วเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าภายในบ้าน นางค้นหาชุดที่ดีที่สุดของตนออกมาให้ ถึงจะเรียกว่าเป็นชุดดีที่สุด แต่ก็ยังเป็นเพียงเสื้อผ้าฝ้ายธรรมดาซึ่งผ่านการใช้งานมาแล้วหลายปี กระนั้นกลับสะอาด ไม่มีกลิ่นอับ และได้รับการพับเก็บอย่างดี
เมื่อสือชิงลั่วเปลี่ยนชุดเรียบร้อย แม่เซียวก็นำเสื้อผ้าเปียกของนางออกไปซักในลานบ้าน ก่อนจะบิดน้ำและนำไปตากตรงบริเวณที่แสงแดดส่องถึง
สือชิงลั่วออกมาจากห้องแล้วนั่งรออยู่ในลาน ระหว่างนั้นนางพูดคุยกับแม่เซียว เซียวเอ้อร์หลาง และเด็กสาวอีกคนอย่างเป็นกันเอง นางไม่ได้ถามเรื่องส่วนตัวอย่างตรงเกินไป เพียงค่อยๆ ชวนคุยไปตามเหตุการณ์ แต่ไม่นานก็ได้รู้รายละเอียดของครอบครัวนี้เพิ่มขึ้นไม่น้อย
ไม่ใช่เพราะวิธีสอบถามของสือชิงลั่วซับซ้อนหรือแยบยลนัก หากเป็นเพราะคนทั้งสามซื่อตรงเกินไปต่างหาก เมื่อได้รับความช่วยเหลือจากนาง พวกเขาก็ไม่ได้คิดระแวงหรือปิดบังสิ่งใด ขอเพียงนางถามขึ้นมาเล็กน้อย พวกเขาก็ตอบตามจริงเกือบทั้งหมด
เมื่อรับรู้สภาพของครอบครัวนี้มากขึ้น สือชิงลั่วก็อดมองเข้าไปทางห้องที่บัณฑิตเซียวนอนหมดสติอยู่ไม่ได้
หากคนที่นอนอยู่ในนั้นไม่ฟื้นขึ้นมา แม่ลูกทั้งสามซึ่งไร้คนปกป้องจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร แม่เซียวมีนิสัยอ่อนโยน ไม่เก่งเรื่องต่อสู้กับคน ส่วนเด็กสองคนก็ยังเล็กเกินกว่าจะรับภาระทั้งครอบครัว ญาติพี่น้องของพวกเขาไม่เพียงไม่ยื่นมือเข้าช่วย แต่ยังรอฉวยโอกาสเข้ามาแย่งชิงสิ่งของที่เหลืออยู่ด้วย
ขณะที่ความคิดเหล่านี้หมุนเวียนอยู่ในใจ สือชิงลั่วก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่คาดหมาย
หลังจากบัณฑิตเซียวแยกครอบครัวออกมา ความสัมพันธ์ของคนในบ้านนี้ถือว่าเรียบง่ายมากเมื่อเทียบกับครอบครัวอื่นในชนบท พวกเขาไม่ต้องเบียดเสียดอยู่ใต้ชายคาเดียวกับญาติทั้งตระกูล ไม่มีปู่ย่าหรือผู้อาวุโสคอยกดขี่อยู่เหนือศีรษะ อีกทั้งยังไม่มีครอบครัวของลุงและอาคอยเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตประจำวัน
เมื่อตัดคนเหล่านั้นออกไป เรื่องขัดแย้งภายในบ้านย่อมน้อยลง คนในครอบครัวที่เหลือก็ดูซื่อตรงและไม่ใช่คนที่อยู่ร่วมกันยาก
สำหรับหญิงสาวที่กำลังมองหาครอบครัวสักแห่งเพื่อแต่งเข้าไป บ้านเช่นนี้นับว่าเป็นตัวเลือกแรกที่ควรพิจารณาอย่างแท้จริง
[จบบท]