เสียงเอะอะข้างหู ทำให้เจียงจิ่งจิ่งฝืนลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก เธอพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในตู้อบเด็กของโรงพยาบาล คนที่กำลังคุยกันคือชายหญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ
“...เรียบร้อยแล้ว”
“ถึงตอนนั้น เจียงหรูก็จะคิดว่าเสวียเวยเป็นลูกแท้ของตัวเอง ส่วนเจียงจิ่งจิ่ง...ฉันจะดูแลเธอ ‘อย่างดี’ แน่นอน” ผู้หญิงเน้นคำว่า “อย่างดี” อย่างจงใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
จากนั้นก็เงยหน้ามองมาทางเจียงจิ่งจิ่ง ก็สบตากับเธอพอดี ทั้งที่เป็นทารกแรกเกิด
แต่แววตากลับเหมือนมีสติของผู้ใหญ่อยู่ข้างใน สายตานั้นมองเธออย่างนิ่งสงบ ทำให้คนที่เพิ่งทำเรื่องเลวร้ายมาเริ่มรู้สึกใจไม่ดี ผู้หญิงคนนี้กะพริบตาอีกครั้ง แต่เด็กตรงหน้ากลับมีแววตาใสซื่อเหมือนเดิม ดูไร้เดียงสา เธอคงตาฝาดไปเองมั้ง? เด็กทารกจะมีสายตาแบบนั้นได้ยังไง
หลังจากชายหญิงคู่นั้นออกไป เจียงจิ่งจิ่งก็ถอนสายตา แล้วนอนมองเพดานอย่างเหม่อลอย
เธอเหมือนจะ...ทะลุเข้าไปในนิยายแล้ว ชื่อเรื่องจำไม่ได้แล้ว ตอนนั้นกดเข้าไปอ่านก็เพราะมีตัวละครชื่อเดียวกับเธอ แต่ดันเป็นนิยายดราม่าน้ำเน่าแบบสุดๆ และตัวละครนั้นก็เป็นแค่ตัวประกอบที่ถูกเขียนมาให้พัง ไม่ใช่แค่เธอ ทั้งครอบครัวก็เป็นตัวประกอบ ยกเว้นพ่อเฮงซวยของเธอ
แม่ของเธอ เจียงหรู เดิมเป็นคุณหนูตระกูลดี เพียบพร้อมทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือหลงรักแบบไม่ลืมหูลืมตา พอแต่งงานกับผู้ชายฐานะต่ำที่ไต่เต้าขึ้นมา ก็ทุ่มเทให้เขาหมดใจ แถมยกทรัพย์สินตระกูลให้หมด แต่พ่อคนนั้นไม่แค่ทรยศ ยังเอาลูกที่เกิดกับเมียน้อยมาสลับให้เธอ เจียงหรูเลี้ยงลูกของเมียน้อยอย่างสุดใจ แต่เมียน้อยกลับทรมานลูกแท้ของเธอ พอรู้ความจริงเข้า แม่ก็เสียสติ
ส่วนพี่ชายทั้งสาม เดิมทีเก่งและมีอนาคตดี แต่สุดท้ายก็ถูกเมียน้อยเล่นงาน
คนหนึ่งพิการ คนหนึ่งตาย...ถ้าจำไม่ผิด สองคนเมื่อกี้ก็คือพ่อเฮงซวยกับเมียน้อย
และตอนนี้....เจียงจิ่งจิ่งเงยหน้ามองป้ายชื่อบนตู้อบ เขียนว่า “หลีเสวียเวย”
เด็กถูกสลับเรียบร้อยแล้ว ตามพล็อตนิยาย เรื่องลูกแท้–ลูกปลอมกำลังจะเริ่ม พอนึกถึงอนาคตที่ตัวเองจะโดนทรมาน เจียงจิ่งจิ่งก็ตัดสินใจช่วยตัวเอง
เธอดิ้นสุดแรง พยายามปีนออกจากตู้อบ แต่ร่างทารกมันไม่เอื้อเลย แถมเธอยังไม่ชินร่างใหม่
ดิ้นอยู่นานก็ยังพลิกตัวไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงการสลับตัวกลับ
ขณะที่เธอเหนื่อยจนเหงื่อออก ก็มีคนเดินเข้ามาอีก
“จิ่งจิ่ง...ลูกของแม่...”
เป็นผู้หญิงสวยมาก แต่ดูอ่อนแรง ปากซีด เดินไม่ค่อยมั่นคง แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
เดินตรงไปยังตู้อบที่เขียนชื่อ “เจียงจิ่งจิ่ง”
นี่คงเป็นแม่ของเธอ เจียงหรู พอเห็นแม่กำลังจะยื่นมือไปอุ้มหลีเสวียเวย เจียงจิ่งจิ่งรีบหยิกตัวเองแรงๆ “ว้าาาาา!” เสียงร้องดังลั่นขึ้นทันที
เจียงหรูสะดุ้งสุดตัว หันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นเด็กอีกคนที่กำลังร้องไห้ หน้าแดงไปหมด
“หลีเสวียเวย...ลูกของฉันกับฉางอวี่ใช้แซ่เจียงหมด แต่เด็กคนนี้กลับใช้แซ่ของฉางอวี่” ช่างบังเอิญจริงๆ...แถมยังรู้สึกคุ้นๆ แปลกๆ ด้วย” เจียงหรูพึมพำ
เผลอยื่นมือไปจะปลอบเด็กที่ร้องไห้น่าสงสารแต่พอนึกได้ว่าเป็นลูกคนอื่นก็ชะงักมือกลับ
ช่างเถอะ! เธอไปดูลูกตัวเองก่อนดีกว่า แต่จู่ๆ ในหัวของเจียงหรูก็มีเสียงดังขึ้น
【แม่คนสวย เดี๋ยวก่อน! หนูนี่แหละลูกของแม่ เจียงจิ่งจิ่ง! เด็กในตู้อบนั้นคือหลีเสวียเวย ไม่ใช่ลูกแม่! แม่มองหนูสิ! เร็วเข้า มองหนู!】
เจียงหรูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปรอบๆ
ตอนนี้ ในห้องทารกไม่มีใครอื่นเลย
เธอส่ายหน้า คิดว่าตัวเองหูแว่ว
แต่เสียงในหัวกลับยิ่งเร่งเร้าและชัดเจนขึ้น
【อ๊าาาาาาา!!! แม่อย่าไปอุ้มคนอื่นนะ!!! ลูกของแม่คือหนู!!! หนูเอง!!! หนูอยู่ข้างๆ แม่!!! อยู่ในตู้อบที่ติดชื่อหลีเสวียเวย!!! อ๊าาาาาา!!!】
เสียงกรีดร้องเหมือนตัวมาร์มอตทำให้เจียงหรูต้องยกมือกดขมับที่เริ่มตึง สายตามองไปยังตู้อบเมื่อครู่ หรือว่า...เด็กคนนี้กำลังพูด? แต่ตอนนี้เด็กก็แค่อ้าปากร้องไห้ ไม่ได้เหมือนกำลังพูดอะไรเลย ทว่าเสียงในหัวของเธอยังคงดังต่อเนื่อง แถมยิ่งร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ...
เจียงหรูมองไปที่เจียงจิ่งจิ่งอย่างสงสัย ยิ่งมอง เธอก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย แต่บทที่เธอมอง “ลูกของตัวเอง” เมื่อกี้ กลับไม่รู้สึกแบบนี้เลย...เมื่อเชื่อมโยงกับเสียงที่ได้ยินก่อนหน้า ในใจของเจียงหรูพลันเกิดความคิดที่เหลือเชื่อขึ้นมา
“หรือว่า...เธอต่างหากที่เป็นลูกของฉัน จิ่งจิ่ง? แต่เธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...”
สิ้นเสียง เสียงร้องของทารกในตู้อบก็หยุดไปชั่วขณะวินาทีถัดมา กลับร้องดังยิ่งกว่าเดิม
และเสียงในหัวของเจียงหรูก็แหลมยิ่งขึ้น แทงเข้าหัวโดยตรง
【อ๊าาาาาา! แม่จำหนูได้แล้ว! จำหนูได้แล้ว! เลือดย่อมข้นกว่าน้ำจริงๆ!】
【แม่คนสวยที่รัก หนูคือลูกของแม่จริงๆ เจียงจิ่งจิ่ง! ที่หนูมาอยู่ในตู้อบของหลีเสวียเวย เพราะพ่อเฮงซวยกับเมียน้อยสลับตัว! ส่วนคนที่นอนอยู่ในตู้อบของหนู จริงๆ คือหลีเสวียเวย ลูกของเมียน้อยกับพ่อเฮงซวย!】
【พวกเขาตั้งใจทำแบบนี้!】
【แม่ของหนูสวยขนาดนี้ ไปเจอผู้ชายเฮงซวยแบบนั้นได้ยังไงนะ ฮือๆ...】