เจียงหรูรีบอุ้มเจียงจิ่งจิ่งเดินเข้าไปข้างหน้า ขยับตัวแทรกสวีม่านไปด้านหลังอย่างแนบเนียน แล้วยิ้มให้คุณนายฮั่ว “ใช่ค่ะ ลูกสาวของฉันอายุพอๆกับลูกของน้องสวีม่านเลย”
“ถึงเธอจะยังเล็ก แต่ฉันก็อยากพาออกมาเปิดหูเปิดตาไว้ก่อน... ยิ่งงานเลี้ยงของตระกูลฮั่วแบบนี้ ไม่ใช่ว่าจะมีโอกาสมาได้บ่อยๆ! ตอนเด็กๆ ฉันก็ถูกพ่อแม่พาออกงานบ่อย แต่ก็ยังไม่มีโชคดีเท่าจิ่งจิ่ง ครั้งแรกในชีวิตก็ได้มาที่ตระกูลฮั่วแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้คุณนายฮั่วยิ้มกว้าง ทั้งที่ต่างก็พาเด็กมาร่วมงานเหมือนกัน แต่คำพูดของเจียงหรูทำให้สวีม่านถูกเปรียบเทียบจนด้อยลงไปทันที สวีม่านกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ
เพราะมีบทเรียนจากหลีเสวียเวยก่อนหน้านี้ คุณนายฮั่วจึงไม่ได้รีบยื่นมือไปอุ้มเจียงจิ่งจิ่ง เพียงแต่ก้มลงมองอย่างสนใจ เห็นเพียงเจ้าตัวน้อยในผ้าห่อตัวที่ผิวขาวนุ่ม ดวงตากลมใสกำลังมองเธออย่างอยากรู้อยากเห็น
มองอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าตัวน้อยก็เอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยว ยิ้มออกมา พร้อมกับยื่นมืออวบอ้วนออกมา ส่งเสียงอ้อแอ้ใส่คุณนายฮั่ว คุณนายฮั่วลองยื่นมือออกไป นิ้วชี้ของเธอถูกมือเล็กๆ จับเอาไว้ทันที ดวงตาเจ้าตัวน้อยกระพริบอย่างมีความสุข สัมผัสนุ่มนิ่มจากมือของทารก ทำให้หัวใจของคุณนายฮั่วละลายทันที
“เจียงหรู ลูกสาวของเธอชื่ออะไร ฉันขออุ้มเธอได้ไหม”
เจียงหรูตอบ “ได้สิคะ”
เธอค่อยๆ ส่งเจียงจิ่งจิ่งให้ พร้อมพูดกับคุณนายฮั่ว “ลูกสาวของฉันชื่อเจียงจิ่งจิ่ง จิ่งของคำว่าทิวทัศน์”
ได้ยินแบบนั้น คุณนายคนหนึ่งข้างๆ อดพูดขึ้นไม่ได้ “ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าลูกๆ ของเธอใช้นามสกุลเจียง ตอนนี้ดูแล้วเป็นเรื่องจริง... เจียงหรู สามีของเธอให้ความสำคัญกับเธอมากจริงๆ”
เจียงหรูยิ้มบางๆ
“สมัยนี้ เด็กใช้นามสกุลแม่ก็มีเยอะค่ะ พวกเราก็ไม่ได้พิเศษอะไร”
ทางด้านนั้น คุณนายฮั่วถูกเจียงจิ่งจิ่งทำให้ยิ้มไม่หุบ เหล่าคุณนายในงานต่างเป็นคนช่างสังเกต เห็นว่าคุณนายฮั่วชอบเจียงจิ่งจิ่ง อีกทั้งเด็กก็หน้าตาน่ารักจริงๆ จึงพากันชมไม่ยั้ง คราวนี้ดูจริงใจยิ่งกว่าตอนชมหลีเสวียเวยเสียอีก
“น้องจิ่งจิ่งนี่เป็นเด็กผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นเลย! แถมยังไม่กลัวคนเลยนะ พวกเราล้อมกันตั้งเยอะ เธอก็ไม่ร้องไม่งอแง น่ารักมาก! เจียงหรู ต่อไปต้องพาออกมาให้พวกเราดูบ่อยๆ นะ”
“ก็เจียงหรูสวยขนาดนี้ ลูกสาวจะไม่สวยได้ยังไง”
“น้องจิ่งจิ่งกับคุณนายฮั่วดูมีวาสนาต่อกันจริงๆ ดูสิ! เธอยิ้มให้คุณนายฮั่วตลอดเลย”
เห็นเหล่าคุณนายที่เมื่อครู่ยังล้อมตัวเอง ตอนนี้กลับไปล้อมเจียงหรูแล้วพากันชมเจียงจิ่งจิ่ง สีหน้าของสวีม่านสลับซีดสลับเขียว โกรธจนแทบจะเป็นลม เธออยากให้หลีเสวียเวยหยุดร้อง แล้วกลับไปเอาใจคุณนายฮั่วต่อ แต่หลีเสวียเวยกลับร้องหนักกว่าเดิม ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำไปหมด
พอได้ยินเสียงร้อง คุณนายฮั่วชะงักรอยยิ้ม “คุณสวี ดูเหมือนลูกสาวของคุณจะยังไม่ชินกับสภาพแวดล้อมที่นี่ ฉันว่าคุณพาเธอไปพักก่อนจะดีกว่า เดี๋ยวร้องจนไม่สบายจะไม่ดีนะคะ”
สวีม่านไม่ยอม แต่ก็ไม่มีทางเลือก
เธอจ้องเจียงหรูที่ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม ก่อนจะอุ้มหลีเสวียเวยหันหลังเดินจากไป ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ จนอดบีบลูกสาวในอ้อมแขนไม่ได้
“ถ้าไม่ใช่เพราะแกไม่ได้เรื่อง ตอนนี้คนที่ยืนข้างคุณนายฮั่วก็คงเป็นฉันแล้ว จะถึงคิวเจียงหรูได้ยังไง” สวีม่านที่กำลังโมโหไม่ได้สังเกตเลยว่า คุณนายฮั่วเห็นการกระทำของเธอ และขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ
“คุณสวีคนนี้ทำแบบนี้กับลูกของตัวเองได้ยังไง”
เจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนเหมือนจะรับรู้ถึงอารมณ์ของเธอ ส่งเสียงอ้อแอ้ พลางโบกมือเล็กๆ กระพริบตา ดูเหมือนกำลังพยายามทำให้เธออารมณ์ดีขึ้น คุณนายฮั่วจึงยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
“ยิ่งมองน้องจิ่งจิ่งก็ยิ่งชอบ ดวงตา จมูก ปาก... ไม่มีตรงไหนไม่สวยเลย เจียงหรู เธอได้ลูกสาวที่ดีมาก ทำให้ฉันนึกถึงลูกของฉัน...”
พูดได้ครึ่งหนึ่ง เธอก็หยุดลง สีหน้าหม่นลง แววตาเผยความเศร้า คุณนายคนอื่นๆ มองหน้ากัน แล้วก็เงียบลง มีเพียงเจียงหรูที่ยังไม่เข้าใจ
【อิอิ เดิมทีคนที่จะได้สนิทกับคุณนายฮั่วจากงานเลี้ยงนี้คือเมียน้อย แต่ตอนนี้กลายเป็นแม่แล้ว】
【คุณนายฮั่วคนนี้หน้าตาใจดี เคยทำความดีไว้มาก หนูค่อนข้างชอบเธอ แต่โชคร้าย ลูกสาวคนเดียวของเธอถูกลักพาตัวไป ตามหามาหลายปีก็ยังไม่เจอ...】
ได้ยินแบบนั้น เจียงหรูก็เข้าใจทันที ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเมื่อครู่คุณนายฮั่วถึงเป็นแบบนั้น
หลายปีมานี้ เธอไม่เคยออกงานแบบนี้ ข่าวสารก็ปิดกั้น จนเรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่รู้ หลังจากทอดถอนใจอยู่ครู่หนึ่ง ในหัวของเจียงหรูก็เหมือนมีประกายบางอย่างวาบขึ้น เดี๋ยวก่อน
ก่อนหน้านี้จิ่งจิ่งบอกว่าสวีม่านช่วยคุณนายฮั่วเรื่องใหญ่ เรื่องนั้นจะใช่เรื่องนี้หรือเปล่า ถ้าใช่ จิ่งจิ่งจะรู้ที่อยู่ของลูกสาวคุณนายฮั่วไหม