เจียงหรูอดตื่นเต้นไม่ได้ ตั้งสติ กลั้นหายใจ ฟังเสียงในใจของลูกสาวอย่างตั้งใจ
【หลังจากสวีม่านสนิทกับคุณนายฮั่วแล้ว ก็คิดจะตามหาที่อยู่ของลูกสาวคุณนายฮั่ว เพื่อให้ได้ความขอบคุณและความไว้วางใจจากเธอ พูดไปแล้วก็น่าขำ สุดท้ายเธอก็หาจนเจอจริงๆ】
【พูดถึงตรงนี้หนูต้องบ่นหน่อย ด้วยอำนาจของตระกูลฮั่ว ตามหาตั้งหลายปียังไม่เจอ แต่เธอกลับหาเจอได้ง่ายๆ ผู้เขียนมีเหตุผลบ้างไหม อะไรจะมีอิทธิพลขนาดนั้น...】
【คำนวณเวลาดูแล้ว ตอนนี้สวีม่านน่าจะยังไม่ได้เบาะแส งั้นตอนนี้ตามหลักแล้ว เหมือนจะมีแค่หนูคนเดียวที่รู้ว่าคุณหนูตระกูลฮั่วอยู่ที่ไหน】
ได้ยินถึงตรงนี้ เจียงหรูก็ตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม ดวงตาเบิกกว้าง กัดริมฝีปากแน่น ถ้าเธอหาลูกสาวตระกูลฮั่วเจอก่อนสวีม่านได้ นั่นจะเป็นประโยชน์กับเธออย่างมาก ตอนนี้เธอไม่มีเครือข่ายใดๆ เลย ไม่มีทางรับมือกับหลีฉางอวี่ได้ แต่ถ้าได้ความช่วยเหลือจากคุณนายฮั่ว ทุกอย่างก็จะต่างออกไป
【แต่ถึงหนูจะรู้ ก็ไม่มีทางบอกแม่ได้อยู่ดี... ตอนนี้หนูยังพูดไม่ได้เลย】
เจียงหรูแทบจะเป็นลม ไม่ ไม่ ถึงจะพูดไม่ได้ แต่เธอได้ยินนี่ รีบบอกมาเร็วสิจิ่งจิ่ง ลูกสาวคุณนายฮั่วอยู่ที่ไหนกันแน่ แต่เจียงจิ่งจิ่งไม่ได้เห็นสายตาที่ร้อนแรงของเธอในตอนนี้ ถึงเห็นก็คงไม่เข้าใจ
【พูดแล้วก็สงสารลูกสาวตระกูลฮั่ว ถูกขายไปอยู่ในชนบทห่างไกล ถูกทำร้ายทุกวัน... ถึงจะรอดชีวิตมาได้ แต่ตอนช่วยกลับมา สภาพจิตใจก็ไม่ปกติแล้ว คุณนายฮั่วใช้เงินมากมาย หาหมอเก่งๆ มากเท่าไร ก็ยังรักษาไม่หาย】
【หมออย่างหนูชอบเคสยากแบบนี้จริงๆ อยากไปดูอาการของเธอ แล้วลองใช้เข็มเงินของหนูรักษาดู...】
หลังจากนั้นก็พึมพำคำศัพท์เฉพาะทางอีกมาก พูดออกทะเลไปไกล ไม่กลับมาเรื่องเดิมอีก
เจียงหรู “...” ดูเหมือนว่า เรื่องที่อยู่ของลูกสาวตระกูลฮั่ว คงจะยังไม่มีทางรู้ในเร็วๆ นี้
เจียงหรูมองเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของคุณนายฮั่ว ที่กำลังเป่าฟองน้ำลายอย่างสนุกสนานอย่างจนใจ ก่อนจะรวบรวมสติ คุยกับคุณนายฮั่วต่อ
ก่อนหน้านี้ แม้เธอจะเคยมาร่วมงานเลี้ยงของตระกูลฮั่ว แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสได้คุยนานขนาดนี้ ความฉลาดทางอารมณ์ของเธอก็ไม่ต่ำ อีกทั้งยังมีเจียงจิ่งจิ่งช่วยส่งเสริมอยู่ข้างๆ พอถึงครึ่งงาน คุณนายฮั่วก็เรียกเธออย่างสนิทว่า “อาหรู” แล้ว
หลังงานเลี้ยงจบ คุณนายฮั่วยังออกมาส่งเธอกับเจียงจิ่งจิ่งด้วยตัวเอง
“อาหรู เด็กคนนี้ฉันชอบมาก ฉันกับเธอก็ถือว่าถูกชะตากัน ถ้ามีเวลา เธอต้องพาเธอมาให้ฉันเจอบ่อยๆ นะ”
เจียงหรูย่อมยินดีอย่างยิ่ง หลังจากคุณนายฮั่วเดินไปแล้ว เจียงหรูยืนรออยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไม่เห็นหลีฉางอวี่ โทรศัพท์สั่นขึ้น
【อาหรู ขอโทษนะครับ ผมมีธุระต้องไปจัดการกะทันหัน ข้างนอกหนาว คุณไม่ต้องรอผม กลับบ้านกับจิ่งจิ่งก่อนนะ กลับไปแล้วผมจะชดเชยให้คุณ】
มีธุระงั้นเหรอ เจียงหรูแค่นหัวเราะ คงโดนสวีม่านรั้งตัวเอาไว้มากกว่า
หลีฉางอวี่เป็นแบบนี้เสมอ ภายนอกทำตัวดี แม้ตอนนี้จะอยู่กับผู้หญิงอีกคน ก็ยังทำเหมือนเป็นห่วงว่าเธอหนาวหรือไม่ พอกลับไปก็จะให้ดอกไม้หรือสร้อยคอ แสดงบทบาทสามีที่ดี
แต่น่าเสียดาย เบื้องหลังความอ่อนโยนนั้น คือการทรยศไม่รู้จบ เจียงหรูรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอีกครั้ง แต่พอนึกถึงผลลัพธ์ของงานเลี้ยงวันนี้ อารมณ์ก็กลับมาดีขึ้น
เห็นเธอได้ใกล้ชิดกับคุณนายฮั่วก่อน สวีม่านคงโกรธแทบตายแล้วสินะ
รถของตระกูลหลี หลีฉางอวี่เป็นคนขับมา เธออุ้มจิ่งจิ่งอยู่ ไม่สะดวกจะขับเอง ถึงจะขอให้เจ้าภาพส่งกลับก็ได้ แต่เธอไม่อยากรบกวนคุณนายฮั่ว จึงเตรียมจะเรียกรถกลับเอง
ลมกลางคืนเริ่มเย็นลง เจียงหรูเผลอกอดเจียงจิ่งจิ่งแน่นขึ้น กลัวว่าเธอจะโดนลมเย็น
ยืนรอรถอยู่ข้างทาง เจียงหรูก็อดนึกถึงเรื่องในอดีตไม่ได้ ในฐานะคุณหนูตระกูลเจียง งานเลี้ยงแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ
พี่ชายของเธอ เจียงรุ่ย ไม่ค่อยชอบสถานที่แบบนี้ มักหาข้ออ้างต่างๆ เพื่อไม่ไปร่วมงาน แต่ทุกครั้งก็ยังขับรถไปส่งเธอด้วยตัวเอง พอใกล้จบงานก็จะมารออยู่ข้างนอกล่วงหน้า แล้วรับเธอกลับบ้านด้วยตัวเอง พอนึกถึงเจียงรุ่ย สีหน้าของเจียงหรูก็หม่นลงเล็กน้อย
“ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ชายเป็นยังไงบ้าง... พูดไปแล้ว จิ่งจิ่งยังไม่เคยเจอลุงของตัวเองเลย...”
เมื่อได้ยินเธอพึมพำ เจียงจิ่งจิ่งในอ้อมแขนก็กะพริบตา
【ลุงเหรอ จิ่งจิ่งก็อยากเจอลุงเหมือนกัน... ว้าว แม่ดูสิ ตรงนั้นมีคุณลุงหล่อมาก ดูเหมือนแม่เลย!】 เจียงหรูเงยหน้ามองไปโดยสัญชาตญาณ
นั่นเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ รูปร่างดูคุ้นตาอยู่บ้าง... ทันทีที่มองเห็นใบหน้าของชายคนนั้นชัดๆ ร่างของเจียงหรูก็แข็งค้างอยู่กับที่ คำคุ้นเคยคำนั้นวนอยู่ในลำคอ สุดท้ายปนไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย หลุดออกมาอย่างแผ่วเบาและสั่นไหว “พี่ชาย...”