เรื่องการหย่าต้องค่อยๆวางแผน เพราะที่บ้านไม่สะดวก เจียงหรูจึงมาหาเจียงรุ่ยบ่อยๆ ทุกครั้งก็จะพาเจียงจิ่งจิ่งมาด้วย พวกเขามักจะจงใจหรือไม่จงใจก็แล้วแต่ หยิบยกเรื่องคุณหนูตระกูลฮั่วขึ้นมาพูดต่อหน้าเจียงจิ่งจิ่ง
จากเสียงในใจของเจียงจิ่งจิ่ง พวกเขารู้คร่าวๆ แล้วว่าคุณหนูตระกูลฮั่วอยู่แถวไหน แต่ข้อมูลก็ยังไม่พอ เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร ยังต้องการข้อมูลเพิ่มเติม
วันหนึ่ง ขณะที่คุยเรื่องคุณหนูตระกูลฮั่วอีกครั้ง เจียงรุ่ยกับเจียงหรูพูดคุยกัน แต่หางตากลับเหลือบมองเจียงจิ่งจิ่งที่อยู่ข้างๆ เจียงจิ่งจิ่งถูกดึงความสนใจไปตามคาด
【สถานที่ที่คุณหนูตระกูลฮั่วถูกลักพาตัวไป เรียกว่าอะไรนะ...อะไรนะ...โอ๊ย ฉันอยู่คนละโลกกับที่นี่ ชื่อสถานที่เลยนึกไม่ออกจริงๆ】
เจียงรุ่ยกับเจียงหรูมองหน้ากัน ถ้าอย่างนั้น...
“พี่ ฉันว่าจิ่งจิ่งเหมือนจะมีความคิดอะไรนะคะ” เจียงหรูเอ่ย
เจียงรุ่ยมองไปที่เจียงจิ่งจิ่งแล้วพูดยิ้มๆ “จิ่งจิ่งอยากร่วมวงคุยด้วยใช่ไหม มา บอกลุงหน่อยว่า หนูคิดว่าคุณหนูตระกูลฮั่วอยู่ที่ไหน?”
พูดจบ เขาก็เอาแผนที่ทั้งประเทศมาวางตรงหน้าเธอ เพื่อให้เธอชี้ได้สะดวก ยังอุ้มเธอขึ้นมาอีก
เจียงจิ่งจิ่งลืมตาโต ดวงตาใสเหมือนอัญมณี จ้องแผนที่ตรงหน้าไม่กะพริบ เหมือนกำลังค้นหาอย่างจริงจัง เด็กทารกวัยสองเดือน ที่ตามปกติควรจะยังอ่านหนังสือไม่ออก กลับมานั่งดูแผนที่ ภาพนี้ดูยังไงก็แปลก
เจียงรุ่ยกับเจียงหรูภายนอกดูสงบ แต่ในใจกลั้นหายใจเอาไว้แล้ว ภายใต้สายตาที่จับจ้องอย่างตึงเครียด ในที่สุดเจียงจิ่งจิ่งก็ยื่นมืออวบกลมออกไป ชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่
【น่าจะอยู่แถวนี้! สวีม่านเจอคุณหนูตระกูลฮั่วที่นี่! แต่ตอนนี้ฉันเป็นแค่เด็กทารก...ลุงกับแม่จะเชื่อไหมนะ?】
เชื่อ! พวกเขาเชื่อมาก! เมื่อได้คำตอบแล้ว เจียงหรูแทบจะกรีดร้องออกมา รีบเอามือปิดปากตัวเองไว้ทันเวลา ส่วนเจียงรุ่ยก็ตื่นเต้นจนเผลอกำหมัดขึ้นมา
แต่ต่อหน้าเจียงจิ่งจิ่ง พวกเขายังต้องแกล้งทำเป็นปกติ เจียงหรูสูดหายใจลึก กดความตื่นเต้นไว้ แล้วพูดด้วยท่าทางนิ่งๆ “พี่คะ ฉันรู้สึกว่าจิ่งจิ่งเหมือนเป็นเด็กนำโชคของบ้านเรา ไม่อย่างนั้น...เราลองไปที่นี่ดูดีไหมคะ?”
เจียงรุ่ยทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ฉันว่าก็ได้”
ได้ยินแบบนั้น เจ้าก้อนน้อยก็นิ่งไปเล็กน้อย
【ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมลุงกับแม่ถึงเชื่อจริงๆ แต่...เย้! แบบนี้ขอแค่ไปเจอตัวคุณหนูตระกูลฮั่วก่อนสวีม่าน ก็จะได้รับความขอบคุณจากคุณนายฮั่วแล้ว!】
เจียงรุ่ยสูดหายใจลึก แล้วทำเครื่องหมายตรงจุดนั้นบนแผนที่
“ถึงจะยังไม่แม่นยำมาก แต่ขอบเขตก็แคบลงเยอะแล้ว ดีกว่าหาแบบไร้ทิศทางมาก อาหรู เรื่องนี้ให้ฉันจัดการเอง ฉันจะพาคนไปที่นี่ด้วยตัวเอง”
เจียงหรูพยักหน้าอย่างโล่งใจ ก่อนหน้านี้ เธอจนปัญญาเรื่องคุณหนูตระกูลฮั่ว ถึงจะรู้เบาะแสจากเจียงจิ่งจิ่ง แต่ก็ไม่มีคน ไม่มีทรัพยากรให้ใช้ ตอนนี้มีเจียงรุ่ยแล้ว เรื่องก็ง่ายขึ้นมาก
.............................................................................................
ระหว่างทางกลับ เจียงหรูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ยิ้มไม่หยุด แต่พอเดินเข้าห้องนั่งเล่น ก็เห็นจางชุนเฟิงนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าไม่พอใจ