พอได้ยินคำพูดของเจ้าหน้าที่ คุณนายฮั่วที่รออย่างกระวนกระวายก็รีบเดินเข้าไปทันที ดวงตาของเธอแดงก่ำ มองเจ้าหน้าที่อย่างไม่กล้าถาม แต่ก็ฝืนเปิดปาก เสียงสั่นเหมือนใบไม้ในลม
“เป็นยังไงบ้าง? เด็กคนนี้...เป็นลูกของฉันหรือเปล่า?”
เจ้าหน้าที่ตัวสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า “ไม่...ไม่ใช่ครับ”
ทันทีที่คำตอบหลุดออกมา ทั้งสนามเทนนิสก็เงียบสนิท คนอื่นยังไม่ทันได้ตั้งตัว สวีม่านก็ร้องกรี๊ดขึ้นมาก่อน
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! เด็กคนนี้คือลูกแท้ๆ ของคุณนายฮั่ว จะไม่ใช่ได้ยังไง? ต้อง...ต้องเป็นเพราะเครื่องมีปัญหาแน่! ผลตรวจผิดแน่ๆ!”
เธอหันไปมองคุณนายฮั่วที่สีหน้าแข็งค้าง พูดด้วยน้ำเสียงวิงวอน
“คุณนายฮั่วคะ ผลต้องมีปัญหาแน่ คุณให้พวกเขาตรวจใหม่อีกครั้งได้ไหมคะ?”
เจ้าหน้าที่ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ คุณนายฮั่วดูเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ กัดฟันแน่นอยู่นาน ก่อนจะเค้นคำออกมาทีละคำ
“...ตรวจใหม่อีกครั้ง!” การรอครั้งที่สองยิ่งทรมานกว่าเดิม
ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและเสียงซุบซิบของบรรดาคุณนาย สวีม่านไม่อาจสงบเหมือนก่อน สีหน้าค่อยๆ ซีดขาวลง เป็นไปได้ยังไง? เธอตามรอยเบาะแสจนเจอเด็กคนนี้ แถมตรงซอกนิ้วโป้งก็มีปานสีแดงเหมือนกัน...แล้วจะไม่ใช่ได้ยังไง? เพื่อหาคุณหนูตระกูลฮั่ว
หลีฉางอวี่ลงทุนไปมากทั้งคนทั้งเงิน ถ้าไม่ใช่... นึกถึงปฏิกิริยาของหลีฉางอวี่ สวีม่านก็หนาวสะท้าน
ไม่...ไม่มีทาง! ต้องเป็นเพราะเครื่องมีปัญหา หรือขั้นตอนผิดพลาดแน่ ผลถึงออกมาแบบนี้!
ตรวจอีกครั้งก็จะพิสูจน์ได้! เธอเหลือบมองเจียงหรู พยายามทำตัวให้สงบ
เจียงหรูต้องกำลังพูดมั่ว เพราะกลัวว่าเธอจะมาแย่งตำแหน่งในสายตาคุณนายฮั่ว!
เพราะเป็นการตรวจครั้งที่สอง เจ้าหน้าที่จึงระมัดระวังมากขึ้น ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะเสร็จ สวีม่านจ้องพวกเขาแทบไม่กะพริบ เหมือนจะจ้องให้ทะลุ
ผลลัพธ์... ก็ยังคงไม่ใช่!
ทันทีที่ได้ยิน สวีม่านหน้าซีดเผือด เอาแต่พึมพำว่า “เป็นไปไม่ได้”
ส่วนคุณนายฮั่ว ใกล้จะพังทลายเต็มที ถ้าเจียงหรูไม่ตาไวประคองไว้ทัน คุณนายฮั่วก็คงทรุดลงไปนั่งกับพื้นแล้ว
“ถ้าตรวจครั้งเดียวอาจมีความคลาดเคลื่อนได้ แต่ตรวจสองครั้งแล้วยังไม่ใช่ งั้นเด็กคนนี้ก็ไม่มีทางเป็นลูกของคุณนายฮั่ว!”
“โอ้โห สวีม่านนี่กล้าจริงๆ กล้าหลอกคุณนายฮั่วได้ขนาดนี้!”
“งั้นรอยที่มือเด็กก็คือรอยลวกจริงๆ น่ะสิ...เฮ้ พวกเธอว่าไหม สวีม่านอาจตั้งใจลวกเด็กคนนี้ เพื่อหลอกคุณนายฮั่วหรือเปล่า? โหดร้ายเกินไปแล้วนะ ตัวเองก็เป็นแม่คนเหมือนกันแท้ๆ!”
พอได้ยินคำพูดเหล่านั้น คุณนายฮั่วค่อยๆ เงยหน้ามองสวีม่าน ความรู้สึกขอบคุณก่อนหน้านี้หายไปหมด เหลือเพียงความเย็นชาและความรังเกียจ
“ฉันเกลียดที่สุดคือคนที่เอาลูกของฉันมาเล่นแบบนี้! คุณสวี การใช้ความรู้สึกของคนเป็นแม่แบบนี้ เธอไม่รู้สึกละอายใจเลยหรือไง?”
สวีม่านพูดอะไรไม่ออก เธอตามเบาะแสไปเจอเด็กคนนี้ เห็นว่ามีรอยเหมือนกันก็คิดว่าเป็นลูกของคุณนายฮั่ว ใครจะไปรู้ว่ามันเป็นรอยลวก? มันบังเอิญเกินไป เรื่องนี้จะโทษเธอได้ยังไง!
“พ่อบ้าน เชิญคุณสวีออกไป! ต่อไปนี้ ห้ามเธอเหยียบเข้ามาในตระกูลฮั่วอีก!”
สวีม่านถูกพ่อบ้านลากออกไป สนามเทนนิสกลับมาเงียบอีกครั้ง สายตาของคุณนายฮั่วเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงที่นั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่ง ตัวสั่นด้วยความกลัว สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ถอนหายใจออกมา
“ไป จัดการแผลลวกที่มือของเด็กคนนั้น”
“เรียนคุณนาย หมอจางวันนี้ลางาน ไม่อยู่ครับ”
“งั้นพาเด็กไปดูแลก่อน รักษาให้ดี หลังจากนั้นค่อยหาทางตามหาพ่อแม่แท้ๆ ของเธอ”
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว คุณนายฮั่วหันมาหาเจียงหรู จับมือเธอแน่น
“อาหรู วันนี้ต้องขอบคุณเธอจริงๆ! ถ้าไม่ใช่เธอ ฉันคงถูกคนมีเจตนาร้ายหลอกไปแล้ว...ลูกของฉัน ก็ยังหาไม่เจออยู่ดี...เมื่อไหร่ฉันจะได้เจอเธออีก?”
พูดไปถึงท้ายประโยค เสียงของคุณนายฮั่วก็สั่นเครือ สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า
เจียงหรูเองก็มีลูก ในตอนนี้ เธอไม่มีอารมณ์จะดีใจกับการที่สวีม่านถูกเปิดโปง กลับรู้สึกสงสารคุณนายฮั่วขึ้นมา
แม้จะรู้จักกันไม่นาน แต่เธอก็มองออกว่า คุณนายฮั่วเป็นคนดี ไม่อย่างนั้นเมื่อครู่ก็คงไม่สั่งให้ดูแลเด็กที่ไม่มีสายเลือดเดียวกัน แถมยังจะช่วยตามหาพ่อแม่แท้ๆ ให้อีก แต่คนที่จิตใจดีแบบนี้ กลับต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการพลัดพรากแม่ลูก พอนึกว่าหาเจอแล้ว กลับต้องผิดหวังซ้ำอีกครั้ง...ความรู้สึกแบบนั้น แม้เธอจะไม่เคยเจอเอง แต่ก็พอจินตนาการได้
เจียงหรูกำลังจะพูดปลอบ แต่สีหน้าของคุณนายฮั่วก็เปลี่ยนเป็นซีดเขียวในทันที มือก็กำแน่นที่อกตัวเอง “คุณนายฮั่ว คุณนายฮั่ว! เป็นอะไรไป?”
พ่อบ้านข้างๆ ตกใจจนหน้าซีด “แย่แล้ว! เดิมทีหัวใจของคุณนายฮั่วก็ไม่ค่อยดี วันนี้โดนกระตุ้นขนาดนี้ ต้องกำเริบแน่!”
คุณนายทั้งหลายต่างพากันแตกตื่น วุ่นวายไปหมด “แย่แล้ว ทำยังไงดี?”
เจียงหรูตะโกน “รีบเรียกหมอมา!”
บ้านอย่างตระกูลฮั่ว ย่อมต้องมีหมอประจำบ้านอยู่แล้ว เสียงพ่อบ้านสั่นเหมือนจะร้องไห้
“บ้านฮั่วมีหมอประจำสองคน แต่หมอจางที่ต้องเข้าเวรวันนี้ลางานไป! ตอนนี้ในบ้านไม่มีหมอเลยครับ!”
เจียงหรูแทบไม่ต้องคิด ตัดสินใจทันที “งั้นรีบเตรียมรถ ส่งคุณนายฮั่วไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด จำไว้ ต้องเร็ว!”
พอมีเจียงหรูคอยสั่งการ พ่อบ้านที่ก่อนหน้านี้ลนลานก็พอจะตั้งสติได้ รีบไปจัดการเรื่องรถ