เจียงซื่อเดินไปยังตำแหน่งประธาน พลางประสานมือยิ้มให้ซ่งหลานจือที่ยืนอยู่หน้าแท่นประธานโดยไม่ได้คำนับเขา “ข้าผู้น้อยคารวะพี่สะใภ้”
ซ่งหลานจือเป็นฮูหยินกั๋วกง อีกทั้งยังมีบรรดาศักดิ์ฮูหยินชั้นหนึ่งติดตัว ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็สมควรได้รับคารวะจากเจียงซื่อนี้
ซ่งหลานจือยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “ท่านเจิ้นกั๋วโหวเกรงใจเกินไป ข้าเพียงรับปากหรูอี้ก่อนตาย จึงมาปักปิ่นให้จือจือเท่านั้น เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่านโหวมากนัก”
ความหมายในคำพูดชัดเจนว่า หากไม่ใช่เพราะหลินหรูอี้ นางคงไม่เห็นเจียงซื่ออยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
เจียงซื่อก็ไม่โกรธ เขาหัวเราะเสียงดังสองสามครั้งก่อนนั่งลงบนตำแหน่งประธาน แล้วโบกมือให้ทุกคน
“ทุกท่านนั่งเถิด ไม่ต้องมากพิธี” พูดจบ สายตาของเขาก็มองไปยังตำแหน่งตรงกลางแล้วกล่าวว่า
“เหตุใดยังไม่เริ่มพิธีอีก? ยังไม่รีบไปเชิญจือจือมาอีกหรือ?”
“ขอรับ ท่านโหว!”
หลังจากมองบ่าวรับใช้คนนั้นจากไป เจียงซื่อก็หันไปยิ้มให้ซ่งหลานจือ
“เมื่อคืนข้าฝันถึงมารดาของจือจือ นางบอกว่าชื่อ ‘จือ’ นี้ไม่ค่อยดีนัก อยากให้ข้าตั้งชื่อรองที่ดีกว่านี้ให้นาง”
สตรีเมื่อผ่านพิธีปักปิ่นก็เหมือนบุรุษผ่านพิธีสวมหมวก หลังจบพิธีจะได้รับ “ชื่อรอง” ไว้ใช้ในภายหลังทั้งในตระกูลสามีและในสังคม เปรียบเสมือนชื่อใหม่
ดังนั้นเมื่อซ่งหลานจือได้ยินเจียงซื่อพูดเช่นนี้ จึงไม่ได้แปลกใจนัก เพียงแต่ก่อนหน้านี้หลินหรูอี้ไม่เคยบอกนางว่าชื่อ “จือ” มีอะไรไม่ดี
นางจึงถามว่า
“ท่านโหวคิดจะตั้งชื่อรองว่าอะไร?”
เจียงซื่อลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา
“ดูเหมือนหรูอี้จะบอกว่าอยากให้ใช้คำว่า ‘เยียน’ หมายถึง อ่อนโยนงดงาม เป็นมงคลและน่ารัก พี่สะใภ้คิดอย่างไร?”
ซ่งหลานจือขมวดคิ้วเล็กน้อย เจียงเยียน? ชื่อนี้จะดีกว่าจือได้อย่างไร?
คำว่า “จือ” หมายถึงชีวิตที่เจริญงอกงาม เติบโตไม่สิ้นสุด... ความหมายเช่นนี้ไม่ดีกว่าความหมายโลกีย์ทั่วไปหรือ?
แต่ท้ายที่สุดเจียงจือก็เป็นบุตรสาวของเจียงซื่อ นางจึงกล่าวเพียงว่า
“ถ้าเช่นนั้นค่อยถามจือจือในภายหลังเถิด หากนางชอบก็พอ”
เจียงซื่อหัวเราะเสียงดังทันที
“ดี ๆ ทุกอย่างตามใจนาง”
พูดจบ เขาก็มองไปทางบ่าวรับใช้อีกครั้งอย่างไม่พอใจ
“เหตุใดยังไม่มาอีก? หรือพวกเจ้าขี้เกียจไม่ทำงาน? จริงสิ เหตุใดชิงโหรวก็ยังไม่มา? พวกเจ้าเป็นบ่าวถึงกับกล้าดูแคลนนายหรือ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น บ่าวทุกคนในจวนต่างคุกเข่าก้มศีรษะ
“พวกข้าน้อยมิกล้าขอรับ!”
ซ่งหลานจือเห็นบรรยากาศเคร่งเครียดเช่นนี้ แต่เจียงซื่อกลับทำตัวสบาย ๆ ความไม่ชอบใจในแววตาจึงเพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตาม นางยังกล่าวเตือนว่า
“คงเป็นเพราะฮูหยินโหวมีเรื่องติดขัด เพียงสั่งบ่าวไปตามก็พอ”
“ท่านโหวรออย่างสบายใจเถิด อย่าคิดมาก”
เจียงซื่อฟังออกถึงความรำคาญในน้ำเสียงของนาง จึงได้แต่ยิ้มประจบ
“พี่สะใภ้กล่าวถูกแล้ว เป็นข้าที่ใจร้อนเกินไป”
..........................................................................................
เรือนเถาฮวา ห้องชั้นใน เจียงจือซึ่งควรจะอยู่ที่ห้องโถงหน้า กลับถูกไป๋อวี้และคนอื่น ๆ บังคับให้อยู่ในห้อง ส่วนคนที่ยืนขวางประตูอยู่ก็คืออาหนู...
ไม่สิ เจียงเยียน เวลานี้ใบหน้าของนางซีดขาว ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นเข้มข้น
แม้แต่ร่างที่สวมกระโปรงหรูหราก็ยังสั่นไม่หยุด ราวกับยังไม่ฟื้นจากฝันร้ายบางอย่าง
“เจียงจือ เจ้าไม่สงสัยเลยหรือว่าทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่?”
เจียงจือเงยหน้ามองใบหน้าซูบซีดของเจียงเยียน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“เหตุใดข้าต้องสงสัย? ก็แค่บ่าวชั้นต่ำคนหนึ่ง จะเป็นหรือตายสำคัญตรงไหน?”
พูดถึงตรงนี้ นางก็ยิ้มอย่างมีนัย
“แต่คุณชายอย่างจางหมาจื่อดีถึงเพียงนั้น ยังยอมปล่อยเจ้ากลับมา ช่างน่าเสียดายจริง ๆ”
เมื่อเจียงเยียนได้ยินชื่อจางหมาจื่อ ราวกับแมวป่าที่ถูกเหยียบหาง นางตอบสนองอย่างรุนแรงทันที
“เจียงจือ นังสารเลว! เจ้ากล้าส่งข้าให้จางหมาจื่อ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาทำอะไรกับข้าบ้าง!”
จางหมาจื่อสารเลวผู้นั้น ตอนที่คนของพวกนางบุกเข้าไปกลับอาศัยความชุลมุนหนีไปได้
ไม่เช่นนั้นนางจะต้องสับเขาเป็นหมื่นชิ้นแน่นอน!
เมื่อไป๋อวี้เห็นอีกฝ่ายไร้มารยาทต่อเจียงจือ ก็รีบก้าวออกมาแล้วตวาดว่า
“อาหนู บ่าวชั้นต่ำอย่างเจ้า กล้าพูดกับคุณหนูของพวกเราเช่นนี้ได้อย่างไร!”
“คนที่สมควรตายคือเจ้านั่นแหละ!”
สีหน้าของเจียงเยียนเปลี่ยนไปทันที เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“อาหนูอะไรกัน! ข้าชื่อเจียงเยียน! คนที่เป็นบ่าวชั้นต่ำสมควรตายคือเจ้า!”
พูดจบ นางก็หันไปสั่งองครักษ์ร่างกำยำสองคนที่เฝ้าประตูอยู่
“จับพวกนางขังไว้ วันนี้ห้ามให้ใครคนใดคนหนึ่งออกไปปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนเด็ดขาด”
องครักษ์ทั้งสองประสานมือ
“รับคำสั่ง คุณหนูเจียง”
เมื่อได้ยินคำเรียกว่า “คุณหนูเจียง”
แววตาดุร้ายของเจียงเยียนก็เผยความได้ใจและเยาะเย้ยออกมา นางมองเจียงจืออย่างเย็นชา
“ต่อให้เจ้าทำมากแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร? ข้าต่างหากคือคุณหนูเจียงของห้องนี้!”
เจียงจือยิ้มบาง ๆ “อย่างนั้นหรือ?”
เจียงเยียนไม่เข้าใจว่านางกำลังยิ้มอะไร แต่โดยสัญชาตญาณกลับรู้สึกรำคาญ
“แน่นอน! เจ้าแอบอ้างตัวเป็นข้ามาตั้งนาน ถึงเวลาคืนฐานะให้ข้าแล้ว!”
ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเจียงจือก็ดังขึ้นอีกครั้ง นางหันไปทางด้านข้างที่เจียงเยียนมองไม่เห็น แล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า
“ดูสิ ข้าบอกแล้วว่าในจวนนี้มีเรื่องน่าสนุกมากมาย ฉากสวมรอยแทนตัวตรงหน้านี้ สนุกไหม?”
ท่ามกลางสายตาสับสนของเจียงเยียน
ซูหมิ่นเหยาก็เลิกม่านลูกปัดเดินออกมา ใบหน้างดงามประณีตเปี่ยมด้วยความสูงศักดิ์เย็นชา นางเงยหน้ามองไปทางเจียงเยียนแล้วกล่าวว่า
“น่าสนุกจริง ๆ แมวหมาตัวไหนก็อยากครอบครองฐานะบุตรสาวสายตรงผู้สูงศักดิ์กันทั้งนั้น”
สีหน้าของเจียงเยียนเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง แน่นอนว่านางรู้จักซูหมิ่นเหยา
ในช่วงเวลาที่เจียงจือไม่รู้เรื่องอะไร นางติดตามหลินชิงโหรว จดจำภาพเหมือนของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงทุกคนขึ้นใจ ก็เพื่อป้องกันการจำคนผิดแล้วขายหน้า
แต่ตอนนี้...นางรู้สึกชาตามมือเท้า หายใจถี่ขึ้น เจียงจือฆ่าได้ แต่ซูหมิ่นเหยา บุตรสาวสายตรงของจวนหรงกั๋วกงเล่า? หากลงมือกับซูหมิ่นเหยา ความโกรธของหรงกั๋วกงไม่ใช่สิ่งที่จวนเจิ้นกั๋วโหวจะรับไหว
เจียงเยียนฝืนยิ้มที่ดูยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก “พี่ซู ข้าต่างหากคือเจียงจือ! ข้าต่างหากคือคุณหนูใหญ่ของจวนนี้! ท่านอย่าได้ถูกตัวปลอมผู้นี้หลอก!”
“หากท่านไม่เชื่อ ข้าสามารถเล่าเรื่องที่เคยไปเที่ยวจวนหรงกั๋วกงได้ทุกเรื่องทุกรายละเอียด รวมถึงจดหมายที่ข้าเขียนถึงท่านป้ามาตลอดหลายปี พี่ซูต้องเคยเห็นแน่”
“แม้แต่เรื่องล่าสุด...ต้นปีนี้ข้ายังส่งภาพอักษรของท่านอาจารย์หลี่ให้พี่ซู บนนั้นมีข้อความอวยพรที่เขียนกำกับไว้...ใช่! ข้อความนั้นมีเพียงข้ากับพี่ซูเท่านั้นที่รู้!”
สายตาของซูหมิ่นเหยาพลันหันไปหาเจียงจือ ราวกับกำลังรอคำอธิบายจากนาง
เพราะสิ่งที่เจียงเยียนพูดล้วนเป็นความจริง แม้แต่เรื่องภาพอักษรก็เป็นของขวัญที่มอบกันเป็นการส่วนตัว แต่เจียงจือกลับยักไหล่ให้ซูหมิ่นเหยา สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก
“เรื่องพวกนี้ ข้าไม่รู้จริง ๆ”
ชาติก่อน หลินชิงโหรวเป็นคนปิดบังเรื่องเหล่านี้จากเจียงจือทั้งหมด บัดนี้ผ่านมาสิบปีหลังเกิดใหม่ นางยิ่งจำรายละเอียดเหล่านั้นไม่ได้แล้ว เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเจียงเยียนก็เต็มไปด้วยความดูแคลน จากนั้นนางทำสีหน้าน่าสงสารต่อซูหมิ่นเหยา
“พี่ซู ท่านไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนี้อันตรายเพียงใด เพื่อจะแทนที่ข้า นางถึงกับลักพาตัวข้าออกจากจวนไปขาย!”
“หากไม่ได้มีคนช่วยไว้ทัน ตอนนี้ข้าคงกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนแล้ว”
แววตาของซูหมิ่นเหยาเคร่งขรึมขึ้น นางมองไปยังเจียงจือแล้วถามว่า
“เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่?”
“เจ้าหลอกใช้ข้าจริงหรือ?”
“เจ้าคือตัวปลอมจริงหรือ?”
เจียงจือหัวเราะเบา ๆ “แม้เรื่องที่นางพูด ข้าจะไม่รู้และไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน”
“แต่มีสิ่งหนึ่งที่พิสูจน์ตัวตนของข้าได้”
“และมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น ที่ไม่มีผู้ใดสามารถแทนที่ตัวตนของข้าได้”