ภายในห้องเล็กของเรือนหลัก บนโต๊ะบูชามีป้ายวิญญาณสีน้ำตาลเข้มวางอยู่อย่างเด่นชัด
บนป้ายเขียนด้วยชาดสีแดงคล้ำว่า “ภรรยาแห่งเจียงซื่อ—หลินหรูอี้” เพียงแต่ป้ายวิญญาณนั้นมีกลิ่นหอมเฉพาะของไม้ไหวอ่อน ๆ กลิ่นนี้ไม่เหมือนกลิ่นที่วัสดุไม้ทั่วไปจะส่งออกมา
หลินชิงโหรวก้าวขึ้นหน้า ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดป้ายวิญญาณเบา ๆ แล้วหัวเราะออกมา “ข้าเคยได้ยินนักเล่านิทานบอกว่า หลังคนตายไปจะมีวิญญาณล่องลอยอยู่ในโลกมนุษย์ คอยมองดูเรื่องราวก่อนตายและหลังตาย ข้าหวังเหลือเกินว่าพี่หญิงจะมีเช่นกัน ไม่เช่นนั้นทุกสิ่งที่ข้าได้มา ข้าจะไปโอ้อวดกับใครเล่า?”
“อย่างเช่นสินเดิมที่พี่หญิงให้ความสำคัญที่สุด นั่นคือทรัพย์สินมหาศาลที่ตระกูลหลินสะสมมาสามชั่วคนเชียวนะ ตอนนั้นผู้ใดไม่อิจฉาสินเดิมสิบลี้ของท่าน? แต่ตอนนี้เล่า...ผู้ใดจะรู้ว่ามันทั้งหมดอยู่ในชื่อของข้าแล้ว?”
“แม้แต่บุตรสาวสุดรักที่พี่หญิงให้ความสำคัญที่สุด หึ ๆ ข้าก็ตั้งใจหาสามีที่ดีให้นางแล้ว คิดว่าวันหน้าชีวิตของนางคงจะ ‘สุขสมบูรณ์’ มากทีเดียว”
หลินชิงโหรวพูดพลางอดหัวเราะไม่ได้ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยการเย้ยหยันไร้ที่สิ้นสุด มือที่เดิมลูบป้ายวิญญาณอยู่พลันออกแรง หักมันขาดจากตรงกลางอย่างดุดัน แล้วแค่นเสียงเย็น
“ทำอย่างไรดีเล่า? ตอนนี้พี่หญิงกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนแล้ว ทำได้เพียงมองดูอย่างร้อนใจจนกระทืบเท้าเท่านั้นกระมัง?”
“คิด ๆ ดูก็ใช่ ข้ามันเป็นเพียงบุตรสาวของหญิงนอกเรือนที่ท่านดูแคลนที่สุดนี่นา เหตุใดจึงได้ทุกสิ่งของท่านมา?”
“แต่ข้าก็ชอบใช้สินเดิมของท่านเสพสุข ให้บุตรสาวของข้าแทนที่บุตรสาวของท่าน กลายเป็นคุณหนูสูงศักดิ์แห่งเมืองหลวง แม้แต่ตำแหน่งฮูหยินโหวที่ได้รับพระราชทานของท่าน ก็ต้องเป็นของข้าเท่านั้น!”
พูดจบ นางโยนป้ายวิญญาณในมือลงพื้น แล้วกล่าวด้วยสายตาดูแคลนว่า “ท่านจะเอาอะไรมาเทียบกับข้า? ท่านไม่คู่ควรจะเทียบกับข้าด้วยซ้ำ!”
บางทีอาจเพราะระบายความอัดอั้นในใจจนหมดแล้ว นางจึงยิ้มอ่อนโยนขึ้นอีกครั้ง หยิบธูปจันทน์สามดอกจากแท่นบูชาโยนลงพื้น ราวกับให้ทาน
“ธูปจันทน์สามดอกนี้ ท่านต้องกินให้ดีนะ วันเวลายังอีกยาวไกลนัก!”
วินาทีต่อมา นางก็เหยียบป้ายวิญญาณที่แตกบนพื้นเดินออกไป แล้วสั่งสาวใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าห้องเล็กอย่างไม่ใส่ใจ “เก็บของด้านในให้สะอาด สั่งช่างไม้แกะป้ายวิญญาณใหม่จากไม้ไหวมาอีกแผ่น วันหน้าก็ไม่ต้องถวายผลไม้ขนมแล้ว”
“คนตายไม่ควรเสวยอาหารของคนเป็น”
สาวใช้รีบตอบอย่างนอบน้อม “เจ้าค่ะ ฮูหยิน”
หลินชิงโหรวยิ้มอย่างพอใจ อารมณ์ปลอดโปร่งอย่างยิ่ง เดินไปถึงฉากกั้นสำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจึงเอ่ยขึ้น พลางยกสองมือตามสัญชาตญาณ “เปลี่ยนชุดให้ข้า”
สิ้นเสียง สาวใช้น้อยสองคนที่เฝ้าอยู่ในห้องรีบก้าวขึ้นหน้า ขณะกำลังจะช่วยนางปลดเสื้อผ้า ก็เห็นนางขมวดคิ้ว ตวาดว่า “เหตุใดจึงเป็นสาวใช้มือหยาบเท้าหยาบอย่างพวกเจ้า หมัวมัวชุยกับหวังซื่อเล่า?”
สาวใช้สองคนรีบคุกเข่าลง ตอบเสียงสั่น “เรียนฮูหยิน หมัวมัวหวังออกจากจวนไปจนบัดนี้ยังไม่กลับ ส่วนหมัวมัวชุยออกไปกับพี่ไป๋อวี้แล้วยังไม่กลับเช่นกัน ให้บ่าวเปลี่ยนชุดให้ฮูหยินก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ?”
หลินชิงโหรวปรายตามองพวกนางอย่างรังเกียจ แล้วกล่าวเสียงเย็น “หมัวมัวหวังออกจากจวนไปไกลก็ช่างเถอะ แต่ชุยซื่ออยู่ในจวนเพียงไม่กี่ก้าวยังอืดอาด นับวันยิ่งรู้จักอู้งานมากขึ้น!”
“พวกเจ้ารีบสั่งคนไปเร่งให้นางกลับมา มิฉะนั้นจะหักเบี้ยเดือนนี้ของนาง”
สาวใช้น้อยสบตากัน แล้วรีบโขกศีรษะ “เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเรียกคนเดี๋ยวนี้”
หลินชิงโหรวเห็นสาวใช้คนหนึ่งออกไปแล้ว จึงเจาะจงสั่งสาวใช้อีกคนให้ไปเรียกคนเตรียมน้ำ คืนนี้นางต้องชำระล้างแต่งตัวให้ดี เพื่อรอพิธีปักปิ่นอันยิ่งใหญ่ในวันพรุ่งนี้
——
“กรี๊ด—”
เสียงกรีดร้องหวาดกลัวดังฉีกค่ำคืนของจวนเจิ้นกั๋วกง ทำลายความสงบในจวน จากนั้นเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายก็ดังตามมาไม่หยุด
“มีคนตาย!”
“มีคนกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย!”
มีคนร้องอย่างตื่นตระหนก ไม่นานก็มีคนวิ่งไปยังเรือนหลัก รีบร้อนเข้าไปในห้องด้านในแล้วคุกเข่าหลังม่านลูกปัด รายงานว่า “ฮูหยิน มีคนกระโดดน้ำฆ่าตัวตายที่สระฝ่ายในเจ้าค่ะ!”
หลินชิงโหรวกำลังนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า สาวใช้น้อยข้างกายค่อย ๆ ปลดเครื่องประดับบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวัง พอได้ยินเช่นนั้น มือก็สั่นจนเกี่ยวเส้นผมนางออกมาปอยหนึ่ง ตกใจจนรีบคุกเข่าขออภัยทันที
“บ่าวมือโง่เขลา ขอฮูหยินลงโทษด้วยเจ้าค่ะ”
ใครจะรู้ว่าหลินชิงโหรวกลับไม่ได้โมโห ตรงกันข้าม นางถอดเครื่องประดับนั้นออกเอง แล้วหัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไร!”
จากนั้นนางหันหน้าไปมองบ่าวหลังม่านลูกปัด แล้วถามว่า “เห็นชัดหรือไม่ว่าเป็นผู้ใด? อยู่เรือนใด?”
เห็นชัดว่าเป็นคำถามธรรมดา แต่บ่าวคนนั้นกลับลังเล ก้มหน้าอยู่นานไม่กล้าเอ่ยเสียง ท่าทางเช่นนี้ทำให้หลินชิงโหรวขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างประหลาด จึงตวาดทันที
“ข้าถามเจ้าอยู่ ผู้ใดกระโดดน้ำ? เห็นชัดแล้วหรือไม่?”
เสียงตวาดเฉียบขาดนี้ทำให้สาวใช้และบ่าวในห้องสั่นสะท้าน รีบคุกเข่าลงพร้อมกัน ไม่กล้าส่งเสียง เกรงว่าจะทำให้หลินชิงโหรวโกรธอีกครั้ง
บ่าวนอกม่านลูกปัดเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็ทำได้เพียงคุกเข่าหมอบลงกับพื้น ตอบเสียงสั่นว่า “เป็น...เป็นหมัวมัวชุยในห้องของฮูหยินเจ้าค่ะ...”
เคร้ง—เสียงเครื่องเคลือบกระทบพื้นดังขึ้น ในห้องอันเงียบสงบจึงยิ่งแสบหูเป็นพิเศษ
สีหน้าของหลินชิงโหรวเปลี่ยนไปอย่างมาก นางลุกพรวดขึ้น ไม่สนเส้นผมยาวที่คลุมไหล่ สะบัดม่านลูกปัดออกอย่างแรง ท่ามกลางเสียงลูกปัดกระทบกัน นางตวาดถามอีกครั้ง
“เจ้าเห็นชัดแล้วหรือ? เป็นหมัวมัวชุยข้างกายข้าจริง ๆ ไม่ใช่สาวใช้ที่อายุน้อยกว่า...ไม่ได้ดูผิดใช่หรือไม่?”
บ่าวคนนั้นก้มหน้า กล้ามองเพียงลายปักบนรองเท้าของนาง น้ำเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว “ใช่ขอรับ...ผู้น้อยไม่ได้ดูผิด เสื้อผ้าและใบหน้าเป็นหมัวมัวชุยข้างกายฮูหยินจริง ๆ ขอรับ...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างของหลินชิงโหรวก็โงนเงนอย่างห้ามไม่อยู่ สาวใช้ข้างกายตกใจ รีบก้าวเข้ามาประคอง นางจึงไม่ล้มลงพื้น แต่กลับถูกหลินชิงโหรวบีบมือที่ประคองนางไว้แน่น
น้ำเสียงของนางดุดันแฝงความโกรธ “สืบ! สืบให้ข้า! เหตุใดชุยซื่อจึงกระโดดน้ำ อีกทั้งไป๋อวี้ที่ออกไปกับนางเล่า ไปอยู่ที่ใด? สั่งคนไปตามนางมา!”
สาวใช้และบ่าวทั้งหลายคารวะพร้อมกัน แล้วรีบออกไปเรียกคน
หลินชิงโหรวมองแผ่นหลังของพวกเขา แววตาเย็นชาอย่างยิ่ง นางหันไปมองสาวใช้ที่ประคองนางอยู่ ซึ่งก็คือสาวใช้น้อยที่เมื่อครู่หวีผมให้นาง แล้วพลันยกมือตบอีกฝ่ายอย่างแรง
นางด่าอย่างเดือดดาล “บ่าวชั้นต่ำ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ทำไม่ดี ยังไม่รีบไปเรียกซานหู ไฉอวิ๋น พวกนังตัวต่ำเหล่านั้นกลับมาปรนนิบัติข้าอีก จะต้องกลับไปเยี่ยมญาตินานเท่าใดถึงจะพอ!”
สาวใช้กุมแก้มที่ถูกตบจนบวมแดง รีบคารวะแล้วกล่าวว่า “เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเรียกพี่ ๆ พวกนั้นมาเดี๋ยวนี้”
หลินชิงโหรวมองดูในห้องเงียบสนิทลง สาวใช้ทั้งหลายหวาดกลัวจนไม่กล้าหายใจแรง ความโกรธบนใบหน้านางยิ่งหนักขึ้น นางสะบัดมือกวาดแจกันกระเบื้องที่วางอยู่ตกแตกลงกับพื้นอย่างแรง
หมัวมัวชุยตายแล้ว? เหตุใดจึงเป็นนางที่ตาย เรื่องที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้เหตุใดจึงไม่เกิดขึ้นอย่างราบรื่น!
ไป๋อวี้ตัวตายตัวแทนนั่นอยู่ที่ใด? นางไปอยู่ที่ใดอีก?
หากนางตายไปพร้อมกับหมัวมัวชุยก็ดีแล้ว จะปล่อยให้ไป๋อวี้นังสารเลวนั้นมีชีวิตอยู่ไม่ได้เด็ดขาด!
เด็ดขาดไม่ได้!