ชายคนนั้นหันไปโบกมือให้รถจี๊ปก่อน รอจนรถจี๊ปขับออกไปแล้ว เขาจึงหันกลับมา พูดกับทุกคนด้วยสีหน้าขอโทษว่า “สวัสดีครับทุกคน ผมคือจือชิงมาใหม่ เฉินอิ้งฮวา”
“ขอโทษด้วยครับ มาถึงเอาตอนกลางคืน รบกวนทุกคนแล้ว”
รถยนต์หนึ่งคันในยุคนี้ เทียบได้กับเครื่องบินในยุคหลังเลยทีเดียว ลองนึกภาพว่าถูกเครื่องบินส่งไปทำงาน ก็จะรู้ว่าตอนนี้คนพวกนี้ในใจตกตะลึงขนาดไหน แม้แต่โจวอวิ๋นซูก็อดผิวปากในใจไม่ได้
ว้าว การเปิดตัวของพระเอกในหนังสือครั้งนี้ เธอให้เต็มคะแนน!
แต่ทำไมเธอถึงจำไม่ได้ว่าในนิยายเคยบรรยายฉากเปิดตัวของพระเอกไว้ การเปิดตัวที่เต็มไปด้วยบารมีขนาดนี้ เธอไม่มีทางลืมได้หรอกใช่ไหมล่ะ? คิดไม่ออก จำไม่ได้ โจวอวิ๋นซูก็ไม่เก็บมาคิดให้ยุ่งยากแล้ว
แต่เธอกลับไม่ได้สังเกตว่า เมื่อเซวียฟางฟางเห็นภาพนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ปากพึมพำว่า
“ทำไมถึงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว!”
เฉินอิ้งฮวาเหมือนจะรู้ถึงความสงสัยในใจของคนเหล่านี้ จึงยิ้มแล้วอธิบายว่า
“อาของผมมาทำธุระผ่านแถวนี้ เลยถือโอกาสพาผมมาด้วย”
เขาพูดพลางหิ้วสัมภาระเดินเข้ามา เมื่อมองเห็นทุกคนเหมือนล้อมกันเป็นวง เอาเซวียฟางฟางที่นั่งยองอยู่บนพื้น หน้าเปรอะเปื้อนล้อมไว้ตรงกลาง เขาก็รับรู้ได้อย่างไวว่าบรรยากาศดูไม่ค่อยถูกต้อง จึงถามอย่างสงสัยเล็กน้อยว่า
“พวกคุณนี่กำลัง...?”
“เธอกำลังหาของอยู่ค่ะ สหายเฉิน คุณเหนื่อยแล้วใช่ไหม ฉันช่วยคุณถือสัมภาระเอง”
ดวงตาของซุนหลานเซียงเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อมองเฉินอิ้งฮวา เธอเดินเข้าไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วจะยื่นมือไปรับสัมภาระของเขา เฉินอิ้งฮวาเบี่ยงมือ หลบมือของเธอ “ไม่ต้องครับ”
“จะให้สุภาพสตรีอย่างคุณช่วยถือของหนักได้ยังไง ผมหิ้วเองดีกว่า”
ถูกปฏิเสธแล้ว ซุนหลานเซียงก็ไม่กระอักกระอ่วน ยังคงหน้าหนา พูดต่อว่า
“ไม่เป็นไรค่ะ สหายเฉิน”
“ถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วย ไม่ว่าจะซักเสื้อผ้า ทำอาหาร ก็มาหาฉันได้เลย!”
พอมีการขัดจังหวะแบบนี้ การปะทะกันลับๆ ระหว่างโจวอวิ๋นซูกับเซวียฟางฟางก็ดำเนินต่อไปไม่ได้แล้ว ความขัดแย้งครั้งหนึ่งจึงสลายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ หลี่ชิ่งหงจึงอาศัยโอกาสนี้ถามทุกคนว่า
“สร้างห้องหนึ่งห้องต้องใช้เงินห้าสิบหยวน ถ้าในพวกคุณยังมีใครอยากควักเงินตัวเองสร้างห้องเดี่ยว ก็มาลงชื่อกับฉันได้”
“พรุ่งนี้ฉันจะรายงานให้หัวหน้ากองการผลิตทั้งหมด ให้หัวหน้ากองการผลิตจัดคนสร้างห้องให้พวกคุณ”
ห้องเดี่ยวใครๆ ก็อยากอยู่ แต่พอได้ยินว่าต้องใช้เงินห้าสิบหยวน พวกจือชิงเก่าก็พากันโบกมือ
สุดท้ายคนที่ลงชื่อจะสร้างห้องเดี่ยวเพิ่มมาอีกสองคน คือเซี่ยจ้าวซีกับหวังเส้าหมิง
เฉินอิ้งฮวาฟังเข้าใจแล้ว ก็พูดว่า “ในเมื่อจะสร้างห้องเดี่ยว งั้นเพิ่มผมอีกคนด้วยครับ!”
เช้าวันต่อมา หลังทานอาหารเช้าเสร็จ โจวอวิ๋นซูก็ตามทุกคนไปที่คลังอุปกรณ์การเกษตร
คนอื่นๆ รับอุปกรณ์การเกษตรเสร็จแล้วก็ไปลงงาน หลี่ชิ่งหงอยู่เป็นเพื่อนเธอท้ายสุด
รอจนทุกคนไปกันหมดแล้ว ถึงดึงเธอขึ้นหน้า แล้วพูดกับชายชราที่ดูแลอุปกรณ์การเกษตรว่า
“ลุงหยางคะ นี่คือสหายโจว หัวหน้ากองการผลิตบอกไว้เมื่อวานว่าให้เธอมาซ่อมอุปกรณ์การเกษตร ไม่ทราบว่าเขาได้บอกลุงไว้หรือยังคะ?”
หลี่ชิ่งหงมีชื่อเสียงในกองการผลิตดีมาโดยตลอด ลุงหยางเองก็ชอบเด็กสาวขยันจริงจังคนนี้มาก
ดังนั้นเขาจึงแย้มปากยิ้มแล้วพูดว่า “บอกแล้วล่ะ”
“หัวหน้ากองการผลิตวิ่งมาบอกฉันแต่เช้าตรู่แล้ว ว่ามีจือชิงมาใหม่คนหนึ่งซ่อมอุปกรณ์การเกษตรเป็น ให้ฉันลองให้เธอทำดู”
“คนนั้นก็คือคนข้างๆ เธอนี่หรือ?” เขาพูดพลางเบิกตากวาดมองโจวอวิ๋นซูตั้งแต่หัวจรดเท้า
เมื่อเห็นว่าเธอหน้าซีดขาว ผอมจนเห็นกระดูก ก็อดถามอย่างสงสัยไม่ได้ว่า
“ท่าทางผอมกะหร่องแบบนี้ ไม่เหมือนคนซ่อมอุปกรณ์การเกษตรเป็นเลยนะ”
หลี่ชิ่งหงเพิ่งจะช่วยพูดแทนเธอ ก็ถูกโจวอวิ๋นซูส่ายหน้าห้ามไว้ เธอรีบก้าวขึ้นหน้า พูดแนะนำตัวอย่างกระตือรือร้นว่า
“สวัสดีค่ะ ลุงหยาง ฉันชื่อโจวอวิ๋นซู ลุงเรียกฉันว่าเสี่ยวโจวก็ได้ค่ะ”
“การซ่อมอุปกรณ์การเกษตรเป็นงานฝีมือ เรื่องฝีมือนี่หลอกกันไม่ได้หรอกค่ะ ทำเป็นหรือไม่เป็น ลองลงมือทำก็รู้แล้ว”
ลุงหยางถึงค่อยพยักหน้าอย่างยอมรับ แล้วให้เธอเข้าไปในคลัง “หน้าตาท่าทางของเธอนี่ผอมเกินไปจริงๆ อุปกรณ์การเกษตรบางอย่างใหญ่มาก ไม่รู้ว่าเธอจะจัดการไหวหรือเปล่า”
โจวอวิ๋นซูเดินเข้าไปในคลังอุปกรณ์การเกษตร เห็นหน้าจอเต็มไปด้วยข้อความแจ้งซ่อมแซม ก็ยิ้มบานขึ้นมาทันที เธอถอดตะกร้าสะพายหลังที่ใช้บังตาออกมาวางบนพื้น แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า
“ไหวหรือไม่ไหว ลองดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือคะ!”
ลุงหยางยังอยากพูดอะไรอีก แต่พอเห็นเธอวางหินลับมีดก้อนใหญ่ไว้หน้าประตูคลัง ตั้งท่าเรียบร้อย กลิ่นอายของช่างลับมีดก็ทำให้เขาตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกทันที หลี่ชิ่งหงเห็นโจวอวิ๋นซูรับมือได้สบาย จึงยิ้ม แล้วโบกมือให้โจวอวิ๋นซูก่อนจากไป โจวอวิ๋นซูยิ้มขอบคุณเธอ รอจนเธอหันหลังจากไปแล้ว จึงพูดกับลุงหยางว่า
“ลุงหยางคะ ฉันลับเคียวให้ลุงดูก่อนสักเล่ม ให้ดูผลลัพธ์นะคะ”
ถึงวิธีซ่อมแซมของระบบจะเป็นการหลอมแล้วทำใหม่ทั้งหมด แต่การใช้หินลับมีดที่ระบบให้มาลับให้คมโดยตรง ก็พอจะถือว่าทำภารกิจซ่อมแซมสำเร็จได้อย่างฝืนๆ เพียงแต่ค่าประสบการณ์ที่ได้รับจะน้อยลงเท่านั้น กองการผลิตซีซานเป็นหมู่บ้านขนาดกลางที่มีคนหกถึงเจ็ดร้อยคน แม้อุปกรณ์การเกษตรจะขาดแคลนอยู่บ้าง แต่เคียวในฐานะเครื่องมือสำคัญสำหรับช่วงเร่งเก็บเกี่ยว ย่อมมีไม่น้อย
ลุงหยางเห็นว่าเธอมีเครื่องมือครบครัน ท่าทางเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในใจก็ไม่มีความสงสัยเหลืออยู่ตั้งนานแล้ว แต่ด้วยหลักความรับผิดชอบ เขาจึงยังเลือกเคียวเล่มหนึ่งที่ลับจนคมแทบไม่เหลือแล้วส่งให้เธอลอง
“ถ้าเธอลับเล่มนี้ให้คมได้ เธอก็คือช่างลับมีดตัวจริง ฉันจะให้หัวหน้าทีมคิดคะแนนงานให้เธอวันละสิบคะแนน” ลุงหยางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
โจวอวิ๋นซูเลิกคิ้ว “ลุงหยาง ลุงพูดจริงหรือคะ?”
ลุงหยางตบอก “แน่นอนสิ ฉันเหล่าหยางพูดคำไหนคำนั้น พูดแล้วย่อมรักษาคำพูดแน่นอน”
“งั้นลุงก็ดูให้ดีนะคะ”
โจวอวิ๋นซูรับเคียวมา เลือกซ่อมแซมในระบบ แล้วเริ่มลับอย่างคล่องแคล่ว หินลับมีดในชุดเครื่องมือช่างตีเหล็กที่ระบบมอบให้ เรียกได้ว่าเป็นของวิเศษสำหรับลับมีด เมื่อรวมกับฝีมือที่โจวอวิ๋นซูฝึกฝนอย่างหนักในพื้นที่เรียนรู้ ไม่ถึงห้านาที เธอก็ลับเคียวที่ใบมีดแทบสึกหมดเล่มหนึ่งจนแวววาวคมกริบ
ลุงหยางรับเคียวที่เธอยื่นให้มา เขาหาหญ้ามาสองสามต้น ทดลองเกี่ยวสองครั้ง เมื่อหันกลับมามองโจวอวิ๋นซูอีกครั้ง ดวงตาเดิมของเขาก็เหมือนกำลังเปล่งแสง
“เสี่ยวโจว ฝีมือของเธอไม่เลวจริงๆ”
“เวลาเกี่ยวหญ้าทั้งเร็วทั้งเกลี้ยง แถมยังเบาแรงมาก สมกับฝีมือช่างตัวจริง”
“เธอวางใจได้ เดี๋ยวฉันจะไปบอกหัวหน้ากองการผลิต ให้เขาคิดคะแนนงานเต็มให้เธอ”
เขาพูดพลางยิ้มแย้ม แล้วยกเคียวกองหนึ่งออกมาจากคลัง วางกองไว้ตรงหน้าโจวอวิ๋นซู
“เสี่ยวโจว เธอดูสิ วันนี้ลับห้าสิบเล่มก่อนได้ไหม?”
ด้วยความสามารถของโจวอวิ๋นซูตอนนี้ การลับห้าสิบเล่มนั้นง่ายดายมาก แต่เธอยังอยากใช้เวลาซ่อมอุปกรณ์การเกษตรนี้พักฟื้นร่างกายตัวเองด้วย จึงต้องออมแรงไว้ตามธรรมชาติ
“ฉันจะลับไปก่อน แล้วลองดูก็แล้วกันค่ะ!” เธอไม่ได้พูดให้ตายตัว
ภายใต้สถานการณ์ที่โจวอวิ๋นซูตั้งใจควบคุมความเร็วในการซ่อม เธอก็ซ่อมเคียวครบห้าสิบเล่มได้อย่างราบรื่น พอวันที่สองโจวอวิ๋นซูไปที่คลังอุปกรณ์การเกษตรอีกครั้ง ก็เห็นว่าแกนนำกองการผลิตหลายคนมาถึงก่อนแล้ว ชาวบ้านที่เข้าแถวรอรับอุปกรณ์การเกษตรยังอยากเข้ามามุงดูเรื่องสนุก แต่ถูกหวังเหอผิงโบกมือไล่ออกไป
“ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ รีบรับเครื่องมือแล้วลงนาไป”