จางจาวตี้ฟังคำซุบซิบมาทั้งบ่าย อัดอั้นความโกรธไว้เต็มท้องนานแล้ว พอกลับมา ก็ได้ยินอีกว่าตระกูลหวังตั้งใจมาที่จุดพักจือชิงเพื่อขอบคุณเซวียฟางฟางโดยเฉพาะ แถมยังเอาของขวัญมาด้วย
ซุนหลานเซียงเบะปาก ส่งสัญญาณไปยังกองของที่วางอยู่ตรงหน้าเซวียฟางฟาง “จางจาวตี้ระเบิดอารมณ์ทันที ด่าเซวียฟางฟางว่าไร้ยางอาย แย่งความดีความชอบไปคนเดียว!”
เมื่อเติมเต็มรายละเอียดแล้ว ความสงสัยในใจของโจวอวิ๋นซูก็ยิ่งมากขึ้น ถึงจะไม่แน่ใจว่าเรื่องมันถูกเล่าจนกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร แต่เธอไม่คิดว่าเซวียฟางฟางจะกล้าโกหกแบบที่ถูกจับโป๊ะได้ง่ายขนาดนี้
เธออดคิดมากขึ้นอีกหน่อยไม่ได้ หรือว่าจะเป็นเพราะรัศมีตัวเอกในตำนานกำลังทำงาน?
ตอนนี้เซวียฟางฟางเช็ดน้ำตาจนแห้งแล้ว กำลังแจกของที่ตระกูลหวังส่งมาให้คนที่ช่วยเป็นพยานให้เธอด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
“ขอบคุณพวกคุณนะ ถ้าไม่ได้พวกคุณออกมาช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้ฉัน ป่านนี้ฉันอาจยังถูกสหายจางเข้าใจผิดอยู่เลย”
จือชิงชายที่ช่วยเป็นพยานให้เธอชื่อหวงฟู่เซิง ปีนี้อายุยี่สิบหกแล้ว เป็นคนเก่าแก่ในจุดพักจือชิง
แต่นิสัยของเขาค่อนข้างอ่อนแอ ขี้เกรงใจอยู่บ้าง จึงไม่มีบารมีแบบพี่ใหญ่ในจุดพักจือชิง พอได้ยินคำขอบคุณ เขารีบโบกมือปฏิเสธของจากเธอ “ไม่ต้องขอบคุณหรอก ผมก็แค่พูดตามความจริงเท่านั้น”
เซวียฟางฟางยังคงยัดของใส่มือเขา “ไม่ว่ายังไง พวกคุณก็ออกมาช่วยเป็นพยานให้ฉัน ฉันขอบคุณจริงๆ!”
หวงฟู่เซิงปฏิเสธไม่ไหว จึงได้แต่รับของไว้เงียบๆ
แน่นอนว่าเซวียฟางฟางก็ไม่ได้ลืมเฉินอิ้งฮวา เธอให้ขนมหนึ่งห่อกับไข่อีกหลายฟองแก่เขา
เฉินอิ้งฮวากลับรับไว้อย่างเปิดเผย “ขอบคุณสหายเซวีย ผมรับคำขอบคุณของคุณไว้แล้ว”
แต่เขากลับหันไปส่งของให้ซุนหลานเซียงที่อยู่ด้านข้าง “สหายซุน รบกวนคุณเอาของพวกนี้ไปเก็บที่ครัว เดี๋ยวค่อยเอามาเพิ่มอาหารให้ทุกคน”
หลังยื่นของเสร็จ เขาก็มองไปทางเซวียฟางฟางอีกครั้ง “สหายเซวีย ผมจัดการแบบนี้ คุณคงไม่ถือใช่ไหม?”
เฉินอิ้งฮวาทำได้รอบคอบมากแล้ว เซวียฟางฟางจึงพูดอะไรไม่ได้ ได้แต่ยิ้มส่ายหน้า “ไม่ถือค่ะ”
พอแจกให้คนที่ต้องขอบคุณเสร็จ เซวียฟางฟางก็เริ่มแจกให้คนอื่นที่ยืนมุงดูอยู่ ถึงจะแจกไม่มาก แต่เธอบอกว่าทุกคนที่อยู่ตรงนี้มีส่วน เธอจะไม่ลืมใครทั้งนั้น เห็นเธอเหมือนผีเสื้อดอกไม้ตัวหนึ่ง เดินวนอยู่ท่ามกลางผู้ชาย หลิวชิวผิงก็พูดอย่างดูแคลนว่า “ยังไม่รู้เลยว่าของเป็นของใคร ก็เอามาเอื้อเฟื้อแทนคนอื่นแล้ว!”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา คนที่ถือของอยู่พร้อมรอยยิ้มก็ชะงักไปทันที สีหน้าของเซวียฟางฟางดูแย่ลงชั่วขณะ แต่ก็รีบปรับอารมณ์อย่างรวดเร็ว แล้วอธิบายให้ทุกคนฟังด้วยรอยยิ้มว่า
“ฉันแค่รู้สึกว่าเรื่องของฉันทำให้ทุกคนกินข้าวช้า เลยอยากแบ่งของเล็กๆ น้อยๆ เพื่อขอโทษเท่านั้น อีกอย่าง ของพวกนี้ฉันแจกแค่ส่วนของฉัน อีกครึ่งหนึ่ง ฉันจะเก็บไว้ให้สหายจางค่ะ”
เดิมทีคนอื่นๆ ที่ตกอยู่ในบรรยากาศน่าอึดอัดเพราะคำพูดของหลิวชิวผิง พอได้ฟังคำพูดของเซวียฟางฟาง ต่างก็พากันเห็นด้วย
“จือชิงเซวียใจกว้างจริงๆ ทั้งที่ตระกูลหวังระบุชัดว่าของขวัญให้คุณ คุณก็ยังยอมแบ่งออกมา”
“ใช่แล้ว สหายเซวียทั้งสวยทั้งจิตใจดีจริงๆ!”
ได้ยินคำประจบพวกนี้ หลิวชิวผิงก็หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง ก่อนสะบัดมือกลับเข้าไปในหอพักผู้หญิง
มองนักรบผู้กล้าคนนี้ที่กล้าเผชิญหน้ากับทุกคน โจวอวิ๋นซูได้แต่ชื่นชมอยู่ในใจเงียบๆ
อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังล้อมรอบเซวียฟางฟาง เธอรีบหิ้วตะกร้าไข่ไก่กลับเข้าห้องเล็กของตัวเอง
คาดว่ามื้อเย็นอาจต้องเลื่อนไปดึกมาก โจวอวิ๋นซูเลยขี้เกียจรอ จุดเตาไฟแล้วตัดสินใจทำของอร่อยให้ตัวเองกินเป็นรางวัล
ที่ไห่เฉิง เธอซื้อข้าวสาร แป้ง น้ำมัน และของจำเป็นต่างๆ มาไม่น้อย แต่ของกินพร้อมทานนอกจากขนมแล้ว ก็ไม่มีอย่างอื่น เธอกังวลว่าในอนาคตอาจเจอสถานการณ์ที่กินข้าวไม่ทันอีก จึงตัดสินใจทำอาหารเผื่อไว้ทีเดียวเยอะๆ กระเป๋าระบบเป็นพื้นที่คงสภาพ เอาอะไรใส่เข้าไปแบบไหน ตอนเอาออกมาก็จะเป็นแบบเดิม ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นข้าว เส้น บะหมี่ มีน้ำแกงหรือไม่มี เธอก็ทำไว้บ้าง
ทำเสร็จก็ใส่กล่องข้าว แล้วส่งเข้าไปในกระเป๋าระบบ เท่านี้เธอก็มีช่องเก็บอาหารโดยเฉพาะแล้ว
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เธอก็มองระบบด้วยความกังวลใจ วันนี้ค่าประสบการณ์ของระบบเธอถึงระดับสูงสุดแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่มีการแจ้งเตือนอัปเกรดเด้งขึ้นมาเสียที
เธอลองรวบรวมประสบการณ์การอัปเกรดที่ผ่านมา แต่กลับพบว่าไม่มีอะไรให้อ้างอิงได้เลย เธอลองถามระบบดูอีก แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆ ทำให้อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ เรื่องนี้ทรมานเธอจนพลิกตัวไปมาครึ่งคืนก็นอนไม่หลับ กว่าจะหลับได้ เช้าตรู่ก็ถูกคนมาเคาะประตูปลุกอีกแล้ว พอเห็นว่าคนเคาะคือหลี่ชิ่งหง เธอถึงค่อยกดอารมณ์หงุดหงิดตอนตื่นนอนไว้ แล้วถามว่า “พี่ชิ่งหง มีอะไรเหรอคะ?”
เธอมองท้องฟ้าอีกที แล้วก้มดูนาฬิกา ตอนนี้ยังไม่ถึงห้าโมงเลย ยิ่งทำให้เธอสงสัยมากขึ้น
หลี่ชิ่งหงเห็นสีหน้าง่วงของเธอ ก็พูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดว่า “ปลุกเธอจนตื่นเลยสินะ เฮ้อ เมื่อคืนเรื่องเยอะ ฉันลืมบอกเธอไป ทุกวันที่หนึ่งกับวันที่สิบห้าของเดือน กองการผลิตจะเอาเกวียนวัวไปคอมมูนเพื่อขายของป่าที่ส่วนรวมเก็บมา ถ้าใครอยากไปคอมมูน ก็ขึ้นเกวียนวัวไปด้วยกันได้ เธอจะไปไหม? หรือมีอะไรอยากฝากซื้อก็บอกฉันได้”
ความง่วงของโจวอวิ๋นซูหายไปทันที “ไป ฉันไปค่ะ!”
เธออัดอั้นอยู่ที่นี่มาเกือบครึ่งเดือนแล้ว จะไม่อยากออกไปข้างนอกได้ยังไง
“งั้นเธอรีบหน่อย ก่อนห้าโมงพวกเราต้องไปรวมตัวที่ปากหมู่บ้าน!”
โจวอวิ๋นซูได้ยินแล้ว ก็รีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าแปรงฟัน ห้านาทีต่อมา ทั้งสองก็รีบมาถึงปากหมู่บ้านพร้อมกัน แล้วเธอก็เห็นว่าที่นั่นมีคนมารวมตัวกันมืดฟ้ามัวดินหลายสิบคน
เธออดตะลึงไม่ได้ จึงถามหลี่ชิ่งหงว่า “พี่ชิ่งหง คนเยอะขนาดนี้ เกวียนวัวคันเดียวจะนั่งพอเหรอ?”
ตอนพวกเขาเพิ่งมาถึงกองการผลิตใหม่ๆ หัวหน้ากองการผลิตหวงวัวมาก ขนสัมภาระเสร็จก็ไม่ให้คนนั่งแล้ว
“จะมีแค่เกวียนวัวคันเดียวได้ยังไง!” ทันทีที่หลี่ชิ่งหงพูดจบ โจวอวิ๋นซูก็เห็นเกวียนวัวกว่าสิบคันค่อยๆ วิ่งตามกันมาเป็นแถว
โจวอวิ๋นซูตกใจอยู่บ้าง “ในกองการผลิตมีเกวียนวัวเยอะขนาดนี้เลย”
หลี่ชิ่งหงพูดว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ถึงกองการผลิตซีซานจะอยู่ห่างไกล แต่พื้นที่เพาะปลูกมีเยอะจริงๆ พอถึงช่วงเก็บเกี่ยว งานหนักมาก ถ้าไม่มีวัวช่วย ต่อให้เหนื่อยตายก็ทำไม่ทัน”
“แล้วตอนมารับพวกเรา หัวหน้ากองการผลิตยังใช้เกวียนวัวแค่คันเดียวอีก?”
โจวอวิ๋นซูรู้สึกคับข้องใจอยู่บ้าง ตอนนั้นเท้าของเธอเดินจนพองเป็นตุ่มน้ำแล้ว
พอได้ยินแบบนั้น หลี่ชิ่งหงก็อดหัวเราะไม่ได้ “หัวหน้ากองการผลิตเคยเป็นทหารมาก่อน เขารู้สึกว่าจือชิงที่เพิ่งมาทุกคนหยิ่งทะนงกันมาก เลยคิดจะข่มขวัญพวกจือชิงใหม่ทุกคนสักหน่อย จะได้เชื่อฟังกัน”
โจวอวิ๋นซู: … พอขบวนเกวียนวัวหยุด ทุกคนก็รีบแย่งกันขึ้นรถ หลี่ชิ่งหงเองก็ตาไวมือไว รีบดึงเธอไปแย่งที่นั่งได้สองที่ ท้องฟ้ายังมืดอยู่ ทุกคนมองหน้ากันไม่ชัด จึงไม่สนใจว่าข้างๆ เป็นใคร แล้วก็นั่งเบียดกันแบบนั้น เพราะมัวแต่คิดเรื่องอัปเกรดระบบ เมื่อคืนโจวอวิ๋นซูนอนไม่ค่อยพอ
ไม่นานเธอก็หลับไปท่ามกลางแรงโยกช้าๆ ของเกวียนวัว ในความสะลึมสะลือ เธอเพียงรู้สึกว่าด้านหลังมีที่พิงแข็งแรง ทำให้เธอหลับสบายขึ้นมาก
พอได้ยินคนพูดว่า “ถึงแล้ว” แล้วถูกปลุกให้ตื่น เธอหันกลับไปมอง จึงพบว่าคนที่เธอพิงอยู่ด้านหลัง กลับเป็นเฉินอิ้งฮวา