ในฐานะเจ้าหน้าที่ระดับแกนนำของโรงงาน เมื่อเรื่องเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา เหยาเย่ว์ฟางย่อมมีหน้าที่ต้องออกมาจัดการอยู่แล้ว ทันทีที่เห็นหน้าโจวอวิ๋นซู เธอก็จำเด็กสาวได้ และยิ่งยืนยันว่าพี่น้องหวงฮวาอี้กำลังโกหก แม้ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เมื่อเห็นโจวอวิ๋นซูทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดจนหมดสติ แน่นอนว่าต้องช่วยชีวิตก่อนเป็นอันดับแรก
เหยาเย่ว์ฟางจึงร่วมกับสหายทหารคนนั้น ส่งโจวอวิ๋นซูมายังโรงพยาบาลพนักงานของเขตโรงงาน
“สหายทหารคนนั้นเป็นคนดีมากนะ เขารู้สึกว่าตัวเองลงมือจนทำให้อาการเธอหนักกว่าเดิม พอได้ยินหมอบอกว่าอาการเธอไม่เบา ต้องพักฟื้นเงียบๆ เขายังใช้เอกสารของตัวเองเปิดห้องเดี่ยวให้เธอเป็นพิเศษด้วย”
จาก “ตัวขวางทาง” กลายเป็น “ผู้มีพระคุณช่วยชีวิต” ในพริบตา
แน่นอนว่าโจวอวิ๋นซูย่อมไม่อาจโทษทหารที่จริงจังและมีความรับผิดชอบแบบนี้ได้อีก
“แล้วเขายังอยู่ไหมคะ ฉันอยากขอบคุณเขาสักหน่อย”
“เดิมทีสหายคนนั้นก็อยากถามเรื่องราวอยู่หรอก แต่เธอสลบไม่ฟื้นตลอด เขามีภารกิจต้องรีบไป เลยจำเป็นต้องออกไปก่อน” ได้ยินเช่นนั้น โจวอวิ๋นซูก็ทำได้เพียงรู้สึกเสียดาย
“หนูโจว ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่? พี่น้องบ้านเธอสองคนนั้นอาละวาดอยู่ในโรงพยาบาลตั้งนาน ถ้าโรงพยาบาลไม่รำคาญเสียงดังแล้วกันพวกเขาไว้นอกตึก ป่านนี้อาจบุกมาถึงห้องเธอแล้วก็ได้”
โจวอวิ๋นซูมองท้องฟ้าด้านนอก ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว จางเหวินฮวาใกล้เลิกงานแล้ว
เธอต้องชิงลงมือก่อนที่จางเหวินฮวาจะมาถึง พอนึกถึงตรงนี้ เธอก็รีบพูดขึ้นว่า
“หัวหน้าเหยา ฉันขอร้องเรียนค่ะ แม่เลี้ยงของฉัน จางเหวินฮวา ละเมิดกฎของรัฐ บังคับให้ฉันลงชนบทแทนลูกสาวของเธอ หวงฮวาอี้”
“เพื่อบังคับให้ฉันยอม เธอขังฉันไว้ในห้อง ไม่ให้กินข้าว ไม่ให้ไปเรียน แล้วยังตีฉันอีก แผลที่ท้ายทอยของฉันก็เป็นฝีมือเธอ ฉันเกือบเสียเลือดมากจนตายแล้ว”
“ภายนอกเธอดูอ่อนโยนใจดี แต่ข้างในจิตใจโหดร้าย ต่อหน้าคนอื่นก็แสร้งเป็นแม่เลี้ยงแสนดี แต่ลับหลังกลับทารุณฉัน”
“เธอยังมีแนวคิดแบบทุนนิยม ใช้ฉันเหมือนคนรับใช้ เอะอะก็ด่า เอะอะก็ตี ไม่ให้ข้าวกิน”
“เธอยังหน้าไหว้หลังหลอก รับงานต่อจากแม่ของฉัน ต่อหน้าผู้นำก็รับปากว่าจะดูแลฉันอย่างดี แต่พอลับหลังก็แอบทารุณฉัน”
เธอสะอื้นพลางพูดว่า “ครั้งนี้ฉันจนหนทางจริงๆ ถึงต้องฟันหน้าต่างหนีออกมา หัวหน้าเหยา ขอร้อง ช่วยฉันด้วย!”
หลังได้ฟัง สีหน้าของเหยาเย่ว์ฟางก็หม่นลงทันที “แม่เลี้ยงเธอทำกับเธอแบบนี้จริงๆ เหรอ นี่มันเกินไปแล้ว วางอำนาจไร้กฎหมายจริงๆ”
“เธอวางใจ เรื่องนี้ฉันไม่เพียงจะจัดการ แต่ยังจะรายงานให้สหภาพแรงงานตรวจสอบเธอด้วย!”
“หัวหน้าเหยา ขอบคุณค่ะ เพียงแต่ตอนนี้ฉันบาดเจ็บอยู่ ถ้าแม่เลี้ยงรู้ว่าฉันหนีออกมาได้ เธอต้องมาที่โรงพยาบาลแน่…”
เดิมทีโจวอวิ๋นซูยังคิดจะขอความคุ้มครองด้านความปลอดภัยส่วนตัวเพิ่มอีกหน่อย ใครจะคิดว่ายังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิด จางเหวินฮวาพาใบหน้าอ่อนโยนมีเมตตา เดินเข้ามาพร้อมหวงฮวาอี้สองพี่น้องที่กำลังยิ้มอย่างได้ใจ โจวอวิ๋นซูรีบคว้าชายเสื้อของเหยาเย่ว์ฟาง แล้วหลบไปด้านหลังเธอทันที
“หัวหน้าเหยา ช่วยฉันด้วย!”
เสียงร้องขอความช่วยเหลืออันอ่อนแอนั้น จุดความรู้สึกอยากปกป้องของเหยาเย่ว์ฟางขึ้นมาทันที
เธอลุกขึ้นโดยสัญชาตญาณ กางแขนเล็กน้อย บังโจวอวิ๋นซูไว้ด้านหลัง เมื่อเห็นภาพนี้ จางเหวินฮวากลับไม่รีบเดินเข้าหาโจวอวิ๋นซู แต่ยิ้มให้เหยาเย่ว์ฟางแล้วพูดว่า
“หัวหน้าเหยา เรื่องของหนูอวิ๋นซูบ้านพวกเรา ลำบากคุณจริงๆ”
เหยาเย่ว์ฟางเดิมตั้งท่าระแวดระวังอยู่ พอเห็นจางเหวินฮวาท่าทีแบบนี้ กลับไม่รู้ว่าจะต้องระวังต่อดีไหม
แต่โชคดีที่เธอยังไม่ลืมคำร้องเรียนของโจวอวิ๋นซูเมื่อครู่
เธอพูดว่า “สหายจางเหวินฮวา เมื่อครู่อวิ๋นซูร้องเรียนฉันแล้ว เธอบอกว่าคุณละเมิดกฎของรัฐ ให้เธอลงชนบทแทนลูกสาวของคุณ หวงฮวาอี้ และเพื่อบังคับให้เธอยอม ยังขังและทารุณเธอด้วย”
จางเหวินฮวายังไม่ทันพูด หวงฮวาอวิ๋นกลับร้อนรนขึ้นมาก่อน “ไม่ใช่แบบนั้นนะ เธอขโมยเงินที่บ้าน…”
ยังพูดไม่ทันจบ จางเหวินฮวาก็ตัดบทเธอทันที
“ฮวาอี้ ก่อนเข้ามาแม่พูดกับลูกว่าอะไร”
หลังดุลูกสาวแล้ว เธอก็หันไปพูดกับเหยาเย่ว์ฟางด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
“หัวหน้าเหยา คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกัน”
“แค่สองพี่น้องฮวาอี้กับอวิ๋นซูมีเรื่องขัดใจกันนิดหน่อย ทะเลาะกันแรงไปหน่อย ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน เลยเริ่มร้องเรียนใส่กันเอง”
“สร้างความลำบากให้คุณแล้ว ขอโทษจริงๆ ค่ะ”
พูดจบ เธอก็ดึงหวงฮวาอี้มาข้างหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ฮวาอี้ ลูกเป็นพี่สาว ทำไมไม่รู้จักยอมน้องบ้าง รีบขอโทษน้องสิ!”
หวงฮวาอี้เชื่อฟังแม่มาโดยตลอด แม้สีหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ยังยอมขอโทษโจวอวิ๋นซูอย่างว่าง่าย “น้องอวิ๋นซู ขอโทษนะ เป็นความผิดพี่เอง ตอนทะเลาะกันไม่รู้เบามือ ทำให้น้องบาดเจ็บ ขอโทษจริงๆ!”
คำว่า “ขอโทษ” สองครั้ง บวกกับการโค้งขอโทษ ทำให้โจวอวิ๋นซูตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากทันที
คำพูดของจางเหวินฮวามั่นใจและสุขุมเกินไป ส่วนการขอโทษของหวงฮวาอี้ก็ดูจริงใจมาก จนแม้แต่เหยาเย่ว์ฟางยังเริ่มลังเล โจวอวิ๋นซูรู้สึกว่าจางเหวินฮวาคนนี้ช่างปากคมจริงๆ
เรื่องราวพื้นฐานที่เธออุตส่าห์สร้างไว้ ถูกอีกฝ่ายใช้คำพูดไม่กี่ประโยคก็รื้อทิ้งเสียหมด แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกง่ายๆ เช่นกัน เธอหัวเราะขื่นๆ แล้วพูดว่า
“ป้าจาง คุณนี่เก่งจริงๆ ใช้คำพูดไม่กี่คำ ก็เปลี่ยนการทารุณที่พวกคุณทำกับฉันให้กลายเป็นเรื่องทะเลาะกันระหว่างพี่น้องได้”
“หึ ต่อไปคุณคงจะพูดอีกใช่ไหม ว่าการให้ฉันลงชนบทแทนหวงฮวาอี้ เป็นเพราะฉันยินยอมเอง แต่ภายหลังไม่พอใจที่คุณมาแทนตำแหน่งแม่ฉัน เลยกลับคำกลางคัน คิดจะแก้แค้นคุณ?”
“จากนั้นก็พูดต่อหน้าคนอื่นอีกประโยคว่า ‘เป็ฯแม่เลี้ยงนี่ช่างทำตัวยากจริงๆสินะ’?”
ยิ่งโจวอวิ๋นซูพูดออกมาทีละคำ สีตาของจางเหวินฮวาก็ยิ่งมืดลง สีหน้าที่เดิมสุขุมก็หายไปทีละน้อย
โจวอวิ๋นซูนั่งนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ก่อนพูดเสียงแผ่วว่า
“ป้าเหยา สภาพร่างกายของฉัน หมอน่าจะบอกแล้วใช่ไหมคะ?”
เมื่อเห็นเธอดูน่าสงสารเช่นนี้ เหยาเย่ว์ฟางก็เริ่มเสียใจที่ตัวเองลังเลเมื่อครู่ รีบพูดว่า
“บอกแล้ว หมอบอกว่านอกจากเสียเลือดมาก เธอยังขาดสารอาหารอย่างรุนแรง ทั้งตัวเต็มไปด้วยแผลใหม่แผลเก่า ถ้าไม่บำรุงดีๆ อนาคตอาจกระทบเรื่องมีลูกได้”
โจวอวิ๋นซูมองทั้งสามคนตรงหน้า ก่อนหัวเราะเยาะ “สภาพร่างกายแบบนี้ คงไม่ใช่ว่าฉันจงใจทำตัวเองเพื่อใส่ร้ายพวกคุณหรอกมั้ง?”
“ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสภาพแบบฉัน ถ้าถูกส่งลงชนบท ฉันจะยังมีชีวิตกลับมาได้อีกเหรอ?”
พูดจบ เธอก็ “ตุ้บ” คุกเข่าลงต่อหน้าเหยาเย่ว์ฟาง ร้องไห้ทั้งน้ำตาว่า
“หัวหน้าเหยา ขอร้อง ช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากตายอยู่ชนบท!”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา จางเหวินฮวายังไม่ทันตอบสนอง หวงฮวาอี้กลับเดือดขึ้นมาก่อน
เธอพุ่งเข้ามาตบหน้าโจวอวิ๋นซูทันที “โจวอวิ๋นซู อย่ามากเกินไปนะ! ฉันขอโทษแกแล้ว แกยังมาพลิกดำเป็นขาวอยู่ตรงนี้อีก ดูสิว่าฉันจะไม่ตีแกให้ตาย!”
การลงมือของเธอรวดเร็วและรุนแรงเกินไป โจวอวิ๋นซูไม่มีเวลาตอบสนอง ไม่นานเธอก็ถูกตบตีจนหัวที่เดิมเวียนอยู่แล้ว ยิ่งมืดวูบเป็นพักๆ โจวอวิ๋นซูกัดปลายลิ้น ก่อนรู้สึกว่าปล่อยให้ตัวเองถูกซ้อมฝ่ายเดียวแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เธอต้องหาทางพลิกเกม ไม่อย่างนั้น อีกฝ่ายพอใช้ไม้อ่อนไม่ได้ ก็เปลี่ยนมาใช้ไม้แข็ง เล่นงานเธอเป็นระลอกๆ แบบนี้ สักวันเธอได้ตายจริงๆ แน่!