“เนื่องจากโฮสต์เป็นช่างตีเหล็กที่มีสภาพร่างกายแย่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของ《ระบบฝึกทักษะช่างตีเหล็ก》 ระบบจึงมอบฉายา ‘ช่างตีเหล็กกระดาษบาง’ เป็นรางวัล เมื่อสวมใส่จะเพิ่มค่าพละกำลัง 10 แต้ม”
โจวอวิ๋นซูสวมฉายา “ช่างตีเหล็กกระดาษบาง” ทันทีโดยไม่ลังเล
ชั่วพริบตาเดียว เธอรู้สึกว่าร่างกายอุ่นขึ้น ราวกับกินยาบำรุงชั้นดีเข้าไปทั้งเม็ด จิตใจกระปรี้กระเปร่า เต็มไปด้วยพลัง ค่าพละกำลังของเธอจึงเปลี่ยนเป็น: 37（27+10）/100
“เปิดใช้งานทักษะแล้ว ขอถามโฮสต์ว่าจะเริ่มภารกิจหรือไม่?”
โจวอวิ๋นซูลุกขึ้นมองดูด้านนอกอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่ารอบด้านเงียบสงบ เธอจึงรีบลงกลอนประตูห้องผู้ป่วย แล้วกลับไปนอนบนเตียงเพื่อเตรียมเริ่มภารกิจ ทันทีที่เลือกเริ่ม ภายในห้องผู้ป่วยเดี่ยวเล็กๆ ก็มีจอแสงเล็กหลายจอสว่างขึ้นในพริบตา สิ่งแรกที่สะดุดตาคือจอแสงเล็กที่เด้งขึ้นเหนือโต๊ะหัวเตียง
“พบมีดทำครัวชำรุดเสียหายร้ายแรง ต้องการซ่อมหรือไม่?”
โจวอวิ๋นซูตกตะลึงและเต็มไปด้วยความสงสัย เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียงออก ก็พบว่าข้างในมีมีดทำครัวขึ้นสนิมที่เหลือเพียงครึ่งเล่มวางอยู่จริงๆ มันคือเครื่องมือหนีตายของเธอนั่นเอง ตอนที่กระโดดหน้าต่างหนีเพื่อเอาชีวิตรอด เธอหยิบมีดทำครัวเล่มนี้ติดมือมาด้วย หลังจากหมดสติไป เธอก็ไร้ความรู้สึกไปแล้ว เดิมคิดว่ามีดเล่มนี้หายไปเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะมาอยู่ที่นี่ แม้จะเป็นเพียงมีดทำครัวเก่าๆ แต่ก็เป็นเครื่องมือช่วยชีวิต พอได้เห็นอีกครั้ง เธอก็ยังรู้สึกดีใจอยู่บ้าง
จากนั้นเธอก็มองไปยังจอแสงอื่นๆ อีก อดอุทานไม่ได้ว่า โรงพยาบาลแห่งนี้เก่าเกินไปแล้วจริงๆ
“พบลูกบิดประตูชำรุด ต้องการซ่อมหรือไม่?”
“พบตะขอแขวนชำรุด ต้องการซ่อมหรือไม่?”
“พบล้อเลื่อนชำรุด ต้องการซ่อมหรือไม่?”
…….............................................
เมื่อมองคำแจ้งเตือนหลากสีเหล่านั้น เธอก็เลือกเครื่องมือช่วยชีวิตของตัวเองก่อนโดยไม่ลังเลมีดทำครัว
“ตรวจพบว่าโฮสต์ยังไม่เคยเรียนรู้ทักษะซ่อมมีดทำครัว ขอถามว่าจะเรียนรู้ตอนนี้หรือไม่?”
เธอเลือก “ใช่” ตามสัญชาตญาณ
วินาทีถัดมา จิตสำนึกของเธอก็ถูกดึงเข้าไปยังพื้นที่เสมือนที่ระบบตั้งชื่อว่า “พื้นที่การเรียนรู้”
ในสมองของเธอก็ถูกถ่ายทอดทักษะการซ่อมมีดทำครัวเข้ามาพร้อมกัน
“โปรดเริ่มฝึกซ่อมมีดทำครัว!”
พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบ โจวอวิ๋นซูก็เห็นมีดทำครัวบนโต๊ะทำงาน รวมถึงเครื่องมือทุกอย่างที่ต้องใช้
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง เดิมทีเธอคิดว่ามันจะเหมือนเกมออนไลน์ แค่แสงสีขาววาบเดียวก็ซ่อมเสร็จทันที
คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องเรียนรู้และลงมือซ่อมเองจริงๆ ……แต่พอลองคิดดูอีกที ถ้าของในโลกจริงแค่มีแสงสีขาววาบเดียวก็ซ่อมเสร็จได้จริง มันก็คงน่ากลัวเกินไป เดิมทีเธอคิดว่าการซ่อมมีดหักคงไม่ยาก
แค่ขัดสนิมแล้วลับคมให้คมก็พอแล้ว ใครจะรู้ว่าพอลงมือจริงกลับไม่เหมือนอย่างที่คิดเลย
ระบบให้เธอนำมีดหักไปแช่น้ำยากำจัดสนิมก่อน จากนั้นจึงนำมีดหักที่ขจัดสนิมแล้วไปหลอมในเตาหลอม เติมเศษเหล็กลงไปบางส่วน เทใส่แม่พิมพ์ ทำให้เป็นรูปมีด แล้วใช้ค้อนตีซ้ำๆ เพื่อกำจัดสิ่งเจือปน
หลังผ่านขั้นตอนเผาตีซ้ำหลายครั้ง เผาแล้วตี ตีแล้วเผา จากนั้นจึงลับคมใบมีด
ใช้เครื่องมือลับมีดหลากชนิดสลับกันลับ จนสุดท้ายคมกริบถึงขั้นตัดเส้นผมได้จึงถือว่าเสร็จสมบูรณ์
ขั้นตอนยุ่งยากซับซ้อนถึงเพียงนี้
เธอรู้สึกว่านี่ไม่ควรเรียกว่าซ่อม แต่ควรเรียกว่าหลอมใหม่มากกว่า! หลังระบบประกาศว่าสิ้นสุดการเรียนรู้ จิตสำนึกของเธอก็ออกจากพื้นที่การเรียนรู้ ขณะที่เธอกำลังจะหยิบเตาหลอมออกมาจากกระเป๋าสัมภาระเพื่อเริ่มภารกิจตามสัญชาตญาณ
ด้านนอกห้องผู้ป่วยกลับมีเสียงฝีเท้าดังตึกตักเข้ามา เธอจึงตื่นตัวขึ้นมาทันที การทำภารกิจมีเสียงไม่น้อยเลย ทั้งจุดเตา ดึงเครื่องสูบลม ตีเหล็ก หากลงมือทำในโลกจริงโดยตรง มีหวังระบบถูกเปิดโปงในไม่กี่นาทีแน่ เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอจึงลองถามระบบดู
“ระบบ ตอนนี้สภาพแวดล้อมของฉันไม่เหมาะกับการทำภารกิจเท่าไร ระบบมีวิธีแก้ไหม?”
“ตรวจพบความต้องการด้านภารกิจของโฮสต์ ระบบมีอุปกรณ์ ‘ม่านพื้นที่ปิดกั้น’ ให้บริการ”
“ค่าเช่า ‘ม่านพื้นที่ปิดกั้น’ ชั่วโมงละ 10 แต้มประสบการณ์ สามารถสะสมเวลาการใช้งานได้”
ม่านพื้นที่ปิดกั้นคือการแยกพื้นที่ส่วนตัวออกมาให้โจวอวิ๋นซูในโลกจริง
ไม่เพียงคนอื่นจะมองไม่เห็น แม้แต่เสียงและความร้อนจากเตาหลอม คนภายนอกก็ไม่สามารถรับรู้ได้
“เนื่องจากโฮสต์ยังอยู่ในช่วงมือใหม่ และยังไม่มีแต้มประสบการณ์ ระบบจึงมอบเวลาการใช้งานม่านพื้นที่ปิดกั้น 1 ชั่วโมงให้ฟรีในครั้งแรก”
โจวอวิ๋นซูดีใจในความใส่ใจของระบบ เมื่อมีม่านพื้นที่ปิดกั้นหนึ่งชั่วโมงนี้ ช่วงแรกของการทำภารกิจ เธอก็ไม่ต้องกังวลแล้ว