เหลือเวลาอีกเพียงสองวันก่อนลงชนบท โจวอวิ๋นซูวางแผนว่าจะอัปเกรดทักษะช่างตีเหล็กอีกอย่างน้อยสองระดับ จากนั้นใช้ร่วมกับท่าบริหารเสริมร่างกายและยาเม็ดเสริมร่างกาย
เมื่อค่าสถานะทุกด้านเพิ่มขึ้นอีก 10 แต้ม ร่างกายของเธอก็จะมีพลังป้องกันตัวเองมากขึ้นเวลาต้องเผชิญสถานการณ์ไม่คาดคิด
หลังวางแผนเรียบร้อยแล้ว เธอก็ลองศึกษาอยู่พักหนึ่ง จากนั้นพบว่าสถานที่ที่มีการจัดการหละหลวม และอาจมีภารกิจซ่อมแซมจำนวนมาก ก็มีเพียงสถานีรับซื้อของเก่าเท่านั้น ห่างจากโรงพยาบาลพนักงานไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร มีสถานีรับซื้อของเก่าอยู่แห่งหนึ่งพอดี ตอนกลางคืนที่นั่นไม่มีคนเฝ้า ขอเพียงเธอเข้าไปได้ ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีภารกิจ
ดังนั้นหลังฟ้ามืด รอพยาบาลตรวจห้องเสร็จ เธอก็รีบแอบออกจากโรงพยาบาล มุ่งตรงไปยังสถานีรับซื้อของเก่า เพราะร่างกายของเธอมีผ้าพันแผลพันอยู่เกือบทุกส่วน หากอยู่ท่ามกลางผู้คนจึงสะดุดตาเกินไปจริงๆ เธอจึงทำได้เพียงหลบๆ ซ่อนๆ ตลอดทาง คอยหลีกเลี่ยงผู้คน ทำให้เสียเวลาไปมาก
ตอนนี้เธอหวังเหลือเกินว่าตัวเองจะมีวิชาล่องหน จะได้ไม่ต้องคอยหลบซ่อน และเดินอย่างเปิดเผยได้เสียที
“ติ๊ง ตรวจพบความต้องการของโฮสต์ ตอนนี้ระบบอัปเกรดม่านพื้นที่ปิดกั้นเป็นม่านพื้นที่เคลื่อนที่”
“ค่าเช่าม่านพื้นที่เคลื่อนที่ ชั่วโมงละ 100 แต้มประสบการณ์ สามารถสะสมเวลาการใช้งานได้”
โจวอวิ๋นซูดีใจอย่างมาก ระบบนี้ใส่ใจเกินไปจริงๆ เธอคิดอะไร ระบบก็จัดมาให้ทันที
ไม่รู้ว่าถ้าเธออยากกลับยุคปัจจุบัน ระบบจะช่วยให้เป็นจริงได้ไหม?
ระบบ: …… มันเป็นระบบ ไม่ใช่เต่าในบ่อน้ำอธิษฐาน แม้อยากเช่าม่านพื้นที่เคลื่อนที่ทันทีแค่ไหน
แต่แต้มประสบการณ์ของเธอก็ไม่เอื้ออำนวย เธอจึงทำได้เพียงอดทนต่อไปก่อน
เมื่อมาถึงสถานีรับซื้อของเก่า มองกำแพงสูงกับประตูใหญ่ตรงหน้า เธอก็หยิบบันไดที่ “ยืมมา” จากห้องเก็บเครื่องมือของโรงพยาบาลออกมาจากช่องกระเป๋าสัมภาระ แล้วปีนกำแพงเข้าไปทันที
ของที่สถานีรับซื้อของเก่ารับซื้อมา จะถูกแยกเก็บตามพื้นที่ พวกของเสียประเภทเหล็กราคาค่อนข้างสูง จึงถูกล็อกเอาไว้ต่างหาก แต่เรื่องนี้ก็ทำอะไรเธอไม่ได้ เพียงเลือกซ่อม โครงสร้างทั้งหมดของแม่กุญแจก็ปรากฏขึ้นในสมองของเธอ เธอแค่ต้องทำกุญแจที่เข้ากับร่องฟันกุญแจขึ้นมาเท่านั้น
ทันทีที่เปิดประตูออก ก็เห็นจอแจ้งเตือนภารกิจเต็มไปหมดจริงๆ เพื่อไม่ให้เสียเวลาเรียนรู้นานเกินไป
โจวอวิ๋นซูจึงพยายามเลือกซ่อมของประเภทเดียวกับที่เคยซ่อมมาแล้ว เธอทำงานต่อเนื่องจนถึงตีสี่
เมื่อเห็นว่าฟ้าใกล้สว่างแล้ว โจวอวิ๋นซูจึงหยุดมือ แล้วกลับโรงพยาบาลทั้งร่างที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
คนยุคนี้ส่วนใหญ่มักตื่นเช้ากันทั้งนั้น
เธอเพิ่งนอนไปได้แค่สองชั่วโมง ด้านนอกก็เริ่มมีเสียงเคลื่อนไหวแล้ว โจวอวิ๋นซูจึงรีบลุกขึ้นมาทำท่าบริหารเสริมร่างกาย เมื่อวานเธอตกลงกับเหยาเย่ว์ฟางไว้แล้วว่า วันนี้ไม่ต้องมาเฝ้าไข้
ดังนั้นเธอจึงกลับไปนอนต่อบนเตียงผู้ป่วย เธอนอนยาวจนประมาณแปดโมง ถึงถูกพยาบาลปลุกให้มาต่อน้ำเกลือ แม้เธอจะกินยาเม็ดฟื้นฟูพลังชีวิต และรักษาบาดแผลของตัวเองจนหายหมดแล้ว
แต่เพื่อไม่ให้พิรุธ เธอก็ยังแกล้งทำเป็นว่ายังไม่หาย และมาต่อน้ำเกลือตามปกติ แต่พวกยาแก้อักเสบกับยาบำรุงเลือดที่โรงพยาบาลให้มา เธอไม่ได้กิน เธอเก็บใส่กระเป๋าสัมภาระไว้หมดแล้ว
ยุคนี้ยาหายาก เธอคิดจะเก็บไว้ใช้ตอนลงชนบท หลังให้น้ำเกลือเสร็จ เธอก็กลับไปนอนต่ออีก
เธอนอนยาวจนบ่ายสามกว่า ถึงถูกเหยาเย่ว์ฟางปลุก
“ทุกอย่างจัดการเสร็จแล้ว ประธานจางเอาเงินชดเชยมาให้เธอ”
ปี 74 ธนบัตรมูลค่าสูงสุดยังมีแค่สิบหยวน ธนบัตรใบละสิบสามร้อยใบ จึงเป็นกองใหญ่ไม่น้อย
ทางโรงงานยังใส่ถุงผ้าให้อย่างใส่ใจอีกด้วย หลังจางเจิ้นกั๋วยื่นถุงผ้าใส่เงินให้เธอแล้ว ก็ส่งซองจดหมายให้อีกซอง
“ข้างในนี้มีใบลาป่วย ตั๋วตู้นอนลงชนบท แล้วก็ตั๋วต่างๆ ที่โรงงานชดเชยให้เธอ”
“เพราะโรงงานดูแลไม่เข้มงวด ถึงทำให้เธอถูกบีบให้ต้องลงชนบท หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่นนะ!”
พูดจบ เขาก็พูดต่ออีกว่า
“เรื่องที่พี่สาวต่างแม่ของเธอ หวงฮวาอี้ ต้องลงชนบท ทางโรงงานก็จัดการเรียบร้อยแล้ว เรื่องประกาศตำหนิแม่เลี้ยงของเธอ ทางโรงงานจะติดประกาศพรุ่งนี้”
“ส่วนเรื่องงานก็จัดการเสร็จแล้วเหมือนกัน เธอจะขายหรือจะจัดการอย่างไรก็ทำได้เลย”
โจวอวิ๋นซูฟังแล้วก็รับของทั้งหมดมาอย่างพอใจ เธอแกล้งทำเป็นล็อกไว้ในลิ้นชักหัวเตียง แต่จริงๆ แล้วย้ายเข้าไปเก็บในกระเป๋าสัมภาระมิติแล้ว
“ได้ค่ะ ในเมื่อทุกอย่างจัดการเสร็จแล้ว งั้นตอนนี้พวกเราไปถอนแจ้งความที่สถานีตำรวจกัน”
ภายใต้การติดตามของจางเจิ้นกั๋วกับเหยาเย่ว์ฟาง โจวอวิ๋นซูไปถอนแจ้งความที่สถานีตำรวจ
แม่เลี้ยงของเธอกับหวงฮวาอี้ก็ถูกปล่อยตัวออกมาพร้อมกัน หลายคนบังเอิญเจอกันตรงหน้าสถานีตำรวจ
พอโจวอวิ๋นซูเห็นสภาพอิดโรยของหวงฮวาอี้ เธอก็อดเลิกคิ้วไม่ได้ หวงฮวาอี้เห็นท่าทางของเธอ ดวงตาก็แดงขึ้นทันที ตอนที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว เธอก็พุ่งเข้ามาทันที
“โจวอวิ๋นซู ฉันจะฆ่าเธอ!” การกระทำของเธอเกิดขึ้นกะทันหันมาก
เหยาเย่ว์ฟางที่ยืนอยู่ข้างๆ กับจางเจิ้นกั๋วที่อยู่ด้านหลัง ต่างก็ไม่ทันตอบสนอง ขณะที่ทุกคนคิดว่าโจวอวิ๋นซูกำลังจะถูกหวงฮวาอี้ข่วนหน้า กลับกลายเป็นว่าหวงฮวาอี้กอดแขนตัวเอง แล้วร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดก่อน คนในที่เกิดเหตุต่างดูไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เหยาเย่ว์ฟางกลับตั้งสติได้ก่อน
เธอรีบดึงโจวอวิ๋นซูไปปกป้องไว้ด้านหลังทันที เมื่อเห็นหวงฮวาอี้ยังกล้าลงมือทำร้ายคนต่อหน้าต่อตาเขา
จางเจิ้นกั๋วก็โกรธจนเดือดดาลทันที “หวงฮวาอี้ ถ้าเธอยังอยากกินข้าวในคุกอีก ฉันส่งเธอกลับเข้าไปได้อีกสองวัน!”
หวงฮวาอี้ตกใจทันที แล้วรีบอธิบายว่า “ไม่ใช่ฉัน เป็นโจวอวิ๋นซูต่างหาก เธอ……”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเหยาเย่ว์ฟางที่ปกป้องเด็กในความดูแลสุดตัวขัดขึ้นก่อน
“เธออะไร? พวกเราเห็นกันหมดว่าเธอพุ่งเข้ามาจะทำร้ายอวิ๋นซู!”
เหยาเย่ว์ฟางโกรธมาก แล้วพูดกับจางเจิ้นกั๋วว่า “เหล่าจาง คุณก็เห็นแล้วใช่ไหม? ต่อหน้าพวกเรา พวกเขายังกล้าทำกับอวิ๋นซูแบบนี้ ลับหลังไม่ต้องพูดถึงเลยว่ารังแกเด็กคนนี้ไปมากแค่ไหน ถ้าก่อนอวิ๋นซูลงชนบท ฉันยังเห็นพวกเขารังแกเธออีก ฉันไม่สนแล้วว่าจะกระทบเรื่องประเมินดีเด่นหรือไม่ ฉันจะส่งพวกเขาเข้าตำรวจแน่นอน!”
จางเจิ้นกั๋วถูกเหยาเย่ว์ฟางตำหนิต่อหน้าคนมากมาย จึงเสียหน้าไม่น้อย เขาจึงระบายความโกรธใส่จาง
เหวินฮวาแทน เขาตะคอกเสียงเย็นว่า
“สหายจางเหวินฮวา ถ้าคุณยังปล่อยให้ลูกสาวก่อเรื่องอีก ผมไม่เพียงจะประกาศความผิดของคุณทั้งโรงงาน แต่ยังจะให้สถานีวิทยุประกาศต่อเนื่องเจ็ดวันด้วย!”
สหภาพแรงงานที่จางเจิ้นกั๋วดูแล มีอำนาจเกี่ยวข้องกับชีวิตความเป็นอยู่และสวัสดิการของพนักงานทั้งโรงงาน มันเกี่ยวพันถึงผลประโยชน์ของตัวเอง จางเหวินฮวาจึงไม่กล้าทำเกินไปอีก แล้วรีบเรียกหวงฮวาอี้ไว้ แต่หวงฮวาอี้ยังไม่ยอมแพ้ แล้วพูดกับจางเหวินฮวาอย่างน้อยใจว่า
“แม่คะ โจวอวิ๋นซูมีเข็มอยู่ในมือ เธอใช้เข็มแทงหนู เจ็บมาก!”
จางเหวินฮวาเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นคมพุ่งตรงไปที่โจวอวิ๋นซูทันที
“พวกคุณพูดให้เธอดูน่าสงสารอ่อนแอขนาดนั้น แต่ความจริงเธอเป็นคนเจ้าเล่ห์ลอบกัด!”
โจวอวิ๋นซูทำเหมือนถูกสายตาของอีกฝ่ายทำให้ตกใจ เธอรีบโบกมือ แล้วปฏิเสธติดกันสามครั้งว่า
“ฉันไม่ใช่ ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่กล้าหรอกนะคะ!”
เหยาเย่ว์ฟางเชื่อใจเธออย่างมาก เธอยกมือของโจวอวิ๋นซูขึ้น แล้วกางฝ่ามือให้ทุกคนดูตรงๆ
“เบิกตาพวกคุณดูให้ดี มือเธอสะอาดขนาดนี้ จะมีเข็มที่ไหน? จะใส่ร้ายก็หาข้ออ้างที่น่าเชื่อหน่อย!”
แน่นอนว่าหวงฮวาอี้ไม่เชื่อ เธอรู้สึกเจ็บจริงๆ และยังเห็นประกายเข็มวาบผ่านมือของโจวอวิ๋นซูด้วยตาตัวเอง เธอจึงย้ำอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ว่า
“งั้นเธอต้องแอบซ่อนไว้บนตัวแน่!” จางเจิ้นกั๋วที่รู้สึกว่าตัวเองเคยถูกหลอกมาครั้งหนึ่งแล้ว กลับไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกว่าหวงฮวาอี้กำลังหาข้อแก้ตัวเท่านั้น