บทที่ 137: ขีดจำกัดของผม

บทที่ 137: ขีดจำกัดของผม

ฉู่จื่อโจวรับของมาเปิดดูด้วยความฉงน ก่อนจะพบว่ามันคือใบประกาศเกียรติคุณที่ระบุว่าซ่งอวี้หน่วนได้รับรางวัลจากการใช้ความรู้ทางประวัติศาสตร์อันกว้างขวางของเธอ สร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงให้กับพิพิธภัณฑ์ โดยด้านล่างมีตราประทับสีแดงสดของพิพิธภัณฑ์ปักกิ่งกำกับอยู่

"ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยว่าง ฝากนายเอาของพวกนี้ไปจัดการให้เสี่ยวหน่วนด้วยนะ" กู้หวยอันเอ่ยขึ้น

ฉู่จื่อโจวรับใบประกาศมา ก่อนจะเอ่ยถามว่าเขามีธุระอะไรอีกหรือไม่ เมื่อเห็นกู้หวยอันส่ายหน้า เขาจึงเตรียมตัวจะลากลับ

จังหวะนั้นเอง อาหารเย็นของบ้านตระกูลกู้ก็ถูกจัดเตรียมจนเสร็จสิ้น ฉินซู่อวิ๋นผู้เป็นแม่ของกู้หวยอันจึงเดินเข้ามาเชื้อเชิญฉู่จื่อโจวอย่างเป็นกันเองให้อยู่ร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน

ฉู่จื่อโจวรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน ด้วยเหตุผลที่ว่าพรุ่งนี้เขาต้องเดินทางออกจากปักกิ่งแล้ว จึงอยากกลับไปทานอาหารเย็นที่บ้านของตัวเองมากกว่า

ฉินซู่อวิ๋นไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เมื่อเห็นลูกชายนั่งลงอ่านหนังสือบนโซฟา เธอก็ตัดสินใจเดินตามฉู่จื่อโจวออกไปส่งที่หน้าประตูอย่างเงียบๆ

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากถามอะไร ชายหนุ่มก็รีบชิงพูดดักคอขึ้นมาก่อน "คุณป้าอย่าถามอะไรผมเลยนะครับ ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น!"

พูดจบก็รีบคว้าของแล้ววิ่งแจ้นออกไปทันที

ฉินซู่อวิ๋นได้แต่ยืนขมวดคิ้วอยู่ตรงนั้น ในใจยิ่งมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรในกอไผ่จริงๆ

เพราะลูกชายของเธอที่ปกติไม่เคยสนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ กลับไปเอ่ยปากถามเลขาเสี่ยวอู๋ว่าผู้หญิงชอบกิ๊บติดผมแบบไหน ซึ่งถึงแม้เสี่ยวอู๋จะไม่ได้มาบอกเธอโดยตรง แต่เธอก็แอบได้ยินเข้าโดยบังเอิญ

หรือว่าผู้หญิงคนนั้นจะอยู่ที่อำเภอหนานซาน?

ตระกูลกู้เป็นครอบครัวใหญ่ คุณปู่กู้มีลูกชาย 2 คนและลูกสาวอีก 2 คน ซึ่งลูกสาวทั้งสองได้แต่งงานออกไปแล้ว ส่วนเขากับลูกชายทั้งสองยังคงอาศัยอยู่ด้วยกันเนื่องจากเรื่องงาน เมื่อรวมกันแล้วก็มีสมาชิกกว่าสิบชีวิต โดยปกติบ้านควรจะเต็มไปด้วยความคึกคัก แต่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับเงียบเชียบราวกับป่าช้า

ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะคุณปู่กู้เป็นคนเคร่งขรึมมาก ปกติเวลาทานข้าวแทบจะไม่ปริปากพูดอะไรเลย

แต่วันนี้กลับต่างออกไป คุณปู่กู้เหลือบมองกู้หวยอันที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะเปิดประเด็นขึ้นมาอย่างตรงไปตรงมา "หวยอัน แกก็โตแล้วนะ น่าจะคิดเรื่องแต่งงานเป็นจริงเป็นจังได้แล้ว รายชื่อที่ปู่ให้ไปน่ะ ได้ดูบ้างหรือยัง ชอบคนไหนก็ลองไปทำความรู้จักดูสิ"

กู้หวยอันขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเช่นเคย "ไม่ชอบสักคนครับคุณปู่ ต่อไปไม่ต้องลำบากหามาให้ผมอีกนะครับ"

คำตอบนั้นทำให้คุณปู่กู้ถึงกับตบโต๊ะเสียงดังลั่น ถลึงตาใส่หลานชายหมายจะตำหนิสักสองสามคำ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ลง

หลานชายคนนี้เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจ ไม่ใช่แค่ของเขา แต่เป็นของล้ำค่าของชาติ สมองของเขาล้ำค่ายิ่งกว่าคอมพิวเตอร์เสียอีก จะให้ตะคอกใส่เสียงดังได้อย่างไร

บรรดาคนหนุ่มสาวคนอื่นๆ ที่ร่วมโต๊ะอยู่ด้วยต่างก็แอบเบ้ปากพร้อมกัน พวกเขารู้ดีว่าคุณปู่น่ะลำเอียงจะตายไป อย่างมากก็แค่ขู่ฟ่อๆ แต่ไม่กล้าทำจริงหรอก

แล้วก็เป็นไปตามที่ทุกคนคาดการณ์ไว้

คุณปู่กู้ลดท่าทีลงแล้วถาม "แล้วนี่แกจะไม่คิดเรื่องนี้เลยหรือไง?"

กู้หวยอันวางตะเกียบในมือลง แล้วย้อนถามกลับด้วยความประหลาดใจ "ทำไมผมจะไม่คิดล่ะครับ ผมไม่ใช่พวกที่คิดจะครองตัวเป็นโสดสักหน่อย"

คุณปู่กู้: "..."

ไอ้หลานคนนี้นี่มันตั้งใจจะกวนโมโหให้เขาอกแตกตายหรือไงกัน

ฉินซู่อวิ๋นเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย เธอส่งยิ้มให้ลูกชายแล้วถาม "แล้วลูกคิดไว้ว่ายังไงล่ะจ๊ะ ไปถูกตาต้องใจลูกสาวบ้านไหนเข้าเหรอ?"

"แม่ครับ ไม่ต้องพยายามเลียบๆ เคียงๆ ถามหรอกครับ" กู้หวยอันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ผมจะพาเธอมาที่นี่เอง แต่มีข้อแม้ว่า..."

เขาจงใจเว้นจังหวะ ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองไปรอบๆ โต๊ะ ซึ่งทุกคนในครอบครัวต่างก็เบิกตากว้างรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ

"อย่าได้คิดไปสืบเรื่องของเธอเอง และอย่าหวังว่าจะเข้ามาแทรกแซงได้ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของผม และในเรื่องนี้ ขีดจำกัดของผมสูง*มาก สูงเกินกว่าที่พวกท่านจะจินตนาการเสียอีก!"

ทุกคน "..."

ปกติเคยได้ยินแต่คนพูดว่า 'อย่ามาท้าทายขีดจำกัดของฉัน' แต่เขากลับบอกว่า 'ขีดจำกัดของเขาสูงมาก' มันสูงแค่ไหนกันเชียว? สูงเทียมฟ้าจนแม้แต่จะเอ่ยปากถามก็ยังไม่ได้เลยอย่างนั้นหรือ?

ฉินซู่อวิ๋นหุบปากฉับ เธอเม้มปากแน่น ก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไรอีก แต่คิ้วที่ขมวดเข้าหากันก็บ่งบอกความรู้สึกในใจได้เป็นอย่างดี

ในใจของเธอตอนนี้น้อยใจเกินกว่าจะบรรยายได้ นี่ยังไม่ทันรู้เลยว่าเป็นใครหวยอันก็ออกโรงปกป้องถึงขนาดนี้แล้ว

ความรู้สึกของคนเป็นแม่มันช่างหลากหลายเหลือเกิน

ส่วนสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัวต่างก็มีความคิดที่แตกต่างกันออกไป

คุณปู่กู้เกิดความสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาอย่างจริงจังว่าหลานชายของเขาไปถูกตาต้องใจใครกันแน่ คำตอบของคำถามนี้คงจะอยู่ในกระเป๋าผ้าใบที่ฉู่จื่อโจวเพิ่งถือออกไปแน่นอน

ในคืนนั้นเอง ฉู่จื่อโจวก็รีบไปหาคนที่ไว้ใจได้เพื่อจัดการทำใบประกาศเกียรติคุณอีกฉบับตามแบบที่มอบให้ซ่งอวี้หน่วนที่กู้หวยอันมอบให้มาทุกกระเบียดนิ้ว

ทว่าช่างฝีมือกลับบอกเขาว่า ผ้าตาดที่ใช้ทำปกบนใบประกาศตัวอย่างนั้นไม่มีขายตามท้องตลาดทั่วไป เพราะเป็นของที่ไม่ได้มีไว้เพื่อจำหน่าย แล้วยังถามอีกว่าจะใช้วัสดุอื่นทดแทนได้หรือไม่

แค่ได้ยินเท่านี้ ฉู่จื่อโจวก็เข้าใจทุกอย่างในทันที เขารีบนำผ้านุ่มมาห่อใบประกาศนั้นไว้อย่างเบามือและระมัดระวังที่สุด

ช่างฝีมือคนนั้นมองใบประกาศที่ถูกห่อหุ้มอย่างดีด้วยแววตาอิจฉา ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "พี่ชายรู้ไหมว่า 'ไหมเมฆาหนึ่งนิ้วมีค่าดั่งทองหนึ่งตำลึง' หมายความว่ายังไง?"

ฉู่จื่อโจวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ "ผมไม่จำเป็นต้องรู้ แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย! คุณแค่หาผ้าสวยๆ มาทำให้ผมตามแบบก็พอ ไม่ต้องเอาไปเทียบกับของจริงนี่ แล้วก็ช่วยทำเป็นว่าไม่เคยเห็นมันมาก่อนด้วย"

"วางใจได้เลยครับ ผมไม่ใช่คนปากสว่างอยู่แล้ว" ชายคนนั้นรีบรับประกัน

เขาทำงานได้รวดเร็วมาก เพียงชั่วโมงเดียวปกใบประกาศก็เสร็จสมบูรณ์ ที่นี่ยังมีเครื่องพิมพ์สีที่สามารถพิมพ์ใบประกาศด้านในออกมาได้อีกด้วย โดยเว้นว่างในส่วนของชื่อไว้ แต่รายละเอียดอื่นๆ ก็ถูกพิมพ์ลงไปเหมือนของจริงจนครบถ้วน

เนื่องจากว่าต้องปกป้องความลับของเด็กสาว ต้องทำของเลียนแบบไว้อีกฉบับหนึ่งก่อนมอบฉบับจริงให้เสี่ยวหน่วน

ฉู่จื่อโจวกล่าวขอบคุณเขา ก่อนจะเดินออกจากบ้านหลังเล็กๆ แห่งนั้นไป

ระหว่างทาง เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นกู้หวยอันในใจ ทำไมถึงไม่บอกกันสักคำว่ามันคือผ้าไหมเมฆาที่ราคาแพงขนาดนี้? ถ้าเกิดเขาซุ่มซ่ามทำมันเป็นรอยขึ้นมาจะรับผิดชอบไหวได้ยังไง? หรือว่าคิดจะหาเรื่องแบล็กเมล์กันแน่? แล้วที่ทำซะหรูหราอลังการขนาดนี้ คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวคงนึกว่าเป็นทะเบียนสมรสไปแล้ว!

***

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลกู้

กู้หวยอันได้ออกเดินทางไปยังฐานทัพหลงหังเรียบร้อยแล้ว ส่วนฉินซู่อวิ๋นและกู้หวาผู้เป็นสามีภรรยาก็เข้าไปหารือกันเป็นการส่วนตัวในห้องนอน เหตุผลที่ต้องแยกกันหารือก็เพราะความคิดเห็นของพวกเขากับคุณปู่กู้ไม่ตรงกันบ่อยครั้ง ซึ่งอาจนำไปสู่การโต้เถียงได้ สู้แยกกันคิดแล้วค่อยมาว่ากันทีหลังจะดีกว่า

คุณปู่กู้นั่งครุ่นคิดตามลำพังอยู่ในห้องหนังสือ เขาเป็นคนที่ไม่ยอมใครง่ายๆ อยู่แล้ว เมื่อคิดทบทวนอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจเรียกคนสนิทที่ไว้ใจได้เข้ามาสั่งงาน ให้แอบไปสืบเรื่องนี้อย่างเงียบที่สุด

'ไอ้หลานตัวดี บอกว่าขีดจำกัดสูงนักใช่ไหม? ปู่แค่แอบไปสืบดูเฉยๆ ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย มันจะไม่ได้หรือยังไง?'

อย่างน้อยก็ต้องรู้หน่อยว่าผู้หญิงที่แกจะพาเข้าบ้านในอนาคตน่ะ เป็นคนแบบไหน

***

ทางด้านยายเซี่ย หลังจากนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลได้เพียง 3 วัน ก็ดึงดันว่าจะไม่ยอมอยู่ต่อ ไม่ว่าจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรท่านก็จะขอกลับบ้านให้ได้ โดยให้เหตุผลว่า 'อยู่ที่ไหนก็ไม่สุขใจเหมือนบ้านเรา' ต่อให้ที่นี่จะสะดวกสบายเพียงใด ท่านก็นอนหลับไม่สนิทอยู่ดี

ส่วนปัญหาของเซี่ยซินซานและวังเสี่ยวหม่านก็คลี่คลายลงในช่วงบ่ายของวันถัดมา วังเสี่ยวหม่านต้องนำข้าวสารที่เซี่ยกุ้ยหลานมอบให้ พร้อมด้วยเงินสด 50 หยวน มาคืนทั้งหมด โดยมีตำรวจ 2 นายคุมตัวมาด้วย ขณะที่สามีคนใหม่ของเธอก็เดินตามมาดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ

ชาวบ้านในหมู่บ้านหลิ่วซู่ต่างพากันออกมายืนมุงดูด้วยความสนใจ วังเสี่ยวหม่านยังคงสบถด่าไม่หยุดปาก เมื่อเห็นว่าที่บ้านมีเพียงเซี่ยซินซานอยู่คนเดียว เธอก็เตรียมจะด่าทอเขาว่าเป็นไอ้ขี้แพ้ไร้ประโยชน์เหมือนเช่นเคย แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าเซี่ยซินซานเปลี่ยนไปแล้ว

เขาไม่แม้แต่จะยอมให้เธอเหยียบเข้ามาในลานบ้านด้วยซ้ำ เขายืนขวางอยู่ที่ประตูทางเข้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ตอนหย่ากันเราตกลงกันแล้วว่าคุณจะไม่ยุ่งกับสี่เชว่อีก ต่อจากนี้ไปเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน เพราะฉะนั้น ถ้าคุณกล้าไปหาสี่เชว่แม้แต่ก้าวเดียว ผมจะไปยืนร้องเพลงที่หน้าประตูบ้านคุณทุกวัน!"

สิ้นเสียงของเขา ชาวบ้านที่มุงดูก็พากันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น ทุกคนต่างขำจนงอหาย ตอนแรกนึกว่าเซี่ยซินซานจะลุกขึ้นมามีเรื่องมีราวอย่างสมศักดิ์ศรีเสียอีก แต่ใครจะคิดว่าวิธีเอาคืนของเขาคือการไปร้องเพลงที่หน้าบ้านเมียเก่า

แต่เมื่อลองคิดดูอีกที หากเขาทำเช่นนั้นจริงๆ ชีวิตของวังเสี่ยวหม่านก็คงไม่มีวันสงบสุขเป็นแน่

วิธีนี้มัน... ร้ายกาจใช่ย่อยเลยนะ

วังเสี่ยวหม่านมองอดีตสามีอย่างเหลือเชื่อ ไอ้คนไร้ค่าที่เคยเป็นเบี้ยล่างให้เธอมาตลอด กล้าดีอย่างไรมาข่มขู่เธอ?

ตำรวจนายหนึ่งขมวดคิ้วแล้วเอ่ยเตือน "สหายวังเสี่ยวหม่าน วางข้าวสารลง แล้วคืนเงินให้เซี่ยซินซานได้แล้ว"

[จบบท]