บทที่ 170: พี่ชายช่างแสนดี

บทที่ 170: พี่ชายช่างแสนดี

ณ ปากตรอกที่เงียบสงบ พลันมีเสียงเรียกอันหวานใสของดรุณีน้อยนางหนึ่งดังแว่วขึ้น

ฝีเท้าของเฉินหลงชะงักลง ร่างสูงหมุนกายกลับไปมองต้นเสียง ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปหาเจ้าของเสียงนั้น

เมิ่งเชียนเชียนใจเต้นระรัว รีบขยับเท้าก้าวตามไปอีกหนึ่งก้าว

"พี่ชายเจ้าขา!"

ดรุณีน้อยแย้มยิ้มส่งเสียงเรียกอย่างร่าเริงอีกครั้ง

เมิ่งเชียนเชียนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ... หากท่านกล้ามีน้องสาวคนอื่นนอกจากข้าละก็นะ...

ทว่าเฉินหลงกลับเดินผ่านไหล่ของดรุณีน้อยผู้นั้นไปราวกับคนไม่รู้จัก

ในจังหวะนั้นเอง บัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งก็ประคองกล่องขนมที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น เดินกึ่งวิ่งมายังปากตรอกด้วยความรีบร้อน เอ่ยกับดรุณีน้อยว่า "พี่บอกให้เจ้ารออยู่ที่ร้านมิใช่หรือ"

ดรุณีน้อยยิ้มตาหยี "ข้ากลัวพี่หลงทางนี่นา"

บัณฑิตหนุ่มลูบศีรษะนางด้วยความรักใคร่เอ็นดู "ต่อแถวอยู่ตั้งหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็ซื้อได้เสียที เอ้า นี่ของเจ้า"

"พี่ชายช่างแสนดีจริงๆ!"

ดรุณีน้อยยิ้มร่าพลางรับขนมเปี๊ยะมาถือไว้

สองพี่น้องพูดคุยหยอกล้อกันอย่างมีความสุข พลางเดินเคียงคู่กันจากไป

เมิ่งเชียนเชียนยืนอยู่ลำพังภายในตรอก ใบหน้างามเปื้อนยิ้มทั้งที่น้ำตากำลังรินไหล

นางกำลังคิดฟุ้งซ่านอันใดอยู่กันแน่...

พี่ชายจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไปรับคนอื่นเป็นน้องสาว เพียงเพราะนางตายจากโลกนี้ไปแล้ว

เรื่องพรรค์อย่างหลินหว่านเอ๋อร์สวมรอยเป็นบุตรสาวของเซินโหว ไม่มีทางเกิดขึ้นกับเฉินหลงเด็ดขาด เขาเป็นบุรุษที่เฉลียวฉลาดและสุขุมเยือกเย็นกว่าใคร

เมื่อมั่นใจว่าเขายังมีลมหายใจอยู่ เมิ่งเชียนเชียนก็ปีติยินดียิ่งนัก แต่พอหวนคิดว่าชาตินี้ตนเองอาจไม่อาจกลับไปแสดงตัวในฐานะน้องสาวกับเขาได้ ความโศกเศร้าก็กัดกินหัวใจ

"แสดงตัวไม่ได้... เช่นนั้นก็ขอเป็นสิบสองเว่ยที่ได้รับการยอมรับจากท่านก็แล้วกัน"

เมิ่งเชียนเชียนแย้มยิ้มพลางปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ดูท่า... นางคงต้องขยันฝึกยุทธ์ให้หนักกว่านี้เสียแล้ว

เมื่อเมิ่งเชียนเชียนกลับมาถึงตรอกเฟิงสุ่ย ก็พบว่าเจ้าก้อนแป้งเป่าซูกับท่านพ่อผู้เลวทรามคงจะก่อสงครามกันจนหมดแรง ตอนนี้แม่หนูน้อยจึงนั่งสัปหงกอยู่บนโต๊ะหินกลางลานเรือน ศีรษะเล็กๆ ผงกขึ้นลงเป็นจังหวะราวกับไก่จิกข้าวสาร ดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก

"ท่านไม่คิดจะอุ้มนางหน่อยหรือ"

เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยถามลู่หยวน

ลู่หยวนทำท่าทางราวกับถูกใส่ความ "นางไม่ยอมให้ข้าอุ้มต่างหาก"

เมิ่งเชียนเชียนส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปช้อนร่างป้อมๆ ของเป่าซูขึ้นมา

เป่าซูปรือตามองแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเป็นเมิ่งเชียนเชียนก็ซบหน้าลงกับอกอุ่นๆ ของนางอย่างว่าง่าย แล้วดำดิ่งสู่ห้วงนิทราไปในทันที

ลู่หยวนชำเลืองมองขอบตาที่ยังคงแดงเรื่อของนาง สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อไม่เห็นบาดแผลใดๆ จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ "เจอแล้วหรือ"

เมิ่งเชียนเชียนพยักหน้ารับ นางกระชับอ้อมกอดเป่าซูที่หลับสนิทพลางเดินออกจากเรือนพักของจีหลี "เป็นเฉินหลงจริงๆ เจ้าค่ะ"

ลู่หยวนถามต่อ "แสดงตัวแล้วหรือ"

เมิ่งเชียนเชียนหนังตากระตุกวูบ ใจหายวาบพลางขบคิดว่าความสัมพันธ์ของนางกับเฉินหลงเผยพิรุธตอนไหน ทว่าเพียงครู่เดียวก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองอยู่ในฐานะอินหู่น้อย เป็นหนึ่งในสิบสองเว่ยเช่นเดียวกับเฉินหลง ลู่หยวนคงหมายถึงการแสดงตัวระหว่างสิบสองเว่ยด้วยกัน

นางตื่นตระหนกจนเกินเหตุไปแล้ว

ต่อให้ลู่หยวนจะระแวงสงสัยในที่มาของนางเพียงใด ก็คงไม่มีทางคาดเดาได้ว่าแท้จริงแล้วนางคือวิญญาณของคนที่เคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง

เมิ่งเชียนเชียนตอบเสียงเรียบ "เปล่าเจ้าค่ะ"

ลู่หยวนถามเสียงเข้ม "แล้วเจ้าร้องไห้ทำไม"

เมิ่งเชียนเชียนหลบสายตา "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ"

"เฮอะ อยากพูดหรือไม่ก็ตามใจเจ้า"

ลู่หยวนสะบัดหน้า ไพล่มือไว้ด้านหลัง แล้วเดินดุ่มๆ นำหน้าไปอย่างไม่สบอารมณ์

เมื่อกลับถึงจวนตูตู เมิ่งเชียนเชียนก็พาเป่าซูกลับไปพักผ่อนที่เรือนทิงหลาน

ฝ่ายพ่อบ้านเซินเห็นเจ้านายกลับมาก็รีบเดินยิ้มหน้าบานเข้ามาหา "ออกไปเดินเล่นกับฮูหยินมาหรือขอรับ ฮูหยินนี่ช่างมีวิธีจริงๆ อยู่แต่ในจวนประเดี๋ยวจะอุดอู้จนล้มป่วยเอาได้"

ลู่หยวนขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยถามขึ้นลอยๆ ว่า "สตรีร้องไห้เพื่อบุรุษ... หมายความว่าอย่างไร"

พ่อบ้านเซินทำหน้าตื่นตระหนก "ร้องไห้? ใครร้องไห้หรือขอรับ ฮูหยินหรือ"

ลู่หยวนตัดบท "เจ้าแค่ตอบมาก็พอ!"

พ่อบ้านเซินลูบคางขบคิดอย่างจริงจัง "สตรีร้องไห้เพื่อบุรุษ หากมิใช่เพราะความเป็นญาติมิตร ก็คงเป็นเรื่องของความรักใคร่ แบบแรกนั้นเข้าใจได้ไม่ยาก คนเป็นญาติพี่น้องพลัดพรากจากกัน เมื่อได้พบหน้าย่อมตื่นเต้นตื้นตันเป็นธรรมดา แต่หากเป็นเรื่องของความรักก็น่าปวดหัวแล้วขอรับ รักแต่ไม่ได้ครอบครอง นอนกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมา... ดั่งคำกลอนที่ว่า 'ความรักนี้ควรรำลึกไว้เป็นความทรงจำ เพียงแต่ในเวลานั้นกลับหลงลืม' หรือ 'ประตูจวนท่านโหวลึกดั่งทะเล นับแต่นั้นหนุ่มคนรักก็กลายเป็นคนแปลกหน้า'..."

สายตาของลู่หยวนเย็นเยียบประดุจมีมีดบินพุ่งออกมา

พ่อบ้านเซินรีบกระแอมไอ ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม "หรืออาจจะเป็นเพราะ... ถูกความอัปลักษณ์ทำเอาร้องไห้ก็ได้ขอรับ"

ลู่หยวนปั้นหน้าบึ้งตึงเดินสะบัดชายเสื้อจากไปทันที

พ่อบ้านเซินยกมือขึ้นตบปากตนเองเบาๆ "เรียนรู้อะไรไม่เรียน ดันไปติดนิสัยปากพล่อยๆ ของซ่างกวนหลิงมาเสียได้!"

เมิ่งเชียนเชียนมัวแต่ครุ่นคิดเรื่องของเฉินหลง คืนนั้นจึงนอนพลิกตัวไปมาจนข่มตาหลับไม่ลง

ทางด้านลู่หยวนที่กำลังอ่านตำราอยู่ในห้องหนังสือ เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากห้องข้างๆ ในหัวก็พลันผุดประโยคของพ่อบ้านเซินที่ว่า "รักแต่ไม่ได้ครอบครอง นอนกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมา" ขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาก็พลันดำทะมึนลงถนัดตา

วันรุ่งขึ้น หลิวฉางเซิงรีบรุดมาที่จวนตูตู แจ้งเมิ่งเชียนเชียนว่าร้านที่ถนนทิศตะวันออกมีคนมาก่อกวน เขาแจ้งทางการแล้ว แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะมีอิทธิพลคับฟ้า พวกเจ้าหน้าที่มือปราบพอเห็นหน้าคนก่อเรื่อง นอกจากจะไม่จับกุมตัว กลับนำกำลังมาปิดล้อมร้านของพวกเขาไว้เสียเอง

หลังจากหลิวฉางเซิงปรับเปลี่ยนร้านเป็นโรงน้ำชาสำหรับการดูตัว ธุรกิจก็เฟื่องฟูขึ้นอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าต้องทำให้คู่แข่งอิจฉาตาร้อนจนแทบกระอักเลือด

แต่หลิวฉางเซิงรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ได้ดีเยี่ยมมาโดยตลอด คนที่มาก่อกวนล้วนถูกเขาจัดการจนเตลิดหนีไปสิ้น

หากไม่ใช่เรื่องยุ่งยากจนเกินกำลัง หลิวฉางเซิงย่อมไม่บากหน้ามาขอคำชี้แนะจากนางถึงจวนตูตู

"ไปกันเถอะ ข้าจะไปดูด้วยตาตัวเอง"

นางอยากรู้นักว่าเป็นพวกขี้อิจฉาหน้าไหน หรือเป็นพวกสุนัขตกน้ำที่ฉวยโอกาสตอนจวนตูตูตกอับมาซ้ำเติมกันแน่

ทว่าเมื่อนางได้พบแขกผู้มาเยือนในห้องหอชั้นบน จึงได้ตระหนักว่าตนเองคาดเดาผิดไปถนัด

"คารวะองค์หญิงวั่นผิงเพคะ"

เมิ่งเชียนเชียนยอบกายทำความเคารพอย่างนอบน้อมทว่าไม่ต่ำต้อย

องค์หญิงวั่นผิงประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้มีพนักพิงทำจากไม้สาลี่ฮวาอันวิจิตร เก้าอี้ตัวนี้ไม่ใช่ของในร้าน มองปราดเดียวก็รู้ว่าบ่าวไพร่ของนางเป็นคนขนขึ้นมาเอง

เมิ่งเชียนเชียนอดนึกถึงลู่หยวนที่ไปไหนมาไหนต้องพกเก้าอี้และเตาถ่านส่วนตัวไปด้วยไม่ได้

นี่องค์หญิงวั่นผิงกำลังเลียนแบบพฤติกรรมของชายในดวงใจอยู่กระมัง?

พิจารณาการแต่งกายของนาง สวมกระโปรงผ้าหลัวรัดเอวสีชมพูหวาน คลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งปักดิ้นทองคอตั้งทรงผีผา ดูเลือนรางงดงามชวนฝัน ทรวดทรงอรชรอ้อนแอ้น บนศีรษะเกล้าผมทรงหุยซินที่ดูเบาสบาย ไม่ได้ใช้ปิ่นระย้าทองคำอันหนักอึ้ง แต่ใช้ดอกไม้หยกขาวและแถบคาดผมไข่มุกเป็นเครื่องประดับแทน เจตนาคงต้องการเผยความอ่อนโยนและมีชีวิตชีวาของดรุณีแรกแย้ม

ใบหน้าของนางแต่งแต้มไว้อย่างประณีตบรรจง คิ้วโก่งดั่งภูเขาไกล ริมฝีปากแดงดั่งแต้มชาด

ว่ากันตามจริง รูปโฉมขององค์หญิงวั่นผิงนั้นงดงามหมดจด การแต่งกายเช่นนี้จึงขับเน้นความงามของนางมิได้ดูขัดตาแต่อย่างใด

องค์หญิงวั่นผิงเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ "ให้เปิ่นกงจู่รอเจ้า ช่างวางท่าใหญ่โตเสียจริงนะ"

ฟังดูเถิด แม้แต่ท่วงทำนองการพูดก็ยังเหมือนกับลู่หยวนไม่มีผิดเพี้ยน

เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยตอบอย่างสงบนิ่ง "องค์หญิงวั่นผิงก่อเรื่องใหญ่โตเพียงนี้ ก็เพื่อบีบให้เสี่ยวจิ่วปรากฏตัว ในเมื่อเสี่ยวจิ่วมาแล้ว เหล่ามือปราบด้านนอกก็ควรให้ถอนกำลังกลับไปได้แล้วกระมังเพคะ"

องค์หญิงวั่นผิงกระดกนิ้วมือเรียวงาม ชื่นชมเล็บที่เพิ่งย้อมสีมาใหม่ด้วยท่าทีไม่ยี่หระ "นั่นต้องดูว่าเจ้าจะรู้ความหรือไม่"

เมิ่งเชียนเชียนเลิกคิ้ว "หมายความว่าอย่างไรหรือเพคะ"

องค์หญิงวั่นผิงปรายตามองอย่างเหยียดหยาม "เปิ่นกงจู่ขี้เกียจจะอ้อมค้อมกับเจ้า เจ้าไปจากลู่หยวนเสียเถิด จะขอหย่าเอง หรือจะให้ลู่หยวนมอบหนังสือหย่าให้เจ้าก็สุดแล้วแต่ เปิ่นกงจู่จะเฟ้นหาสามีที่สมน้ำสมเนื้อให้เจ้าใหม่ สินเดิมทั้งหมดเปิ่นกงจู่จะเป็นคนออกให้เอง"

รอยยิ้มบนหน้าเมิ่งเชียนเชียนค่อยๆ จางลง "องค์หญิงวั่นผิงกำลังสั่งข้าหรือเพคะ"

องค์หญิงวั่นผิงเชิดหน้า "ใช่ แล้วจะทำไม"

เมิ่งเชียนเชียนกล่าวเสียงเรียบ "ขอประทานอภัย องค์หญิงวั่นผิงมีสิทธิ์อันใดมาชี้นิ้วบงการเรื่องในครอบครัวของข้า"

องค์หญิงวั่นผิงคิดว่าเมิ่งเชียนเชียนกำลังโก่งราคาจึงยื่นข้อเสนอเพิ่ม "เปิ่นกงจู่จะทูลขอเสด็จพ่อ แต่งตั้งให้เจ้าเป็นท่านหญิง มอบทองคำหมื่นตำลึง ที่นาดีพันไร่ ข้อเสนอเช่นนี้เจ้าคงพอใจแล้วกระมัง เปิ่นกงจู่ขอเตือนให้เจ้าหยุดแต่พอดี อย่าได้โลภมากจนเกินตัว หากทำให้เปิ่นกงจู่กริ้ว ระวังแม้แต่อีแปะเดียวเจ้าก็จะไม่ได้!"

เมิ่งเชียนเชียนยิ้มเย็นที่มุมปาก "ตำแหน่งท่านหญิงเล็กน้อยแค่นี้จะไปพออะไร สามีของข้าหล่อเหลาปานพานอัน เป็นบุรุษรูปงามอันดับหนึ่งในใต้หล้า หากจะแลกเปลี่ยน อย่างน้อยก็ต้องแลกด้วยตำแหน่งขององค์หญิงวั่นผิงพร้อมกับทรัพย์สินทั้งหมดของพระองค์กระมัง"

องค์หญิงวั่นผิงสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที "เมิ่งเชียนเชียน เจ้าอย่าได้ดื้อด้านให้มันมากนัก เจ้าไม่รู้สถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้หรือ เสด็จพ่อกับอัครมหาเสนาบดีกลับเมืองหลวงแล้ว จะต้องมีการสังคายนาจัดระเบียบราชสำนักใหม่แน่ ลู่หยวนจะต้องโดนเล่นงานเป็นคนแรก ยามนี้มีเพียงเปิ่นกงจู่เท่านั้นที่ปกป้องคุ้มครองเขาได้!"

นางพูดพลางดูเหมือนจะรู้สึกว่าคำพูดนี้ยังไม่มีน้ำหนักพอ จึงหันเป้าโจมตีมาที่เมิ่งเชียนเชียนอีกครั้ง "อย่าคิดว่าเปิ่นกงจู่ไม่รู้เรื่องเน่าเฟะของเจ้า หากไม่ใช่เปิ่นกงจู่คอยตามเช็ดตามล้างให้จวนตูตู ป่านนี้เรื่องความสัมพันธ์ลับๆ ของเจ้ากับฮูหยินอันหย่วนโหวคงแพร่งพรายไปทั่วเมืองหลวงแล้ว!"

มิน่าเล่าวันนั้นที่ฮูหยินอวี้กับบ่าวไพร่จวนอันหย่วนโหวมาอาละวาด ถึงไม่มีข่าวลือหลุดรอดออกไปสักครึ่งคำ ที่แท้ก็เป็นองค์หญิงวั่นผิงที่ปิดปากคนเอาไว้

เมิ่งเชียนเชียนกล่าว "พูดเช่นนี้ องค์หญิงวั่นผิงทำเพื่อสามีของข้าหรือเพคะ"

องค์หญิงวั่นผิงเชิดคางขึ้นสูง "ย่อมเป็นเช่นนั้น ในโลกนี้ ไม่มีใครจะคิดเผื่อเขาได้มากไปกว่าเปิ่นกงจู่อีกแล้ว"

คราวก่อนในวังหลวงยังพยายามปิดบังแทบตาย ตอนนี้อยู่ต่อหน้านางตามลำพัง กลับเปิดเผยความรู้สึกที่มีต่อลู่หยวนอย่างไม่คิดปิดบังเลยสักนิด

เมิ่งเชียนเชียนถอนหายใจยาวก่อนกล่าวว่า "ความหวังดีขององค์หญิงวั่นผิง ข้าขอรับไว้แทนสามี แต่ทว่าอุปสรรคขวากหนามของสามีข้า มีข้าอยู่เคียงข้างเขาก็เพียงพอแล้ว"

องค์หญิงวั่นผิงแค่นเสียงเยาะเย้ย "เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นตัวอะไร มีความชอบที่ชายแดนแล้ววิเศษนักหรือ หากเทียบกับอัครมหาเสนาบดีและกุนซือของเขาแล้ว เจ้าก็ไร้ค่าไม่ควรแก่การเอ่ยถึง!"

เมิ่งเชียนเชียนแสร้งทำหน้าตกใจ "องค์หญิงวั่นผิง ข้าน่ะเป็นถึงสิบสองเว่ยเชียวนะ หรือว่าข้างกายอัครมหาเสนาบดีจะมีคนที่เก่งกาจกว่าสิบสองเว่ยอีก?"

องค์หญิงวั่นผิงกล่าวอย่างถือดี "บอกให้เจ้ารู้ไว้ก็ไม่เสียหาย เฉินหลงหนึ่งในสิบสองเว่ยถูกอัครมหาเสนาบดีรับเป็นบุตรบุญธรรมแล้ว เจ้าก็แค่คนที่เพิ่งเข้าร่วมสิบสองเว่ยใหม่ๆ แม้แต่จะหิ้วรองเท้าให้เขาก็ยังไม่คู่ควร"

เมิ่งเชียนเชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

เฉินหลงกลายเป็นบุตรบุญธรรมที่อัครมหาเสนาบดีเพิ่งรับไว้จริงๆ หรือนี่

แปลกจริง เรื่องนี้มันมีตื้นลึกหนาบางอย่างไรกันแน่ เหตุใดเฉินหลงถึงยอมไปเป็นลูกของอัครมหาเสนาบดีได้

ดูท่าทางนางจำต้องหาทางไปพบเฉินหลงอีกสักครั้ง ถามเขาให้รู้เรื่องต่อหน้าเสียแล้ว

องค์หญิงวั่นผิงเห็นเมิ่งเชียนเชียนครุ่นคิดเงียบงัน ก็ยิ้มเยาะด้วยความสะใจ "รู้ถึงความเก่งกาจแล้วใช่ไหม หากรู้ความก็รีบไสหัวไปจากจวนตูตู ไปให้ไกลที่สุด อย่าได้มาปรากฏตัวต่อหน้าลู่หยวนอีก"

เมิ่งเชียนเชียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบะปากทำเสียงฮึดฮัด "อัครมหาเสนาบดีเก่งกาจก็เป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่ตัวท่านเก่งกาจเสียหน่อย ท่านจะเอาขนไก่มาเป็นลูกธนูทำไม"

หากเป็นเมื่อก่อน องค์หญิงวั่นผิงต้องด่ากราดเมิ่งเชียนเชียนว่าบังอาจแน่

แต่ในยามนี้ นอกจากนางจะไม่โกรธกริ้วแล้ว กลับหัวเราะออกมาอย่างผู้มีชัย ราวกับรอให้เมิ่งเชียนเชียนมอบโอกาสให้นางได้โอ้อวดอยู่นานแล้ว

"อัครมหาเสนาบดีมอบหน่วยเฉินหลงให้เปิ่นกงจู่แล้ว ให้เขามาเป็นองครักษ์ประจำตัวของเปิ่นกงจู่"

มิน่าเล่าถึงได้มั่นใจนัก ที่แท้นอกจากจะมาแย่งชิงลู่หยวนแล้ว ก็ยังตั้งใจมาอวดเฉินหลงกับนางด้วย

อัครมหาเสนาบดีช่างใจปล้ำยิ่งนัก สิบสองเว่ยที่แม้แต่ลี่กุ้ยเฟยกับโอรสสวรรค์ยังฝันอยากดึงตัวไปเป็นพวก เขากลับยกให้องค์หญิงวั่นผิงง่ายๆ ราวกับมอบผักปลา

มิน่าองค์หญิงวั่นผิงถึงได้โอ้อวดเสียขนาดนี้ เป็นใคร ใครจะไม่โอ้อวดบ้าง

แต่จะว่าไป แม้แต่สิบสองเว่ยยังยกให้คนอื่นได้ ใครจะไม่สรรเสริญว่าอัครมหาเสนาบดีจงรักภักดีบ้างเล่า

วินาทีนี้ นางเข้าใจลู่หยวนอย่างถ่องแท้แล้ว

เดี๋ยวก่อน... นี่ก็ไม่ถือว่าเป็นข่าวร้ายเสียทีเดียว

นางกำลังกลุ้มใจว่าจะหาโอกาสเข้าใกล้เฉินหลงไม่ได้พอดี ตอนนี้เหมือนมีคนส่งหมอนมาให้ตอนง่วงนอนชัดๆ

เมิ่งเชียนเชียนแย้มยิ้มพราวระยับ "องค์หญิงวั่นผิง มิสู้พวกเรามาเดิมพันกันสักตา หากท่านชนะ ข้าจะยกให้ท่าน หากข้าชนะ เฉินหลงต้องยกให้ข้า"

องค์หญิงวั่นผิงทำสีหน้ารังเกียจ "เปิ่นกงจู่จะเอาเจ้าไปทำไม"

เมิ่งเชียนเชียนยิ้มแล้วกล่าวว่า "หากข้าตกเป็นคนขององค์หญิง พระองค์จะฆ่าจะแกงก็สุดแล้วแต่พระองค์จะพอพระทัยมิใช่หรือเพคะ"

องค์หญิงวั่นผิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาเด็ดขาด "ชีวิตของเจ้า เปิ่นกงจู่ไม่ต้องการ... เปิ่นกงจู่ต้องการลู่หยวน!"

(จบตอน)