บทที่ 188: ความคืบหน้า

บทที่ 188: ความคืบหน้า

หนึ่งเดือนที่ตรากตรำอยู่ในวังหลวงสูบกลืนเรี่ยวแรงของเมิ่งเชียนเชียนไปจนสิ้น นางแทบจะไม่ได้สัมผัสกับการนอนหลับที่แท้จริงเลยแม้แต่ราตรีเดียว

ด้วยเหตุนี้ การนิทราในค่ำคืนนี้ของนางจึงลึกล้ำยิ่งกว่าคืนไหนๆ

เมิ่งเชียนเชียนมีความมั่นใจในกิริยาท่าทางยามนอนหลับของตนเป็นอย่างยิ่ง ในเมื่อถานเอ๋อร์ร่วมเรียงเคียงหมอนกับนางมาหลายราตรียังไม่เคยเอ่ยปากบ่นว่านางนอนดิ้นสักครึ่งคำ

ทว่าความจริงที่ปรากฏคือลู่หยวนนอนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกายภรรยา เขาเบิกตาโพลงจ้องมองเพดานมุ้งเขม็ง คิ้วขมวดมุ่นในขณะที่จับมือซุกซนซึ่งพาดอยู่บนเอวสอบของเขาออกเป็นครั้งที่หก

รุ่งสางมาเยือน ถึงเวลาตื่นนอนตามปกติของเมิ่งเชียนเชียนแล้ว แต่ความเหนื่อยล้าที่สะสมทำให้นางไม่อาจสลัดความง่วงงุนออกไปได้

ในภวังค์กึ่งฝันกึ่งตื่น หูของนางแว่วเสียงใสๆ ของเป่าซูร้องเจื้อยแจ้ว "เปิด! เปิด! เปิด! เปิด! ออก... จะออก!"

ที่แท้ก็เป่าซูมาหานางนี่เอง

เจ้าก้อนแป้งตื่นเช้าเสียจริง ป่านนี้คงจะชี้นิ้วสั่งให้แม่นมว่านเปิดประตูห้องให้นางอีกเป็นแน่

เปลือกตาของเมิ่งเชียนเชียนหนักอึ้งเกินกว่าจะลืมขึ้น นางจึงหลับตาพึมพำออกคำสั่ง "ปั้นเซี่ย... ไปอุ้มเป่าซูเข้ามาเถอะ"

หูแว่วเสียงปั้นเซี่ยขานรับ จากนั้นเป่าซูตัวน้อยที่ถักเปียทองเต็มศีรษะก็ถูกวางลงบนเตียง

เป่าซูปีนป่ายไปมาบนตัวนางอย่างสนุกสนาน

เมิ่งเชียนเชียนยิ้มอย่างเกียจคร้าน พลางรวบเจ้าตัวเล็กเข้ามาแนบอก ฝ่ามือนุ่มสัมผัสใบหน้าเล็กๆ นั้นแล้วก้มลงหอมแก้มยุ้ยอย่างหมั่นเขี้ยว

"เด็กดี... นอนเป็นเพื่อนแม่อีกสักหน่อยนะ..."

"เปิด!"

เสียงของเป่าซูดังขึ้นอีกครั้งจากด้านนอกประตู คราวนี้ผสานกับเสียงมือน้อยๆ ตบลงบนบานประตูไม้ดังปังๆ

"ไอโย้... คุณหนูเป่าซูเจ้าขา พวกเราไปเล่นอย่างอื่นกันเถิดเจ้าค่ะ!"

นั่นมันเสียงของแม่นมว่าน!

ฉับพลันนั้นเมิ่งเชียนเชียนก็สะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกโพลงขึ้นทันควัน ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าหล่อเหลาล่มเมืองของลู่หยวน แววตาของเขาเย็นเยียบปานน้ำแข็ง ทว่าแก้มและใบหูกลับแดงก่ำลามไปจนถึงลำคอ

หัวใจของเมิ่งเชียนเชียนกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น นางรีบปล่อยมือจากร่างของลู่หยวนที่ตนนอนทับไว้ราวกับต้องของร้อน แล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่า สงบเสงี่ยมเจียมตัวประหนึ่งนกกระทาที่ตื่นกลัวภัย

ที่แท้คำสั่งที่นางบอกให้ปั้นเซี่ยไปอุ้มเป่าซูเมื่อครู่ นางไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกมาจริงๆ เป็นเพียงความฝันที่นางจินตนาการไปเอง

ดังนั้นคนที่ถูกนางกดลงกับอกแล้วระดมจูบซ้ายขวาอย่างดูดดื่มจึงไม่ใช่เป่าซู... แต่เป็นท่านตูกูผู้ยิ่งใหญ่!

ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือดไร้สีเลือด "ท่านตูกู... ท่านฟังข้าอธิบายก่อน..."

ลู่หยวนปรายตามองนางด้วยสายตาเย็นชา "นอนเรียบร้อย? จะไม่แตะต้องข้าเด็ดขาด?"

เมิ่งเชียนเชียนอ้าปากค้าง ไร้คำแก้ตัวใดๆ

นี่ไม่ใช่ความผิดของความคุ้นชินที่ต้องนอนคนเดียว จนหลงลืมไปว่าบัดนี้มีบุรุษหนุ่มนอนร่วมเตียงหรอกหรือ?

ปกติแล้วผู้ที่ปรากฏตัวบนเตียงวิวาห์ของนาง หากมิใช่เป่าซูก็ต้องเป็นถานเอ๋อร์ ซึ่งไม่ว่าจะเป็นผู้ใด นางล้วนกอดรัดฟัดเหวี่ยงได้ตามใจชอบ

ลู่หยวนเลิกผ้าห่มบางออกแล้วก้าวลงจากเตียง

จะปล่อยให้ความเข้าใจผิดนี้ฝังรากลึกไม่ได้ นางต้องอธิบายให้กระจ่างแจ้ง!

"ท่านตูกู!"

เมิ่งเชียนเชียนถลันตัวไปคว้าเขาไว้เพื่อรั้งให้ฟังความ

เดิมทีนางตั้งใจจะคว้าเสื้อตัวบนของเขา แต่ทว่าสวรรค์กลั่นแกล้ง ร่างนางเสียหลักพุ่งไปข้างหน้า มือเจ้ากรรมจึงไปคว้าหมับเข้าที่ขอบกางเกงของเขาแทน

ประกอบกับเขารูปร่างสูงใหญ่และนางกำลังล้มคว่ำลงไปที่ขอบเตียง แรงดึงนั้นจึงทำให้กางเกงของเขาถูกรั้งหลุดลงมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าในระยะประชิด...

อัปมงคลแก่สายตายิ่งนัก!

เมิ่งเชียนเชียนรีบหลับตาปี๋แล้วหันหน้าหนีคอแทบเคล็ด

ลู่หยวนยืนหันหลังให้นาง แม้จะมองไม่เห็นสีหน้า แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาบ่งบอกว่าเขาคงกำลังข่มกลั้นความอยากสังหารนางให้ตายคามือ

"ข้า... ข้าไม่ได้เจตนา!"

เมิ่งเชียนเชียนมือไม้สั่นรีบควานหากางเกงเพื่อดึงกลับขึ้นไปให้เขา

แต่ทว่า... เมื่อมือทั้งสองข้างออกแรงดึงขึ้น

เอ๊ะ... เหตุใดด้านหน้าถึงดึงไม่ขึ้น? มันติดสิ่งใดกัน?

ทันใดนั้น

"เมิ่ง! เสี่ยว! จิ่ว!"

เสียงคำรามด้วยโทสะอันเกรี้ยวกราดของลู่หยวนดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น เรือนทั้งหลังสั่นสะเทือนไปถึงสามครา นกน้อยบนกิ่งไม้ตกใจบินหนีแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง

ลู่หยวนออกไปประชุมเช้าแล้ว

ทิ้งให้เมิ่งเชียนเชียนนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงเพียงลำพัง นางจ้องมองมือซ้ายที่ยังคงร้อนผ่าวของตนเองด้วยสายตาเหม่อลอย น้ำตาตกในอยากจะร้องไห้แต่ก็ไร้น้ำตา

เสียงคำรามอันทรงพลังของลู่หยวนส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง แม้แต่ร่างอันล้ำค่าของเป่าซูจูจูยังสั่นสะเทือนไปสามตลบ

ในจวนแห่งนี้ มีเพียงสองชีวิตที่รอดพ้นจากคลื่นเสียงมหาประลัย หนึ่งคือถานเอ๋อร์ที่หลับลึกประหนึ่งซ้อมตาย และอีกหนึ่งคือหลิ่วชิงอวิ๋น

สตรีผู้เป็นตำนานตื่นขึ้นมาในยามเที่ยงวัน นางล้างหน้าบ้วนปากอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเรียกหาเป่าซูเป็นคนแรก

นางนำหีบของขวัญใบโตมามอบให้หลานสาว ในนั้นบรรจุของเล่นพื้นเมืองจากเหมียวเจียงและอาภรณ์ชุดน้อยของชาวเหมียว

เมื่อเป่าซูถูกจับแต่งตัวเสร็จสรรพ เจ้าตัวน้อยก็เดินไปส่องกระจก ก่อนจะล้มตึงลงไปนอนแผ่หราบนพื้นอย่างงดงาม

หลิ่วชิงอวิ๋นเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "นางเป็นอะไรไป"

ชิงซวงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติ "เป็นลมเพราะทนความงามของตัวเองไม่ไหวอีกแล้วเจ้าค่ะ"

หลิ่วชิงอวิ๋นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอุ้มเป่าซูขึ้นมาถาม "ชอบย่าหรือไม่"

เป่าซูตอบเสียงใส "ชอบ"

หลิ่วชิงอวิ๋นยิ้มพราย "ชอบย่าตรงไหน"

เป่าซูทำเสียงเล็กเสียงน้อยออดอ้อน "ย่า... สวย"

หลิ่วชิงอวิ๋นถามหยั่งเชิงอีกครั้ง "ย่าสวย หรือแม่ของเจ้าสวย"

เป่าซูโบกมือน้อยๆ ปฏิเสธอย่างจริงใจที่สุด "ย่าสวย! แม่... ไม่สวย!"

หลิ่วชิงอวิ๋นยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ "นับว่าเจ้ามีตาถึง"

หลังจากป้อยอหลิ่วชิงอวิ๋นจนตัวลอย เป่าซูก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับผู้ใหญ่แบกโลก ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมเพื่อเริ่มภารกิจเอาชีวิตรอดในรอบต่อไป

นางเดินเตาะแตะโซเซไปที่ห้องของเมิ่งเชียนเชียน อ้าแขนขอกอด แล้วทำตาเป็นประกายวิบวับเอ่ยชมอย่างคล่องปาก "แม่สวย! แม่สวยที่สุด! สวยที่สุดในโลก!"

"ได้ยินว่าแม่สามีชาวจงหยวนนิยมตั้งกฎระเบียบเข้มงวดกับลูกสะใภ้ ยามรับประทานอาหาร ลูกสะใภ้ห้ามนั่งร่วมโต๊ะ ต้องคอยยืนปรนนิบัติจัดจานชามและคีบอาหารให้แม่สามี รอจนกว่าแม่สามีจะอิ่มหนำจึงจะมีสิทธิ์นั่งลงกินข้าวได้"

บนโต๊ะอาหาร หลิ่วชิงอวิ๋นยกถ้วยชาขึ้นจิบพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

เมิ่งเชียนเชียนยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างกายแม่สามี นางแย้มยิ้มอ่อนหวานตอบรับ "เจ้าค่ะ ท่านแม่"

หลิ่วชิงอวิ๋นปรายตามองไปที่จานชามเป็นเชิงสั่ง

เมิ่งเชียนเชียนรู้ความยิ่งนัก นางลงมือจัดแจงวางตะเกียบและถ้วยชามอย่างคล่องแคล่วพลิ้วไหวราวกับสายน้ำ

เพียงแค่หลิ่วชิงอวิ๋นปรายตามองไปยังจานใด เมิ่งเชียนเชียนก็สามารถคีบอาหารที่นางปรารถนามาวางลงในถ้วยได้อย่างแม่นยำราวกับอ่านใจได้

ตลอดมื้ออาหาร เมิ่งเชียนเชียนไม่เพียงแสดงออกถึงไหวพริบปฏิภาณ แต่ยังมีความอดทนเป็นเลิศ

จะไม่ให้อดทนได้อย่างไรไหว?

มีแม่สามีบ้านไหนกันที่เรียกสะใภ้มาอบรมกฎระเบียบเอาตอนบ่ายคล้อยเช่นนี้ นางกินข้าวอิ่มแปล้มาจากเรือนของเหล่าไท่จวินเรียบร้อยแล้ว

หลิ่วชิงอวิ๋นย่อมไม่ปล่อยให้ผ่านไปโดยง่าย นางสรรหาเรื่องมาตำหนิติเตียนได้ทุกจุด พร้อมทั้งย้ำเตือนว่าวันนี้เมิ่งเชียนเชียนก็ยังคงเหมือนเมื่อวาน คือไม่มีส่วนใดทำให้นางรู้สึกพอใจได้เลยแม้แต่น้อย

เมิ่งเชียนเชียนยิ้มน้อมรับ "ลูกสะใภ้จะปรับปรุงตัวเจ้าค่ะ"

ทันทีที่มื้ออาหารจบลง บ่าวจากจวนองค์หญิงก็นำเทียบเชิญมาส่ง องค์หญิงวั่นผิงจัดงานชุมนุมบทกวีและเชิญนางกับหลิ่วชิงอวิ๋นไปร่วมสังสรรค์

หลิ่วชิงอวิ๋นเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวงเมื่อวาน นางเองก็เพิ่งออกจากวังเมื่อวาน ข่าวสารช่างแพร่สะพัดรวดเร็วปานสายลม

นางกับองค์หญิงวั่นผิงเคยมีเดิมพันติดค้างกันอยู่ แต่เพราะเหตุโรคระบาดในวังทำให้เลยกำหนดหนึ่งเดือนมาแล้ว

หรือว่าองค์หญิงวั่นผิงต้องการจะสะสางบัญชีเดิมพันในวันนี้? คิดจะบีบให้นางสูญเสียลู่หยวนไปต่อหน้าธารกำนัลกระนั้นหรือ?

พอหวนคิดถึงลู่หยวน ภาพเหตุการณ์วาบหวิวที่ยากจะอธิบายเมื่อเช้าก็ผุดวาบขึ้นมาในสมอง

ฝ่ามือซ้ายของนางพลันร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกครา

นางก้มมองมือตัวเองด้วยแววตาเหม่อลอย พึมพำกับตัวเองอย่างเศร้าสร้อย "เจ้าหนอเจ้า... อยู่ดีไม่ว่าดี เหตุใดจึงไปจับสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนั้นเล่า"

หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน เมิ่งเชียนเชียนก็ตัดสินใจว่าจะไปร่วมงาน

นางต้องการพบเฉินหลง อย่างมากที่สุดก็แค่ยื้อเวลาแพ้พนันออกไปอีกไม่กี่วัน

ทว่าหลิ่วชิงอวิ๋นกลับไม่มีความสนใจในงานชุมนุมบทกวีแม้แต่น้อย

เมิ่งเชียนเชียนกลอกตาเจ้าเล่ห์ไปมา ก่อนจะอาศัยจังหวะทีเผลอแอบวางเป่าซูไว้ด้านหลังของหลิ่วชิงอวิ๋น

เป่าซูผู้รู้หน้าที่ดียิ่งกว่าใคร รีบคว้ามือหลิ่วชิงอวิ๋นแล้วออกแรงดึงมุ่งหน้าไปทางประตูจวน "ย่า! ไปเที่ยว!"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

หลิ่วชิงอวิ๋นอุ้มเป่าซูลงจากรถม้า

นางเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อจวนที่ดูโอ่อ่าเคร่งขรึม แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ "นี่คือจวนองค์หญิงหรือ? ก็ไม่เห็นจะยิ่งใหญ่อลังการตรงไหน"

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ภายในจวน สีหน้าของนางก็ฉายแววรังเกียจออกมาอย่างปิดไม่มิด

นางกวาดตามองเหล่าบุปผานานาพันธุ์ที่แข่งกันอวดสีสันฉูดฉาด แล้วเบ้ปากกล่าววาจาเชือดเฉือน "ยังกล้าเรียกตัวเองว่าองค์หญิงอีกหรือ รสนิยมต่ำตมยิ่งกว่าเจ้าเสียอีก หน้าจ้อนร้อนระอุเพียงนี้กลับปลูกของพรรค์นี้ คิดจะเลี้ยงงูหนูมดแมลงให้เต็มจวนหรืออย่างไร"

ในหูของเมิ่งเชียนเชียน ประโยคนั้นถูกแปลความหมายใหม่โดยอัตโนมัติว่า... แม่สามีกำลังชมเชยว่านางมีรสนิยมดีกว่าองค์หญิงวั่นผิง และรู้จักเลือกสรรพรรณไม้ได้ชาญฉลาดยิ่งกว่า

(จบตอน)