บทที่ 2 มรรคาไร้ใจ

บทที่ 2 มรรคาไร้ใจ

นางและกระบี่หลงอิ๋นอยู่เคียงข้างกันมาสิบปี นางทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายหล่อเลี้ยงกระบี่วิเศษเล่มนี้จนสุดกำลัง ถึงขั้นที่ว่าเพื่อไม่ให้หลงเยี่ยนรู้สึกเหมือนถูกกดขี่เป็นทาส นางจึงไม่ได้ทำพันธสัญญาจิตวิญญาณกระบี่อันเข้มงวดกับเขา

นางหลงคิดไปว่า ความเชื่อใจระหว่างพวกเขาได้ก้าวข้ามพันธสัญญาไปแล้ว

ทว่ายามนี้ จิตวิญญาณกระบี่ที่นางไว้ใจที่สุด กลับบังคับกระบี่วิเศษให้แทงทะลุจุดตันเถียนของนาง

มุมปากของหลีซวงมีหยาดโลหิตไหลซึม นางมองหลงเยี่ยนด้วยแววตาเลื่อนลอย "เหตุใด..."

หลงเยี่ยนรู้ดีว่าหลีซวงต้องตายอย่างแน่นอน เขากัดฟันกรอดเอ่ยว่า "ขอเพียงเจ้าตาย ข้าก็สามารถเลือกนายใหม่ได้! เจ้านายที่ข้าต้องการ มีเพียงเยี่ยเจาเจามาตั้งแต่ต้น! หลีซวง เจ้าจงตายตาหลับเสียเถิด"

หลีซวงกระอักไอออกมาอย่างแรง เลือดสดๆ ทะลักออกจากบาดแผล

จู่ๆ นางก็หัวเราะออกมา หลงเยี่ยน... เจ้านายที่เขาต้องการคือเยี่ยเจาเจา ลูกศิษย์ที่ท่านอาจารย์ต้องการก็คือเยี่ยเจาเจา ในใจของเหล่าศิษย์น้องก็มีเพียงเยี่ยเจาเจา

หลีซวงเช่นนาง กลับกลายเป็นส่วนเกินอย่างแท้จริง

นางปฏิบัติต่อทุกคนด้วยความจริงใจ ทว่ายามนี้ กลับไม่มีผู้ใดตอบแทนความจริงใจแก่นางเลยแม้แต่คนเดียว

นางภาคภูมิใจมาตลอดที่ได้เป็นศิษย์ของนักพรตหลิงซวี นางพยายามทำหน้าที่ศิษย์พี่ใหญ่อย่างสุดความสามารถ มองความผูกพันในสำนักสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด

ทว่าใครจะคาดคิดเล่า ความผูกพันที่ร่วมสร้างกันมาหลายปี หลังจากเยี่ยเจาเจาปรากฏตัว กลับกลายเป็นสิ่งเปราะบางแตกหักง่ายถึงเพียงนี้ พวกเขาไม่มีความเชื่อใจให้นางเลยแม้แต่น้อย

ช่างเถิด ความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์เช่นนี้ นางไม่ปรารถนาอีกแล้ว

บริเวณหน้าอกของหลีซวง จี้หยกแกะสลักรูปเตาหลอมชิ้นหนึ่งกำลังเปล่งประกายเรืองรองจางๆ ทว่าหลีซวงในยามนี้ไม่อาจรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงดังกล่าวได้ ในห้วงเวลาเฉียดตาย จิตใจของนางกลับโปร่งใสกระจ่างแจ้งอย่างหาที่สุดไม่ได้

คนเหล่านี้... ล้วนทอดทิ้งนางไปหมดแล้ว

จิตวิญญาณกระบี่ก็อยู่ข้างกาย รอคอยให้นางสิ้นใจ

ไม่อยากให้สมดั่งใจคนพวกนี้เลยจริงๆ!

ในห้วงคำนึงของหลีซวง จู่ๆ ก็ปรากฏเคล็ดวิชาบทหนึ่งขึ้นมาอย่างชัดเจน

"เคล็ดวิชาไท่ซ่างลืมเลือน!"

เคล็ดวิชานี้ เล่าลือกันว่าเป็นวิชาที่ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักกระบี่เคยฝึกฝน ทว่าหลังจากปรมาจารย์บรรลุเป็นเซียน ตลอดนับพันปีที่ผ่านมา ก็ไม่มีผู้ใดสามารถฝึกฝนทะลวงสู่ขั้นแรกได้สำเร็จเลยแม้แต่คนเดียว

จวบจนปัจจุบัน ศิษย์จำนวนไม่น้อยต่างพากันคิดว่าวิชาที่ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งเคยฝึกฝนอะไรนั่น ล้วนเป็นเพียงข่าวลือเหลวไหล เคล็ดวิชานี้ไม่มีทางฝึกฝนสำเร็จได้เลย

คนทั้งสำนักกระบี่ต่างเปลี่ยนไปฝึกฝนวิชาอื่นกันเนิ่นนานแล้ว มีเพียงสายของหลินชิงหลิง เจ้าแห่งยอดเขาไร้ใจเท่านั้นที่ยังคงยึดมั่นในเจตนารมณ์ของปรมาจารย์ คอยพิจารณาไตร่ตรองเคล็ดวิชาลับนี้อยู่ทั้งวันทั้งคืน

เพื่อให้มีคนมาทดลองฝึกฝนวิชานี้มากขึ้น หลินชิงหลิงจับตัวศิษย์คนใดได้ ก็จะบังคับให้เขาท่องจำเคล็ดวิชา ศิษย์ในสำนักกระบี่ส่วนใหญ่ล้วนเคยถูกนางจับตัวมาแล้วทั้งสิ้น

หลีซวงเองก็เคยถูกนางจับให้ท่องจำเคล็ดวิชาเช่นกัน จะว่าไปก็แปลก เคล็ดวิชาไท่ซ่างลืมเลือนนี้ นางไม่เคยเก็บมาใส่ใจเลยสักครั้ง ทว่าในยามนี้ ทุกถ้อยคำทุกประโยคของวิชากลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างแจ่มแจ้ง

หลีซวงพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว

"มรรคามอบรูปลักษณ์"

"สวรรค์มอบเรือนร่าง"

"อย่าให้ความชอบชังมาทำร้ายตนเอง"

สิ่งที่เคยอ่านไม่ออกและมองไม่ทะลุปรุโปร่งในอดีต ในชั่วพริบตานี้ จู่ๆ กลับกลายเป็นกระจ่างแจ้งขึ้นมาอย่างถึงที่สุด

ท่ามกลางเสียงพึมพำ ลำแสงสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากตันเถียนของนาง บาดแผลฉกรรจ์ตรงจุดตันเถียนของหลีซวงกลับค่อยๆ ฟื้นฟูสภาพอย่างช้าๆ ด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้

สีหน้าของหลงเยี่ยนแปรเปลี่ยนไป นี่มันเกิดอันใดขึ้น?

เจาเจาสั่งเสียเขาไว้ว่า ต้องลงดาบสุดท้ายสังหารในยามที่หลีซวงสิ้นหวังที่สุด เขาก็คว้าโอกาสนั้นไว้และมอบกระบี่ปลิดชีพไปแล้ว

เดิมทีหลีซวงควรจะมีสภาพรอความตายเท่านั้น ไฉนตอนนี้บาดแผลของนางถึงเริ่มสมานตัวได้เล่า

หลงเยี่ยนกัดฟันกรอด บังคับกระบี่หลงอิ๋นให้แทงทะลุจุดตันเถียนของหลีซวงอีกครั้ง

ทว่าจี้หยกบริเวณหน้าอกของหลีซวงกลับสาดแสงเจิดจ้า กระบี่หลงอิ๋นถูกกระแทกกระเด็นออกไป หลงเยี่ยนถูกดูดกลับเข้าไปในตัวกระบี่อย่างไม่อาจควบคุม และไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย

หลีซวงจมดิ่งลงสู่โลกใบใหม่อย่างสมบูรณ์แล้ว นางแหงนหน้ามองท้องนภา

ฟ้าดินกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก นางสมควรโบยบินอย่างอิสระ แล้วเหตุใดต้องมัดตัวเองเอาไว้ด้วยเล่า

ชั่วพริบตานั้น พันธนาการบางอย่างก็ถูกปลดล็อกโดยสมบูรณ์

"ฟ้าดินก่อกำเนิดพร้อมข้า สรรพสิ่งหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับข้า"

หลีซวงเอ่ยเสียงแผ่วเบา บริเวณตันเถียนของนาง ขุมพลังงานอันบริสุทธิ์ยิ่งยวดพวยพุ่งเข้ามา มุมปากของหลีซวงเผยให้เห็นรอยยิ้มเรียบเฉย

เคล็ดวิชาลับไร้ผู้ทัดเทียมแห่งสำนักกระบี่ เคล็ดวิชาไท่ซ่างลืมเลือน!

ในที่สุดนางก็บรรลุเข้าสู่ประตูขั้นแรกแล้วในเสี้ยววินาทีนี้

หลังจากทะลวงผ่านขั้นแรกอย่างแท้จริง หลีซวงถึงได้รู้ว่า นามแห่งวิชาลับไร้ผู้ทัดเทียมนั้นสมคำร่ำลือ! ความล้ำลึกพิสดารนานัปการของเคล็ดวิชานี้ เหนือล้ำกว่าเคล็ดวิชากระจกส่องใจที่นางเคยฝึกฝนมาก่อนหน้านี้อย่างเทียบไม่ติด!

พลังฝึกปรือดั้งเดิมถูกสลายไปจนหมดสิ้น วิญญาณก่อกำเนิด (หยวนอิง) ที่เดิมทีควบแน่นสำเร็จแล้ว ก็ถูกหลีซวงสละทิ้งไปอย่างไม่ลังเล

ระดับพลังฝึกปรือของนางลดฮวบกลับไปอยู่ขั้นเลี่ยนชี่ (รวบรวมลมปราณ)

ทว่าพลังปราณสายใหม่ที่บริสุทธิ์ยิ่งยวด กลับค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากตันเถียนของนาง

ภายใต้ผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์ของเคล็ดวิชาไท่ซ่างลืมเลือน บาดแผลฉกรรจ์ในตันเถียนของนาง ก็ถูกฟื้นฟูจนหายสนิทอย่างไม่รู้ตัว

หลีซวงลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ โคจรพลังวิชาอยู่หลายรอบ รู้สึกเพียงว่าจิตใจปลอดโปร่ง ร่างกายเบาสบายแจ่มใสอย่างบอกไม่ถูก

แม้จะเป็นเพียงขั้นเลี่ยนชี่ ทว่าเมื่อนางหลับตาลง กลับรู้สึกราวกับว่าทุกสัดส่วนของร่างกายล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมโดยสมบูรณ์

แม้กระทั่งปราณบริสุทธิ์ที่สูดเข้า และปราณขุ่นมัวที่พ่นออกในทุกจังหวะหายใจ ก็ยังเด่นชัดเป็นพิเศษ

จู่ๆ หลีซวงก็ชะงักไป

ในสภาวะที่จิตใจกระจ่างใสเช่นนี้ นางกลับพบว่าในห้วงสมุทรจิตสำนึกของตน ไม่รู้ว่ามีเตาหลอมที่กำลังหมุนวนช้าๆ เพิ่มขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด

เตาหลอมนี้...

รูม่านตาของหลีซวงหดเกร็ง มือเอื้อมไปแตะหน้าอกโดยสัญชาตญาณ

ก่อนที่ท่านแม่จะป่วยหนักจนสิ้นใจ เคยส่งมอบจี้หยกแกะสลักรูปเตาหลอมชิ้นหนึ่งให้นาง นางหวงแหนจี้หยกชิ้นนี้มากและเก็บไว้แนบกายมาโดยตลอด

ทว่ายามนี้ จี้หยกหายไปแล้ว

กลับมีเตาหลอมที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการเพิ่มขึ้นมาในห้วงคำนึงของนางแทน

หลีซวงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ส่งจิตสำนึกเข้าไปสำรวจ

วินาทีต่อมา ในสมองของนางก็ปรากฏข้อความหนึ่งขึ้น

"เตาหลอมฟ้าดิน (ยังไม่เปิดใช้งาน): พังทลายเพื่อก่อเกิดใหม่ เตาหลอมปรากฏสู่โลกหล้า"

พังทลายเพื่อก่อเกิดใหม่หรือ?

รูม่านตาของหลีซวงหดรัดอย่างรุนแรง

หรือว่า เป็นเพราะนางเพิ่งไปเยือนหน้าประตูผีมาหนึ่งรอบ ถึงได้บังเอิญเปิดใช้งานเตาหลอมฟ้าดินนี้ขึ้นมา?

เมื่อลองคิดดูให้ดี พลังปราณที่นางเพิ่งฝึกฝนขึ้นมาใหม่ยังอ่อนแอมาก ส่วนหลงเยี่ยนเป็นจิตวิญญาณกระบี่ที่นางฟูมฟักมาอย่างดี พลังปราณเพียงหยิบมือย่อมไม่พอจะต้านทานการโจมตีของหลงเยี่ยนได้ ดูเหมือนว่า... จะเป็นจี้หยกชิ้นนี้ที่เปล่งแสงออกมา รับการโจมตีของหลงเยี่ยนแทนนาง

คือท่านแม่... ที่กำลังปกป้องนางอยู่หรือ?

ขณะที่หลีซวงกำลังคิดเช่นนั้น ก็ปรากฏคำอธิบายขึ้นมาหนึ่งบรรทัด

"ความคืบหน้าในการเปิดใช้งานเตาหลอมปัจจุบันคือศูนย์ หากใส่ของวิเศษล้ำค่าแห่งฟ้าดินลงไป จะสามารถเพิ่มความคืบหน้าได้ เมื่อความคืบหน้าเต็มสิบส่วน จะสามารถเปิดใช้งานเตาหลอมได้"

เพียงใส่ของวิเศษล้ำค่าแห่งฟ้าดิน ก็สามารถเปิดใช้งานเตาหลอมได้แล้วหรือ?

สีหน้าของหลีซวงเคร่งเครียดขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึงว่าเตาหลอมนี้ย่อมไม่ใช่ของธรรมดาสามัญ ต่อให้มันจะไม่มีประโยชน์อันใดเลย แต่มันคือสิ่งที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้นาง นางก็ต้องเปิดใช้งานเตาหลอมนี้ให้จงได้!

ท่านแม่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ไฉนจึงมีของวิเศษเช่นนี้ได้?

การที่ท่านแม่มอบมันให้ตน แท้จริงแล้วมีความนัยอันใดแอบแฝงอยู่?

ภายในเรื่องนี้ ยังมีปริศนาซ่อนอยู่อีกมากมายเหลือเกิน

เพียงแต่... ของวิเศษล้ำค่าแห่งฟ้าดินหรือ?

หลีซวงแค่นยิ้มขื่นขม หลายปีมานี้ นางคอยออกไปทำภารกิจอยู่เสมอ ทว่าของรางวัลที่ได้มา ส่วนหนึ่งถูกนำไปใช้กับกระบี่หลงอิ๋น ที่เหลือก็มอบให้พวกศิษย์น้องจนหมดสิ้น ตอนนี้ นางกลับไม่มีของล้ำค่าเก็บไว้กับตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

ยังดีที่จากนี้สืบไป นางจะไม่ถูกสิ่งที่เรียกว่าความผูกพันเหล่านี้เป็นตัวถ่วงอีกแล้ว

ฟ้าสูงทะเลกว้าง ข้าจะโบยบินท่องไปตามใจปรารถนา

หลีซวง... นับแต่นี้เป็นเพียงแค่หลีซวงเท่านั้น

ณ สำนักกระบี่

ในยามที่หลีซวงเปลี่ยนไปฝึกฝนเคล็ดวิชาไท่ซ่างลืมเลือน

หลินชิงหลิง เจ้าแห่งยอดเขาไร้ใจพลันลืมตาขึ้น

ก้นบึ้งดวงตาของนางวาบผ่านด้วยความปีติระคนประหลาดใจ นี่มัน...

เพื่อยืนยันสัมผัสของตน นางจึงขยับมือเล็กน้อย ป้ายหยกชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือในทันที

ป้ายหยกที่เดิมทีสงบนิ่งมาตลอด บัดนี้กลับมีแสงสลัวกะพริบไหว

หลินชิงหลิงตื่นเต้นจนน้ำเสียงสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย

"เคล็ดวิชาไท่ซ่างลืมเลือน มีคนบรรลุขั้นแรกของเคล็ดวิชาไท่ซ่างลืมเลือนได้จริงๆ! เพียงแต่ แสงจากป้ายหยกรับสัมผัสยังอ่อนแรงนัก คนผู้นี้เกรงว่าคงจะไม่ได้อยู่ในสำนัก หรือว่า... จะเป็นศิษย์คนใดที่ออกไปทำภารกิจข้างนอก?"

[จบบท]