บทที่ 34: ตอกกลับพนักงานขายจอมเย่อหยิ่ง

บทที่ 34: ตอกกลับพนักงานขายจอมเย่อหยิ่ง

กู้ชิงสือดึงสติของตนเองกลับคืนมา เธอมองดูลู่หยวนซึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่เช่นเดียวกัน รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าของเธออย่างห้ามไม่อยู่ "งั้นคุณค่อยๆ ทานนะคะ อยากทานอะไรก็บอกฉัน ฉันจะนำมาให้ในครั้งหน้าค่ะ"

ลู่หยวนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้รับรอยยิ้มอันสดใสจากหญิงสาว "ตกลงครับ"

ดูเหมือนจะไม่เคยมีใครส่งยิ้มให้เขาด้วยความบริสุทธิ์ใจและสดใสเบิกบานมากขนาดนี้มาก่อนเลย

ผู้คนมากมายที่เข้าหาเขา ล้วนแต่แสดงท่าทีเอาอกเอาใจ หวาดกลัว หรือกระทั่งเก็บซ่อนความเกลียดชังเอาไว้ พวกเขาฝืนยิ้มเวลาอยู่ต่อหน้าเขา มีเพียงกู้ชิงสือเท่านั้นที่ยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติปราศจากการเสแสร้ง

รอยยิ้มของเธองดงามเหมือนกับดวงตาคู่นั้น ดำสนิทราวกับหยดน้ำหมึก ใสกระจ่างและเปล่งประกายสว่างไสว

ลู่หยวนจ้องมองกู้ชิงสือ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มบางเบาบนใบหน้า

นี่ถือเป็นครั้งแรกที่กู้ชิงสือได้เห็นรอยยิ้มของชายหนุ่ม มันเป็นเพียงรอยยิ้มจางๆ แต่มันกลับทำให้ดวงตาของเขาดูมีชีวิตชีวา เปล่งประกายราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ภาพนั้นประทับลึกลงไปในความทรงจำของเธออย่างชัดเจน

หลังจากเดินพ้นประตูห้องพักผู้ป่วย ภายในหัวใจของกู้ชิงสือยังคงอบอวลไปด้วยความรู้สึกอบอุ่น เธอไม่ได้รีบร้อนเดินทางกลับบ้าน แต่เลือกที่จะแวะไปยังห้างสรรพสินค้าแทน

เป้าหมายของเธอคือการไปดูครีมเกล็ดหิมะ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการทำครีมบำรุงผิวของตนเอง

เมื่อฤดูหนาวมาเยือน ผิวพรรณของคนเรามักจะแห้งกร้าน เหี่ยวย่น ลอกเป็นขุย หรือรุนแรงถึงขั้นแตกเป็นแผล ผิวของกู้ชิงสือเองก็ประสบปัญหานี้เช่นกัน แต่ในชีวิตที่ผ่านมาเธอไม่มีโอกาสได้ใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวเลย มีเพียงต้วนหลิงหลิงเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้ใช้มัน ตอนนั้นเธอทำได้เพียงอิจฉาต้วนหลิงหลิงที่มีครีมเกล็ดหิมะกลิ่นหอมกรุ่นให้ทาผิว

วันนี้เธอต้องการมาสำรวจผลิตภัณฑ์ของแบรนด์อื่น เพื่อนำกลับไปคิดหาวิธีผสมผสานกับน้ำพุวิเศษในการผลิตสินค้าของตนเอง

น้ำพุวิเศษมีสรรพคุณยอดเยี่ยม แต่เธอไม่สามารถนำมันมาวางขายได้โดยตรง

เหตุผลประการแรกคือน้ำพุวิเศษมีปริมาณจำกัด ไม่ได้มีให้ตักตวงใช้สอยได้ไม่รู้จักจบสิ้น เธอจำเป็นต้องวางแผนใช้งานมันอย่างคุ้มค่าที่สุด โดยการนำมาเจือจางก่อนเพื่อเพิ่มปริมาณและประสิทธิภาพการใช้งาน

เหตุผลประการที่สองคือน้ำพุวิเศษมีผลลัพธ์ที่ดีเกินไป หากขายตรงๆ อาจจะกลายเป็นจุดสนใจและดึงดูดปัญหาเข้ามาหาตนเองได้ ยิ่งไปกว่านั้น ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวในยุคนี้ยังไม่มีรูปแบบที่เป็นน้ำ เธอจึงต้องนำน้ำพุวิเศษมาแปรรูปเป็นครีมบำรุงผิวก่อนนำไปวางขาย

การทำเช่นนี้จะช่วยให้สินค้าของเธอดูกลมกลืนไปกับแบรนด์อื่นๆ ในตลาด เพียงแต่คุณภาพและผลลัพธ์หลังการใช้งานจะโดดเด่นกว่าเล็กน้อย

แม้ว่าฤดูหนาวซึ่งเป็นช่วงกอบโกยยอดขายของครีมบำรุงผิวจะยังมาไม่ถึง แต่เธอสามารถเริ่มต้นศึกษาวิธีการทำไปก่อนล่วงหน้า เมื่อฝึกฝนจนชำนาญแล้วค่อยเริ่มวางขาย หากช่วงแรกยังไม่มีทุนสำหรับเช่าหน้าร้าน เธอก็สามารถตั้งแผงลอยขายริมถนน เลียนแบบการตั้งแผงขายอาหารว่างทั่วไปได้

ขอเพียงสินค้ามีคุณภาพยอดเยี่ยม เธอก็ไม่กังวลเรื่องยอดขายเลยแม้แต่น้อย

กู้ชิงสือวาดฝันแผนการในหัวเอาไว้อย่างสวยงาม แต่ความเป็นจริงกลับตอกหน้าเธอด้วยความพ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่ม

พนักงานขายประจำเคาน์เตอร์เครื่องสำอางเป็นหญิงสาวอายุน้อยหน้าตาสะสวย ผิวพรรณของเธอขาวเนียนละเอียดกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ในยุคนี้มาก เพียงแค่เดินเฉียดเข้าไปใกล้ก็สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ลอยมาแตะจมูก

ตอนแรกที่กู้ชิงสือเดินเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ เธอรู้สึกสดชื่นสบายใจกับกลิ่นหอมนั้น แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นว่าพนักงานขายเพียงแค่ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง โดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมาต้อนรับลูกค้าอย่างเต็มตาเลย

กู้ชิงสือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อย "สวัสดีค่ะ ฉันอยากขอดูครีมเกล็ดหิมะหน่อยค่ะ"

พนักงานขายตวัดสายตามองเธอซ้ำอีกรอบ เอ่ยถามด้วยท่าทีเกียจคร้านเบื่อหน่าย "อยากได้แบรนด์ไหนคะ" จากนั้นเธอก็พึมพำราคาคร่าวๆ ออกมา

"ขอฉันดูสินค้าหน่อยได้ไหมคะ" เธอต้องการพิจารณาสินค้าก่อนตัดสินใจควักเงินซื้อ

ใครจะคาดคิดว่าคำขอนั้นจะสร้างความไม่พอใจให้กับพนักงานขาย "คุณต้องแน่ใจว่าจะซื้อถึงจะดูได้ค่ะ ขืนหยิบให้ดูแล้วทำพังขึ้นมาจะทำยังไงคะ"

สินค้าในห้างสรรพสินค้ายุคนี้ล้วนขายดิบขายดี เป็นของมีคุณภาพที่ผู้คนต่างแย่งชิงกันซื้อหา

พฤติกรรมของพนักงานขายส่วนใหญ่จึงขาดจิตสำนึกในการให้บริการ พวกเขามักจะทำตัวเหนือกว่าลูกค้า แสดงท่าทีเย่อหยิ่งจองหอง การทำงานของพวกเขาขึ้นอยู่กับอารมณ์และนิสัยส่วนตัวล้วนๆ

หากลูกค้าโชคร้ายเดินไปเจอพนักงานขายที่ชอบตัดสินคนจากภายนอก เพียงแค่กวาดสายตามองการแต่งกาย พวกเธอก็จะจัดแบ่งระดับชนชั้นของลูกค้าในใจเสร็จสรรพ

โชคชะตาของกู้ชิงสือในวันนี้ดูเหมือนจะอยู่ในระดับปกติ เธอจึงบังเอิญมาเจอพนักงานขายประเภทนี้เข้าอย่างจัง

กู้ชิงสือปรับสีหน้าตึงเครียดขึ้น "ถ้าฉันไม่ได้ดูสินค้าก่อนแล้วจะให้ซื้อได้ยังไงคะ"

พนักงานขายกลอกตาบน ปรายตามองกู้ชิงสือด้วยหางตา "ถ้าไม่มีปัญญาซื้อแล้วจะขอดูไปทำไมคะ"

"คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันไม่มีปัญญาซื้อ"

"หรือว่าคุณมีปัญญาซื้อล่ะคะ วันหนึ่งฉันเจอคนแต่งตัวซอมซ่อแบบคุณมาตั้งเท่าไหร่ ยังจะกล้ามาทำเบ่งใส่ฉันอีก" พนักงานขายพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเหยียดหยาม

เมื่อจ้องมองใบหน้าของกู้ชิงสือ ภายในแววตาของพนักงานขายก็ปรากฏร่องรอยของความอิจฉาริษยาซ่อนอยู่

สิ่งที่เธอภาคภูมิใจมากที่สุดในชีวิตคือผิวพรรณที่ขาวผ่องเนียนละเอียด มีคนมากมายคอยชื่นชมความงามของเธอ ยกยอว่าเธอมีหน้าที่การงานที่ดี มีบุญวาสนาที่ไม่ต้องออกไปทนตากแดดตากลมให้ผิวเสีย แต่ผู้หญิงตรงหน้าเธอกลับมีผิวพรรณที่งดงามเปล่งปลั่งกว่าเธอเสียอีก

กู้ชิงสือหัวเราะในลำคอ ค่อยๆ วางกระเป๋าสตางค์ที่เย็บขึ้นเองลงบนเคาน์เตอร์กระจกแล้วเปิดมันออก "เงินพวกนี้ไม่พอซื้อเหรอคะ"

ภายในกระเป๋าสตางค์ใบนั้นอัดแน่นไปด้วยธนบัตรจำนวนมาก พนักงานขายจ้องมองเงินเหล่านั้นจนสีหน้าเปลี่ยนไป เธอฝืนยิ้มออกมาอย่างแข็งทื่อ "ฉันจะหยิบมาให้ดูเดี๋ยวนี้แหละค่ะ คุณลูกค้าอยากดูแบบไหนคะ"

"ฉันมีเงินเยอะขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องขอดูทุกแบบค่ะ" กู้ชิงสือตอบกลับไปตามตรง

พนักงานขายอ้าปากคล้ายต้องการจะโต้เถียง แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นธนบัตรปึกหนาในกระเป๋าสตางค์ของกู้ชิงสือ เธอก็จำต้องกล้ำกลืนความไม่พอใจลงคอ หยิบสินค้าทั้งหมดมาวางเรียงตรงหน้าหญิงสาว น้ำเสียงของเธอแข็งกระด้างอย่างเห็นได้ชัด "ตอนนี้สินค้าที่ร้านเราขายดีที่สุดก็คือสามแบบนี้ค่ะ"

เธอหยิบสินค้าที่มีราคาย่อมเยาที่สุดขึ้นมานำเสนอก่อน "ตัวนี้ราคาถูกที่สุดค่ะ"

บรรจุภัณฑ์ของมันมีรูปทรงแปลกตา เป็นลักษณะของเปลือกหอย บนเปลือกหอยมีฉลากกระดาษแปะเอาไว้ ด้านในบรรจุเนื้อครีมบำรุงผิว ส่วนสินค้าอีกแบบหนึ่งถูกบรรจุอยู่ในกล่องเหล็กทรงแบน บนฝากล่องพิมพ์ลวดลายนกกระจอกหลายตัวกำลังเกาะกิ่งไม้

กู้ชิงสือคุ้นเคยและเคยได้ยินชื่อเสียงของแบรนด์นี้มาก่อน ได้ยินมาว่าเนื้อครีมมีความมันเหนอะหนะมาก ในช่วงฤดูหนาวที่อากาศแห้งจนผิวพรรณหยาบกร้านและแตกลาย จำเป็นต้องพึ่งพาครีมเนื้อหนักแบบนี้เพื่อฟื้นฟูผิวให้กลับมาเรียบเนียน กลิ่นของมันก็หอมฟุ้ง ทาเพียงนิดเดียวก็สามารถได้กลิ่นหอมลอยไปไกลหลายเมตร

ราคาของสินค้าทั้งสองแบบนี้อยู่ในระดับไล่เลี่ยกัน แบบกล่องเหล็กจะแพงกว่าแบบเปลือกหอยเล็กน้อย จัดอยู่ในกลุ่มสินค้าระดับราคาปานกลาง

ส่วนสินค้าชิ้นที่แพงที่สุดคือครีมที่บรรจุในขวดกระเบื้องเคลือบสีขาว ฝาปิดสีฟ้าคราม มีลวดลายดอกไม้ประณีตพิมพ์อยู่บนขวด ดูสวยงามหรูหรามาก

"ตัวนี้เนื้อครีมไม่มันเยิ้มค่ะ สามารถใช้งานได้ทุกฤดูกาลตลอดทั้งปี กลิ่นหอมเป็นกลิ่นดอกกุ้ยฮวาอ่อนๆ แต่ราคาจะแพงที่สุดในร้านค่ะ"

พนักงานขายจงใจเน้นย้ำประโยคสุดท้าย กลิ่นหอมที่ลอยกรุ่นอยู่บนตัวของเธอก็คือกลิ่นของครีมบำรุงผิวแบบที่สามนี้เอง

กู้ชิงสือไม่ได้ใส่ใจท่าทีของอีกฝ่าย ครีมบำรุงผิวที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าเหล่านี้ หากนำไปเปรียบเทียบกับผลิตภัณฑ์ในยุคหลังก็ถือว่ามีตัวเลือกค่อนข้างน้อย แต่มันโดดเด่นตรงที่มีราคาถูก คุณภาพดี และให้ผลลัพธ์ที่ใช้งานได้จริง จึงสามารถครองใจผู้คนได้อย่างยาวนาน

เมื่อลูกค้าต้องการซื้อผลิตภัณฑ์บำรุงผิว พวกเขาก็จะมุ่งตรงมาที่เคาน์เตอร์ของห้างสรรพสินค้าเพื่อจับจ่ายซื้อแบรนด์ยอดนิยมเหล่านี้ กู้ชิงสือตั้งใจจะผลิตสินค้าขายเอง แบรนด์ของเธอยังไม่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก เธอจึงต้องทุ่มเทความพยายามและใส่ใจในรายละเอียดให้มากกว่าแบรนด์อื่น

ในช่วงเริ่มต้นธุรกิจ เธอคงต้องตั้งราคาขายให้ถูกลงกว่าปกติ อาศัยกลยุทธ์ราคาถูกเพื่อดึงดูดความสนใจจากลูกค้ากลุ่มแรก หลังจากนั้นค่อยอาศัยคุณภาพของสินค้าสร้างกระแสบอกปากต่อปาก เพื่อขยายฐานลูกค้าและส่วนแบ่งการตลาดในอนาคต

กู้ชิงสือจดจ่ออยู่กับการสังเกตและวิเคราะห์สินค้าอย่างละเอียด พนักงานขายยืนรอจนเริ่มหงุดหงิดที่เห็นเธอไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาสักที ความอดทนของเธอจึงขาดสะบั้นลง "ตกลงคุณจะซื้อหรือไม่ซื้อคะ"

"เมื่อกี้คุณยังโวยวายบีบบังคับจะขอดูสินค้าให้ได้ ตอนนี้ก็หยิบออกมาให้ดูไปตั้งเยอะแล้ว อย่าบอกนะคะว่าจะเปลี่ยนใจไม่ซื้อแล้ว"

เธอจงใจพูดจาประชดประชัน นี่ถือเป็นหนึ่งในเทคนิคการกระตุ้นยอดขายรูปแบบหนึ่งของเธอ ธรรมชาติของคนเราล้วนแต่หน้าบางและต้องการรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองทั้งนั้น เทคนิคนี้จึงมักจะได้ผลดีเสมอมา

แต่วันนี้คนที่เธอต้องงัดข้อด้วยคือกู้ชิงสือ

"ใช่ค่ะ ฉันไม่ซื้อแล้ว" กู้ชิงสือยืดตัวขึ้นยืนหลังตรงแล้วตอบกลับไปอย่างชัดเจน

"ขอดูสินค้าตั้งนานสองนานแล้วมาบอกว่าไม่ซื้อเนี่ยนะคะ คุณตั้งใจมากวนประสาทฉันเล่นเหรอ" พนักงานขายระเบิดอารมณ์โกรธออกมา

"เป็นเพราะพฤติกรรมและมารยาทในการบริการของคุณมันแย่มาก ฉันก็เลยตัดสินใจไม่ซื้อค่ะ ถ้าฉันต้องการจะซื้อ ฉันก็จะเอาเงินไปซื้อกับพนักงานขายคนอื่นที่บริการดีกว่าคุณ" กู้ชิงสือพูดอธิบายเหตุผลออกไปตรงๆ

พนักงานขายไม่เคยต้องมารองรับคำวิจารณ์ตรงไปตรงมาแบบนี้มาก่อนในชีวิต ที่ผ่านมามีแต่เธอที่เป็นฝ่ายใช้อารมณ์ข่มขู่ลูกค้า เธอโกรธจัดจนแทบอยากจะกรีดร้องออกมา เธออ้าปากเตรียมจะพ่นคำด่าทอเหยียดหยามว่าอีกฝ่ายเป็นพวกยากจนไม่มีเงินซื้อเหมือนอย่างที่เคยทำกับลูกค้าคนอื่น แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นธนบัตรในกระเป๋าสตางค์ของกู้ชิงสือเข้าเสียก่อน

เวลานั้นเธอรู้สึกเหมือนมีก้อนหินอุดอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออก ใบหน้าของเธอแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความอัดอั้นตันใจ

หลังจากกู้ชิงสือเดินพ้นประตูห้างสรรพสินค้าออกมา เธอก็พรูลมหายใจยาวออกมาด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ในอดีตเธอเองก็เคยมาเดินเลือกซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ แล้วก็ต้องพบเจอกับการถูกรังเกียจและถูกมองเหยียดด้วยสายตาดูถูกเช่นเดียวกัน

ส่วนจะใช่พนักงานขายคนเดียวกันกับวันนี้หรือไม่ เธอเองก็จำไม่ได้แน่ชัดแล้ว ตอนนั้นเธอรู้สึกทั้งอับอายและเสียใจจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ในวันนี้เธอเปลี่ยนไปแล้ว เธอจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครมารังแกหรือดูหมิ่นอีกต่อไป

วันนี้เดิมทีเธอตั้งใจหอบเงินมาเพื่อซื้อสินค้าด้วยความจริงใจ ในเมื่อพนักงานขายมีท่าทีบริการไม่ดี เธอก็แค่เก็บเงินก้อนนั้นเอาไว้และปฏิเสธที่จะซื้อก็สิ้นเรื่อง

ช่วงค่ำหลังจากที่เธอเดินทางกลับมาถึงบ้าน ไป๋เจินปล่อยให้เธอยืนรออยู่หน้าประตูพักใหญ่กว่าจะยอมมาเปิดประตูให้ หลังจากเปิดประตูแล้ว ไป๋เจินก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำทักทายใดๆ ออกมาเลยแม้แต่คำเดียว เอาแต่สะบัดหน้าเดินหนีกลับเข้าไปในบ้าน

นี่คือรูปแบบการแสดงออกที่คนในตระกูลต้วนใช้ปฏิบัติต่อกู้ชิงสือ เป็นการใช้ความรุนแรงแบบเย็นชาอย่างสมบูรณ์แบบ ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพยายามบีบบังคับกดดันให้เธอยอมจำนนและอ่อนข้อให้ด้วยวิธีการพึ่งพาสงครามเย็น

แต่พวกเขากลับหารู้ไม่ว่าพฤติกรรมหลบหน้าหลบตาเช่นนี้คือสิ่งที่กู้ชิงสือปรารถนามาตลอด ไม่ว่าคนในตระกูลต้วนจะคิดวางแผนอะไรอยู่ กู้ชิงสือก็ไม่สนใจ เธอเอาแต่ยุ่งอยู่กับการเตรียมตัวทำธุรกิจของตัวเองเท่านั้น

หลังจากประสบความสำเร็จในการบุกเบิกตลาดทางฝั่งโรงพยาบาล ก็เริ่มมีญาติของผู้ป่วยจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เดินทางมาอุดหนุนสินค้ากับกู้ชิงสือถึงที่นี่

[จบบท]