บทที่ 251: ระบบ ขอบคุณเธอนะ ที่ทำให้ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง
“ยายจ๋า” เยว่เยว่เอ่ยเรียกเสียงใส พลางอ้าแขนน้อยๆ เป็นเชิงว่าให้อุ้ม
“โอ้...ได้จ้ะๆ ยายอุ้มเอง”
เหยาชุนฮวาโผเข้าคว้าตัวเยว่เยว่มากอดไว้ในอ้อมแขนแนบแน่น ราวกับว่าเธอกำลังกอดลูกสาวตัวน้อยในวัยเด็กไม่มีผิด ความรู้สึกอบอุ่นที่คุ้นเคยเอ่อล้นขึ้นมาจนเต็มหัวใจ
สัมผัสของร่างอ้วนกลมปุ๊กลุกในอ้อมแขน ทำให้หัวใจของเหยาชุนฮวาพองโตด้วยความตื้นตันอย่างแท้จริง วันที่เธอจากมา เยว่เยว่ยังเป็นเพียงทารกน้อยที่ทำได้แค่กินกับนอนเท่านั้น แต่บัดนี้หลานสาวตัวน้อยของเธอสามารถเรียก ‘ยาย’ ได้แล้ว ช่างเป็นความรู้สึกที่วิเศษเหลือเกิน
“แล้วซิงซิงล่ะลูก?” หลังจากชื่นชมหลานสาวจนหนำใจแล้ว เหยาชุนฮวาก็นึกถึงซิงซิง หลานชายสุดที่รักอีกคน
“ยายครับ” เสียงเล็กๆของซิงซิงที่ถูกพ่ออุ้มอยู่ดังขึ้น เมื่อได้ยินเสียงเรียกหาจากคุณยายของเขา
เหยาชุนฮวาส่งเยว่เยว่ให้สามีอุ้มต่อ ก่อนจะหันไปรับร่างของซิงซิงมากอดไว้บ้าง “โอ้ ซิงซิงก็เป็นเด็กดีเหมือนกันนะลูก เป็นเด็กดีจริงๆ”
“หนิงหนิง!”
ในขณะนั้นเอง หยางม่านม่านและซูเหมี่ยวที่ได้ยินเสียงเอะอะอยู่หน้าประตูก็รีบวิ่งออกมาดู ทั้งสองนึกว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเสียอีก แต่เมื่อออกมาเห็น กลับพบว่าเป็นครอบครัวของน้องสาวสามีที่กลับมาเยี่ยมบ้าน
“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง” กู้เจียหนิงเอ่ยทักทายพี่สะใภ้ทั้งสองด้วยรอยยิ้มกว้าง
“จ้ะๆ หนิง ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว”
หยางม่านม่านและซูเหมี่ยวต่างก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจไม่แพ้กันที่ได้เห็นกู้เจียหนิงกลับมา ถึงแม้พวกเธอและน้องสาวสามีจะไม่ได้มีความผูกพันกันทางสายเลือด แต่ใครกันเล่าที่บอกว่าความห่วงใยจะเกิดขึ้นได้เฉพาะกับคนในสายเลือดเดียวกันเท่านั้น
กู้เจียหนิงดีกับพวกเธอเสมอมา แม้จะอยู่ไกลถึงเขตทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แต่ทุกครั้งที่ส่งของกลับมาบ้าน เธอก็ไม่เคยลืมที่จะส่งของมาให้พี่สะใภ้ทั้งสองและหลานๆ ด้วย น้ำใจอันงดงามนี้ พวกเธอไม่มีวันลืมเลือนได้เลย
นับตั้งแต่แต่งเข้ามาในตระกูลกู้ ครอบครัวสามีก็ดีกับพวกเธอมาก ดีเสียยิ่งกว่าครอบครัวของพวกเธอเองเสียอีก
ดังนั้นพวกเธอจึงมองว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลกู้ไปนานแล้ว และน้องสาวสามี ก็เปรียบเสมือนครอบครัวแท้ๆ ของพวกเธอคนหนึ่งเช่นกัน การกลับมาของกู้เจียหนิงในครั้งนี้ จึงนำมาซึ่งความสุขและความยินดีให้กับทุกคนอย่างแท้จริง
“ปล่อยให้ลูกสาวกับหลานๆ ยืนอยู่หน้าบ้านได้ยังไง รีบพาลูกเข้าไปข้างในสิ!” พ่อกู้เอ่ยเตือนภรรยาด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
เหยาชุนฮวาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ “ใช่ๆ เข้าบ้านก่อนนะลูก เข้าบ้านกันก่อน”
เมื่อทุกคนกลับเข้ามาในบ้านเรียบร้อยแล้ว ข่าวการกลับมาของกู้เจียหนิงก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านไหวฮวาอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ไม่นานข่าวนี้ก็กระจายไปยังหมู่บ้านอื่นๆ และทั่วทั้งอำเภอชิงซาน
นั่นก็เพราะว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา กู้เจียหนิงคือบุคคลที่มีชื่อเสียงเพียงคนเดียวที่มาจากอำเภอแห่งนี้
ทางด้านกู้เหวินหนานและกู้เหวินโจว เมื่อหัวหน้างานของพวกเขาทราบข่าวว่าน้องสาวคนดัง หรือคุณหมอกู้ผู้เลื่องชื่อกลับมาเยี่ยมบ้านแล้ว ก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ก่อนจะอนุมัติให้ทั้งสองเลิกงานก่อนเวลาได้เป็นกรณีพิเศษ
ทันทีที่ได้รับอนุญาต สองพี่น้องก็รีบมุ่งหน้ากลับบ้านโดยไม่รอช้า
ส่วนกู้เหวินถิงซึ่งทำงานอยู่ที่โรงงานเหล็กกล้า กลายเป็นคนสุดท้ายที่รู้ข่าวนี้ เขายังคงงุนงงอยู่เล็กน้อยเมื่อหัวหน้าเดินมาบอกให้เขากลับบ้านได้ก่อนเวลา
“หัวหน้าครับ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าครับ? หรือว่าผมทำอะไรผิดพลาดไป”
หัวหน้างานมองท่าทางของเขาแล้วก็ถามกลับไปว่า “นี่ยังไม่รู้เรื่องอีกเหรอ?”
กู้เหวินถิงยิ่งงงหนักเข้าไปอีก “ผมควรรู้อะไรเหรอครับ?”
“หรือว่าที่บ้านผมเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เมื่อนึกถึงตรงนี้ กู้เหวินถิงก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที
หัวหน้างานถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ถูก “ก็ใช่ ที่บ้านนายมีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ แต่เป็นเรื่องดีนะ น้องสาวของนาย คุณหมอกู้กลับมาแล้ว!”
อะไรนะ?!
กู้เหวินถิงยืนนิ่งไปหลายวินาทีก่อนจะประมวลผลได้ “อะไรนะครับ? น้องเล็ก.. หนิงหนิง… น้องสาวของผมกลับมาแล้วเหรอครับ?”
“ใช่แล้ว ข่าวนี้รู้กันทั่วทั้งอำเภอชิงซานแล้ว”
“เพราะฉะนั้น รีบกลับบ้านไปเถอะ”
หลังจากที่ตั้งสติได้ ความยินดีก็ถาโถมเข้าใส่กู้เหวินถิงอย่างจัง “ครับ! ขอบคุณครับหัวหน้า ขอบคุณมากครับ”
ว่าแล้วเขาก็รีบเลิกงานทันที ปั่นจักรยานกลับบ้านอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงหน้าบ้าน เขาก็เห็นรถจี๊ปคันที่คุ้นเคยจอดอยู่ พอเข้าไปในบ้าน ก็ได้เห็นร่างบอบบางที่คุ้นตาอยู่ในห้องนั่งเล่น
“น้องเล็ก!”
“พี่ใหญ่!” กู้เจียหนิงเห็นพี่ชายคนโตกลับมา ก็โผเข้าไปกอดเขาไว้แน่น
“น้องเล็ก ในที่สุดเธอก็กลับมาเสียที”
“ค่ะพี่ใหญ่ ฉันกลับมาแล้ว”
“ทำไมไม่บอกพี่ล่วงหน้าเลย พี่กลายเป็นคนสุดท้ายในบ้านที่รู้เรื่องนี้” น้ำเสียงของกู้เหวินถิงเจือปนไปด้วยความน้อยใจ
กู้เจียหนิงได้แต่หัวเราะแห้งๆ “ค่ะๆ พี่ใหญ่ เป็นความผิดของฉันเอง ฉันน่าจะบอกพี่เป็นคนแรก”
เธอรู้ดีว่าพี่ชายทั้งสามคนของเธอเป็นพวก ‘ซิสค่อน’ ตัวยง พวกเขารักและเอ็นดูเธอมากจริงๆ
ทางด้านเซิ่งเจ๋อซี นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาเห็นภรรยาของตัวเองถูกผู้ชายคนอื่นกอด ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นพี่เขยทั้งสามของเขาก็ตาม แต่...
ก็อดรู้สึกเปรี้ยวในใจไม่ได้อยู่ดี
ดังนั้นเซิ่งเจ๋อซีจึงตัดสินใจวางซิงซิงลงในอ้อมแขนของพี่เขยคนโต
จู่ๆ ก็มีเด็กน้อยอยู่ในอ้อมแขน กู้เหวินถิงจึงไม่ได้ใส่ใจกับความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเซิ่งเจ๋อซีอีกต่อไป เขามองซิงซิงและเยว่เยว่ด้วยความตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างยิ่ง
การกลับมาของกู้เจียหนิงและครอบครัวทั้งสี่คน ทำให้ทุกคนในบ้านตระกูลกู้มีความสุขอย่างมาก
เมื่อกลับมาถึงบ้าน กู้เจียหนิงก็ได้กลับไปพักในห้องนอนของเธอสมัยที่ยังไม่แต่งงานอีกครั้ง พ่อกู้และเหยาชุนฮวาเคยบอกไว้แล้วว่า ถึงแม้กู้เจียหนิงจะแต่งงานออกไปแล้ว แต่ห้องเดิมของเธอก็จะยังคงถูกเก็บไว้ให้เธอเสมอ จะไม่ให้ใครคนอื่นมาอยู่เด็ดขาด
ตลอดระยะเวลาสามปีกว่าที่ผ่านมา ถึงแม้กู้เจียหนิงจะไม่ได้กลับมาเลยสักครั้ง แต่คนในบ้านก็ยังคงทำความสะอาดห้องนี้อยู่เสมอ ทำให้ห้องยังคงสะอาดเอี่ยมอ่องอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งผ้าห่ม หมอน และของใช้อื่นๆ ก็ถูกนำออกมาตากแดดเป็นประจำ
ดังนั้นถึงแม้จะไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะกลับมา แต่กู้เจียหนิงและครอบครัวก็สามารถเข้าพักได้อย่างสะดวกสบายทันที
กู้เจียหนิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่สะอาดสะอ้าน และการจัดวางข้าวของทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมกับตอนที่เธอยังไม่แต่งงานไม่ผิดเพี้ยน ขอบตาของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
กู้เจียหนิงสัมผัสได้ถึงความรักที่ครอบครัวมีให้เธออย่างแท้จริงนับครั้งไม่ถ้วน
“ระบบ ขอบคุณเธอนะ ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้งในชาตินี้” ทำให้เธอมีโอกาสได้ชดเชยให้กับครอบครัวและแก้ไขความผิดพลาดในอดีต
เมื่อกู้เจียหนิงกลับมาถึง เหยาชุนฮวาก็รีบพาลูกสะใภ้ทั้งสองเข้าครัวไปเตรียมอาหารทันที ลูกสาวสุดที่รักกลับมาทั้งที จะต้องทำของอร่อยๆให้กินสิ
ทางด้านนี้ ซิงซิงและเยว่เยว่ก็ได้เล่นสนุกอยู่กับลูกพี่ลูกน้องของพวกเขาแล้ว กู้เจียหนิงให้เซิ่งเจ๋อซีนำกระเป๋าใบหนึ่งออกมา แล้วหยิบของขวัญที่เตรียมมาให้ทุกคนในครอบครัวออกมา
“จ้วงจ้วง สือโถว ซินซิน ฉิงฉิง มานี่เร็ว นี่เป็นของขวัญจากคุณอานะ...”
เด็กน้อยทั้งหลาย นำโดยจ้วงจ้วงซึ่งเป็นพี่คนโตสุด ต่างก็เข้ามาทักทายกู้เจียหนิงทีละคน พวกเขารู้สึกดีกับคุณอาคนสวยคนนี้มาก จึงไม่รู้สึกแปลกหน้าเลยแม้แต่น้อย
กู้เจียหนิงมองดูเด็กน้อยทั้งหลายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเอ็นดู ตอนนี้พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่มีลูกชายหญิงอย่างละคน พี่รองและพี่สะใภ้รองก็มีลูกชายหญิงอย่างละคนเช่นกัน ช่างดีจริงๆ
เมื่อนึกถึงชาติที่แล้ว พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ไม่มีลูกเลยแม้แต่คนเดียว เรื่องนี้กลายเป็นความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขาทั้งสอง และยังสร้างรอยร้าวให้กับความสัมพันธ์ของพวกเขาอีกด้วย
ส่วนพี่รองและพี่สะใภ้รองนั้น...
กู้เจียหนิงจำได้ว่าในชาติที่แล้ว พี่สะใภ้รองเสียชีวิตจากการคลอดลูกยาก และเป็นการคลอดลูกคนที่สามเสียด้วย
กู้เจียหนิงลองนับเวลาดูแล้ว ระยะเวลาที่พี่สะใภ้รองจะคลอดลูกยากในชาติที่แล้วนั้น ยังเหลืออีกประมาณครึ่งปี
กู้เจียหนิงคิดว่า ควรจะหาโอกาสเหมาะๆ นำยาเม็ดช่วยคลอดบุตรง่ายไปให้แม่ของเธอก่อน ให้แม่ของเธอเตรียมไว้ หลังจากนั้นหากพี่สะใภ้รองต้องการ ก็สามารถนำมาใช้ได้
อันที่จริง ถ้าเธออยู่ด้วยก็ไม่จำเป็นต้องใช้ยาเม็ดช่วยคลอดบุตรง่ายนี้ แต่เธอกลับมาบ้านแค่ไม่กี่ปีครั้งเท่านั้น ดังนั้น เตรียมยาเม็ดช่วยคลอดบุตรง่ายนี้ไว้ก็ย่อมดีกว่า
ในชาตินี้ เธอจะต้องเห็นพี่ชายและพี่สะใภ้ของเธอทุกคนปลอดภัยและมีความสุข ครองคู่กันไปจนแก่เฒ่า
กู้เจียหนิงเตรียมของขวัญมาให้ทุกคนในบ้านตระกูลกู้ ไม่นานนัก เหยาชุนฮวาและลูกสะใภ้ทั้งสองก็ทำอาหารเสร็จเรียบร้อย และเรียกให้ทุกคนมากินข้าวด้วยกัน
[จบบท]