บทที่ 345: เครื่องรางคุ้มกันภัย

บทที่ 345: คำทำนายของนักพรตเฒ่า

เมื่อเห็นว่าขายของไปได้พอสมควรแล้ว ชายชราจึงบอกให้พวกเด็กๆ ไปวิ่งเล่นกันตามสบาย

"ซุ่ยซุ่ย หลานก็ไปเล่นกับพวกเจียวเจียวเถอะ"

อวิ๋นซุ่ยหันมองแผงลอยแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับคำ "ตกลงครับ"

ถึงแม้ระดับสติปัญญาของอวิ๋นซุ่ยจะหยุดอยู่แค่เด็กห้าหกขวบ แต่เขาก็เป็นเด็กที่มองโลกในแง่ดีและมีความกตัญญูเป็นอย่างมาก

เขาถือธูปเดินตามพวกอวิ๋นเจียวไปกราบไหว้ทวยเทพเหล่านั้น ท่าทางของเขาดูศรัทธาและตั้งใจมาก

บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงทางออกของศาลเจ้าประจำหมู่บ้าน มีชายชราสวมชุดนักพรตเต๋าที่ดูซอมซ่อเล็กน้อยนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น เบื้องหน้าของเขามีเศษผ้าขาดๆ วางอยู่ บนผ้าผืนนั้นมีริ้วผ้าแพรสีแดงวางเรียงราย ซึ่งเขียนคำอวยพรด้วยสีทองเอาไว้

มีคนจำนวนไม่น้อยซื้อผ้าแพรเหล่านั้น แล้วนำมาผูกไว้ที่ข้อมือ หรือไม่ก็เอาไปผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น บนแผงของเขายังมีป้ายไม้และยันต์กระดาษที่พับเป็นรูปสามเหลี่ยมวางอยู่อีกจำนวนหนึ่ง ด้านข้างมีป้ายตั้งไว้เขียนบอกว่า ซื้อของแล้วจะดูโหงวเฮ้งให้ฟรี ความจริงก็คือการดูดวงนั่นแหละ แต่ในยุคสมัยนี้ไม่อาจพูดออกไปตรงๆ ได้

ตอนที่พวกอวิ๋นเจียวเดินผ่าน ก็ได้ยินเขากำลังดูโหงวเฮ้งให้กับคุณป้าคนหนึ่งพอดี

"ลูกสาวฉันคนนี้ดื้อดึงนัก โดนไอ้อันธพาลในหมู่บ้านหลอกจนหัวปั่นไปหมดแล้ว ท่านอาจารย์พอจะมีวิธีแก้บ้างไหมคะ"

หญิงสาวที่ถูกคุณป้าดึงตัวเอาไว้มีสีหน้าโกรธเคือง "แม่ทำไมพูดถึงพี่ช่ายแบบนี้ล่ะคะ เขาบอกแล้วว่าจะปรับปรุงตัว ต่อไปจะพาฉันไปใช้ชีวิตสุขสบาย แถมยังให้กำไลฉันมาวงหนึ่งด้วยนะ"

คุณป้าโกรธจนแทบจะเต้น "แกเอาของที่บ้านไปให้เขาสักเท่าไหร่แล้ว กำไลอะไรกัน นี่มันก็แค่เศษไม้ที่เอามาดัดโค้งส่งๆ แกยังจะเห็นเป็นของล้ำค่าอีก"

"พี่ช่ายบอกว่านี่คือวัตถุโบราณ แม่ไม่เข้าใจหรอก"

นักพรตเฒ่ารีบพูดไกล่เกลี่ย "ใจเย็นๆ กันก่อนทั้งสองคน เดี๋ยวผมจะช่วยดูให้เอง"

เขาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ทำท่าทางขยับนิ้วคำนวณดวงชะตาอย่างเป็นจริงเป็นจัง "แย่แล้ว เรื่องใหญ่เลยนะเนี่ย"

"เกิดอะไรขึ้นคะ"

"แม่หนู ฉันรู้ว่าพี่ช่ายของเธอเป็นคนดี"

หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าภาคภูมิใจขึ้นมาทันที

"แต่ว่านะ พวกเธอสองคนจะครองคู่กันไม่ได้หรอก"

หญิงสาวทำหน้าไม่ถูกทันที "ทำไมล่ะคะ"

"เฮ้อ ดวงชะตาของพวกเธอไม่สมพงศ์กันน่ะสิ ไม่ใช่แค่ไม่สมพงศ์ แต่ยังชงกันด้วย เขาเป็นตัวขัดโชคลาภของเธอ ตราบใดที่เขายังอยู่ข้างกาย เธอจะเก็บเงินเก็บทองไม่อยู่เลยล่ะ"

พอได้ฟังแบบนั้นหญิงสาวก็ลุกลนขึ้นมาทันที "นี่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้"

"เชื่อฉันเถอะแม่หนู ถ้าเธอขืนคบกับเขาต่อไป ในอนาคตมีแต่จะต้องตกระกำลำบาก"

"แต่ว่า แต่ว่าพวกเรารักกันด้วยความจริงใจ ฉัน ฉันไม่กลัวลำบากหรอก"

คุณป้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ร้อนใจจนกระทืบเท้า แต่นักพรตเฒ่ายังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ "แต่เธอก็เป็นตัวขัดดวงเขาเหมือนกันนะ"

"ถ้ามีเธออยู่ เขาก็จะไม่มีวันได้ดีเลย"

คราวนี้หญิงสาวถึงกับลังเล คุณป้าจึงตบหลังลูกสาวไปทีหนึ่ง "แกยังจะมาลังเลอะไรอีก กลับไปก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาซะ ได้ยินไหม"

สุดท้ายท่ามกลางเสียงบ่นด่าของคุณป้า หญิงสาวก็เดินจากไปในสภาพเหม่อลอย อวิ๋นเจียวที่หยุดยืนดูเรื่องสนุกอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อพอใจแล้วก็เตรียมตัวจะเดินจากไป

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่านักพรตเฒ่าคนนั้นจะส่งเสียงเรียกพวกเธอเอาไว้ "โอ้โห สหายตัวน้อยทั้งหลาย พวกเธอไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย โตขึ้นไปจะต้องได้เป็นคนใหญ่คนโตกันทุกคนแน่"

อวิ๋นเสี่ยวอู่ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว ไม่ต้องให้คุณมาบอกหรอก"

นักพรตเฒ่ามองไปทางอวิ๋นเจียว "สหายตัวน้อย เธอมีบุญวาสนาสูงส่ง สนใจรับยันต์คุ้มกันภัยไปสักหน่อยไหม"

อวิ๋นเจียวมองหน้าเขา "ยันต์คุ้มกันภัยพวกนี้ สามารถคุ้มครองให้ปลอดภัยได้จริงๆ เหรอคะ"

"โธ่เอ๊ย พวกเราต้องเชื่อมั่นในหลักวิทยาศาสตร์สิ ของพวกนี้ก็เป็นแค่ที่พึ่งทางใจเท่านั้นแหละ"

"ถึงยังไงราคาก็ไม่ได้แพงอะไร แค่หนึ่งหยวนเท่านั้นเอง"

"หนึ่งหยวนยังบอกว่าไม่แพงอีกเหรอ" อวิ๋นเสี่ยวชีกลอกตาบน "คุณนี่มันตั้งใจมาหลอกลวงกันหน้าด้านๆ เลยนี่นา"

"ปัดโธ่ กว่าฉันจะวาดหยันต์นี่ขึ้นมาได้ก็ใช้แรงไปไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ ก็แค่หาเงินค่าเหนื่อยนิดหน่อยเอง"

"แล้วก็ยังมีของชิ้นนี้ด้วย ทำจากไม้ท้อแท้ๆ เลยนะ บรรพบุรุษของพวกเราบอกไว้ว่าไม้ท้อช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ ไม่ต้องไปสนหรอกว่าจะเป็นเรื่องจริงไหม แต่มันก็พอมีเหตุผลอยู่บ้างแหละน่า"

อวิ๋นเจียวย่อตัวลงนั่งยองๆ ลองหยิบจับดูของชิ้นนั้นทีชิ้นนี้ที

"น้องสาว พวกเราไปกันเถอะ ชายคนนี้ก็เป็นแค่สิบแปดมงกุฎเท่านั้นแหละ"

อวิ๋นเจียวตอบกลับ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันมีเงิน"

นักพรตเฒ่ามองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้ม หลังจากที่จ้องมองอวิ๋นเจียวอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เบนสายตาไปหยุดอยู่ที่อวิ๋นซุ่ย

"นี่ มานี่สิเจ้าหนู"

อวิ๋นซุ่ยส่ายหน้า "ไม่เอา ปู่อวิ๋นซุ่ยกับเจียวเจียวเคยบอกไว้ ว่าไม่ให้พูดคุยกับคนแปลกหน้า"

"ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเขาก็ยืนอยู่ตรงนี้กันหมด เธอจะไปกลัวอะไร"

อวิ๋นซุ่ยยังคงส่ายหน้า เขาเป็นเด็กที่เชื่อฟังคำสอนมาก

นักพรตเฒ่าหยิบพัดขาดๆ ขึ้นมาโบกไปมา "คนเฝ้าหมู่บ้านเอ๋ย ชีวิตของเธอน่ะ หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากขุนนางผู้มั่งคั่ง ก็คงต้องตกระกำลำบากไปตลอดชีวิตแล้ว"

อวิ๋นเจียวหันไปมองนักพรตเฒ่า ที่เขาพูดถึงคืออวิ๋นซุ่ยอย่างนั้นเหรอ

นักพรตเฒ่าเพียงแต่พูดต่อ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ ถ้าเธอไม่ได้ไปโรงเรียนแล้ว ก็แวะมาหาฉันได้นะ"

เขาปรายตามองอวิ๋นเจียว "เด็กโง่ ความหลงใหลคลั่งไคล้ ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่คนบนโลกเดียวกัน วาสนาความรักครั้งนี้ไม่อาจเก็บไว้ได้ มิเช่นนั้นก็มีแต่จะทำร้ายตัวเองและผู้อื่น"

พวกอวิ๋นเสี่ยวอู่ฟังแล้วก็รู้สึกสับสนมึนงงไปตามๆ กัน "ตาเฒ่า คุณกำลังบ่นพึมพำอะไรอยู่เนี่ย"

อวิ๋นเจียวเองก็ฟังไม่เข้าใจ ส่วนอวิ๋นซุ่ยยิ่งทำหน้างุนงงเข้าไปใหญ่

"ไม่ได้พูดอะไรหรอก ฉันก็แค่เป็นคนชอบบ่นพึมพำกับตัวเองไปเรื่อยเปื่อยน่ะ"

เขามองหน้าอวิ๋นเจียว "แม่หนู ฉันให้ยันต์คุ้มกันภัยชิ้นหนึ่งนะ เอาไปกราบไหว้ที่ศาลเจ้าแม่มาจู่สิ"

อวิ๋นเจียวรับก้อนหินจากมือของเขามา มันดูคล้ายกับหยกขาวคุณภาพต่ำ

"นี่คือยันต์คุ้มกันภัยเหรอคะ" ทำไมถึงดูไม่เหมือนของที่วางขายบนแผงลอยของเขาเลยล่ะ

"เรื่องนี้พวกเธอคงไม่รู้สินะ ยันต์คุ้มกันภัยที่สร้างจากวัสดุต่างชนิดกัน ย่อมให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน พูดง่ายๆ ก็คือ ชิ้นที่อยู่ในมือของเธอมันมีราคาแพงกว่าหน่อยนึงน่ะ"

อวิ๋นเจียวและบรรดาพี่ชายต่างพากันพูดไม่ออก

"จะให้ฉันจริงๆ เหรอคะ"

"ใช่แล้วๆ เห็นว่าเรามีวาสนาต่อกันน่ะ"

อวิ๋นเจียวร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง "ฉันไม่รับของของคุณมาฟรีๆ หรอกนะ ปู่อวิ๋นเคยบอกไว้ว่า ของฟรีคือของที่แพงที่สุด ยันต์คุ้มกันภัยพวกนี้ฉันเหมาหมดเลยก็แล้วกัน รวมถึงป้ายไม้ท้อขับไล่สิ่งชั่วร้ายพวกนี้ด้วย"

จากนั้นเธอก็ยื่นเงินจำนวนสามสิบหยวนให้เขา "เท่านี้พอไหมคะ"

นักพรตเฒ่าฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจทันที "พอแล้วๆ"

ท่าทางของเขาดูละโมบเห็นแก่เงินมาก ไม่มีมาดของนักพรตเต๋าผู้ละทิ้งกิเลสเลยแม้แต่น้อย แต่อวิ๋นเจียวก็ไม่ได้ใส่ใจ ถึงแม้นักพรตเฒ่าคนนี้จะดูพึ่งพาอะไรไม่ได้ แต่ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปก่อนนะคะ คุณปู่ลาก่อนค่ะ"

นักพรตเฒ่ายืนพิงต้นไม้ มองดูเด็กๆ เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง "ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ถึงกับซ่อนว่าที่เทพแห่งท้องทะเลเอาไว้ด้วย"

แต่ว่าตำแหน่งเทพแห่งท้องทะเลนี้ไม่ได้เป็นกันง่ายๆ หรอกนะ อย่างที่คนเขาพูดกันว่า ยิ่งมีความสามารถมากเท่าไหร่ ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่มากขึ้นเท่านั้น

อวิ๋นเจียวนำยันต์คุ้มกันภัยเหล่านั้นไปกราบไหว้ที่ศาลเจ้าแม่มาจู่จริงๆ ซ้ำยังนำไปกราบไหว้ต่อหน้ารูปปั้นเทพเจ้าองค์อื่นๆ ด้วย จากนั้นก็แจกจ่ายให้กับพี่ชายทุกคน รวมถึงอวิ๋นซุ่ยด้วยคนละชิ้น เสร็จแล้วทุกคนก็ถือโคมไฟเดินลงจากเขาไปอย่างสนุกสนาน

ปีนี้เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ในอนาคตศาลเจ้าประจำหมู่บ้านของพวกเขาจะต้องคึกคักมากกว่านี้อย่างแน่นอน

พอเข้าสู่เดือนสาม หมู่บ้านไป๋หลงก็เริ่มกลับมาเงียบเหงาลงทีละน้อย

บรรดาพี่ชายของอวิ๋นเจียวเปิดเทอมกันหมดแล้ว อวิ๋นซุ่ยและเด็กในหมู่บ้านอีกหลายคนที่ได้รับทุนการศึกษาก็เปิดเทอมแล้วเช่นกัน

ผู้ใหญ่บ้าน ผู้อาวุโสในตระกูล และเลขาธิการหมู่บ้านได้ลองคำนวณรายได้ในช่วงเทศกาลตรุษจีนที่ผ่านมา ปรากฏว่าแค่รายรับจากฝั่งศาลเจ้าประจำหมู่บ้านก็สูงถึงหกพันกว่าหยวนแล้ว นี่ยังไม่รวมเงินที่ชาวบ้านหาได้จากการตั้งแผงลอยอีกนะ

เรื่องนี้ทำให้พวกผู้ใหญ่บ้านตื่นเต้นดีใจกันมาก เพราะไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าหลังจากบูรณะศาลเจ้าประจำหมู่บ้านเสร็จแล้ว จะได้รับผลพลอยได้ที่น่าประหลาดใจแบบนี้

ลูกชายคนเล็กของผู้ใหญ่บ้านพูดขึ้นมา "พ่อครับ ผมคิดว่าศาลเจ้าประจำหมู่บ้านของพวกเราควรจะได้รับการตกแต่งให้ดีกว่านี้หน่อยนะครับ"

"ไม่ใช่แค่รูปปั้นเจ้าแม่มาจู่เท่านั้น แต่ต้องสร้างรูปปั้นของเทพเจ้าองค์อื่นๆ ขึ้นมาด้วย แถมยังต้องขยายพื้นที่ให้กว้างขึ้น และต้องหานักพรตที่มีความเชี่ยวชาญมาดูแลศาลเจ้าแห่งนี้ด้วยครับ"

[จบบท]