บทที่ 357: คำขอบคุณ

บทที่ 357: ขอบคุณ

ของมีจำนวนมาก ซุนเหยาถงต้องคำนวณให้เสร็จสิ้นก่อน ถึงจะนำส่วนที่ครอบครัวตระกูลอวิ๋นสมควรได้รับมาแบ่งให้

ทุกคนสามารถเลือกของที่ตัวเองชอบได้ตามใจ

สามวันต่อมา พวกอวิ๋นเจียวได้ไข่มุกมาทั้งหมดหนึ่งหีบเต็ม อวิ๋นเจียวเลือกหยิบไข่มุกสีทองผสมปนเปมากับไข่มุกสีขาว

มีทองคำแท่งขนาดห้าตำลึงจำนวนเจ็ดสิบก้อน และขนาดสิบตำลึงจำนวนยี่สิบก้อน

นอกจากนี้ยังมีเครื่องกระเบื้องเคลือบ เครื่องทอง อัญมณีอีกหนึ่งหีบเล็ก และไข่มุกราตรีจำนวนสองเม็ด หนึ่งในนั้นคือเม็ดที่มีคุณภาพดีที่สุดในบรรดาสามเม็ดนั้น แถมยังมีชุดเครื่องประดับศีรษะหยกเขียวประดับทับทิมอีกหนึ่งชุด

เมื่อประเมินราคาสิ่งของทั้งหมดแล้ว มูลค่าในตอนนี้อยู่ที่ประมาณสิบสามล้านหยวน

ส่วนที่เหลือตกเป็นของซุนเหยาถงทั้งหมด

เมื่อได้รับของล้ำค่ามามากมายขนาดนี้ คนบ้านตระกูลอวิ๋นก็รู้สึกเลื่อนลอยอยู่บ้าง

แต่เพราะมีเรื่องอำพันทะเลปูทางมาก่อนหน้านี้ จึงไม่ได้แสดงอาการเสียกิริยามากนัก

"วัตถุโบราณพวกนี้ มีราคาแพงขนาดนี้เชียวหรือคะ"

ซุนเหยาถงอธิบายให้ฟัง "วัตถุโบราณค่อนข้างมีราคาแพง โดยเฉพาะชิ้นที่มีความหมายพิเศษ แต่ถ้าไม่มีช่องทางขาย หรือดูของไม่เป็น ของพวกนี้ก็ขายไม่ได้ราคาหรอก ถ้าพวกคุณอยากขาย ผมแนะนำให้ไปที่ตลาดพานเจียหยวนในเมืองหลวง ที่นั่นนิยมวัตถุโบราณกันมาก คนที่ดูของเป็นก็มีเยอะ แต่ต้องระวังจะถูกคนอื่นหลอกเอาได้ หรือผมจะช่วยแนะนำช่องทางให้พวกคุณก็ได้ ของชั้นดีระดับแนวหน้าสามารถนำไปเดินเรื่องผ่านช่องทางการประมูลได้ด้วยเช่นกัน"

เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปไม่อาจเข้าถึงได้เลย

คนที่ดูของไม่เป็น ต่อให้รู้ว่าของในมือตัวเองคือวัตถุโบราณ แต่เมื่อไม่รู้มูลค่าที่แท้จริง พอโดนคนอื่นหลอกก็อาจจะขายออกไปในราคาถูกแสนถูกได้

วงการวัตถุโบราณนี้มีความซับซ้อนซ่อนเงื่อนอยู่มากทีเดียว

อวิ๋นเจียวเลือกหยิบของที่ตัวเองชอบออกมาก่อน มีไข่มุกราตรีเม็ดนั้น ไข่มุกเม็ดใหญ่ที่มีหน้าตาสวยงาม ชุดเครื่องประดับศีรษะหยกเขียวประดับทับทิมชุดนั้น แล้วก็มีแจกันกระเบื้องเคลือบที่ตัวเองชอบอีกสองใบ

เธอเลือกหยิบตามความชอบของตัวเองล้วนๆ ไม่ได้สนใจเรื่องมูลค่าของวัตถุโบราณอะไรพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย

"พ่อคะ พวกพ่อมีของที่ชอบไหมคะ"

อวิ๋นหลินไห่ส่ายหน้า คนหยาบกระด้างอย่างเขาไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้หรอก และก็ไม่ได้มีความคิดที่จะเล่นวัตถุโบราณอะไรด้วย

คนอื่นๆ นอกจากอวิ๋นเสี่ยวปาที่เลือกหยิบจานกระเบื้องเคลือบหนึ่งใบกับชุดถ้วยชาเตาหลวงหนึ่งชุดแล้ว คนที่เหลือก็ไม่ได้เลือกอะไรอีกเลย

"พ่อบุญธรรมคะ ช่วยพวกเราขายของพวกนี้หน่อยนะคะ"

เธอเบิกตากลมกว้างพร้อมกับถามด้วยความคาดหวัง "ถ้าขายของพวกนี้แล้ว จะสามารถนำเงินไปเช่าเหมาเกาะแก่งได้ไหมคะ"

ซุนเหยาถงประหลาดใจเป็นอย่างมาก "ลูกอยากเช่าเหมาเกาะแก่งเหรอ"

ช่วงเวลานี้แม้แต่คนที่จะเช่าเหมาป่าไม้หรือที่ดินยังแทบจะไม่มีให้เห็น นับประสาอะไรกับการไปเช่าเหมาเกาะแก่งเล่า

ความคิดของเด็กคนนี้ดูจะล้ำหน้าไปหน่อยนะ

ซุนเหยาถงถึงกับอิจฉาอวิ๋นหลินไห่เลยทีเดียว การมีเด็กที่ฉลาดขนาดนี้อยู่ด้วย แค่เรื่องการอบรมสั่งสอนก็เบาแรงไปได้มากแล้ว

"พ่อช่วยลูกไปสอบถามให้ได้นะ"

อวิ๋นเจียวตอบกลับ "หนูไปถามเองดีกว่าค่ะ"

เธอเองก็มีเส้นสายอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยๆ ก็มีตำแหน่งลอยๆ อยู่ในกองทัพเรือนู่น

ถึงได้มีคนบอกว่าเรื่องบางเรื่องก็คาดเดาไม่ได้

พอตกบ่ายซุนเหยาถงเดินทางกลับไป รองผู้พันหลินก็มาหาถึงหน้าประตูบ้านพอดี

"คนที่ช่วยเอาไว้จากบนเรือสำราญก่อนหน้านี้มาหาหนูเหรอคะ ทำไมล่ะคะ"

ถูกต้องแล้ว ที่รองผู้พันหลินเดินทางมาหาอวิ๋นเจียว ก็เป็นเพราะกลุ่มคนที่เธอเคยช่วยชีวิตเอาไว้ก่อนหน้านี้นั่นเอง

พวกเขาไม่รู้ว่าอวิ๋นเจียวพักอาศัยอยู่ที่ไหน จึงมาติดต่อกองทัพเรือที่นี่แทน

รองผู้พันหลินลูบจมูกตัวเอง "นอกจากการเดินทางมาเพื่อขอบคุณเธอแล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งก็คือเป็นเพราะวาฬเพชฌฆาตกับวาฬหลังค่อมพวกนั้นด้วย"

"พวกเขาอยากจะเห็นมันอีกครั้งน่ะ"

อวิ๋นเจียวเบิกตากลมโตจ้องมองเขา นี่คุณลุงลองทบทวนสิ่งที่ตัวเองเพิ่งพูดออกมาหน่อยดีไหม

"อะแฮ่ม คือว่านะ หนึ่งในนั้นเป็นนักบินของประเทศ M ทางบ้านเขามีอำนาจในกองทัพอยู่บ้าง แถมที่บ้านยังมีเครื่องบินส่วนตัวอีกด้วย ถ้าเป็นไปได้ พวกเราก็อยากจะคว้าโอกาสนี้ ขอเข้าไปดูเครื่องบินของพวกเขาเสียหน่อย"

"การแลกเปลี่ยนทางเทคโนโลยีเมื่อคราวก่อน ท่าทีของฝั่งนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นทางเราจึงอยากจะใช้โอกาสนี้แทน"

รองผู้พันหลินปรับสีหน้าจริงจังขึ้นมา "แน่นอนว่า ถ้าพวกเขามีข้อเรียกร้องที่เกินเหตุ หรืออาจจะทำอันตรายเพื่อนๆ ของเธอละก็ แบบนั้นก็ช่างมันเถอะ ไม่ต้องสนใจ"

อวิ๋นเจียวตอบตกลง "ก็ได้ค่ะ แต่คุณลุงต้องตกลงกับพวกเขาไว้ล่วงหน้านะคะ ว่าห้ามทำให้เพื่อนๆ ของหนูได้รับบาดเจ็บเด็ดขาด"

ถึงอย่างไรเธอก็ถือว่ามีตำแหน่งอยู่ แถมยังรับเงินเดือนอีกต่างหาก เรื่องแค่นี้ก็ต้องช่วยเหลือกันเป็นธรรมดา

"ไม่มีปัญหา สหายอวิ๋นเจียววางใจได้เลย พวกเราจะส่งคนไปคอยติดตามคุ้มกันให้ด้วยแน่นอน"

หลังจากตกลงกับรองผู้พันหลินเรื่องการนัดพบในวันพรุ่งนี้เรียบร้อย อวิ๋นเจียวก็เดินทางไปที่ทะเล เพื่อหารือกับเพื่อนๆ ของเธอล่วงหน้า

วันต่อมา อวิ๋นเจียวก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าพวกเขาจะมากันเช้าขนาดนี้

แถมแต่ละคนยังพกกล้องถ่ายรูปมาด้วย ดูท่าทางตื่นเต้นกันสุดขีด

ในกลุ่มนั้นมีชาวต่างชาติสามคน เป็นชายสองและหญิงหนึ่ง ส่วนอีกสองคนที่เหลือเป็นคนในประเทศ

รวมทั้งหมดมีห้าคน

การปรากฏตัวของชาวต่างชาติทั้งสามคนนี้ ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านรู้สึกแปลกตาและพากันมามุงดูประหนึ่งเป็นเรื่องประหลาด

พวกเขาทุกคนล้วนมีนิสัยชอบเข้าสังคม ต่อให้ถูกรุมล้อมมองดูก็ไม่มีทีท่าประหม่าแม้แต่น้อย ซ้ำยังส่งเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วกับชาวบ้านอีกด้วย

แน่นอนว่าต่างฝ่ายต่างก็พูดภาษาของตัวเองไปนั่นแหละ

ทว่าการใช้ภาษากายสื่อสารกลับดูแสดงออกชัดเจนมาก เทียบชั้นได้กับลิงบนภูเขาเลยทีเดียว

พอพวกเขาเห็นอวิ๋นเจียวก็ดูตื่นเต้นขึ้นมาเป็นพิเศษ พากันส่งเสียงพูดภาษาอังกฤษแล้วตรงเข้ามาหวังจะสวมกอดอวิ๋นเจียวเข้าเต็มเปา

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

สุนัขสองตัวในบ้านจ้องมองพวกเขาด้วยความระแวดระวัง

อวิ๋นเจียวกำลังกอดขนมแป้งทอดกินเป็นมื้อเช้าอยู่ เธอจ้องมองพวกเขากลับด้วยใบหน้ามึนงง

"พวกคุณมากันแต่เช้าขนาดนี้เลยหรือคะ"

อีกอย่าง คำพูดที่ชาวต่างชาติเหล่านั้นเปล่งออกมา เธอฟังไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว

"สวัสดีอวิ๋นเจียว ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณเป็นอย่างมากที่เธอช่วยพวกเราเอาไว้ก่อนหน้านี้"

ยังดีที่มีสองคนที่พูดจาฟังรู้เรื่อง

"ฉันชื่อจ้าวซวี่ ส่วนเขาชื่อเมิ่งฮุย"

ชายหนุ่มสวมแว่นตาที่ดูมีไหวพริบฉลาดเฉลียวก้าวออกมารับหน้าที่แนะนำตัวเป็นคนแรก

"สามท่านนี้คือเอวา แดเนียล และบาร์รี พวกเขาเดินทางมาเพื่อขอบคุณเธอเช่นกัน"

เขาพูดพลางหิ้วของขวัญจำนวนไม่น้อยเข้ามาให้

อวิ๋นเจียวกวาดสายตามองผ่านๆ มีทั้งนาฬิกาข้อมือ กระเป๋า เครื่องดื่มมอลต์สกัด นมผง บุหรี่และสุราครบครัน

สุรายังเป็นไวน์องุ่นจากต่างประเทศเสียด้วย

แล้วก็มีกระเป๋าสตางค์ที่ดูหนาตุงหนึ่งใบ กับกำไลทองคำอีกหนึ่งคู่ที่ดูเหมาะสมกับเธอ

เห็นแล้วก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่รับเอาไว้ไม่ได้เด็ดขาด

โดยเฉพาะเงินกับกำไลทองคำสองอย่างนั้น

เมื่อวานรองผู้พันหลินได้ชี้แนะเธอไว้แล้ว ถึงอย่างไรตอนนี้เธอก็ถือว่ามีตำแหน่งหน้าที่การงาน จะรับของสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

"ของพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งตอบแทนบุญคุณที่เธอช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้"

"เงินกับกำไลทองคำหนูรับไม่ได้หรอกค่ะ"

จ้าวซวี่อยากให้เธอรับของเอาไว้ ถึงแม้ก่อนหน้านี้สถานการณ์จะวุ่นวายโกลาหล แต่เขาก็ยังสังเกตเห็นว่าวาฬหลังค่อมและวาฬเพชฌฆาตพวกนั้นล้วนเชื่อฟังคำพูดของเด็กคนนี้อย่างว่าง่าย

คนที่มีความสามารถพิเศษระดับนี้ เขาอยากจะผูกมิตรด้วย

ทว่าเห็นได้ชัดเลยว่า คนทำธุรกิจล้วนเชี่ยวชาญเรื่องการคิดคำนวณผลประโยชน์ จ้าวซวี่ที่เติบโตมาในครอบครัวแบบนั้น ก็เป็นคนฉลาดและชอบประเมินผลประโยชน์เช่นเดียวกัน

จุดประสงค์ที่เขาอยากผูกมิตรกับอวิ๋นเจียวจึงไม่ได้ใสสะอาดนัก

หากไม่ใช่เพราะตอนที่จากกัน อวิ๋นเจียวไม่ได้ทิ้งข้อมูลติดต่อเอาไว้เลยแม้แต่น้อย เขาเองก็คงอยากจะตามหาตัวเธอด้วยตัวเองไปแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ถึงก็คือ เด็กคนนี้กลับเข้าไปพัวพันกับฝั่งกองทัพเสียก่อนแล้ว

ถ้าเป็นแบบนั้น เรื่องบางเรื่องก็คงจัดการได้ยากขึ้นแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้ก็ยังมีทหารเรือหลายนายคอยติดตามมาด้วย ในนามบอกว่ามาเพื่อคุ้มกันพวกเขา แต่ในความเป็นจริงเกรงว่าน่าจะมาเพื่อคุ้มกันเด็กผู้หญิงคนนั้นมากกว่า

ส่วนชาวต่างชาติทั้งสามคนกลับไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น พวกเขาเพียงแค่อยากจะกลับมาดูวาฬเพชฌฆาตที่ช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ก็เท่านั้นเอง

เมิ่งฮุยรับหน้าที่เป็นล่ามแปลภาษาให้

"สวัสดี ฉันขอเรียกเธอว่าอวิ๋นเจียวได้ไหม"

อวิ๋นเจียวปรายตามองเขาแวบหนึ่ง คนคนนี้ก็พอดูเจริญหูเจริญตาอยู่บ้าง

เธอไม่ค่อยชอบคนเมื่อครู่เท่าไหร่นัก

"อืม ได้สิคะ"

"ถ้าไม่รับเงินกับกำไลทองคำละก็ รับของขวัญพวกนั้นเอาไว้ก็น่าจะได้ละมั้ง วางใจเถอะ ฉันไปทักทายพูดคุยกับรองผู้พันหลินเรียบร้อยแล้ว พวกเขาเป็นคนอนุญาตเองด้วย"

อวิ๋นเจียวพยักหน้ารับ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

[จบบท]