บทที่ 364: ท่องบทกวี
หัวหน้าฝ่ายปกครองรับทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว สุดท้ายก็ยังต้องเชิญผู้ปกครองมาพบ
"เธอทำหน้าแบบนั้นทำไม ฉันให้พวกเธอเชิญผู้ปกครองมาไม่ใช่จะด่าสักหน่อย แค่เรื่องนี้ต้องคุยกับพวกเขาให้เข้าใจ"
หัวหน้าฝ่ายปกครองถลึงตาใส่อวิ๋นเสี่ยวอู่หนึ่งที
เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายปกครอง และในขณะเดียวกันก็เป็นครูประจำชั้นของพวกอวิ๋นเสี่ยวอู่ด้วย
"อ้อ เข้าใจแล้ว"
"คุณครู วันนี้น้องสาวจะไปที่ห้องเรียนกับผมนะ เลิกเรียนแล้วผมถึงจะพากลับพร้อมกัน"
"ไปเถอะ"
อวิ๋นเสี่ยวอู่จูงมือน้องสาววิ่งฉิวไปที่ห้องเรียน
โต๊ะเรียนในโรงเรียนของพวกเขาเป็นแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า เก้าอี้ก็เช่นกัน นั่งสามคนได้สบายมาก
ยิ่งไปกว่านั้นอวิ๋นเจียวตัวเล็ก นั่งแล้วก็ไม่เปลืองพื้นที่
อวิ๋นเสี่ยวอู่ เสี่ยวชี และเสี่ยวปาอยู่ห้องเดียวกัน ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2
มีแค่อวิ๋นเสี่ยวจิ่วที่เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1
ดังนั้นตอนที่เดินแยกกัน แววตาของเขาที่มองมาจึงดูน้อยอกน้อยใจมาก
อวิ๋นเจียวอยากไปกับพี่เก้าเลย
เธอทนเห็นใบหน้าของพี่เก้าแสดงท่าทีน้อยใจไม่ได้จริงๆ
ไม่ใช่แค่เธอ ผู้ใหญ่หลายคนในบ้านก็เป็นเหมือนกัน
มีเพียงพวกพี่น้องเท่านั้นที่ทนได้ บางครั้งถึงขั้นรู้สึกว่าเขาน่าโดนตีด้วยซ้ำ
"พี่เก้า คาบหน้าฉันไปหาพี่นะ"
พอได้ยินประโยคนี้ อวิ๋นเสี่ยวจิ่วถึงได้อารมณ์ดีขึ้นมา
ใกล้จะเริ่มเรียนแล้ว พวกอวิ๋นเสี่ยวอู่สามพี่น้องจูงมืออวิ๋นเจียวเดินเข้าห้องเรียนด้วยท่าทางองอาจผ่าเผย ดึงดูดสายตาของผู้คนได้มากมาย
"อวิ๋นเสี่ยวอู่ ได้ยินมาว่าพวกเธอถูกคุณครูเรียกผู้ปกครองเหรอ"
"เสี่ยวชี เธอเป็นใครน่ะ"
อวิ๋นเสี่ยวอู่วางแขนพาดบนไหล่เล็กๆ ของอวิ๋นเจียว
"น้องสาวฉัน"
ท่าทีภาคภูมิใจนั้นเหมือนกำลังแนะนำสมบัติของมีค่าระดับสุดยอดเลย
"ว้าว น้องสาวของพวกเธอน่ารักขนาดนี้เลยเหรอ"
หน้าตาดูดีมากเลย ขาวสว่างนุ่มนิ่ม แถมชุดกระโปรงที่ใส่ก็ดูดีเป็นพิเศษ
อวิ๋นเจียวส่งยิ้มให้ทุกคน
"เจียวเจียวนั่งตรงนี้กับฉัน"
เสี่ยวชีเป็นคนแรกลากตัวอวิ๋นเจียวไป
อวิ๋นเสี่ยวอู่ที่กำลังโอ้อวดน้องสาวกับเพื่อนๆ พอเห็นแบบนั้นก็เต้นเร่าขึ้นมา
"ทำไมล่ะ เจียวเจียวต้องนั่งด้วยกันกับฉันสิ"
"ฉันนั่งด้วยกันกับเสี่ยวปานะ พวกเราสองคนดูแลเธอได้"
อวิ๋นเสี่ยวอู่เชิดหน้าขึ้น "ฉันนั่งคนเดียวนะ เจียวเจียวนั่งด้วยกันกับฉันดีที่สุด กว้างขวาง"
อวิ๋นเสี่ยวอู่เป็นตัวตึงของห้องเรียน เรื่องเรียนหนังสือไม่เอาไหน แต่เรื่องนอนหลับกับแอบทำนู่นทำนี่ใต้โต๊ะต้องยกให้เป็นที่หนึ่ง
ดังนั้นเขาจึงได้รับเกียรติให้มานั่งแถวหน้า แต่เพราะเขาตัวสูง ก็เลยได้นั่งหน้าสุดในแถวริมหน้าต่าง
และเพื่อป้องกันไม่ให้เขารบกวนเพื่อนคนอื่น จึงจัดให้นั่งแยกคนเดียว
เขานั่งโต๊ะเดียวคนเดียวก็รู้สึกสบายใจมาก
ถึงอย่างไรเขาก็ไม่รู้สึกเสียหน้าอยู่แล้ว
อวิ๋นเจียวถูกดึงไปดึงมา ดวงตาสวยงามเริ่มเหม่อลอย
"จับสลาก"
เธอหลบมือของบรรดาพี่ชาย ดึงกระดาษสมุดการบ้านของพี่เจ็ดมาฉีกออกเป็นสามส่วน แล้วหันหลังไปเขียนเครื่องหมายถูกลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง
"ใครจับได้ หนูก็จะนั่งข้างคนนั้น"
อวิ๋นเสี่ยวอู่ชะงัก "แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย ไม่ว่าพวกเขาสองคนใครจะจับได้ เธอก็ต้องไปนั่งด้วยกันกับทั้งสองคนอยู่ดี"
นั่นสิ
งั้นก็เอาออกหนึ่งใบ
"ถ้าอย่างนั้นก็สองใบ"
ตกลงตามนี้
อวิ๋นเสี่ยวอู่เป่าลมใส่มือตัวเอง "ต้องเป็นฉันแน่นอน"
เสี่ยวปากำลังจะเอื้อมมือไปจับ แต่ถูกเสี่ยวชีเบียดไปด้านข้าง "ฉันเอง นายดวงไม่ดี"
เสี่ยวปาทำหน้ามุ่ย "นายสิดวงไม่ดี ฉันดวงดีจะตาย"
นักเรียนทั้งห้องราวยี่สิบคน แทบทั้งหมดถูกดึงดูดความสนใจด้วยความสนุกสนานทางฝั่งของพวกเขา
เด็กผู้ชายส่วนใหญ่ต่างเข้ามาร่วมมุงดูด้วย
อวิ๋นเสี่ยวอู่และเสี่ยวชีลงมือหยิบก้อนกระดาษมากำไว้ในมือพร้อมกัน
หลังจากเปิดออก อวิ๋นเสี่ยวอู่ก็กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ
"ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันบอกแล้วว่าฉันดวงดี"
เสี่ยวปาเบะปาก "ฉันบอกแล้วไงว่านายดวงไม่ดี"
เสี่ยวชีกำหมัดแน่น "เหลวไหล นี่มันข้อผิดพลาดทางเทคนิค ตอนที่ฉันเป่ายิ้งฉุบกับนาย ฉันชนะตลอดนะ"
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น อวิ๋นเสี่ยวอู่คว้ามืออวิ๋นเจียวเดินไปที่โต๊ะของตัวเองทันที
เขาอารมณ์ดีมาก ตอนที่คุณครูเดินเข้ามาก็เห็นตัวตึงประจำห้องยิงฟันยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
ข้างๆ เขายังมีเด็กหญิงตัวเล็กผิวขาวสว่าง ดูว่าง่ายและนุ่มนิ่มนั่งอยู่ด้วย
โอ้โห สองคนนี้นั่งด้วยกัน ดูไปดูมาเหมือนก้อนถ่านหินและก้อนบัวลอยเลย ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะมองเพิ่มอีกหลายๆ ครั้ง
คุณครูสอนวิชาภาษาจีนเพิ่งเดินไปถึงหน้าชั้นเรียน อวิ๋นเสี่ยวอู่ก็ใช้พลังเสียงดังกังวาน
"คุณครู นี่น้องสาวของผม ผมบอกคุณครูประจำชั้นเรียบร้อยแล้ว"
อวิ๋นเจียวได้แต่มองตาปริบๆ
เธอรู้สึกเสียใจภายหลัง เสียใจภายหลังจริงๆ ที่มานั่งด้วยกันกับพี่ห้า
เธอฝืนยิ้มให้คุณครูสอนวิชาภาษาจีน ก่อนจะใช้มือหยิกพี่ชายไปหนึ่งที
"โอ๊ย"
คุณครูสอนวิชาภาษาจีนมองอวิ๋นเจียวเพิ่มอีกหลายครั้ง
"ได้เลย นักเรียนตัวน้อยคนนี้ก็นั่งฟังครูสอนได้นะ"
หลังจากทำความเคารพคุณครูตามปกติในทุกวันแล้ว คุณครูสอนวิชาภาษาจีนก็บอกให้ทุกคนเปิดหนังสือ
"วันนี้พวกเราจะมาเรียนบทเรียนที่ต้องท่องจำ บทกวี ชมน้ำตกหลูซาน"
อวิ๋นเสี่ยวอู่ยังคงต้องรักษาภาพพจน์ต่อหน้าน้องสาว เขาเปิดหาอยู่ตั้งนานก็ไม่เจอ จึงหันหน้าไปถาม
"บทนี้อยู่หน้าไหนเหรอ"
อวิ๋นเจียวทำหน้าไม่ถูก
พี่ห้าของเธอเป็นเด็กเรียนไม่เอาถ่านของแท้เลยจริงๆ
ช่วงครึ่งแรกของคาบเรียน คุณครูสอนวิชาภาษาจีนอธิบายเกี่ยวกับบทกวีบทนั้นและประวัติของหลี่ไป๋ ช่วงครึ่งหลังของคาบเรียนทุกคนจะต้องท่องจำ
อวิ๋นเจียวมองเห็นกับตาตัวเองว่าพี่ชายเริ่มจากมีท่าทีกระปรี้กระเปร่าในตอนแรก จนกระทั่งช่วงหลังเอามือเท้าคางสัปหงก
เธอเรียกตั้งหลายครั้งแล้ว แต่ละครั้งเขาฝืนทนได้ไม่ถึงสองนาทีก็เริ่มสัปหงกอีก
อวิ๋นเจียวหมดคำจะพูด
"เอาล่ะ ตอนนี้ครูจะสุ่มเรียกให้ท่องจำ บทกวีบทนี้ง่ายมากเลยนะ"
คุณครูสอนวิชาภาษาจีนเรียกนักเรียนหลายคน บางคนท่องจำได้อย่างไหลลื่น แต่บางคนก็ท่องตะกุกตะกัก ต้องให้เพื่อนร่วมโต๊ะช่วยบอกใบ้
เสี่ยวชีและเสี่ยวปาต่างก็ถูกเรียก ทั้งสองคนสามารถท่องจำได้
หลังจากนั้นคงเป็นเพราะคุณครูสอนวิชาภาษาจีนรู้สึกขัดตากับการนอนหลับของอวิ๋นเสี่ยวอู่มากเกินไป สุดท้ายเขาก็เลยถูกเรียกเช่นกัน
คุณครูสอนวิชาภาษาจีนจ้องมองอวิ๋นเสี่ยวอู่ที่ยังดูเหมือนคนไม่ตื่นดีด้วยสายตาดุดัน
"ถ้าท่องไม่ได้ก็คัดมาส่งครูห้าจบ"
อวิ๋นเสี่ยวอู่รีบก้มหน้าลงอยากจะแอบดูสักสองสามครั้ง หวังรีบดูหนังสือตอนจวนตัว
"ปิดหนังสือ"
อวิ๋นเสี่ยวอู่หน้าเหวอ
สมองของเขาตอนนี้เละเทะไปหมด ท่องไม่ได้เลยสักประโยคเดียว
เขามองอวิ๋นเจียวด้วยแววตาร้องขอความช่วยเหลือ
อวิ๋นเจียวมองบนใส่เขาทันที
"แสงตะวันส่องยอดเขาเซียงหลูเกิดควันสีม่วง"
เธอส่งเสียงบอกใบ้เบาๆ
"อะไรนะ"
"แสงตะวันส่องยอดเขาเซียงหลูเกิดควันสีม่วง"
อวิ๋นเสี่ยวอู่มีท่าทีตะกุกตะกัก "แสง แสงตะวันส่องอะไรนะเกิดควันสีเทา"
"ฮ่าฮ่าฮ่า"
เพื่อนนักเรียนทั้งห้องหัวเราะลั่น คุณครูสอนวิชาภาษาจีนที่ทำหน้าขรึมก็แทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่
อวิ๋นเจียวเอามือปิดหน้า
โอ๊ย รู้สึกเสียใจภายหลัง เสียใจภายหลังจริงๆ
ตอนนี้ต่อให้อยากปฏิเสธว่านี่ไม่ใช่พี่ชายของเธอก็ไม่ได้แล้ว เธอหนีไม่พ้น
"น้องสาว ประโยคต่อไป เร็วเข้า"
เธอปล่อยเลยตามเลย "มองแต่ไกลเห็นน้ำตกแขวนอยู่หน้าผา"
อวิ๋นเสี่ยวอู่หันหน้าไปโวยวาย "อย่าเสียงดังสิ พวกนายอย่าส่งเสียงดัง"
ทำเอาเขาไม่ได้ยินอะไรเลย
เขามองอวิ๋นเจียวด้วยแววตาเว้าวอน แววตานั้นแสดงออกอย่างชัดเจนว่าอยากให้เธอพูดอีกครั้ง
อวิ๋นเจียวแทบจะกรอกตาขึ้นฟ้า
กรรมแท้ๆ
ดังนั้นเธอจึงพูดซ้ำอีกรอบ
อวิ๋นเจียวรู้สึกผิดจนต้องเหลือบมองคุณครูสอนวิชาภาษาจีนที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียน
สายตานี้ดันไปสบเข้ากับคุณครูสอนวิชาภาษาจีนพอดี
อวิ๋นเจียวรีบหันขวับกลับมา
"อยากเห็นน้ำตกแขวนอยู่บนภูเขา"
มุมปากของอวิ๋นเจียวกระตุก
คุณครูสอนวิชาภาษาจีนส่ายหน้าอย่างทนดูไม่ได้ "หุบปากไปเลย น้องสาวอุตส่าห์บอกใบ้ให้ เธอท่องไม่ถูกเลยสักประโยคเดียว"
แต่คุณครูก็รู้สึกประหลาดใจกับอวิ๋นเจียวเล็กน้อย
เด็กผู้หญิงคนนี้อายุแค่ห้าขวบเองมั้ง รู้จักตัวหนังสือเยอะขนาดนี้เลยเหรอ แถมยังท่องบทกวีได้ทั้งบทอีกด้วย
[จบบท]