บทที่ 163: เสื้อคลุมแทนใจ
“ลู่ฉางเจิง!”
เสียงหวานใสตะโกนเรียกชื่อชายหนุ่มดังมาแต่ไกล ก่อนที่จักรยานคันเก่งในมือของเจียงถังจะถูกหักเลี้ยววาดเป็นวงโค้งสวยงาม สองเท้าของเธอออกแรงปั่นมุ่งหน้าตรงดิ่งเข้าไปหาเจ้าของชื่อทันที
เธอไม่ได้ตาฝาดไปแน่ๆ คนที่เพิ่งเดินก้าวพ้นประตูห้องทำงานของลู่อ้ายกั๋วออกมา ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นสามีของเธอที่เวลานี้ควรจะประจำการอยู่ในค่ายทหารต่างหาก
เขามาทำอะไรที่นี่กันนะ?
ความสงสัยผุดขึ้นในใจของเจียงถังเต็มไปหมด
หญิงสาวรีบปั่นจักรยานเข้าไปเทียบข้างกายชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเบรกจนตัวโก่งแล้วยิงคำถามใส่เขาทันที
“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ? แล้วนั่น... เสื้อคลุมทหารในอ้อมแขนคุณ เอามาให้ฉันใช่ไหมเอ่ย?”
เจียงถังเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ รอยยิ้มหวานหยดย้อยประดับบนใบหน้าขณะก้าวลงจากรถจักรยานมายืนประจันหน้ากับเขา
ลู่ฉางเจิงคลี่ยิ้มบางอย่างเอ็นดู นัยน์ตาคมเข้มทอดมองภรรยาตัวน้อยที่ห่อหุ้มร่างกายมิดชิดจนกลมป๊อก แววตาของเขาฉายชัดถึงความรักใคร่และความอ่อนโยนที่มอบให้เธอเพียงผู้เดียว
มือหนาคลี่เสื้อคลุมทหารสีกากีในมือออก สะบัดเบาๆ ให้เนื้อผ้าคลายตัว
“ถังถังของผมเก่งจริงๆ ทายถูกเผงเลย”
ใช่แล้ว เสื้อคลุมตัวหนาในมือเขานี้ คือของขวัญที่เขาตั้งใจนำมามอบให้เธอ
ลมหนาวเริ่มพัดแรงขึ้นทุกวัน ทางกองทัพเพิ่งแจกจ่ายเครื่องแบบสำหรับฤดูหนาวประจำปีนี้ ลู่ฉางเจิงไม่รอช้า รีบนำเสื้อคลุมทหารชายตัวใหม่เอี่ยมที่เพิ่งได้รับแจก ไปขอแลกเปลี่ยนกับเพื่อนทหารคนอื่นเพื่อให้ได้เสื้อคลุมแบบผู้หญิงมาแทน
เสื้อตัวเก่าของปีที่แล้วเขายังรักษาไว้อย่างดี สภาพยังใหม่กริบและใช้งานได้สบายๆ
ดังนั้นโควตาของใหม่ปีนี้ เขาจึงขอยกให้ภรรยาสุดที่รักแทน
ขืนปล่อยให้เธอใส่แค่เสื้อนวมธรรมดาๆ ปั่นจักรยานโต้ลมหนาวทุกเช้าเย็น เขาคงปวดใจแย่ หนาวขนาดนี้ เขาทำใจเห็นเธอตัวสั่นไม่ได้หรอก
ส่วนเหตุผลที่เขามาปรากฏตัวที่โรงงานเครื่องจักรกลในเวลางานน่ะหรือ? ก็เพราะความเป็นห่วงเจียงถังนั่นแหละ เขาแค่อยากมาเห็นกับตาตัวเองว่าสภาพแวดล้อมที่ทำงานของเธอเป็นอย่างไร ปลอดภัยและน่าอยู่ไหม
อีกทั้งเขายังมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะ ‘ฝากฝัง’ กับลู่อ้ายกั๋วเป็นการส่วนตัว
ถึงแม้เจียงถังจะหัวไวและฉลาดเฉลียว แต่เธอก็มีความใสซื่อบริสุทธิ์มองโลกในแง่ดีจนน่าห่วง ลู่ฉางเจิงจึงคาดหวังว่าทางโรงงานจะดูแลเธอเป็นอย่างดี
หากวันไหนเธอทำผิดพลาด หรือที่นี่ไม่ต้องการเธอแล้ว เขาขอแค่ให้ลู่อ้ายกั๋วแจ้งเขาตรงๆ ให้เขาเป็นคนมารับเธอกลับบ้านเอง
อย่าได้พูดจาทำร้ายจิตใจหรือทำให้ถังถังของเขาต้องเสียน้ำตาเด็ดขาด...
แน่นอนว่าเรื่องแย่ๆ พวกนั้นยังไม่เกิดขึ้นหรอก ลู่ฉางเจิงก็แค่เป็นพวกชอบกันไว้ดีกว่าแก้ ปกป้องภรรยาไว้ล่วงหน้าย่อมดีที่สุด
เจียงถังไม่รู้หรอกว่าในหัวของสามีคิดแผนการปกป้องเธอไว้ซับซ้อนแค่ไหน เธอรู้แค่ว่าวันนี้ได้เจอหน้าลู่ฉางเจิงเร็วกว่าปกติ และนั่นก็ทำให้หัวใจของเธอพองโตด้วยความดีใจ
สัมผัสอุ่นวาบจากเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่ที่เขานำมาคลุมไหล่ให้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีเตาผิงส่วนตัวเคลื่อนที่โอบล้อมกาย ความหนาวเย็นมลายหายไปจนสิ้น
โสมน้อยร้อยปีอย่างเธอแทบจะละลายกลายเป็นโสมสุก ร่างกายอ่อนระทวยเหมือนขี้ผึ้งลนไฟ ขาแข้งเริ่มไม่มีแรงเดิน อยากจะกระโดดเกาะหลังสามีแล้วให้เขาอุ้มกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้
อยากอ้อนขอกอด ขอหอมแก้ม แล้วให้เขาจับโยนสูงๆ เหมือนเด็กน้อย
“กลับบ้านกันเถอะครับ”
“เราต้องรีบกลับไปช่วยเหอเหวินจิ้งจัดห้องหอ พรุ่งนี้พวกเขาก็จะแต่งงานกันแล้วนะ”
ลู่ฉางเจิงกุมมือนุ่มนิ่มของเธอไว้ บีบเบาๆ เพื่อเช็กอุณหภูมิ เมื่อแน่ใจว่ามือเธออุ่นดีแล้ว เขาจึงเดินไปคร่อมรถจักรยาน เตรียมตัวทำหน้าที่สารถี
มีเขาอยู่ทั้งคน เรื่องอะไรจะให้ภรรยาต้องออกแรงปั่นเอง
เจียงถังส่งเสียงตอบรับในลำคออย่างอารมณ์ดี เธอกระโดดขึ้นซ้อนท้ายรถจักรยานอย่างคล่องแคล่ว สองแขนเรียวโอบกอดเอวสอบของเขาไว้แน่น ใบหน้าเนียนซบลงกับแผ่นหลังกว้างที่แสนอบอุ่น
ลู่ฉางเจิงอมยิ้มมุมปาก สองเท้าออกแรงถีบบันไดเพียงครั้งเดียว รถจักรยานก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
เสียงหัวเราะสดใสของเจียงถังดังลอยตามลม
“ลู่ฉางเจิง! ปั่นช้าๆ หน่อยสิคะ ลมมันแรง เดี๋ยวหน้าหล่อๆ ของคุณจะโดนลมบาดจนเจ็บหมดนะ”
“รับทราบครับคุณนาย”
สองสามีภรรยาพูดคุยหยอกล้อกันไปตลอดทาง ปั่นจักรยานชมวิวทิวทัศน์ไปเรื่อยๆ ท่ามกลางลมหนาวแต่หัวใจกลับอบอุ่น เพียงไม่นานพวกเขาก็เดินทางจากตัวเมืองกลับมาถึงบ้านพักข้าราชการตำรวจ
การได้นั่งซ้อนท้ายคนรักกลับบ้าน ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษและรวดเร็วกว่าการปั่นกลับคนเดียวเป็นไหนๆ
เมื่อถึงบ้าน ทั้งคู่แวะเข้าไปผิงไฟในครัวให้ร่างกายหายหนาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจูงมือกันเดินข้ามไปบ้านฝั่งตรงข้ามเพื่อดูความเรียบร้อย
วันพรุ่งนี้จะเป็นวันมงคลของเหอเหวินจิ้งและเฉิงกั๋วหย่วน แม้ว่างานเลี้ยงฉลองจะจัดขึ้นที่โรงอาหารรวม แต่การจัดเตรียมเรือนหอให้พร้อมสำหรับการเริ่มต้นชีวิตคู่ก็เป็นเรื่องสำคัญ
งานตกแต่งที่ซับซ้อนเกินไปพวกเขาคงช่วยไม่ไหว แต่ถ้าเป็นงานง่ายๆ อย่างการช่วยปูเตียง หรือแอบซ่อนเมล็ดถั่วลิสงมงคลไว้ใต้ผ้าห่มเพื่ออวยพรให้มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองนั้น พวกเขาถนัดนักเชียว
บนเตียงนอนหลังใหญ่ในห้องหอ ผ้าห่มนวมสีแดงสดปักลายเป็ดแมนดารินคู่รักดูโดดเด่นสะดุดตา เข้าชุดกันดีกับหมอนหนุนและผ้าปูที่นอน ทั้งหมดนี้แม่ของเฉิงกั๋วหย่วนเป็นคนส่งตรงมาจากบ้านเกิด
ทันทีที่เฉิงกั๋วหย่วนโทรศัพท์ไปแจ้งข่าวดีเรื่องการแต่งงานกับเหอเหวินจิ้ง ผู้เป็นแม่ก็รีบจัดแจงส่งเครื่องนอนชุดนี้มาให้ทันที ท่านตระเตรียมของเหล่านี้ไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ลูกชายยังเป็นเด็กวิ่งเล่นซน
ฝีมือเย็บปักถักร้อยของแม่เฉิงนั้นจัดว่ายอดเยี่ยม ตั้งแต่ลูกชายอายุได้เจ็ดแปดขวบ ท่านก็เริ่มลงมือตัดเย็บปลอกผ้านวม ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน เก็บสะสมทีละเล็กทีละน้อยด้วยความรัก
พอรู้ว่าลูกชายจะเป็นฝั่งเป็นฝา ท่านก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบค้นสมบัติที่เก็บสะสมไว้ออกมา แถมยังจ้างช่างตีฝ้ายทำไส้ผ้านวมหนักสิบชั่งเพิ่มให้อีกผืน แล้วส่งมาพร้อมเงินขวัญถุงอีกสามร้อยหยวน
เพื่อให้ลูกชายและลูกสะใภ้ได้ใช้เริ่มต้นชีวิตคู่ด้วยสิ่งที่ดีที่สุด
คืนนี้ ชุดเครื่องนอนแห่งความรักของแม่เฉิงจึงถูกนำมาปูบนเตียงรอต้อนรับบ่าวสาว
ทางด้านเหอเหวินจิ้งเองก็เตรียมปลอกผ้านวมติดตัวมาจากบ้านเกิดเหมือนกัน เพียงแต่สีสันอาจจะไม่สดใสจัดจ้านเท่าสีแดงมงคลชุดนี้
ในยุคสมัยที่ข้าวของหายากแบบนี้ ผ้าสีแดงสดคุณภาพดีไม่ใช่ว่าจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ ต้องเป็นคนที่วางแผนเก็บหอมรอมริบและเตรียมการมานานหลายปีอย่างแม่ของเฉิงกั๋วหย่วนเท่านั้น ถึงจะมีของดีแบบนี้ไว้ในครอบครอง
ตามประเพณีดั้งเดิม การปูเตียงเรือนหอจะต้องให้หญิงที่มีชีวิตครอบครัวสมบูรณ์พูนสุข สามีภรรยารักใคร่ปรองดอง มีลูกหลานสืบสกุล มาเป็นคนลงมือปูเพื่อความเป็นสิริมงคล
ในบ้านพักข้าราชการแห่งนี้มีคนที่มีคุณสมบัติตรงตามนี้อยู่บ้าง แต่เฉิงกั๋วหย่วนกับพวกเขาไม่ได้สนิทใจพอที่จะไปไหว้วาน
หลังจากปรึกษากันแล้ว คู่บ่าวสาวจึงตัดสินใจขอให้จางหงอิง พี่สะใภ้คนเก่งแห่งบ้านพักมาช่วยทำหน้าที่นี้
จางหงอิงมีครบทุกอย่าง ทั้งลูกชายลูกสาว แถมในท้องก็กำลังอุ้มท้องลูกคนที่สาม สามีก็มียศตำแหน่งเป็นถึงจอมพลการเมือง ตัวเธอเองก็เป็นคุณครูแม่พิมพ์ของชาติ
ไม่ว่าจะมองในมุมไหน เธอก็เหมาะสมที่สุดที่จะเป็นผู้มอบคำอวยพรผ่านการปูเตียงนี้
อันที่จริง เรื่องพวกนี้ก็เป็นเพียงกุศโลบายทางจิตวิทยา เพื่อสร้างความมั่นใจให้คู่แต่งงานใหม่เท่านั้น
สำหรับคนหนุ่มสาวยุคใหม่ พวกเขาเชื่อมั่นว่าขอเพียงคนสองคนมีใจตรงกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุข ช่วยกันทำมาหากิน ชีวิตคู่ย่อมราบรื่นและมีความสุขได้โดยไม่ต้องพึ่งพาโชคลาง
แต่การมีผู้ใหญ่ที่เคารพมาช่วยอวยพรให้ ก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี
นอกจากชุดเครื่องนอนแล้ว เฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่อย่างเตียง ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะเครื่องแป้ง ล้วนเป็นของใหม่เอี่ยมที่เฉิงกั๋วหย่วนสั่งทำพิเศษจากโรงงานไม้
แม้บ้านพักสวัสดิการจะมีเฟอร์นิเจอร์เก่าให้บ้างแล้ว แต่สำหรับผู้ชายคลั่งรักอย่างลู่ฉางเจิงหรือเฉิงกั๋วหย่วน การให้ภรรยาใช้ของเก่าๆ โทรมๆ คงยอมไม่ได้
พวกเขาอาจจะตระหนี่กับตัวเอง แต่กับเมียแล้ว...ทุ่มไม่อั้น!
จางหงอิงขยับมือปูผ้าปูที่นอนให้ตึงเรียบ พลางเอ่ยชมว่าที่เจ้าบ่าวไม่ขาดปาก
“สหายเฉิงนี่เป็นคนดีจริงๆ นะ ใส่ใจรายละเอียดทุกอย่าง เพื่อนบ้านเราโชคดีจริงๆ”
เหอเหวินจิ้งหน้าแดงระเรื่อ ก้มหน้าตอบเสียงเบาด้วยความขัดเขิน
“จอมพลการเมืองเสวี๋ยก็ดีกับพี่สะใภ้มากเหมือนกันนี่คะ ฉันได้ยินพวกพี่ๆ บ้านอื่นเขาบ่นอิจฉาคู่ของพี่สะใภ้กันทั้งนั้น”
“โอ๊ย! อย่าไปเชื่อพวกนั้นเลย มีแต่พวกปากหอยปากปู” จางหงอิงโบกไม้โบกมือปฏิเสธขำๆ ก่อนจะหันไปพยักพเยิดหน้าทางเจียงถัง “ถ้าจะพูดถึงคู่ที่น่าอิจฉาจริงๆ ล่ะก็... ต้องคู่นั้นต่างหาก! พี่ชายเธอกับพี่สะใภ้เธอนั่นแหละ ของจริง!”
คนทั้งบ้านพักรู้กันทั่วว่าลู่ฉางเจิงรักเมียหลงเมียขนาดไหน บางคนถึงกับแอบเม้าท์กันลับหลังว่า ลู่ฉางเจิงไม่ได้เลี้ยงเมียหรอก แต่เลี้ยงลูกสาวชัดๆ!
ประคบประหงมจนมดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม
ดูอย่างเสื้อคลุมทหารที่เจียงถังใส่อยู่นั่นสิ...
การยอมเอาเสื้อคลุมทหารไซซ์ผู้ชาย ซึ่งใช้ผ้าเยอะกว่า แพงกว่า ไปแลกกับเสื้อคลุมไซซ์ผู้หญิงที่ตัวเล็กกว่าแบบนั้น ในสายตาคนทั่วไปถือว่า ‘ขาดทุนย่อยยับ’
ผู้ชายส่วนใหญ่ต่อให้อยากให้เมียใส่ของใหม่ ก็คงเสียดายความคุ้มค่าของเนื้อผ้า แต่ลู่ฉางเจิงกลับไม่ลังเลเลยสักนิด
นี่แหละนะ... ความรักที่ทำให้คนอื่นต้องตาร้อนผ่าวๆ
[จบบท]